Bright (2017)

David Ayer weet met Bright een degelijke film af te leveren. Een enigszins vrij origineel verhaal waarin de mensheid samenleeft met orcs, elven en feeën. Doet wat denken aan Ayer's eerdere End of Watch, maar dan uitgewerkt als een fantasyfilm. De film is visueel sterk, maar start helaas wat moeizaam. De opbouw is saai en wat langdradig, maar wanneer de toverstaf wordt geïntroduceerd wordt er een stijgende lijn zichtbaar. Het wordt allemaal een stuk spannender en er is meer ruimte voor actiescènes.

Als film is Bright me behoorlijk meegevallen, mogelijk zelfs iets meer meegevallen dan verwacht. Volgens critici zou de films zelfs één van de slechtste films van het jaar (2017) zijn waardoor ik toch mijn twijfels had. Misschien dat het me daardoor allemaal wel is meegevallen.

Minpunt was vooral de opening, het begon matig en kwam maar langzaam op gang. Interessant werd het pas echt met de toverstaf en de daaropvolgende goede actiescènes zorgden voor flink wat opleving. De vaart gaat omhoog en de film vliegt dan alsnog voorbij met een achtereenvolgens flink wat actie en humor. De humor is niet altijd even sterk, maar het kan ermee door. Jammer is dan ook dat de chemie tussen Smith en Edgerton niet echt sterk was, het gevoel overheerst dat de heren er samen als duo meer uit hadden kunnen halen. Toch overall gezien, stelt Bright niet teleur (hooguit de start) en zorgt het dat ik met meer vertrouwen toeleef richting het nog te maken tweede deel.

Geforceerd stukje fantasie die nergens body krijgt.

Voor het oog allemaal prima, maar zonder al teveel inhoud.

Helaas. *2.0

The Lord of the Rings 'ghetto style’.

Slecht.

Ik heb geen idee wat men juist trachtte te bereiken: Bright is een kakofonie van alles en nog wat. Gedurfd voor de ene, voor mij vooral chaotisch. Een warboel van ideeën en invloeden. Wat eerst een wat grauwere/ cynische film lijkt te worden over rassenclassificatie (in een fantasy-setting), ontaardt al snel in een Mummy-achtige queeste om een toverstaf.

Het script is een rommeltje. Ik kon tijdens het kijken geen lijn ontdekken in het verhaal. Will Smith bakt er bovendien niets van. Met een onherkenbare Joel Edgerton , Noomi Rapace en Edgar Ramirez lopen er nog een aantal bekende namen bij, zij het voor spek en bonen.

1,5

Film viel beter mee dan verwacht voor een Netflix-productie. Elfen, Orks en mensen gecombineerd met een politiewereld. Originele invalshoek. Enigste minder geslaagde was de poging om wat typische humor aan toe te voegen genre Lethal Weapon ea. Voor de rest film ok.

Fairy lives don't matter today.

In het begin leek het wel een film te zijn met dubbele boodschap. De vooroordelen tegenover zwarten zijn hier vooroordelen tegenover orks. Misschien wil het achterliggend wel een sneer geven, maar het gaat er niet dieper op in. Dit lijkt me ook de film niet om zo'n thema aan te snijden.

Bright is op de eerste plaats een buddycop film, alleen dan met een hoop magie erbij. Dat magische gedoe is niet zo bijzonder. Het deed wat denken aan Hellboy II, waar het dan wel beter uitgewerkt is. De entertainment zit vooral bij de actie en de achtervolgingen. Niets echt bijzonder, maar wel aangename popcorn.

Met de juiste centen werd een mooie cast & crew aangetrokken en het is dan ook de intentie geweest om een afgeborstelde actiefilm te maken voor Netflix. Missie geslaagd op dat vlak, het was qua kijkers dan ook een succes. Helaas is het weinig creatief, povere dialogen en standaard actie en effecten. Daardoor blijft het ook in die middenmoot hangen. Enjoy met een beker popcorn en op naar de volgende film.

Mwa.

Bright is een redelijk typische film voor Ayer. Het verhaal is precies zoals je van hem kan verwachten, en de uitwerking deels ook. Het voelt al vanaf het begin bijzonder rauw aan, met realistische cinematografie om dat gevoel extra te versterken. Ayer heeft dit soort films al vaker gemaakt, en dat valt er soms duidelijk vanaf te lezen.

Vreemd is het echter wanneer een film die realistisch wil ogen toch zo'n ridicuul concept ermee wil vermengen. Orken en elfjes worden hier gecombineerd met straatgeweld en bendes. Opzicht kan deze aparte combinatie ergens nog wel werken zolang het niet te ver over de top gaat. De film beweegt zich namelijk wel naar een uitgangspunt dat bekend is, maar al vroeg gaat het toch mis.

Naarmate de minuten verder tikken verandert de film in een compleet belachelijke fantasiefilm waarin een magisch toverstafje de primaire focus van het verhaal betreft. Het rauwe gevoeltje vervaagt bijna volledig, en in plaats daarvan komt een ridicuul gebeuren tevoorschijn, het werkt gewoon totaal niet. Degelijke effecten ten spijt, het verhaal slaat gewoon volkomen nergens meer op.

Het acteerwerk is nog aardig te noemen. Smith en Edgerton doen wat ze kunnen om dit onmogelijke duo van de grond te krijgen, maar zoals je waarschijnlijk al kan verwachten gebeurt dit niet. De actie is nog wel aardig te noemen omdat Ayer best gladjes regisseert, al komt er nooit een echte stoot van adrenaline bij kijken. Wel nog een redelijk spectaculaire finale, maar ach.

Bright is een klassiek voorbeeld van een film die een onmogelijke combinatie maakt en tot het uiterste gaat om het wel te laten werken, om er toch achter te komen dat het onmogelijk is. Verder ook gewoon een te serieuze film, die wel een stoot humor en luchtigheid had kunnen gebruiken. Goede, sterke cinematografie en wat leuke actiescenes en effecten, daarvoor nog best wat punten. Verder slaat de film gewoon he-le-maal nergens op, en negeert het punt dat het richting het begin wel wilde maken. Jammer, maar ach ja.

Daryl Ward [Will Smith] is een agent in Los Angeles die tegen zijn wordt gekoppeld aan Orc Nick Jacoby [Joel Edgerton], ook omdat Daryl net is hersteld van een zware verwonding die hem door een Orc is toegebracht. Daryl en Nick stuiten op Tikka [Lucy Fry], een Elf die in het bezit is van een toverstaf en waarschuwt dat Leilah [Noomi Rapace] op jacht is naar de drie toverstafjes waarmee ze zoiets als de wereldheerschappij kan opeisen. Maar alleen als je ‘Bright’ bent kun je zo’n toverstaf aanraken. Merkwaardige mix van science-fiction en misdaadthriller om thema’s als discriminatie en racisme aan te zwengelen en het is niet zo moeilijk te raden hoe het gaat aflopen, maar de goede cast en een aantal niet onaardige actiesequenties zijn waarschijnlijk genoeg om de popcornfilmliefhebber tevreden te stellen.