Pieles (2017)

Tragikomisch en absurdistische film die met fantastische vormgeving helaas niet de diepgang bereikt die je zou verwachten cq wensen. Dan heb ik het niet over de "boodschap" die je er al snel in aantreft. Zelfs walging bleef uit, maar dat ligt waarschijnlijk aan de strenge vormgeving, waardoor beleving afstandelijker werd.

Al met al heb ik hier wel van genoten, want behoorlijk absurd en regelmatig WTF! geroep.

Nemen we even mee dat dit de eerste lange speelfilm is van deze jonge regisseur, dan denk ik dat we nog wel wat moois en fantastisch mogen verwachten...

3,5*

Heerlijk!

Casanova slaagt erin een absurde comedy te mengen met een werkend aandoenlijk drama. Daarbij zit een (toegegeven, klassieke) boodschap die nooit overdreven opdringerig aanvoelt. Een geweldige balans die zelden zo goed uitgewerkt werd.

Visueel ook extreem gestileerd. De hele film is roos en paars, tot de kleinste details toe. De personages zijn bij momenten grotesque, maar voelen nooit aan als puur komisch geschut. Anderzijds schuwt Casanova de scherpe grappen niet. Hilarisch in het begin wanneer één van de personages van Instagram gekicked wordt wegens schending van de gebruikersovereenkomst, na enkel een foto van haar gezicht geplaatst te hebben.

Casanova heeft zo'n uitdrukkelijk eigen stijl dat het af te wachten valt of hij genoeg variatie in eventueel toekomstige films zal kunnen leggen, maar dat doet helemaal niks af aan de genialiteit van deze film. Echt geweldig van start tot finish, zeer uniek en amper te vergelijken met iets anders. De film van Solondz komen nog het meest in de buurt, maar zelfs die zijn best braaf vergeleken bij deze Skins.

4.5* en een uitgebreide review

Goeie film over een aantal verschillende, misvormde mensen. Een aantal losse verhaallijntjes met een tragikomisch karakter. Verder is dit regiedebuut zeker origineel, onconventioneel en compromisloos te noemen. Visueel ietwat kitscherig in beeld gebracht met veel roze en paars.

Fijne film met een thema van roze en lila. Sterk acteerwerk, bijzondere personages en stijlvast. Ook de muziek speelt een ondersteunende rol. De toon wordt meteen gezet met het liedje Alguien Cantó. In wat ik sowieso een sterk begin vind.

Boven verwachting, bijzonder.

Ik zag zelden een debuutfilm met zo'n distinctieve eigen stijl en een gedurfde opzet als 'Pieles' (2017) van de jonge Eduardo Casanova. Het is een rare, ongrijpbare film - ergens tussen horror, zedenkomedie en romantisch drama in - waarin felroze, pimpelpaars en lila overal de boventoon voeren. In een surrealistische fantasiewereld waar het volstrekt logisch is dat een muurbloempje een anus als gezicht heeft, terwijl ze haar eten en drinken rectaal moet inbrengen met een tuinslang. Of waar een gezichtloze prostituee fonkelende diamanten nodig heeft om haar oogholtes te bedekken. En waar een jongeman zijn eigen benen tot bloedens toe kapot snijdt, omdat hij eigenlijk droomt om een zeemeermin te worden. Regisseur Casanova toont de zoetige kleuren (sets, kostuums, belichting,etc) als verraderlijk glazuurlaagje waarmee de personages hun innerlijke pijn proberen te bedekken. Tegen de strenge blikken van misprijzende anderen. Tegen een maatschappij die rigide schoonheidsidealen oplegt en mensenlichamen beoordeelt langs hun schoonheid of functionaliteit. Tegen die enge sprong in het diepe wanneer intimiteit een risico vormt en een liefdevolle streling niet wederkerig hoeft te zijn. En dan is er het naakt als een mogelijkheid tot verzet om even uit de band te springen. Oude lichamen. Dikke lichamen. Gerimpelde lichamen. De lichamen zonder een instagram-waardig gezicht. De naakte mens in al haar spektakel, walgelijkheid, zinnelijke aantrekkingskracht en kwetsbaarheid.

Wow, hier had ik me niet aan verwacht. Als je blank de film instapt, merk je pas in wat voor een rariteitenkabinet je terecht komt. Als je er dieper op ingaat, merk je toch een hoog dramagehalte, althans voor mij. Dé scène die hieraan perfect beantwoordt was die van het etende koppel waarbij de man beschreef dat hij viel op abnormale vrouwen waarop zij onmiddellijk repliceerde wat hij als abnormaal beschouwde of waarom zij hieraan zou beantwoorden? "Je bent alleen geïnteresseerd in mijn uiterlijk", antwoordt ze hem. Je zou het niet verwachten van "dergelijke vrouw". Het schoonheidsideaal en het zijn wie je bent staat hierbij centraal, maar dan vanuit de andere kant gezien.

Pieles is een absurde en controversiële film geworden. Misschien wat met de haren getrokken en té expliciet - de vrouw met de anus bvb - om serieus te nemen, hoewel er wel degelijke verschillende lagen inzitten met een duidelijke boodschap. Casanova slaagt erin een balans te vinden tussen absurditeit, controverse en de schoonheid ervan.

Pieles is dan ook ontroerend en innemend en gebruikt de absurditeit om zijn punt te brengen. Neem daarbij het mooie kleurgebruik en boeiende karakters en je krijgt 77 minuten lang een film waar muziek in zit, als je maar door de ballon kan prikken.

Niet slecht, maar...

Films moeten vooral genietbaar zijn. Deze film staat eerder garant voor een ongemakkelijk gevoel. In dat opzicht heeft de regisseur z'n doel bereikt.

Ook een heleboel andere dingen doet hij gewoon goed. De fantasierijke wereld, weliswaar vol lelijke paarsroze tinten, staat er. De humor schommelt tussen plat, flauw en bijtend. Ik heb alleszins een paar keer goed gelachen.

Het drama vind ik dan weer wat minder, al verschilt dat per verhaallijn. Het is sowieso ook geen evidentie om een dergelijke boodschap op zulk een absurde manier te brengen.

Niettemin absoluut de moeite waard. Aan het einde van de rit zie ik er evenwel geen meesterwerk in.

3

Goed!

Skins is zonder twijfel een pretentieuze film, maar juist dat levert in dit geval de kracht van de film. Met een reguliere benadering had deze film namelijk nooit kunnen werken. Wat er nu wordt neergezet is bij vlagen verontrustend, maar tevens erg sterk, en daarmee toch een van de betere films die op Netflix staan.

Alles in deze film heeft een nogal aparte aanpak gekregen van regisseur Casanova. De beste man heeft namelijk besloten alles met een roze of paarse aanpak in te kleuren. In elke scene zit iets dat roze/paars gekleurd is, waardoor de film een truttige, soms ronduit frisse aanpak krijgt. Het maakt de film een stuk luchtiger dan dat het eigenlijk hoort te zijn. Ik mag het wel.

Verder kent de film ronduit grove humor en wat confronterende beelden. In een speelduur van enkel 77 minuten raakt het meerdere onderwerpen aan die voor hedendaagse cinema vaak worden beschouwd als taboe. En ook al wordt veel als fantasierijk gepresenteerd, de beelden die worden laten zien zijn alsnog erg herkenbaar en dramatische momenten komen niettemin binnen.

Veel mensen zullen tijdens het kijken naar deze film waarschijnlijk niet om de smerigheid heen kunnen kijken, en ik zal eerlijk zijn, het is makkelijk om de film af te schrijven enkel en alleen omdat een van de hoofdpersonages een kontgat als mond heeft. Als je om dergelijke dingetjes heen kan kijken, wat soms best moeilijk is, wacht je echter een best mooie en ontroerende film.

Het tempo, de regie en de kleurrijke invulling zorgen voor een bijna magische film. Jammer genoeg kent het wel iets te veel pies-en-poephumor tussendoor, en zijn iets te veel beelden gemaakt met als doel de kijker ongemakkelijk te maken, en dat vind ik persoonlijk soms iets te veel de verkeerde boodschap. Verder een sterke film, een complete verrassing.