Karera ga Honki de Amu Toki Wa (2017)

Ogigami's bewustwordingsdrama.

Jammer dat het al een tijdje wat minder draait met Ogigami's films. Ik was best fan van haar eerdere werk, waar haar unieke gevoel voor humor de toon wist te zetten. In haar laatste twee films is daar niet veel meer van te merken, waardoor het wat terugzakt in de brave dramahoek.

Close-Knit is een film over een jong meisje wiens mama haar verlaat, maar eigenlijk is het natuurlijk een drama over de transgender die haar opvangt. Daar ligt ook duidelijk de focus van Ogigami, waardoor de film een beetje drammerig wordt op bepaalde momenten. In plaats van het drama zelf het voortouw te laten nemen, is het nu toch vooral een film die het transgender gebeuren wat moet normaliseren.

De film zelf is niet verkeerd, maar kan zich amper onderscheiden van 100 andere soortgelijke dramas. Een pianoplonkje hier, een kersenbloesempje daar (die cameracrews moeten het druk hebben tijdens die -vaak korte- sakura periode) en aangename personages die allen erg beschaafd zijn. Iets meer bite had deze film toch wel goed gedaan.

Slecht is het niet, maar ik vond het een beetje té doorzichtig. Ogigami kan beter dan dit, hopelijk dat ze later nog een keertje terugkeert naar de stijl van haar eerdere films.

3.0*

Ik kreeg een alsmaar warmer gevoel bij deze film over een jong meisje dat verwaarloosd wordt door haar moeder en onderdak zoekt bij haar oom en diens transseksuele vriendin. Enerzijds een emotionele rollercoaster over liefde en geborgenheid, over acceptatie versus vooroordelen. Anderzijds een evenwichtige film waarin bijvoorbeeld stekelige opmerkingen over het anders zijn worden gecompenseerd door brutale vragen over de ontwikkeling van de borstjes van de jonge tiener.

Een hartverwarmende film met puike rollen van Toma Ikuta als de transseksueel en van Rinka Kakihara als de tiener. Erg mooi.