Mary Poppins Returns (2018)

Nogal taai.

Veel meer musical dan dit wordt het niet. De liedjes zijn alom tegenwoordig, veel meer dan een aaneenschakeling van muzikale nummers is deze film dan ook niet. En het moet gezegd, ze zijn erg in lijn met de nummers uit de oude film. Iets te veel zelfs, want de nummers klinken allemaal net wat té bekend en er zit ook niet zoveel variatie in.

Muzikaal was het mij vooral te bombastisch, constant volle orkesten die alles geven, bijna 130 minuten lang. Het is gewoon niet zo mijn ding. De nummer zelf heeft men wel origineel proberen aan te kleden, maar ook dat was allemaal wat te braaf en te klassiek voor mij. Qua dans stelt het niet zoveel voor, qua aankleding is het wel netjes maar Marshall doet er als regisseur niet zo heel veel mee.

Blunt is verder wél erg goed in haar rol, ze is eigenlijk een perfecte Poppins, maar dat zijn uiteindelijk maar een paar scenes waar het echt goed werkt. De rest van de cast is redelijk, maar niemand die er echt uitspringt.

Gewoon helemaal niet mijn film. De muziek en uitwerking spreken niet aan en aangezien deze film daar vol op inzet blijft er verder weinig tot niks over.

1.0*

Deze afgelopen middag in Antwerpen gaan zien om vriendin een plezier te doen.

Film is zowel een ietwat laat, maar direct vervolg, als wel een soort van reboot, op het beroemde origineel uit de jaren '60 en helaas ook net zo oubollig.

Blunt is een goede opvolgster voor Andrews, al was die laatste net nog wat tuttiger en excentrieker, wat toch wel bij de rol hoort, maar Blunt komt een heel eind en weet met haar voortreffelijke spel veel goed te maken.

Rest van cast weet stukken minder indruk te maken, alhoewel Whishaw altijd wel goed is en de korte, maar a-typische rol van Streep ook wel geinig was. Let ook op gastrol van, mede hoofdrolspeler uit het origineel, Dick Van Dyke, tegen het eind van de film.

De film bleek een musical te zijn en dat had ik kunnen weten, gezien het origineel, maar het was decennia geleden dat ik die nog eens zag en die stond mij ook niet helemaal meer voor ogen, dus het was toch even een verassing, toen de vele liedjes zich vlak achterelkaar kwamen melden. Dat was toch wel doorbijten, daar ze niet bepaald tot de meest modernen konden worden gerekend.

Film was behoorlijk fragmentarisch en verhaaltje leek daardoor van hak op tak te springen. Sowieso duurde de film met zijn 130 minuten ook weer veel en veel te lang.

Vriendin vond het leuk en er waren veel gezinnen en vrouwen in het publiek, die na afloop blij de zaal uitliepen, dus wie ben ik om de film geheel af te gaan breken?

Een milde zes, ofwel drie sterren.

Het origineel nooit gezien, maar dat is niet echt een probleem hier. Mogelijk dat je wat verwijzingen mist. Maar het is gewoon een fijne opbeurende film. De muziek vond ik niet heel bijzonder om eerlijk te zijn. Weinig liedjes die echt blijven hangen. Maar het is een brok van vermaak. En de hele cast en vooral Emily Blunt is leuk.

3.5*

Best oké, zeker op een 1e Kerstdag. De liedjes lijken niet memorabel (de tijd wijst zoiets uit), maar klinken wel lekker vlot tijdens de film en vervelen niet en zijn ook behoorlijk gezongen. Verhaaltje zelf stelt weinig voor en barst van de clichés. Ik zei in de pauze nog: 'dat aandeelhouderscertificaat staat achterop die tekening die nu in de vlieger zit'. Sommige dingen kwamen zo te duidelijk in beeld en zijn zo typisch, de film was nergens echt verrassend. Eigenlijk is dat wel jammer, want dat kan een film toch net wat beter maken. En die broer en zus hadden op het oog een wat ongezonde relatie, maar goed, ik zie allicht dingen die er niet zijn.

Maar de film geeft plezier. Blunt is prima als Mary Poppins, een rol die je makkelijk kan spelen, maar ook helemaal kan verkloten. Zij echter doet het goed en is in haar hele houding, haar strakke gezicht en manier van lopen één met het personage waardoor ze goed is en geen flop. Whishaw is eigenlijk net te jongensachtig voor zijn rol, die donkere advocaat heeft zo'n typische rol die alleen in films voorkomt en Firth is eigenlijk te schattig om schurk te zijn. En dat jongste kind is gewoon irritant, maar dat zijn kinderen al snel. Behalve dat jochie van een jaar of 7 naast me dat zijn broertje erop wees, heel zachtjes, dat hij stil moest zijn.

Visueel is het allemaal niet heel bijzonder maar afdoende, al is het stukje animatie halverwege wel gewoon heerlijk old school. En het voelt één met de acteurs, niet als een scherm op de achtergrond zoals in de eerste film. Het hoogtepunt zit overigens aan het eind met een cameo van Angela Lansbury, geweldig hoe gevoelig zij nog zingt. 3,0*

Het origineel vond ik niet zo heel leuk, maar op een of andere manier ging ik er vanuit dat deze dat wel ging worden, zeker gezien de filmische middelen anno nu.

Ik had beter op dat eerdere oordeel kunnen vertrouwen dat de film gewoon niet zo leuk is, want; het is nog steeds gewoon niet zo leuk.

Het personage past Emily Blunt uiteraard als een jas (en Lin-Manuel Miranda en sommige andere castleden zijn ook meer dan prima), dus daar ligt het niet aan, maar Mary Poppins zelf is (ondanks de status die ze heeft) eigenlijk niet zoveel aan. Ja, ze is streng en netjes en heeft bepaalde maniertjes, maar dat is het dan ook. Het mysterie rondom haar blijft een mysterie en dat maakt haar eigenlijk best wel saai.

De situaties waarin ze met en door haar verzeild raken zijn eerlijk gezegd eerder stomvervelend dan vermakelijk, en ik ben normaal écht niet moeilijk als het gaat om liedjes en allerlei jolly spektakel. Het is zo ontzettend random allemaal. De film is amper geïnteresseerd in het vertellen van een verhaal. Nu kan dat soms best werken, maar deze film vond ik eigenlijk alleen geschikt voor kinderen in de Tik Tak-leeftijd die alleen nog reageren op kleurtjes en bewegingen en geluid en nog geen narratief nodig hebben.

Het helpt overigens ook niet mee dat er telkens allemaal liedjes zijn met rijmende teksten, terwijl de Nederlandse ondertiteling dan weer totaal anders is. Kan de film zelf niks aan doen, maar maakt het wel extra warrig om te kijken.

Ik ben voor het einde weggegaan (!), maar ik kan er denk ik vanuit gaan dat ik niks geweldigs meer heb gemist.

De begincredits, in een soort impressionistiche schilderstijl, waren overigens erg mooi.

2*

Mary Poppins (1964) is de beste live-action film die de Disney-studio ooit maakte. Van Julie Andrews en Dick van Dyke tot aan Reginald Owen Jane Darwell was de cast ronduit perfect, de special effects revolutionair en de liedjes onvergetelijk. Een poging om een vervolg te maken op een meesterwerk dat ook nog eens commercieel succesvol was, is gedoemd te mislukken (al wil ik iedereen aanraden om Psycho II te zien).
Mary Poppins Returns is zo'n mislukking, maar wie niet bekend is met de illustere voorganger zal zich daar niet aan storen. Emily Blunt kan niet tippen aan Julie Andrews en zet het titelpersonage neer als een ietwat arrogante, kille kinderjuffrouw. Lin-Manuel Miranda heeft de ondankbare taak de rol van Dick van Dyke over te nemen en faalt hopeloos, daarbij geholpen door een zwak script dat hem weinig te doen geeft. De kinderen zijn slecht gecast en overtuigen totaal niet als broers/zus wegens een gebrek aan individueel charisma en collectieve chemie. Ben Wishaw neemt zijn rol als Mr Banks (de zoon uit het origineel) veel te serieus en lijkt te denken dat hij in een melodrama zit. Emily Mortimer (de dochter van 'toen) is wel prima, evenals Colin Firth als de gewiekste bankier die op geniepige wijze beslag denkt te kunnen nemen op het huis van de familie Banks. Zo nu en dan horen we een riedeltje uit 'Let's Go Fly A Kite' en 'A Spoonful Of Sugar' die bevestigen dat de soundtrack van deze sequel bestaat uit middelmatige liedjes. In veel opzichten is dit zogenaamde vervolg helaas een uiterst inferieure remake, zeker wanneer we liedjes horen die lijken op (maar kwalitatief nog niet in de buurt komen van) "Chim-Chim Cheree" en het eerder genoemde "A Spoonful Of Sugar". De cameo van Meryl Streep is zelfs haast een kopie van de scène die leidde tot "Super‐cali‐fragil‐istic‐expi‐ali‐docious"! Het zal degenen die "Mary Poppins" nooit gezien hebben of zijn vergeten (als dat mogelijk is) weinig deren, maar wie deze matige sequel leuk vond moet toch echt nog eens de ware magie van het klassieke origineel eens tot zich nemen. Het feit dat Dick van Dyke - inmiddels de 90 gepasseerd - een cameo heeft aan het einde van de film, was voor mij wel reden genoeg om deze film een ster extra te geven.

Ik viel de eerste keer in slaap, daarom gaf ik de film vandaag een nieuwe kans. Ik ben bekend met de eerste film en het is moeilijk voor mij om ze niet met elkaar te vergelijken. In een notendop: het is teleurstellend dat een film die meer dan 50 jaar ouder is, er beter uit ziet en veel betere liedjes heeft. Ik kijk nog steeds uit naar een Mary Poppins anno nu.

Oeff, moeilijk inkomen met een saai nummer. En er zaten meerder saaie nummers in de film of die soms te lang duurden.

Verder leuke rollen van Mary poppins en Jack en de kinderen. En na afloop vd film, loop je toch vrolijk weg, bijna op zoek naar een ballon om de lucht in worden getild.

Een vervolg die maar liefst 44 jaar later komt, meestal niet echt een fan van een remake of een extreem laat vervolg maar in het geval van Mary Poppins komt het gelukkig wel aardig uit de verf.
Emily Blunt is een uitstekende keuze geweest voor deze rol, ze lijkt ook erg op de Julie Andrews versie uit de jaren 60 en dat is zeker wonderbaarlijk te noemen wat mij betreft.
Dat dit vervolg ook prima te volgen is door mensen die de eerste versie niet zagen is natuurlijk alleen maar een bijkomend voordeel.
Het kleine rolletje van Dick Van Dyke was wat mij betreft wel een schot in de roos!

Het verhaal lijkt erg op de originele en eerste filmversie van dit verhaal, alhoewel het bad guy gedeelte wel wat minder op de voorgrond had mogen liggen, soms kreeg ik nog wel eens het gevoel een scène uit Home Alone te bekijken.
Het geforceerde liefdesverhaaltje komt geen moment geloofwaardig over en lijkt ook een onderdeel wat min of meer een beetje afgeraffeld is, gelukkig blijft dit onderdeel wel op de achtergrond liggen en wordt het nergens echt storend.

Dit vervolg van Mary Poppins mag dan meer dan 40 jaar later het levenslicht zien, het is nog steeds een vermakelijk en vrolijk geheel geworden.

3*

Misschien ben ik wat ouderwets maar ik heb op alle fronten VERSCHRIKKELIJK genoten van deze film. Entertainment zoals de oude musicals. Huilen , lachen, zingen en dansen. Ik kon de glimlach niet van mijn gezicht krijgen. Je moet er van houden. Emily Blunt is, wat mij betreft, de nieuwe Meryl Streep. Wat deze vrouw ook doet, ze doet het geweldig. Echt een heerlijke familiefilm als je alle horror en drama even zat bent.

Mary Poppins Returns is het vervolg op een film die ik pas een paar maanden terug voor het eerst zag en waar ik echt geen zak aan vond. Langdradig, mierzoet, storend. Geen idee waar de cultstatus voor die film vandaan is gekomen. En toen was er dus het vervolg. Nog steeds hetzelfde concept met zang, dans en fantasiewerelden. Het is wel beter te kijken. Visueel ook echt veel mooier. Emily Blunt is geen Julie Andrews, maar ze doet het toch wel uitstekend. Maar tegelijkertijd zitten er ook dezelfde minpunten in die me bij de eerste film zo stoorden. De grootste blijft toch wel waarom Disney denkt dat we dit 130 minuten interessant blijven vinden. Als beide films nou gewoon eens anderhalf uur hadden geduurd, dan had ik het allemaal veel beter weten te verteren.

Het verhaal verloopt zoals iedereen wel had gedacht en dat was het dan wel. Nouja, ik vond de cameo van Dick van Dyke wel echt fantastisch. Ruim de 90 gepasseerd en dan toch nog even je gezicht hier tonen. Tof dat dit mogelijk was. Zijn dansje was ook erg leuk en verrassend genoeg blijkt het geen trucage te zijn, na wat zoekwerk op internet. En zo las ik ook dat Julie Andrews hier geen bijdrage aan wilde leveren, omdat ze vond dat Emily Blunt alle aandacht moest krijgen. Nobel van haar, maar ook wel weer een beetje jammer voor de nostalgische kijker. Slecht is deze film niet, maar goed ook zeker niet. Ik vond het een wat vermoeiend lange zit.

2,5*

“What brings you here after all this time?”

“Same thing that brought me the first time: I've come to look after the Banks children.”

Gemengde gevoelens. Mary Poppins Returns ziet er fantastisch uit, van de production design, de muzieknummers tot aan de cinematografie. Het acteerwerk is ook sterk, en vooral Blunt en Miranda hebben een fijne chemie. Maar de film is ook gewoon saai en langdradig, en de speelduur van ruim twee uur is problematisch. Het grootste probleem van de film is ook dat de muzieknummers zo matig zijn, en je bent ze eigenlijk tijdens het kijken van de film alweer vergeten. Hoe geweldig het er allemaal ook uitziet.

Iedereen doet zichtbaar zijn best, maar het bij voorbaat onzalige idee om een laat vervolg op de heerlijke klassieker te maken levert een tamelijk oubollig resultaat op. Niet meer van deze tijd om een musical te lanceren over een soort goede fee die, hangend boven Londen aan louter haar paraplu, een gezin in nood komt helpen. Na een erg mat begin met zeer matige songs en zang komt er na een uur en een kwartier gelukkig wel wat echte musical spirit voorbij en wordt dit dan behoorlijke niveau tot het einde van deze te lange film gecontinueerd, zodat ik uiteindelijk toch tot een kleine voldoende kon komen. Niettemin een overbodige productie eigenlijk, waar je je van kunt afvragen of hiervoor eigenlijk wel een doelgroep is. Blunt is in de hoofdrol helaas erg bleekjes, mag nog niet in de schaduw staan van mevrouw Andrews en speelt een bijrol in haar eigen film. Firth als bad guy kan werkelijk geen moment overtuigen, Meryl Steep heeft één van de kortste rollen uit haar loopbaan te pakken. Daarentegen mooie en energieke gastoptredens van Angela Lansbury en Dick van Dyke en Miranda in de mannelijke hoofdrol is ook zeer op zijn plaats.

Aardige film waarin een gezin in financiële nood hulp krijgt uit onverwachte hoek. Geen remake, maar een bijzonder laat vervolg op de klassieker uit 1964. De film heeft dezelfde toon en is in dat opzicht zeker geslaagd te noemen. Fantasievol en het ziet er allemaal prachtig uit. Echter ook opnieuw een mager verhaal, aan de lange kant en nogal fragmentarisch van opzet. Aangezien er bij de eerste film nog wat jeugdsentiment bij kwam kijken, scoort deze net wat lager.

Een overbodige maar desondanks toch geslaagde sequel. Het idee al is gewoon op voorhand al gedoemd om te mislukken lijkt wel. Een vervolg op een musical klassieker uit de gloriejaren van het genre. Met topacteurs, een verhaal dat veel mensen van buiten kennen en liedjes die iedereen kan meezingen. Hoe kan je daar over gaan? Of zelfs een vervolg aan maken als je al vertrekt met andere acteurs, andere liedjes en het gevaarlijke evenwicht moeten vinden om nieuwe dingen te brengen en tegelijk de sfeer van toen verder te zetten. Het doet wat denken aan die verschrikkelijke trend van Disney om hun animatiefilms te recycleren naar live action CGI producten.

Ondanks dat is het toch nog gelukt om een vrij goeie film te maken. Mary Poppins Returns heeft enkele mooie liedjes, een interessant verhaal en met Emily Blunt een waardige opvolgster van Julie Andrews. Maar je maakt wel snel het vergelijk natuurlijk en het geheel mist de magie van toen. Bij muziek zou dit een leuke coverband zijn. Hier is het een mooie ode aan het origineel. Het had slechter gekund.

Een vervolg op deze klassieker lijkt geen goed idee en maakt het voor de regisseur sowieso al niet gemakkelijk. Toch weet dit vervolg voldoende te entertainen en is de film vooral mooi gemaakt. Het concept blijft ongeveer hetzelfde want de meeste scènes zijn terug herkenbaar of een wat andere uitwerking. Emily Blunt vind ik toch wel goed gecast en speelt haar rol zeer verdienstelijk. De film kan natuurlijk zijn voorganger niet overtreffen want de magie van het originele ontbreekt hier. Vooral de liedjes zijn hier toch wel een stuk minder sterk en geven geen memorabele indruk. Toch is dit een verdienste van de regisseur om er een mooi kijkstuk van te maken en om musical fans , fans van de klassieker, kinderen, filmliefhebbers te laten genieten van een genre dat niet voor de hand ligt en kennis te laten maken met Mary Poppins in een nieuw jasje. 7/10

De film is een vrolijke en lieve ode aan de kinderfantasie en - waarschijnlijk kenmerkend voor Disney-films – suikerzoet (de originele Mary Poppins (1964) - MovieMeter.nl ken ik overigens niet). Het ziet er allemaal fantastisch uit en is zonder meer zeer professioneel gemaakt maar heeft verder weinig inhoud, zodat ik me kan voorstellen dat voor kinderen deze film een adembenemende belevenis is maar op mij als volwassene maakt de film een stuk minder indruk. Met z’n 130 minuten is de film niet alleen voor mij maar ik denk ook voor kinderen wel een lange zit.

Ik kan sommige sikkeneurige commentaren op deze film niet goed plaatsen. Emily Blunt is natuurlijk geen Julie Andrews, maar dat neemt niet weg dat de film best kan wedijveren met het origineel van Robert Stevenson uit 1964. Ik kijk hier liever naar dan naar de films, die goed scoren op MM, waarbij ik een teiltje onder mijn scherm moet zetten om het bloed op te vangen en mijn telraam bij het bijhouden van het aantal slachtoffers op tilt slaat.

Dit is puur amusement, waar je helemaal opgewekt van wordt dankzij de (k)luchtige fantasie, de fraaie vormgeving en vooral de aanstekelijke liedjes, die lekker in het gehoor liggen. Doodgewoon een hartstikke leuke film.

Terug van weggeweest. Een leuke film met heel veel knipogen naar het eerste deel. Heel herkenbaar gebracht.

De cast deed het prima en het zag er allemaal erg mooi uit. De liedjes zijn jammer genoeg niet zo catchy als het origineel.

Er zaten wel leuke dingen in, maar dit vervolg is minder sterk dan het origineel.

Eigenlijk grotendeels een visueel geupdate kopie van de vorige film. Doken we in de vorige film in een straattekening om terecht te komen in een grotendeels geanimeerde scène, hier duiken we een beschilderde schaal in, hadden we in het origineel een vliegend theefeestje met oom Albert, waar de de scène hier met Meryl Streep als Topsy flink aan doet denken, en de lantaarnopstekersdansscène lijkt wel erg geïnspireerd te zijn door een soortgelijke schoorsteenvegersdansscène in het origineel. En waar we vliegers in de eindscène van het origineel hadden, hebben we hier ballonnen.

Wat nieuw is, is een dramatisch plotje met Firth als schurk. Het voelt ongeloofwaardig en geforceerd aan, en maakt de film er alleen maar langdradiger op. Wel leuk is het om Dick van Dyke terug te zien, maar dat had ook zonder het schurkenplotje gekund.

Emily Blunt zet een goede rol neer, maar kan toch echt niet tippen aan Julie Andrews, alleen al vanwege de zangkwaliteiten van de laatstgenoemde. De liedjes helpen ook niet echt mee, ze zijn gewoon een stuk minder goed dan in het origineel, het zijn er teveel en ze duren veel te lang. Dan mag het er allemaal visueel beter uitzien, het kan die liedjes niet compenseren, waardoor de film op 1,5* blijft steken.

Wat een draak van een film ik vond julie adrews veel en veel beter. Waarom komen ze steeds met flauwe aftreksels van bekende films ?

Erg aardig en onderhoudend gemaakt, waarbij vooral de oude musicalsfeer verrassend goed wordt opgeroepen. Daarnaast vond ik het animatiegedeelte een leuke toevoeging. Hier en daar is het wel iets te lang met misschien wat teveel liedjes en Emily Blunt had iets expressiever mogen spelen.

Ietwat laag gewaardeerd dus als je het mij vraagt, al

moet ik er wel bij zeggen dat ik mij niet veel meer van het origineel kan herinneren.