A Hidden Life (2019)

Franz Jägerstätter is een martelaar. Hij kan zich niet verzoenen met de ideologische en ethische drijfveren van z'n politieke opperbevelhebber omdat hij daarover verschillende signalen opvangt die indruisen tegen zijn katholieke convictie. Het gesprek met de bisschop onthuld het meeste en ik citeer 1 zin. "Zelfs de klokken worden gesmolten om er kogels van te maken."
Het regime onderdrukte de geestelijken en beschadigde de kerk. Hitler wordt meermaals vergeleken met de Antichrist. Franz krijgt de kans om zijn leven te redden maar weigert "het pact met de duivel" te ondertekenen. Hij offert zichzelf op voor het hogere of absolute.

Ik denk dat de kritische stemmen te weinig rekening houden met het feit dat deze film gebaseerd is op de tragische levensloop van een bestaand persoon. Dit moet een waarheidsgetrouwe biografische film voorstellen. Het POV shot in de gevangenis is een cinematografisch hoogtepuntje en de montage is superb.

Mooie plaatjes van de 13 ambachten in het open luchtmuseum van Tirol.... voor de rest heb ik me zitten vervelen, en me steeds meer zitten ergeren aan hoe de film gemaakt is...

Hé de acteur slaat de cameraman in elkaar ?! dacht ik... de montage was vaak ergerlijk, losse stukjes aan elkaar geplakt omdat het geheel niet goed was zoals wel vaker in films. De melodramatische muziek die niet werkte, en teveel op veel momenten te nadrukkelijk aanwezig was.

M.a.w. ik ben geen moment in de film gekomen, en zag steeds meer hoe hij gemaakt is... Het leek wel levend behang voor de brieven waar de film om draaide, mooi behang weliswaar, maar daarvoor ga ik niet naar de bioscoop. En dan spreken de Oostenrijkers en Duitsers ook nog 21 eeuws Engels.....

Een aantal mensen verlieten al lang voor tijd de bioscoop, ze hadden gelijk. Ik verwachtte dat er nog iets zou gebeuren, maar nee er gebeurd in feite niks verrassends. Franz houdt koppig vast aan zijn besluit... wat de gevolgen ook zijn...ook al bieden ze hebben een andere optie aan,zodat hij niet hoeft te vechten Ik kon er weinig mee, ik kon me niet in hem inleven, omdat we in feite alleen de brieven horen...

De Duitsers worden heel cliché neergezet en verder niet uitgewerkt, de Oostenrijkers verschillen er weinig van, op zich wel interessant hoe de Oostenrijkers de oorlog hebben beleefd...we worden er niet veel wijzer van hier. Eigenlijk blijven alle karakters vrij schetsmatig..als behang.. Geen enkele scene kwam op mij authentiek over iig.

Andere Malick films kon ik juist wel goed waarderen, maar het is me een raadsel dat mensen dit werkje zo geweldig vinden

Tijdens de eerste keer kijken viel me al iets op dat interessanter is geworden nu meer mensen de film (mede) interpreteren aan de hand van oprukkend 'rechts-nationalisme', vaak op fundamentalistische (achter)grond. In de trailer (en in de film zelf) zit een prominent beeld van een brommer, op de rug gefilmd. Op de nummerplaat staat de datum van de Amerikaanse presidentsverkiezingen (31120) vermeld. Puur toeval?

Vervelende fundamentalist, die Franz. Kan me slecht in zo iemand verplaatsen, die z’n vrouw en kinderen in de steek laat. Omwille van een of andere flut verklaring.

Verder is het typisch Malick. Prachtige beelden, veel religieus filosofisch geneuzel. Mooi hoor, maar het frisse is er wel een beetje af.

Kleine 4, maar herziening zal er niet in zitten.

Toch weer bijna drie uur van de wereld geweest dankzij het prachtige en aanvankelijk utopische Oostenrijkse dorpje. Daarbij een ijzersterke soundtrack van James Newton Howard en sterke cinematografie (ben benieuwd of Lubezki hier nog meer uit had gehaald). Er zaten aan het begin zeker 4,5 of 5 sterren in, maar alle gedoe Rondom Franz gaat wel wat slepen, zoals Basto eerder aangaf. Niet echt iets wat ik in een Malick film wil zien. Gelukkig blijft het dorp in Oostenrijk de overhand nemen en waan ik me na drie uur pas weer in het stadse moderne leven.

Fundamentalist? Dat is binnen het narratief eerder de burgemeester dan Franz. Zijn verzet is in de eerste plaats ethisch. Of je moet bewust hebben willen impliceren dat je een religieus gemotiveerd individu automatisch als een fundamentalist ziet.

Malick heeft (altijd?) wel een christelijk toontje (en gaat daar in de symbolische, allegorische lagen nog veel dieper in) maar het valt heel veel breder en algemener te trekken dan dat. Hoe standvastig ben jíj in waarvan jij overtuigd bent wat goed is, in het dagelijks leven? Of laat je je toch verleiden; door groepsdruk, gemakzucht, (zelf)bescherming, liefde...en heb je daar vrije wil in? En wat als die je afgenomen wordt? Christelijker: Eva hééft zich door de slang laten verleiden en van de appel gesnoept, hoeveel vrije wil hebben we? Zal Eva er spijt van hebben? Adam? En dan....?

Hij is fundamentalist in zijn keuze. Of het ethisch gemotiveerd is of religieus maakt mij niet uit.idioot gedrag.

Lang leve onze polder maatschappij.

Waanzinnig mooi geschoten film. Prachtig verhaal, de beelden, de muziek heel erg Malick. En ook niet te kunstzinnig, al zit het er zeker wel nog in. Hij is wel erg lang, maar verveeld nooit. Maar ik vind het wel een beetje onvergeeflijk dat het in het Engels is. Snap dat het waarschijnlijk zo commercieel aantrekkelijker is. En als je het dan toch doet, doe het dan helemaal in het Engels. Stoorde mij enorm aan dat sommige stukken wel in het Duits waren (en niet eens ondertiteld).

Maar ja, alsnog een dikke 4*

Een polderfundamentalist?!

Vwb de film heb ik vooral het gevoel dat de herkijkwaarde gewoon niet zo hoog ligt. Het was een verhaal dat Malick blijkbaar graag op deze manier wil tonen, maar voel toch echt een andere ambitie dan in z'n eerdere werk. Ik kan de meeste werken (en zeker TTOL en STS) met gemak 5x (of vaker) kijken. Dat gaat er hier niet inzitten, is mijn voorlopige gevoel.

Heb in tegenstelling tot zijn andere films inderdaad ook niet zo de behoefte de film opnieuw te zien (al doe ik het wellicht toch gewoon). Zit verder weer genoeg moois in, maar de magie is er toch wel een beetje vanaf...

Mijn kennismaking met de wereld van Malick was met The Tree of Life (2011) die me omverblies. Sindsdien heb ik een aantal andere films van Malick gezien en ik weet niet of ik een beetje Malick-moe ben geworden of dat deze film gewoon niet zo sterk is maar ik vond deze bijna niet te doen: de film is voor een belangrijk deel slaapverwekkend saai.

Met name de eerste helft van de film vond ik heel saai. Ik ken Malick van een poëtische beeldtaal die je een mystieke ervaring kan geven (en al dan niet naar een Schepper wijst), maar die transcendentie leek geheel afwezig in de eerste helft: de beelden zijn sfeervol en idyllisch (je waant je bijna als een tijdtoerist in een Oostenrijks dorpje rond 1940) maar de focus lijkt verschoven van mystiek naar ethiek waarbij de idylle slechts dient als contrast met het Kwaad (de nazi’s) die vervolgens de wereld spreekwoordelijk in duisternis hullen en waarbij Malick eigenlijk geen diepzinnig commentaar bij weet te geven anders dan het eindeloos hameren op de morele keuze van Franz om als gewetensbezwaarde ongehoorzaam aan de Führer te zijn. Dat lijden beter is dan onrechtvaardigheid is nog zo’n beetje de diepzinnigste overpeinzing bij dit deel van de film die in al z’n tergende traagheid ronduit slaapverwekkend is. Opvallend is ook dat we niets meekrijgen over waarom Franz zich verzet en gaandeweg wordt duidelijk dat dit – op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal – ook slechts een kapstok is om het christelijke verhaal te vertellen met Franz in de rol van (volger van) Jezus. De historische details doen er dan ook niet zo veel toe en de film is nogal karikaturaal. De boodschap hier is ook uitdrukkelijk dat Jezus opnieuw zou worden gekruisigd als hij in onze tijd zou leven, waarbij ook de kerk hypocriet collaboreert met het Kwaad zoals de nazi’s.

Ook het tweede deel is wat karikaturaal en niet altijd sterk maar wel een stuk beter want daar breekt de transcendentie qua filmtaal dan toch door in de sterk op Jeanne d’Arc lijkende beproeving van Franz in de gevangenis waar hij – gelijk Jezus, Socrates of welke andere held ook – eenvoudig aan de dood kan ontsnappen maar dit weigert: de moraal en de liefde transcenderen de wereldse gerichtheid op zelfbehoud en in de gevangenis is Franz eigenlijk de enige mens die waarlijk vrij is. Hier overtuigt de film in het brengen van deze (stoïcijns-)christelijke boodschap dat het geloof sterker is dan welke wereldse macht dan ook, hetgeen de kracht geeft om het goede te kiezen ongeacht je omstandigheden. Het verheldert ook het probleem van het kwaad in de wereld: God grijpt niet in en beschermt de goede mensen niet omdat de ware vrijheid en verlossing niet in deze wereld is (zoals Jezus zegt: Mijn koninkrijk is niet van deze wereld).

Tot slot koppelt de film deze metafysische boodschap aan de historische boodschap dat, ook al lijkt Franz’ martelaarschap geen enkel gevolg te hebben en dus volstrekt zinloos te zijn (hetgeen de film alsmaar benadrukt en dat ook in Kants categorisch imperatief zit), het toch deze ogenschijnlijk onbetekenende gebeurtenissen met onbekende helden zoals Franz zijn die de wereld steeds beter maken. Mensen als Franz planten als het ware het zaadje dat de wereld kan doen laten uitgroeien tot Jezus’ Koninkrijk op Aarde (waarbij men in meer seculiere zin ook kan zeggen dat het kwaad van bv. de nazi’s zin had doordat het ons heeft gedwongen om een sterke rechtsstaat te ontwikkelen die mensen beschermt tegen het kwaad).

Kortom, in met name het tweede deel doet Malick wat we van hem verwachten: een filosofische film over de grote thema’s maken waarbij hij ons met zijn beelden een glimp toont van het transcendente. Maar hij neemt veel te veel tijd voor zijn boodschap en voor het uiterst simpel verhaaltje dat wordt verteld: voor het grootste deel is de film daarom gewoon saai. En echt nieuw is het allemaal niet meer: we kennen Malicks trukendoos inmiddels en de film voelt geregeld als een karikatuur van Malicks beste films. Daarom toch maar een magere voldoende.

PS. Dat hij de Oostenrijkers/Duitsers meestal in het Engels laat praten zal nodig zijn voor een Amerikaanse film (Amerikanen willen geen films ‘lezen’ dus ondertiteling is er geloof ik uit den boze), maar is natuurlijk niet passend.

Tjongejonge. Net voor de 2e keer gezien en hij wint enkel aan impact en rijkdom; dingen (soms kleine) qua beeldtaal, geluiden... Visueel oogverblindend mooi, inhoudelijk sterk; moreel maar ook heel breed toepasbaar/te interpreteren, muziekkeuze prachtig... Ik geloof dat ik eraan moet toegeven dat dit gevoelsmatig en verstandelijk de geweldigste film is die ik ooit zag... Jemig. Echt?! Is het geen moment? Tijd voor een 3e bezoek haha

wat een sentimentele draak van een film. Oorlogskitsch.

Bloedmooi. Wonderschone beelden, prachtige muziek. Het laat je invullen en zet je aan het denken. Het Engels stoorde me totaal niet evenals de lengte. Al had het wel korter gekund want het was soms net te veel knippen en plakken. Benieuwd naar zijn volgende!

Moeilijk te beoordelen film. De gewetensbezwaarde Franz weigert om de Hitler eed af te leggen en te vechten voor de nazi's. Een zeer moedige keuze maar of die ook zo verstandig was, daar zit ik nog over na te denken. Waar kies je voor; voor je principes of voor je familie, hier je vrouw en drie dochters dus. Franz had dus heel wat te verliezen. Hij had zijn leed en ook van zijn familie kunnen verlichten door gewoon water bij de wijn te doen en zich niet zo rotsvast laten vastklampen aan zijn principes die voor mij toch behoorlijk fundamentalistische trekjes vertoonden. Wat betekent nu zo'n eed aan die geflipte idioot Adolf Hitler toen de Duitsers in 1943 de oorlog al zo goed als wel verloren hadden. Het zijn niet meer dan woorden zei dacht ik zijn advocaat. De Duitsers hadden immers in de winter van dat jaar een verpletterende nederlaag geleden in Stalingrad. Maar ja, het is de keuze van Franz die ik als ik zijn plaats zou hebben gestaan denk ik niet genomen zou hebben. Ik had vast en zeker voor mijn vrouw en drie kinderen gekozen. Tja, ik ben in dit soort situaties nu eenmaal geen held. Wie wel trouwens?
Op audiovisueel vlak vind ik A Hidde Life zonder meer een zeer mooie film die voor mijn gevoel ondanks zijn drie uur toch echt niet te lang duurde. Wij werden getrakteerd op zeer mooie beelden van het boerenland van Oostenrijk en zeker ook op een zeer mooie score, die wel iets mystieks in zich had. Maar dat zijn we van Malick onderhand wel gewend. De beelden in de gevangenis waren soms keihard. Wat mij nog steeds bijstaat zijn de beelden waar een van de sadistische bewakers die Franz tot twee maal toe sommeerde om te gaan zitten en vervolgens tot twee keer toe de stoel wegschopte zodat Franz op de grond viel. De laatste beelden van net voor zijn executie deden mij trouwens denken aan de film Sophie Scholl waarbij de hoofdpersoon Sophie dus hetzelfde lot onderging als Franz Jägerstätter. Ook daar was de beul een net in het pak gestoken man met hoge hoed.

3,5*

Het meest indrukwekkende stuk muziek staat overigens niet op de officiële soundtrack. Voor de liefhebbers: klik vanaf een minuut of 8.

Over de film: geen voor woorden voor. Lang geleden dat ik zo gepakt werd door het vakkundig gesmede geheel van verhaal, personages en vooral het ritme, de atmosfeer, de montage en de muziek. Voor sommigen werkt de stijl van Malick vast niet, ik kan me er iets bij voorstellen, maar voor mij geldt dat films naar mijn idee zo gemaakt moeten worden. Een fascinerend spel van beeldende poëzie, een transcendente urgentie die mij aanspreekt en een vloeiende eenheid van camera, montage en muziek. Ik ben een sucker voor dit soort shit, dikke 5*

Mijn kennismaking met Malick dateert van The tree of life. Mijn vijfde film intussen van Malick, netjes de helft, met The thin red line als hoogtepunt. Aan de quoteringen te zien moet ik op papier zijn minder oeuvre nog aanschouwen. Maar Malick laat me niet onberoerd. Ik ben eerder een believer dan non-believer. Deze wou ik dan ook absoluut in de zaal zien.

Zoals verwacht een typische Malick met zijn stilistische beelden van natuur verweven met een vleugje ethiek, religie en filosofie. Wondermooie natuur aan de Ober Donau met watervallen, kabbelende rivieren en weidse landschappen. Ook de boerenstiel wordt prachtig uitgebeeld met het zeisen van het graan, het ploegen van het land enz... het mooie en tegelijk de noeste arbeid werd knap in balans gebracht.

Jägerstätter speelt zijn rol als zwijgzame principiële boer met verve. Het is een man die zijn gedachten nauwelijks onder woorden kan brengen, maar daardoor ook respect afdwingt bij sommige nazi’s. Zijn dorpsgenoten zijn minder begripvol getuige daarvan de onmenselijke vernedering van het gezin als outcasts.

Slechts zeer minieme rollen van Schoenaerts en wijlen Bruno Ganz, jammer, maar op zich goed zodat de focus niet verlegd wordt. Zo ben en blijf je optimaal gesetteld in het hoofd van Jägerstätter. De prachtige soundtrack versterkt de mooie plaatjes en gedachten van de boer alleen maar. Met zijn bijna drie uur een vrij lange zit, misschien een kwartiertje te lang, maar daarom nog niet minder aangrijpend. Mooi!

Zoals Bresson in met name zijn laatste twee, en Tarkovski in zijn laatste drie films gaandeweg steeds meer actuele urgentie uitstraalden, explicieter werden in de uitdrukking van hun ideeën, zo lijkt Malick ook steeds meer 'to the point' te komen; althans, 'zijn' punt. Of punten. Vanaf The Tree of Life al, in feite. 

En met A Hidden Life gaat hij nog een stapje verder. Van de verbeelding van een innerlijke ontwikkeling, naar die van een politieke daad, in al zijn consequenties, waarbij de vraag naar de zin of zinloosheid daarvan, en de zuiverheid van de motieven, messcherp overeind blijft staan.

Want het zijn niet alleen totalitaire regimes, die, vanuit hen moverende belangen, de moeite nemen om 'daders' ervan te overtuigen dat hun verzet niet alleen zinloos is, maar ook onverantwoordelijk, misdadig, en onverdraaglijk arrogant. Denk jij dat je beter bent dan wij? Dostojevskiaanse Groot-Inquisiteurs zijn er in alle soorten en maten, en of die meer dan alleen de schijn van het gelijk aan hun zijde hebben, is een vraag die niemand voor iemand anders kan beantwoorden. Het is in feite een vraag naar de zin, of waarde, van het leven, een scherp gestelde ja/nee, een of/of.

Franz Jägerstätter is niet bepaald een gretige held - zie hem zowat trillen op zijn benen als hij de voor de troepen collecterende partijmannen mompelend antwoordt dat 'we echt niets kunnen missen' - maar vanuit zijn overtuiging kan hij kennelijk niet anders dan verder de weg op te gaan die hij eenmaal ingeslagen is. Ongetwijfeld ondanks het bewustzijn van de afgrond van de zinloosheid ervan, en de consequenties voor zijn familie.

Goed, Malick maakt een film over dit alles, maar net zoals Kierkegaard zich ervan bewust was dat hij alleen een dichter van het geloof was, en niet een gelovige die de uiterste consequentie daaruit trekt, laat hij met de episode van de schilder van religieuze voorstellingen (waar Verhoeven ergens hierboven reeds de aandacht op vestigde) zien dat ook de betekenis van kunst in het licht van deze vragen op zichzelf zeer relatief is.

Malick zet in zijn gekende stijl de schoonheid van de natuur, de idylle van het Oostenrijkse landschap en het leven aldaar, en het liefdevolle, gelukkige gezinnetje, tegenover de dreiging van de terreur, en de beklemming van de gevangenschap. Ook het onvermijdelijke einde wordt in al zijn gruwelijkheid niet verheeld. Malick was al eerder zeldzaam transparant en scherp in de verbeelding van zijn ideeën, misschien soms balancerend op het randje van de goede smaak, maar ook nu houdt hij het evenwicht in de tegengestelde ideeën en krachten die hij over het voetlicht brengt. 

Want wellicht zal de sympathie bij Jägerstätter liggen, het gaat er maar om dat de film óók uitstraalt dat het begrijpelijk, en misschien wel het verstandigst is als je je in zo'n situatie lekker gedeisd houdt in je bergdorpje.

Toegegeven, ik had ook de indruk dat Malick hier wel zeer ruim de tijd neemt om de boel op te bouwen, maar uiteindelijk resulteert dit toch in een zeer krachtige, beklemmende en vooral glasheldere film.

Mijn derde keer filmtheater heeft mij danig teleurgesteld. Met hoge verwachtingen richting het theater vertrokken om er vervolgens achter te komen dat dit een ontzettend vervelende film is.

Duidelijk is dat ik de titel verkeerd heb geïnterpreteerd. Ik dacht aan een film over een verzetsheld die werd opgejaagd door de nazi's, maar helaas gaat het over een man die dermate 'principieel' is dat hij bereid is zijn leven op te geven omdat hij weigert een handtekening te zetten. Een man die zijn 3 dochters laat opgroeien zonder vader omdat hij weigert een handtekening te zetten. Een man die, buiten het niet zetten van zijn handtekening, nergens verzet pleegt, nergens oog voor heeft -ook niet voor zijn achtergelaten gezin, maar alleen oog heeft voor zijn eigen nutteloze en oervervelende (religieuze) gemijmer. En dat duurt dan bijna 3u lang.

Met de boodschap in de aftiteling kon ik overigens bitter weinig. Beter gezegd, ik ben het er gewoon niet mee eens.


1*

Off topic berichten over spoilers verwijder. Beter gewoon een alert indienen dan kan de spoiler ook verborgen worden.

Mooie landschappen in deze film, dat wel! Daarvoor alleen al de moeite waard om te kijken.

Ingetogen en trage film, een beetje wennen aan de montage ook maar al bij al wel best genietbaar.

Soms wat ergeren aan het hoofdpersonage die gedurende de hele film als een slappe dweil rondloopt ipv een vuist te maken, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in een dorp waar iedereen je met de nek aankijkt en waar het nazi regime op de loer ligt.

Deze film laat ook zien dat zelfs het kleinste en onooglijk dorpje ergens verstopt in de bergen niet aan de oorlog ontsnapt en iedereen zijn eigen principes aanpast en desnoods verwerpt om niet in aanvaring te komen met de geldende orde.... op Franz Jägerstätter na dan toch, al doet hij dat dus op zijn eigen manier.

Alleen weer erg jammer dat er Engels wordt gesproken in een film die zich in Oostenrijk afspeelt en waarvan 80 % van de (indrukwekkende) cast Duitstalig is.

Ik ben ongelovig, als ik dan heel de tijd 3u lang zo'n christelijk gezwets moet aanhoren, no thx... Het was er echt over.

De film duurde ook te lang en ging aan slowmotion vooruit en in die 3u gebeurt er werkelijk nikske, je denkt en hoopt het wel maar het komt er nooit van. Wie dus denkt ook maar iets te zien van aktie of oorlog of weet ik veel wat die is eraan voor de moeite.

Franz is een egoist en verrader, ik haat zelf ook mensen die zo zijn. Het is een praatfilm in slowmotion met eindeloos godsdienstig gejammer en een koppige en domme Franz die liever de steenezel blijft uithangen.

En zijn gezin kan hem uiteindelijk niks schelen want meneer wil liever sterven dan een stom papierke te tekenen en wat heeft hem ermee bereikt? Werkelijk niks, helemaal niks. Het enige dat hem blijkbaar boeide was dat eindeloze religieuze gezwets.

Het enige goeie aan de film waren de aantal mooie landschappen.

Als meer mensen zo onzelfzuchtig als Franz hadden gehandeld (hoe extreem moeilijk dat ook is) had het naziregime de wereld waarschijnlijk een stuk minder leed aangedaan. Jij denkt serieus dat hij niet ook dolgraag bij zijn gezin wil zijn? Wie zijn hier de verraders? Hoe oppervlakkig kan je zijn.

Parels voor de zwijnen (of varkens). De profielfoto zegt genoeg.

Het zal wel geen toeval zijn dat Terrence Malick juist in deze tijd deze film heeft uitgebracht. Terwijl velen zich haast blindelings achter de nieuwe leider scharen, onderkent één man het gevaar van een massapsychose gebaseerd op demagogie en leugens. Hij rebelleert op ingetogen wijze en is bereid uiteindelijk de ultieme consequentie van zijn gewetensbezwaren te aanvaarden.

Malick heeft daarover een indringende, beklemmende film gemaakt waarvan het grimmige, waargebeurde verhaal fel contrasteert met de majestueuze landschappen die het narratief omlijsten.

De cinematografie is, zoals te verwachten valt bij Malick, uitzonderlijk mooi en ook het acteerwerk is van grote klasse. Ik heb nu de helft van Malick’s speelfilms gezien. Naar mijn bescheiden mening is dit zijn beste.

Hele fascinerende film over diepliggende principes, ultieme dapperheid en ultieme lafheid.

Of was het niet echt lafheid maar gewoon groepsgedrag dat ontstaat door zorgvuldig geplande indoctrinatie?

Je voelt in ieder geval zelf de machteloosheid door de pesterijen.

Is het het allemaal waard vraag je jezelf ook constant af.

Teken die verklaring en door met je leven zou je zeggen en daar ligt een stuk dapperheid of gewoon dom fanatisme dat niets oplevert.

Hoe vroeg die rechter dat? Heeft u het recht om......?

En het antwoord was: Heb ik het recht om het niet te doen? Waarmee Jägerstätter aangeeft dat hij dat het liefste zou doen maar dat dit tegen zijn geweten ingaat.

Het is ook een film over intense liefde.

Voor de mensen die niet van trage films houden zou ik zeggen dat je deze lekker moet laten liggen want dat is dan niets voor je.

Maar de mensen die een trage film wel kunnen waarderen al is het maar een beetje moeten hem echt zien want dit is één van de beste in zijn soort.

*KLIK*

Typische Terrence Malick film, al ontbreekt het ditmaal wel aan de gebruikelijke vrachtlading Hollywoodsterren. Verder zijn alle verplichte elementen aanwezig: slakkengang, verpletterend mooi camerawerk, dromerige sfeer, meerdere voice-overs, pretentieus filosofisch geleuter en extreem lange speelduur. Het geheel kabbelt zoals altijd aangenaam voort, zonder hoogte- of dieptepunten. Ook dat is typisch Malick.

Weergaloze film. Voor mij één van de allerbeste films ooit. Durf je ergens voor te staan? En mag dat wat kosten? Veel diepgang en symboliek. De mooie Oostenrijkse natuur, de prachtige shots en het rustige, ja bijna meditatieve tempo maken de film helemaal af. En dan heb ik het nog niet eens over de muziek. Weet iemand of deze film al op DVD te koop is?

Jan