M - Eine Stadt Sucht einen Mörder (1931)

Eerste geluidsfilm van Fritz Lang, die mede gelet op de tijd waarin hij gemaakt is, zonder meer als een meesterwerk bestempeld moet worden.

Behalve van het bijzonder fraaie camerawerk, maakt Lang hier en daar gebruik van een indirecte verteltechniek, bv. met de wegrollende bal en de zwevende ballon tussen de elektriciteitskabels. Daarnaast is de film knap gemonteerd, zoals met het parallelle beelden van het overleg bij de politie enerzijds en de onderwereld anderzijds.

Heel bijzonder is dat de muziek zich beperkt tot een simpel fluitdeuntje op momenten dat de protagonist in actie komt; een truc die inmiddels vele malen gekopieerd is (bv. in The Third Man).

Een perfect gecaste Peter Lorre met zijn bijzondere mimiek tenslotte maakt dit tot een spannende film, die ondanks zijn tekortkomingen volgens de huidige maatstaven, de tand des tijd goed heeft doorstaan.

Toch wel zijn tijd ver vooruit, qua maatschappelijke kritiek. De greep van de moordenaar op de stad word verrassend uitgebreid belicht. En het deuntje wat hij fluit blijft natuurlijk magistraal. Een vooruitstrevende film waarvan er hedendaags nog steeds sporen van te vinden zijn in de huidige cinema.

Eindelijk deze klassieker van Fritz Lang gezien. Bij vlagen een erg indrukwekkende film deze 'M'. Nu ligt 'Metropolis' nog klaar op blu-ray, ook die nog niet gezien. Verschrikkelijk. Maar oké. De scenes op het laatst in dat gebouw, wanneer iedereen op kindermoordenaar Peter Lorre jaagt zijn echt meesterlijk. Prachtig geschoten en vol met spanning. De opening met de vermiste Elsie is ook erg goed; die lege stoel, het lege bordje, de bal, de ballon... erg indrukwekkend. Halverwege verloor de film zo nu en dan mijn aandacht en wordt één en ander te lang uitgerekt, maar het geheel is wat mij betreft meer dan geslaagd.

Prachtige film naar gebeuren nog steeds actueel, zekerlijk daar waar het gaat om rechtspraak en begrippen als bestraffing, onweerstaanbare drang, gevaar voor de maatschappij enz...

Schitterend (en wat cynisch grappig) hoe in opeenvolgende en afwisselende scènes enerzijds politie, anderzijds de straatcriminelen, druk vergaderend, zich buigen over hetzelfde probleem.

Het verhaal is knap, duidelijk en spannend opgebouwd, het camerawerk expressievol en de hele setting ademt realisme, mysterie en misdaad uit en een figuur als Peter Lorre kan alleen maar schitteren in deze rol.

Goeie film waarin een klopjacht wordt opgezet naar een kindermoordenaar. Een vrij simpel verhaal, maar toch boeiend als tijdsdocument (de film is al 85 jaar oud) en vooral vanuit technisch oogpunt. Goed camerawerk en de film zit vol met slimme vondsten. Peter Lorre weet vooral tijdens de finale positief op te vallen. Net geen 4.0 sterren.

Prima film die wat mij betreft eigenlijk bij één scene echt het niveau van de 5* weet te halen, namelijk tijdens de officieuze rechtzaak. Daar bereikt de film een vrijwel uniek hoogtepunt die voor mij de klassiekerstatus van deze film geheel rechtvaardigt, met een als 'M' meesterlijk spelende Peter Lorre. Verder kent het een heel degelijk, maar ietwat vergezocht verhaal, waarin met de rol van de bedelaars als slimme vondst uitblinkt. 3,5*.

Van de eerste tot de laatste seconde beklemmend en ongemakkelijk. Vergeet Metropolis, dit is het meesterwerk van Fritz Lang.

Berlijn is in de greep van een kindermoordenaar van wie elk spoor ontbreekt. De huiszoekingen van de politie zijn zo grondig dat de georganiseerde misdaad niet meer kan functioneren. Daarom besluiten de lijders van misdaadnetwerken zelf achter de moordenaar aan te gaan.

Met M schreef Fritz Lang een stukje filmgeschiedenis. De film mag dan ruim 80 jaar oud zijn, de zoektocht naar de moordenaar is op uiterst moderne manier behandelt. Op zeer filmische wijze is het onderzoek in beeld gebracht. De vingerafdrukken, de vele huiszoekingen, de impact op de maatschappij die de moorden hebben en natuurlijk de moordenaar die uit de handen van de wet en de misdaad tracht te blijven.

Peter Lorre maakt in M zijn grote doorbraak. Op briljante wijze weet hij de geestenzieke kindermoordenaar neer te zetten, met name in de officieuze rechtszaak was een hoogtepunt. Enkele jaren later zou Lorre in Engeland met Hitchcock werken, waarna hij naar Hollywood vertrok. Fritz Lang staat erom bekend dat hij niet bepaald zachtzinnig is met zijn acteurs. Lorre kreeg het dan ook zwaar te verduren, zo werd hij tientalen keren van een trap af geknikkerd en lomp in het rond gesleurd.

M werd gemaakt in een tijd dat men nog niet helemaal gewend was aan filmen met geluid. Zodoende spelen veel figuranten nog behoorlijk expressief en zijn er veel scènes zonder geluidseffecten. Dat was ook om de kosten te drukken, toen moest je namelijk betalen voor een licentie voor het geluid per lengte film. M is een van de allereerste films met een voice-over. Door de voice-over en het feit dat het geluid van het ene naar het andere shot overloopt maakt de film een moderne indruk. De absentie van een soundtrack zorgde, net als later bij Hitchcock's The Birds voor een beklemmende sfeer.

Twee jaar na het verschijnen van de film grepen de Nazis de macht in Duitsland. Tijdens de productie van M probeerden Nazi leden de film te dwarsbomen omdat ze dachten dat het een politieke film betrof (de originele titel was Moordenaars zijn onder ons). Toen bleek dat dat niet het geval was werd de film (net als Lang's eerdere werk) gewaardeerd in Nazi-kringen. Jozef Goebbels zou de film hebben geprezen voor het gebrek aan humanitair sentiment. Toen Lang twee jaar later echter alsnog kritiek op de Nazis verwerkte in Das Testament des Dr. Mabuse en een aanbod van Goebbels om propaganda films te maken afwees, moest hij vluchten.

Met name het einde haakt in op maatschappelijke vraagstukken rond geestenzieke moordenaars. Is het beter om ze preventief uit te roeien of kun je ze niet verantwoordelijk houden voor hun daden omdat ze ziek zijn. Uiteindelijk brengt het de kinderen niet terug en moeten we beter op ze letten... allemaal...

Meesterlijke film met een heerlijke Hitchcockiaanse beeldtaal en tijdloze uitwerking.

M - eine Stadt sucht einen Mörder is de eerste geluidsfilm van Fritz Lang. Hierin experimenteert hij met voice-over en geluiden die niet uit de gefilmde scène zelf kwamen. Terwijl verder muziek juist in de film ontbreekt. En zo een beklemmend sfeer oproepend. Daarnaast gebruikt hij vernieuwend camerawerk vol met experimentele shots, fantastische decors en sfeervolle belichting. Hij laat de beelden vaak voor zich spreken en gebruikt een fluitdeuntje naar Griegs 'Peer Gynt' om op een ijzige manier de nabijheid van de slechte Hans Beckert aan te duiden. Een op ware seriemoordenaar geïnspireerde, kindermoordenaar, prachtig vertolkt door Peter Lorre. Niet alles is even goed geslaagd, zo is men duidelijk niet gewend nog om te acteren met tekst en zijn sommige scenes met vergaderingen en overleggen wel erg langdradig. Alhoewel mijn voorkeur meer uit gaat naar twee van Langs eerdere films is dit wel een zeer verdienstelijk mooie film. Eentje waarbij de kijker aan het einde aan het denken wordt gezet over de onbewuste, verwoestende kracht van de samenleving en over zijn of haar eigen vooringenomenheid.

“I can't help what I do! I can't help it, I can't...”

Een film die al een tijdje op mijn watchlist stond. En M is zeker een intrigerende film met een verhaal dat nu nog steeds relevant is. Knap voor een film uit 1931. Want het laatste gedeelte met het volkstribunaal en het verhaal van Hans Beckert (de fantastisch spelende Peter Lorre) geeft genoeg materiaal voor discussie. In Nederland kennen we TBS, maar in andere landen worden criminelen met zware psychische problemen nog steeds normaal berecht.

Na een sterk begin had ik wel wat moeite om mijn aandacht erbij te houden, en de vele subplotjes en verschillende personages die worden geïntroduceerd zorgen ervoor dat het verhaal wat rommelig wordt. Maar nadat Beckert word ingesloten in een groot gebouw neemt de spanning toe. Met het volkstribunaal als erg sterk einde. Prima klassieker.

Eindelijk werk gemaakt van deze klassieker. Geweldig hoe vanaf het begin af aan de high angle-framing al uitdrukking geeft aan de machteloosheid van burgers en autoriteiten, hoe er gespeeld wordt met geluid en hoe paranoia en wederzijdse verdachtmaking voor verdeeldheid zorgen. Erg bijzonder dat Lang erin slaagde vier jaar na de komst van de talkies een grote klassieker te vervaardigen, terwijl hij ook de regisseur was die (misschien wel) hét meesterwerk van het stille tijdperk maakte. Eén groot punt van nuance: de soms karikaturaal neergezette personages werken (bedoeld óf onbedoeld) vaak op de lachspieren, waardoor de ernstige toon van het narratief (met name aan het begin) soms wat verloren gaat. De zichtbare strubbelingen met de kritieke overgang naar dialoog en verbale expressie zijn snel vergeven.

Het milieu van boeven en bedelaars vertoont gelijkenissen met Die 3 Groschen-oper (1931). Als ze zich zo goed kunnen organiseren en samenwerken, is het de vraag waarom ze marginaal blijven. De simultane zoektocht door politie en schorriemorrie levert wel een spannende wedren op. Afwisselend worden standpunten getoond van speurders, dader en slachtoffers. Peter Lorre kan uitstekend angst weergeven met z'n opengesperde ogen, maar ook ontreddering wanneer hij tijdens het volkstribunaal ineenzakt. Het thema ontoerekensvatbaarheid krijgt argumenten voor en tegen. Voor Gustaf Gründgens was de Schränker een doorbraakrol.

Een ellipsis is wanneer iets niet getoond wordt maar gesuggereerd. De moord op Elsie komt niet in beeld, maar wel de schaduw van de dader en haar achtergebleven bal en ballon. Sommige scènes zijn nog stom, zoals wanneer het geluid van voetstappen ontbreekt. Dankzij het melodietje van Grieg kan de blinde de dader herkennen. Dit laatste hoogtepunt uit de Weimarrepubliek werd gemaakt door Fritz Lang. In tegenstelling tot Gründgens zou hij een paar jaar later z'n geboorteland zou ontvluchten.

Ijzingwekkende film. Begin jaren negentig voor het eerst enkele fragmenten van gezien. Toen al viel mij het zware onderwerp en bijhorende donkere mood op. En de knappe suggestieve beeldtaal van Fritz Lang. Het was ook mijn eerste kennismaking met Peter Lorre en sindsdien ben ik hem ook altijd blijven vereenzelvigen met M. Enkele jaren geleden dan voor het eerst de film helemaal kunnen bekijken en nu ben ik toe aan mijn tweede kijkbeurt.

Ik blijf het een ongelooflijk krachtige film vinden. De gruwel van een kind dat verdwijnt en een stad in paranoia stort, wordt op haast klinische wijze weergegeven door het oog van Fritz Lang. Echt een topvakman die duidelijk gegrond is in het silent tijdperk, dat hij zelf mee vorm gegeven heeft. In deze film wordt heel veel louter visueel verteld, wat artistiek mooi is en tegelijk bijna een docu gevoel geeft. Dat laatste wordt onderstreept door het ontbreken van een soundtrack (zoals dikwijls het geval bij vroege talkies). Alle geluid in de film gaat om dialogen en omgevingsgeluiden, zoals op het forum reeds aangegeven. Nog even vermelden dat cameraman van dienst Fritz Arno Wagner is, die in de jaren '20 aan talloze Duitse expressionistische klassiekers heeft meegewerkt. Ere wie ere toekomt.

Het script, geschreven door Fritz Lang en diens toenmalige echtgenote Thea Von Harbau, bevat verschillende lagen. De horror van een kindermoordenaar is treffend gebracht, naast het ironische verbond tussen de beide kanten van de wet. Het einde van de film is weergaloos - de veroordeling van Lorre door het misdaadsyndicaat - en bevat op zijn beurt diverse lagen waaronder het blootleggen van ongerijmdheden in het gevestigde rechtssysteem en een reflectie over geestesziekte. In het allerlaatste shot van de film wordt nog eens appèl gedaan op de plicht van de kijker (als ouder). Dus zeker ook een film met een boodschap.

Voor mij is dit één van de strafste films van de jaren dertig, zowel visueel (die dolly shots en kikvorsperspectieven) als inhoudelijk, met een Peter Lorre die de rol van zijn leven speelt. 
En een straffe film tout court waarvan de stevige speelduur geen minuut te lang aanvoelt.

Zeer sterke klassieker waarbij een stad gegijzeld wordt door een kindermoordenaar. Bloedstollend al is het eerste kwartier wanneer het kleine meisje Elsie door de moordenaar wordt aangesproken en meegelokt. Meesterlijk werden die momenten in scène gezet met de schaduw van de man op het reclameportaal en ook later wanneer de ballon als stille getuige wegvliegt.

Ook het decor met zijn smalle nauwe straatjes en kelders speelt een belangrijke rol in de film om te duiden hoe verbonden, maar eigenlijk hoe geïndividualiseerd de samenleving ook kan zijn. Moorden en ontvoeren kan vrijwel ongestraft en haast in alle anonimiteit. Justitie en gerecht kunnen met hun beperkte middelen amper het amateurisme overstijgen.

Verder interessant is de paranoïa die heerst in de stad. Vrijwel elke man die goed- of kwaadschiks een kind aanspreekt, is meteen verdacht. Als je het aan de menigte overliet, werd het proces onmiddellijk voltrokken. Ook de moordenaar vertolkt door Peter Lorre is meesterlijk en niet zomaar als uiterst duivels te bestempelen. Lang speelt hiermee op de moraal en het gevoel van de mensen.

Technisch tenslotte ook erg knap van lang waarbij hij speelt met de belichting, de camerastandpunten en met het geluid. Ik dacht eerst dat er iets scheelde aan de band, maar na even had ik door dat het Lang zelf was om op die manier nuances te leggen in hetgeen te zien werd.

Solide.

De tweede aanraking met regisseur Lang, en voorlopig ook weer de laatste omdat zijn andere films nog niet op mijn radar zijn verschenen. Maar Lang staat als regisseur uit de jaren 20 en 30 nu hoog in mijn boekje. Zeker na het zien van zijn epische film Metropolis.

M is natuurlijk niet te vergelijken met Metropolis, want het zijn compleet verschillende films. Ik prefereer wel Metropolis over M. Maar eerlijk gezegd, als het niet in mijn achterhoofd zat dat Lang beide films regisseerde, had ik de hand van Lang er niet meteen in herkend.

Het eerste kwartier is wel gelijk het beste stukje van de film. Een koude-rillingen sequentie is het zeker. De stille look van de film, het solide camerawerk en natuurlijk dat deuntje van Lorre zorgen ervoor dat het best een memorabel kwartier is, en altijd een goede opening in dit soort films. Het grote voordeel van M hierbij is dat de opening ook echt goed weet te werken.

Na het eerste kwartier neemt de film wat tempo af, maar houdt niet op met intrigeren. Een leuk concept ook, het meehelpen van de criminelen. Moordenaar Lorre zelf is ook zeker een aparte verschijning, qua uitstraling ook subliem uitgevoerd door Lorre, die helaas soms wel iets te veel overgaat in over-acting.

Ik ben blij dat de film, buiten Lorre op sommige momenten, niet ten onder gaat in irritante, overacterende karakters. Daardoor blijft de film wat kouder en realistischer dan bij bijvoorbeeld genregenoten uit hetzelfde tijdperk. Het zorgt er tevens voor dat de film behoorlijk blijft intrigeren.

Jammer dat de film, opnieuw buiten Lorre om, geen memorabele karakters kent. De criminelen zijn erg onopvallend en ik haal de functies en doelen van een hoop personages te makkelijk door elkaar. Voornamelijk omdat eigenlijk geen enkel karakter een beetje diepgang heeft. Soms wordt niet eens de naam genoemd geloof ik.

De toon blijft altijd wat stil, en alhoewel dit misschien niet meteen de bedoeling was, maakt het de film er wel specialer op. De sfeer werkt er echt een stuk beter mee. Pas helemaal in de laatste sequentie in de "rechtbank" verliest de film zijn intrigerende sfeer. Tevens ook jammer dat daar echt de irritante vormen van over-acting naar voren komen. Zo maakt de zenuwinzinking van Lorre totaal geen indruk op me.

Maar wel een solide film dit. Goed uitgevoerd, sterke sfeer hier en daar. Ik mis wat meer intrigerende karakters en wat meer diepgang, en een betere finale. Al bij al een best verdiende plek in de top 250.

Dit blijft een sombere en pakkende film die me in al die jaren en tijdens al die keren dat ik hem gezien heb nog nooit heeft teleurgesteld. Er zitten een paar kleine oneffenheidjes in, met name de afwezige of niet-realistische ambiėnt- en achtergrondgeluid (voetstappen, gewone straatgeluiden, geruis van bewegende kleren enz.) en het trage, té trage acteren van Otto Wernicke als inspecteur Lohmann (net als in Das Testament des Dr Mabuse twee jaar later), maar Lang geeft mij geen tijd om me aan die hobbels te storen door de film zo plotmatig dwingend en zo filmtechnisch perfèct te presenteren : de lekker schreeuwerige groepsscènes, de door de vertrekken dwalende camera, de enorm gedetailleerde sets, de complexiteit van de zoektochten van zowel de politie als de bendes, het hoge tempo van de strakke montage, en last but not least de zwarte humor (de verstandhouding tussen politie en criminelen, de parallelle vergaderingen in rook doortrokken vertrekken, de achtergelaten inbreker, de bedelaars die de inventaris opmaken van wat ze die dag bij elkaar hebben gescharreld, "Even afkloppen" op het eigen houten been). Centraal staat natuurlijk de prachtige rol van Peter Lorre, nooit beter dan hier met zijn bolle oogjes, zijn In de hal van de bergkoning-gefluit en zijn diepe wanhoop (Roger Ebert: "The film doesn't ask for sympathy for the killer Franz Becker, but it asks for understanding"), een mooi contrast met Schränker, de baas van de onderwereld gespeeld door Gustaf Gründgens met karakteristieke spottende blik, bolhoed en leren jas. Een absoluut meesterwerk wat mij betreft, waarvan de huiveringen van het onderwerp alleen maar geëvenaard worden door de vervoering over hoe briljant deze film is.

Schitterende film met een drieluik om U tegen te zeggen. Een ijzersterke inleiding (de voorbode door het kinderrijmpje, die moeder die wacht op haar dochter en meer en meer bezorgd wordt en dan de ontvoering met rijke visuele signalen zoals de bal die rolt en de ballon aan de elektriciteitsdraad. Prachtig middenstuk waar eerst Lang kort maar zeer scherp de massahysterie in beeld (waarvan onschuldigen het slachtoffer worden) brengt en vervolgens gaat naar de parallel tussen overheid en onderwereld (schitterende criss cross cutting). In de intense finale legt hij de demonen van geesteszieken bloot, de duivel is geen buitenaards monster maar zit in ieder van ons. Er zijn hier al vrij veel zeer interessante commentaren over de film geschreven so I rest my case. Ik wil wel nog 2 redenen aanhalen waarom deze film de eer heeft om een ‘must see’ te zijn.

1) Film maken was nog in volle ontwikkeling en je voelt als het ware dat Lang hier technieken aan het uitvinden is (in casu werken met geluid). Geluid is inventief gebruikt (schrille buitengeluiden, scherpe fluittonen, wegvallen van geluid) maar er is geen score. De pionier van een sound design. De film versterken door keuze in het aanwenden van geluid. Iets wat vele recente films vergeten en zich gemakshalve beperken tot soundtracks of scores.

2) Hoe actueel die film is en misschien altijd zal zijn wegens de maatschappelijke en politieke analyses die Lang maakt. Ook in de 21 ste eeuw hebben we massa hysterie (nog niet zo lang gelden was elke moslim een terrorist) en is er angst & wantrouwen in de maatschappij waar extremisme roert. Geesteszieken als slachtoffer zien en niet als de verwerpelijke der aarde die beter in een kelder opgesloten worden. Ook is de criminaliteit beter georganiseerd dan de politie (In Vlaanderen hebben we recent gezien dat de Sky ECC telefoons een belangrijk instrument voor de drugswereld waren bv).

Kortom : M is tijdloos en cinematografisch duivels knap. Ik moet hier dan ook dringend Fritz Lang in mijn top tien van beste regisseurs toevoegen en daar moet zelfs een Scorsese of een Coppola een beetje voor opschuiven.

Wat langdradig voor mij maar zeker geen verkeerde klassieker. Sombere film ook, waarin de maatschappelijke werking kritisch bekeken wordt. Een kinderlokker maakt de straten onveilig. De politie is erg actief op zoek naar de dader maar dat schaadt de lokale misdaad. Ze gaan zelf op zoek naar de booswicht. Langs film was ook profetisch in de zin dat hij de willekeur van de rechtspraak aan de kaak stelde in het geval de Nazi's de macht zouden krijgen. En dat is ook wat gebeurde toen Hitler aan de macht kwam en het gerechtsapparaat gebruikte om zijn tegenstanders monddood te maken.

En maar weer eens een Top250er meepakken en dat werd deze M die ik als full movie met Engelse ondertiteling wist te vinden op YouTube. En wat een verrassing bleek deze film op leeftijd te zijn wat logisch is vanwege het stemgemiddelde maar er iets mee hebben is de volgende vraag. En dat kon met volmondig ja beantwoord worden.

Het verhaal is uitermate simpel met een kindermoordenaar die het vooroorlogse Berlijn in de greep houdt. De politie staat ondanks stevige aanpak redelijk machteloos waarop de onderwereld, die te lijden heeft van iedere steen die door de sterke arm wordt omgekeerd, zelf op onderzoek gaat en ingrijpt. En eigenlijk geniet ik vanaf het begin al van het tijdsbeeld en een detail als de met pamfletten beplakte pilaar en zie ik moeiteloos Bernie Gunther, mijn favoriete karakter, van Philip Kerr, mijn favoriete schrijver, door de straten struinen opzoek naar aanwijzingen. De film gaat onverminderd voort en de scène met de nietsvermoedende moeder wachtend op haar dochter maakt net zoveel indruk. En eigenlijk houdt de film daar niet meer mee op.

Fraai wordt er gewerkt met de ontstane onrust, spanning en achterdocht, zit Lohman boven op de zaak maar laat de onderwereld er ook geen gras over groeien met de ontzettend sterke scène met de ingeschakelde zwervers die het doelwit achtervolgen. En eigenlijk ademt de film tal van kleine briljante momentjes uit zoals de eerder genoemde achtervolging, of hoe men het gebouw doorzoekt en zijn er ook nog geweldige momenten van humor zoals de wezenloze blik van Lohman als de gepakte crimineel over de kindermoordenaar begint. Niet te vergeten een bepaalde intensiteit die rond Beckert gevangen wordt en vooral de show steelt in de eindscène. Dan is er uiteraard nog het geweldige camerawerk met licht, donker, schaduwen en framewerk met achtergrond, gewoon geweldig, en dat voor een film uit '31.

Het mag duidelijk zijn dat deze film mij glansrijk heeft weten te verrassen en wat mij betreft geheel terecht in de Top250 staat, want dit zit héél goed in elkaar als je het mij vraagt met een welhaast tijdloze, humoristische en vooral spannende film. De achterliggende gedachte zal ongetwijfeld iets zijn dat criminelen en de onderwereld een vorm van eer en trots hebben. Maar ach, who cares, want wat een topfilm die geen moment verveelt.

Knap staaltje filmwerk van Fritz Lang. Zijn tijd vooruit in de verfilming van een dilemma wat heden ten dage nog steeds actueel is. Sterke vertolkingen van de acteurs met taalvaardige communicatie. Goed uitgewerkt.. de meningen, waarheden in de perceptie van de personen gekoppeld aan de maatschappelijke norm en het groepsdenken wat uitmond in een Volksgerecht. Mens en wet, "Volksgerixht" het geheel zit knap in elkaar. Opvallend: de hoeveelheid "mist" in de film door de continue rook van sigaren.

Te lange maar overwegend effectieve en invloedrijke misdaadfilm over de jacht op een kindermoordenaar (Peter Lorre). De film heeft iets teveel dode momenten, maar bij vlagen valt er te genieten van fraai camerawerk en een meeslepend verhaal. De overdaad aan personages en dialogen doet wel afbreuk aan de spanning.

Tot gisteren waren Duck Soup en The Invisible Man uit 1933 de oudste films die ik gezien had, maar daar is met deze M - Eine Stadt Sucht einen Mörder nu verandering in gekomen. En eerlijk gezegd heeft deze film de tand des tijds makkelijk doorstaan en is het de dag van vandaag nog een sterke thriller. De paranoia die Fritz lang in deze film weet te brengen, is erg sterk gedaan. Het onderzoek naar de kindermoordenaar wordt steeds strenger en strenger gevoerd, waardoor niemand echt meer veilig is en zeker de onderwereld krijgt hiermee problemen.

De scène waarbij afwisselend van het politieonderzoek naar de bijeenkomst van de criminelen wordt geswitcht, behoort tot de beste uit de film. Verder zijn de scènes waarbij de criminelen de kindermoordenaar weten te vangen in het gebouw en de afsluitende processcène zeker het vermelden waard. Sommigen zullen Peter Lorre verwijten aan overacting te doen, maar de monoloog die hij opvoert voor het 'tribunaal' vond ik wel sterk overkomen. Het lijkt me ook niet vreemd, komende vanuit de silent cinema om er veel non-verbale emoties bij te voegen zoals zijn wijd gesperde ogen. Ook het vraagstuk of het volk het heft in eigen handen mag nemen tegen de misdaad blijft een interessant thema om uit te spelen in een film. Ook op vlak van cinematografie en camerawerk zitten er knappen dingen in zoals het schaduwspel of de achtervolgingen in de straten.

Ik was ook altijd benieuwd waarom deze film nu precies M heet, maar het markeren van de verdachte met de letter M is een knappe vondst. In ieder geval is dit een prima thriller van Fritz Lang dat terecht als een klassieker beschouwd wordt. Ik twijfel weer ergens tussen een 3.5* en 4*, maar een aantal erg sterke scènes geeft dan toch de doorslag voor een 4*.

4*