Sandy Wexler (2017)

Niet best.

Niet voor het eerst duikt Sandler in de huid van een ietwat irritant typetje. Vervelend stemmetje, aanwezig en nogal dommig. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat hij daarrond toch een aardige film wist te breien.

Sandy Wexler heeft vooral een hoop cameos te bieden. Geinig rolletje voor Terry Crews bijvoorbeeld. Grappig dat je Schneider al meteen aan z'n stem herkent, Nick Swardson die weer z'n smerige zelf is. Het zijn leuke details in een film die verder toch vooral bezig is met het vertellen van een verhaal.

En dat verhaal is niet zo geweldig boeiend. Sandler probeert er daarnaast ook nog een hoop 90s referenties in te gooien (zijn we dan al zover, is dit het begin van het einde van de 80s?), maar ondanks dat het "mijn" decennium is, heb ik in het algemeen toch niet zoveel met dat opgraven van het verleden.

Het is een film waarin Sandler een beetje moe lijkt. Hij volgt de formule die hij zelf succesvol heeft gemaakt, maar lijkt er zelf niet al te veel plezier meer in te hebben. Netflix gelooft er blijkbaar nog wel steeds in, als ik me niet vergis zijn Sandler's projecten ook de meest succesvolle op Netflix, maar als hij zich niet opvallend herpakt denk ik niet dat er nog een derde trio op Netflix zal te zien zijn.

Losse momentjes zijn nog wel geinig, maar als film biedt het gewoon te weinig humor.

2.0*

Sandy Wexler

Adam Sandler staat gewoon bekend om zijn, soms iets te uitgemolken films. Waar ik dan toch The Cobbler (2014) een erg leuke film vond is de rest en voornamelijk: Jack and Jill (2011) vaak erg bagger en ook Sandy Wexler weet zich niet fijn te tippen tot een ‘top’ komedie, of gewoon een leuke komedie. Ik was soms bang dat Sandy Wexler het niveau van Jack and Jill (2011) ging halen, wat gelukkig door sommige momenten wel uit bleef, al scheelde dat vaak niet veel.

Zoals we weten heeft Sandler een contract bij Netflix om een x aantal films te maken voor hun en daarbij is Sandy Wexler de derde film die ze hebben gemaakt maar daarbij ook gelijk de slechtste tot nu toe want van Sandy Wexler heb ik niet echt ‘genoten’. De film kent echt wel zijn leuke momenten, om toch even te noemen dat het deel met de wasbeer prima was, opzoek naar een indringer merkt Sandy een wasbeer in de boom die hem meteen aanvalt, hij mept de wasbeer helemaal aan gort, de toch wel kleinere en leuke scenes die voor mij films altijd wel leuker maken, slappe flauwe humor gewoon er tussen gedrukt. Ook heeft Sandy Wexler een paar leuke Cameo’s er tussen lopen waarvan ook ik bij Terry Crews een leuk beeld kreeg, lekker rolletje van de beste man.

Sandy Wexler is met zijn 130 minuten echt wel te lang, deze films zullen niet langer dan 90 minuten moeten zijn waardoor het verhaal niet te erg word uitgerekt en je, je niet al te snel verveelt aan de rollen maar, bij Sandy Wexler gebeurt dit helaas wel. De rol van Sandler staat me vaker in een verkeerd daglicht dan dat ik er met plezier naar keek en dat puur omdat het te lang duurt en je, je er gewoon aan gaat ergeren.

Het verhaal was wel redelijk. Sandy Wexler was een man in de jaren ’90 die als manager functioneerde. Iedereen kende de naam Sandy Wexler wel en hij stond niet al te goed in het zicht van sommige mensen en, nouja om eerlijk te zijn was het zo dat hij als management niet echt een top is. Hij heeft nog een paar meer mensen onder zich lopen waar hij manager van is maar die breken maar niet door. Op een dag komt hou Courtney Clarke tegen, een meid die goed kon zingen. Hij bood haar een sterrenleven aan waar hij mee ging helpen. Op de weg naar hij carrière loopt het uiteraard niet allemaal vlekkeloos..

Wanneer Courtney doorbreekt word Sandy al snel van zijn troon verjaagd waar een groter platenlabel een betere manager kon bieden. Sandy zag al zijn mensen verloren gaan uit zijn management en hij had bijna geen mensen meer om voor te werken waar, dan Terry Crews tevoorschijn komt als prof. Worstelaar. Sandy komt langzamerhand toch wat dichter weer bij Courtney die had besloten (tijdelijk) te stoppen met zingen, na de hartaanval van Sandy aangezien zijn laatste cliënt een mega deal had gesloten met een TV-bedrijf (Ted Rafferty) trouwt hij met Courtney en leven ze nog lang en gelukkig.

Nee, Sandy Wexler heeft mij niet bepaald plezier gebracht. Er zaten echt wel wat leuke stukken in maar ik vond het te langdradig worden en ik werd maar niet gepakt door de film waardoor ik eigenlijk futloos bleef kijken met een naar gevoel, ik verveelde me misschien wel een beetje. 130 minuten was toch een te lange zit voor deze film, en dat was de grootste misverstand. Nee, Sandy Wexler heeft me teleurgesteld.

1.5*

PS. dit is mijn 1400e stem.

Eigenlijk niet zo'n beste film, Sandler speelt een vervelend typetje, maar er zitten toch wel wat grappige scènes in waar ik om heb gelachen. Een hele rits bekende koppen komt voorbij zetten, van Weird Al Yankovic tot Beavis and Butt-head en van Jay Leno tot Arsenio Hall. Het typetje Sandy Wexler irriteert behoorlijk en is werkelijk nergens grappig, maar gelukkig zitten er genoeg maffe scènes in die het nog een beetje leuk maken. Een nipte voldoende.

Saaie film met een irritant hoofdpersoon.

Saai verhaal en er zit amper humor in. De film duurt ook gewoon veel te lang. De stem van Adam Sandler begint ook snel te irriteren.

Sandler kon bij mij best wel een potje breken, zijn altijd wat lompe humor en simplistische komedies spraken me op zich wel aan. Alleen, als ik zijn cv bekijk, moet ik concluderen dat sinds 2008 de vrije val is ingezet, zijn films worden steeds braver, moralistischer en schrikbarend veel langer. De man is in 2005 getrouwd, heeft nu leuke kinderen, en de rebel heeft plaatsgemaakt voor een keurige huisvader die films wil maken welke de kids ook mogen zien. Zie hier wat het huwelijk met je kan doen, als je niet oppast.
Deze Sandy Wexler is het voorlopige dieptepunt, nog slechter dan het beruchte Jack and Jill. Er valt bijna niets te lachten, Sandy zelf is niet meer dan een irritant en fantasieloos typetje welk derhalve pijnlijk onleuk is en de lange lengte van de film suggereert dat men pretenties heeft die nergens worden ingelost. Humoristisch hoogtepunt van de film is als Sandler de lichtknop per ongeluk steeds aan en uit zet(een spoiler die ik derhalve niet ga verraden!), dan weet je wat het niveau is waar we het over hebben.
Wat een misser, zelfs de vele bijrollen van zijn bekende vriendenkring(alleen Steve Buscemi is zo slim om zich niet meer lenen voor deze ongein) werkt averechts. Pleit niet voor Netflix dat men blijkbaar een verbond heeft gesloten met deze komiek op zijn retour. Zonde van mijn tijd helaas, deze Sandy Wexler.

Tegenvallende film over een artiestenmanager die zijn uiterste best doet voor de artiesten die hij onder zijn hoede heeft. Deze komedie speelt zich af midden jaren '90 in Los Angeles, en daarmee is meteen ook het beste gezegd. Er valt nergens echt te lachen en het verhaal stelt niets voor. Bovendien gaat de film veel te lang door. Adam Sandler presteert het hier om één van zijn meest irritante rollen neer te zetten.

Aardig niemendalletje, en de film kent leuke momenten. Zoals de onderhandeling nadat 'Wexler' een 'eerste waarschuwing' krijgt. En zelf niet meer uit zijn woorden kan komen.

Sandler irriteert mij over het algemeen niet, maar nu vond ik dat stemmetje ook nogal overbodig.

Ach, Adam...

Velen hebben altijd moeite gehad met Adam Sandler, maar dat geldt niet voor mij. Toen ik hem 10 jaar geleden ontdekte, kon ik erg van zijn komische werk genieten en dat kan ik nu nog steeds. Simpele komedies als Happy Gilmore, Big Daddy en Mr. Deeds zijn nog steeds erg charmant en ik kan de onderbroekenlol in die films goed hebben. Zijn recente komedies lijken die charme echter te missen. Zo vond ik That's My Boy en Grown Ups 2 bijna nooit grappig. Hij bewijst echter dat het nog erger kan: Sandy Wexler is namelijk daadwerkelijk nooit grappig.

Ik kon een glimlachje kwijt aan het kleine bijrolletje van Rob Schneider (altijd een pluspunt in de Happy Madison films) als Sandy's huurbaas, maar daar houdt het ook op. Sandy Wexler zelf is een zeer vervelend typetje en dit was ook de eerste keer dat ik me oprecht enorm aan het stemmetje van Sandler irriteerde. Ik heb hier voortdurend met gefronste wenkbrauwen heen zitten kijken. Het plot kabbelt voort en er worden voortdurend pogingen gedaan om de kijker op de lachspieren te werken, maar het lukt gewoon niet. Zelfs de bijrollen van Kevin James, Nick Swardson en Terry Crews slaan niet aan. Ook de chemie tussen Jennifer Hudson en Sandler ontbreekt, maar het is überhaupt onwaarschijnlijk dat Sandy met iemand chemie had kunnen hebben.

Het speelduur van de film is ook veel te lang. 130 minuten vind ik sowieso pittig voor een komedie, maar wanneer het dan ook nog een dergelijk flauw exemplaar betreft, is het al helemaal niet uit te houden. Ik heb de film uitgezeten omdat ik hoopte dat Sandler en zijn kameraden nog ergens halverwege het tij konden keren, maar dat bleek wishful thinking. Gewoon ontzettend zonde dit, want ik heb Adam altijd een zeer sympathieke acteur gevonden. Sandy Wexler is echter wel een dieptepunt in zijn carrière. Wat mij betreft mag hij kappen met komedies (of beter gezegd: met typetjes) en zich volledig bezighouden met serieuzere rollen. Zo kan ik zijn andere recente film, The Meyerowitz Stories, wél aanbevelen.

1*