The Cured (2017)

In het Ierse horrordrama The Cured kijken we voor de verandering eens naar de nasleep van een verwoestend zombievirus. Geen grote massacres dus – zie World War Z – maar een tragisch terugkijken, met korte flashbacks naar de tijd dat Ierland nog een doodsoord was. Zoals de titel al onthult is de huidige populatie verdeeld tussen The Cured en The Resistant; een gelukkig tegengif genas 75 % van de geïnfecteerden, de rest moet het met onverbiddelijke opsluiting doen.

Full feature-debutant David Freyne bouwt zijn verhaal rond Senan (Sam Keeley), die in ‘genezen’ staat zijn schoonzus Abbie (Ellen Page) opzoekt. De aandacht gaat snel naar de paradox rond Senans herstel: alle eens-zombies zijn zich telkens bewust gebleven van hun gruweldaden, ze konden zich er alleen niet tegen verzetten. En dus krijgen we mee hoe Senan vanbinnen verteerd wordt door een verleden dat hij niet meer rechtzetten kan. Iedere flashback naar zijn zombie-periode gaat gepaard met acute beeldovergangen en een aanzwellende geluidsband. Deze dynamiek in Freynes scenario gaat doorheen de film steeds frustrerender werken, en draagt werkelijk niets bij aan de spanning. Zombies met de camera dicht op de huid; been there, done that. Veel interessanter is het morele dilemma dat The Cured omspant. Door het gebrek aan karakteruitdieping rust er echter te veel gewicht op de schouders van de acteurs. Ellen Page – routineus als ze is – draagt veel, maar Keeley zakt genadeloos door het ijs. The Cured is daarmee een stuk zoutelozer dan de beloftevolle premisse doet vermoeden.

Ook met deze film vertonen wij weer afwijkende waardering.

Wij vonden namelijk het wel zo mooi, de rustige opbouw van het verhaal, een andere insteek van het geheel en het goed acteren van de dames en heren!

En actie zat er genoeg in met de flashbacks en de loop van het verhaal. Schijnbaar zijn veel mensen een liefhebber van actie enz., vanaf seconde 1 tot het einde. Dosering van emoties is belangrijk, als je te vaak en te veel iets ziet, raak je ongevoelig voor datgene en ongeïnteresseerd in het andere wat afspeelt. Ook actie vloeit voort uit emoties. Dus zal je die eerst moeten tonen voordat je hiertoe overgaat.

Misschien had hier meer ingezeten maar wij zijn geen filmmakers, dus van die kritiek houden wij ons van verre. Wij hebben dit een mooie film gevonden en op kleinigheidjes na, vermaakt met dit product.

Van ons een 7 voor de waardering.

Niet mijn idee voor een geslaagde filmavond. Regisseur Freyne wil het zombie genre met ernst en rede benaderen en het resultaat is lange tijd taai, saai en behoorlijk zot. Tegen het einde gaat men dan toch overstag en kom er zowaar nog wat spanning en actie om de hoek kijken, maar wat mij betreft te laat voor een voldoende op het eindrapport. Alles bij elkaar te kil en afstandelijk, ik voelde weinig emotie. Jammer voor Page die dit keer minder zelfvoldaan oogt dan normaal, en zowaar een echt mens lijkt te spelen, maar alleen kan ze het ook niet redden. En Freyne laat in een enkele scene zien best talent te hebben, nu nog een samenhangende film aub. Als je toch kijkt ben gewaarschuwd: er zitten een paar schrikmomenten in die ook daadwerkelijk schrikmomenten zijn, maar dit blijken helaas incidentjes in een verder tamme bedoeling.

Een dappere poging om een nieuwe draai te geven aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde genre van de zombiefilm. De insteek, 'geïnfecteerden' kunnen gered worden door een bepaald medicijn en moeten herintegreren in een inmiddels ontwrichte samenleving, is slim bedacht en wordt intelligent uitgewerkt, maar de film is aan de trage kant en visueel niet erg bijzonder. Het ontbreekt de film daarnaast aan een overtuigende climax. Niet slecht gedaan, al met al, en voor liefhebbers van het genre zeker de moeite, maar bij vlagen wat futloos.

Half.

Deze film heeft simpelweg gewoon mindere en betere stukken. Zo is het richting het einde, naar mijn gevoel, een stuk sterker dan het hele begin en middenstuk. Regisseur Freyne levert een interessant, maar geen geslaagd filmpje af.

Het is wel leuk dat de makers iets origineels proberen te bedenken op een genre waarvan alles al eens een keertje is gedaan. Zo is het begin vooral een drama met (denk ik) een politieke boodschap op de achtergrond. Nu is deze boodschap niet erg uitgediept.

Het eerste gedeelte en middenstuk zijn eigenlijk gewoon een beetje saai. Enkele wat luie schrikmomenten tijdens nachtmerries om de aandacht er af en toe even bij te slaan. De regisseur leek dus zelf ook een aantal keer door te hebben dat het niet het meest interessante verhaal had.

Voor de rest ziet het er allemaal wel prima uit. Ik krijg wel een beetje het gevoel dat Engelse (of Ierse) regisseurs films maken die wat subtieler zijn. Dit kan werken, maar niet altijd, en hier werkt het eigenlijk ook gewoon niet zo goed. De drama is vooral saai en als kijker ben je een beetje ongeduldig voor de actie.

Zodra de film eindelijk losgaat is het wel een stuk indrukwekkender. Spannende en intense straatgevechten met een haast Children of Men achtige benadering. Het maakt de film wel interessant genoeg om naar te kijken.

Uiteindelijk is de film niet dodelijk saai. Het is gewoon iets te subtiel voor een film die weleens de neiging heeft om bruut uit te pakken. Als kijker ben je dan eigenlijk vooral een beetje ongeduldig voor de echte bruutheid van de film.

Ierland is in de ban van een virus dat leidt tot een gewelddadige psychose. Inmiddels is er een vaccin dat 75% van de besmette mensen geneest, maar niet de herinneringen aan hun eigen gruweldaden wist. Senan [Sam Keeley] is genezen verklaard en trekt in bij zijn schoonzus Abbie [Ellen Page]. Maar de samenleving blijkt niet erg bereid te zijn om mensen zoals Senan een tweede kans te geven. Senans eveneens genezen vriend Conor [Tom Vaughan-Lawlor] probeert zijn lotgenoten te verenigen zodat ze in opstand kunnen komen. Hij wil dat Senan zich bij hen aansluit. Zoveelste variant op het virus/zombie-gegeven heeft niets nieuws te bieden op het gebied van horror, maar ontstijgt toch het gemiddelde dankzij een aantal ontroerende momenten die vooral op het conto komen van Page.