M - Eine Stadt Sucht einen Mörder (1931)

Inderdaad een pareltje. En verrassend modern, niet alleen op het gebied van camerawerk en belichting, maar ook in de acteerprestaties van de cast. Onvoorstelbaar dat dit een van de eerste Duitse klankfilms was; van het theatrale stille-film-acteren (waar de vroege Amerikaanse klankfilms nog wel eens last van hebben) is nauwelijks een spoor te merken.

En van de twist in het midden (het moment waarop het pientere straatjochie met krijt de hoofdletter M op de jas van de moordenaar knalt) viel ik toch nog even uit m'n stoel. Echt een prachtig moment. Op zich vond ik de hele verhaalopbouw al geweldig. Niet alleen omwille van de doorgedreven logica (politie blokkeert de volledige onderwereld, dus gaan de gangsters ook op zoek naar de moordenaar), maar ook door de heerlijke paralellen tussen het politieonderzoek en het slimme denkwerk van de misdadigers (in steeds rokeriger wordende vergaderlokalen).

De vertelstijl en het systematisch uitspitten van alle details en mogelijke sporen deed me trouwens erg aan de boeken van Friedrich Dürrenmatt denken. Ongetwijfeld heeft hij als klein jochie goed naar deze film gekeken. Net als dit jochie trouwens. Met open mond.

4.5 sterren.

Ook ik had precies die gedachten. Erg boeiende film, zijn tijd erg ver vooruit. Een aantal prachtige scenes en zeker in het midden ook nog erg spannend.

4.0*

Vandaag eindelijk gezien in het Filmmuseum.

Het werkelijk fantastisch en eindelijk eens een klassieker die al zijn verwachtingen inlost. Had spanning, fantastisch acteerwerk, superverhaal en een beetje humor.

Aanrader voor iedereen.

Dikverdiende 5*****

Aardige film die op enkele punten toch ernstig verouderd is. Zo is het camerawerk af en toe wel erg statisch maar wat echt stoort is het geluid. Dat is er vaak gewoon helemaal niet. Beetje suf als je eerst op straat allemaal toeterende autos hoort en als er dan een ander shot komt al deze autos plotseling verdwenen zijn.

Soms ook wat overacting maar over het algemeen is het wel goed. Vooral Lorre overtuigt. Goed verhaal ook, nog steeds actueel die massahysterie.

3,5*

Het blijft bijzonder om een film van 75 jaar oud te mogen zien. Zeker als blijkt dat de enorme afstand in tijd zo makkelijk te overbruggen is wanneer er sprake is van kwaliteit.

Om te beginnen het verhaal; dat is behoorlijk sterk. Lange tijd staat niet de moordenaar maar de angstige stad centraal. Pas tijdens de verbluffende proces-scene aan het eind wordt ingezoomd op Beckert. Dan blijkt hij ineens niet de kille schaduw die stoicijns een deuntje uit Griegs 'Peer Gynt' fluit maar een mens van vlees en bloed. Dat lijden, die wanhoop, prachtig ge(over)acteerd.

Blijvend goed is ook het camerawerk en de montage. De film zit vol met aardigheden op dit gebied, waarbij vooral veel gebruik wordt gemaakt van cross-cutting: het afwisselen van twee gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden. Echt indrukwekkend vond ik nogmaals het proces in de kelder, met die doodstille pan langs de gespannen gezichten, alsof Kafka zelf voor even de camera ter hand heeft genomen.

Het open einde laat wat vragen over naar de boodschap, die in Metropolis juist zo duidelijk naar voren wordt gebracht. Ook zonder dat kun je in ieder geval genieten van de filmkunst. Zowel naar vorm als naar inhoud houdt deze film ook nu nog zeggingskracht. 4*

Deze film valt nauwelijks gedateerd te noemen. Het camerawerk is fijn, dat komt doordat de camera een fijne afwisseling hanteert tussen een persoon van dichtbij inzoomen en daarna wordt er gefilmd vanaf de stoep ertegenover, waardoor het grappig wordt hoe met name de zwervers lopen. Het camerawerk maakt de bewegingen van een personage zo erg interessant.

Grappig is de film ook, met name de verdachtmakingen onder de letterlijk brullende Duitsers. De krachttermen vlogen soms werkelijk om mijn oren heen: Du Schweinzkehl vond ik toch wel een van de opmerkelijkste. Toch gaven al deze gesprekken, monoloog of dialoog, een goed beeld van de onrust onder de plaatselijke bevolking. Ook een leuk gegeven dat zelfs de criminelen zich druk maken om een kindermoordenaar. En terecht!

De schaduw die af en toe opdook met zijn wijsje was leuk bedacht. De inspecteur had het op een gegeven moment over 4,5 miljoen burgers die in onrust leefden. Ik neem dan aan, dat het over de hoofdstad Berlijn ging. Tegenwoordig leven er zo `n 3,1 miljoen mensen in Berlijn. De bevolking is behoorlijk gekrimpt aldaar of de bewering van de officier is lariekoek.

Het einde van de film is gewoon een grote farce. Ik wilde in deze film absoluut geen zielig hoopje ellende zien, die geen schim was van zijn eerdere vertolkingen . Bovendien vond ik het proces tegen de kindermoordenaar belachelijk, realistischer als ze hem gelijk hadden gelynchd . 3,5*

Fantastische film, M van Fritz Lang. Het eerste deel vond ik lichtelijk oninteressant en deed voor hedendaagse suspense ietwat amateuristisch aan, maar het zij Lang vergeven. Naarmate de film vordert voel je de spanning groter worden.

Met name het gebruik van camera en geluid vond ik erg bijzonder, of liever gezegd het selectieve gebruik ervan, en dat 3 jaar na het 'uitvinden' van de geluidsfilm.

Een paar scenes waren met name erg bijzonder, met als uitspatter natuurlijk de bovengenoemde processcene. Werkelijk fantastisch, en ik denk ook een van mijn favoriete scenes uit de filmgeschiedenis (tot nu toe dan). De kindermoordenaar wordt ineens een mens, het wordt bevestigd door de 'advocaat'. Een andere scene die ik wil vermelden is die waar het topoverleg van de politie herhaaldelijk afgewisseld wordt met dat van de criminele bazen. Dit had voor mij een spanningverhogend effect.

Interessant aan de film is inderdaad dat hij door de Nazi's werd verboden. Nu is het vaak bijzonderder dat een film wél werd toegestaan dan níét onder dat regime, maar los daarvan kan natuurlijk ook aangevoerd worden dat in de film het volk alle ruimte krijgt om hun eigen rechtsstelsel op te bouwen. Aan het eind wordt dit weliswaar veroordeeld, maar de emotie van 'het volk', de echte slachtoffers, blijft een statement in de film. Een regime als dat van de nazi's staat geen volksrecht toe, maar meent (ietwat gechargeerd)het alleenrecht te hebben op de 'waarheid' en op 'gerechtigheid'.

De film laat een oordeel hierover duidelijk open aan de kijker. De moordenaar wordt in handen van de politie overgedragen, maar niet voor niets (ook weer top, die slotscene!) roepen de vrouwen op dat iemand naar de kinderen moet omzien, u!

Het is even wennen aan het lage tempo en het matige geluid, maar na een tijdje ga je helemaal in het verhaal op. Achteraf kan ik niet anders concluderen dat 'M' het verdient om een klassieker te zijn.

De film opent erg sterk met de zingende kinderen en de camera die daar rustig op inzoomd. Nu weet ik ook gelijk waar Wes Craven zijn inspiratie vandaan haalde voor 'A Nightmare on Elmstreet'. Echter in tegenstelling tot deze en vele andere films rond een seriemoordenaar, ontwikkelt 'M' zich zeker niet tot een cliché horror/thriller met het gebruikelijke gegil en de achtervolgingen.

Vervolgens wordt de moordenaar geïntroduceerd en dat gaat naar mijn smaak iets te snel. De eerder gecreëerde spanning vloeit weg en er volgt een minder boeiend stuk over de politie inzet, de reacties van de pers en de man in de straat. Het komt allemaal wat oubollig over en daar verraadt de film zijn leeftijd.

Gelukkig wordt de draad weer opgepakt en komt de spanning terug als de onderwereld tot actie overgaat. Opnieuw indrukwekkende cameravoering; de politie inval in het café en de (voor die tijd) originele manier van switchen tussen de twee vergaderingen. Tegenwoordig minder bijzonder, maar in vergelijk met andere films uit die tijd (b.v. de sterk overgewaardeerde Chaplin films) zeer vooruitstrevend.

Wat volgt is een interessant kat-en-muis-spel tussen onderwereld en bovenwereld in het vangen van de moordenaar. De climax tijdens het volksgericht is aardig gedaan, al komt het een beetje onrealistisch op mij over. Lorre's monoloog en de speech van zijn 'advocaat' is in zijn tijd geplaats zeer bijzonder, zeker gezien de gruwelen die een paar jaar later zouden volgen in Duitsland. Maar ook in onze tijd kan men nog lering trekken uit deze boodschap.

Samenvattend kan ik concluderen dat 'M' zeker de moeite waard is geweest; een sterk begin, hier en daar wat mindere stukken, maar over het geheel een boeiend verhaal met een stevige boodschap. Ook erg sterk camerawerk, waar ik vaak bij nieuwere films niet op let, maar wat hier erg in het oog springt. Zwak punt blijft de wat trage opbouw en het zwakke acteerwerk van sommige bijrol spelers. Het matige geluid is jammer, maar kan je moeilijk de film aanrekenen.

4**** zijn zeker niet teveel, al verwacht ik bij herziening ook niet meer.

Film met enkele gezichten.

Beetje verrassende keuze qua "bad guy". Eerst zien we hem enkel als schaduw, wat toch sugereert dat hij een verborgen persoon blijft doorheen de film. Maar na een minuutje of 15 komt hij al vol in beeld en halverwege de film hebben ze hem eigenlijk al. Beetje jammer ook van het deuntje, een iets té opvallend plotelement waarvan de functie al erg snel duidelijk is.

Verhoor en zoektocht van de politie was verder niet al te interessant, zelfs nog saai op bepaalde momenten. Dan volgt de achtervolging, die eigenlijk het aangenaamste stuk van de film is. Of in ieder geval het stuk dat het vlots kijkt. Niet meer zo saai.

Als laatste is er dan het verhoor, wat jammer genoeg een pijnlijke afsluiter aan de film breit. Op compleet halfbakken wijze wordt er nog een zeker moraal in de film gedumpt, geen greintje subtiliteit of oprechtheid te bekennen. Lorre druilt als een double Mifune en verwart acteren met het trekken van een idiote (wel karakteristieke) kop. Mjah.

Gebruik van zwart/wit was aangenaam, camerawerk echter erg (!) onzuiver en duf. Geluid was apart maar vaak vooral amateuristisch. Bij momenten dacht ik gewoon dat er wat mis was met de film, bleek zo te horen dan. Maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij.

Saai, vlot en irritant, het verloop van M. Het middenstuk redt een beetje van de film, de rest vind ik weinig tot zeer irritant. 1.5*

Toch een interessante discussie, opgeworpen door hen die 'het audiovisuele' in de cinema omarmen. 'M' is toch wel een intrigerend experiment in de wieg van het audiovisuele aspect in de cinema. Eerlijk is eerlijk, ook voor mij is dit een struikelpuntje om geen 5* uit te delen.

De eerste keer dat ik M zag, op de Duitse tv, 's nachts, dacht ik dat er iets mis was met het geluid, met uitroepen als 'wat een brakke versie'. Nogal afleidend. Geluid niet teruggevonden bij de restauratie? Of juist onbruikbaar? Dan weer hard, dan weer zacht. Te veel gepiel met m'n afstandsbediening was het gevolg.

Een herziening op dvd + naspeurwerk omtrent het geluid was ook wel gewenst, wat ook gebeurde. Het ge-experimenteer met het geluid had veelal toch een beklijvend effect. Alhoewel sommige stiltes naar mijn mening nutteloos waren.

De (drog)reden dat het aan de technieken lag, daar ga ik niet in mee. Het geluid is synchroon met de beelden, er wordt niet gewerkt met nasynchronisatie (iets waar de Italianen zo 'goed' in zijn). Er is reeds vermeld dat het deuntje dat Lorre fluit later is toegevoegd aan de geluidsband. Waarom zijn er dan geen straat-/ of auto-geluiden of voetstappen toegevoegd door Lang? Een vraag die best gesteld mag worden, en hier en daar had het zeker niet misstaan toegevoegd te worden. Maar de kracht van de stilte is sterk, als die goed wordt gebruikt. Bijvoorbeeld als schrik-element door opeens te komen met geluid. Iets wat ook gebeurt in 'M'.

Het geluidloze is echter niet het enige aspect. Lang experimenteert met tonen (hard + zacht, echo). Iets wat voorheen in de stille cinema nu en dan werd gevisualiseerd (zeker in de expressionistische stroming).

'M' is dan ook een mooi schoolvoorbeeld van de overstap van stille (expressionistische) naar geluidsfilm. Het is zelfs gedurfd om in het vroege middenstuk van de film voornamelijk langdurig pratende mensen te vertonen, dialogen die je kunt horen ipv lezen.

En nog geen woord gerept te hebben over de gedurfde thematiek, is 'M' een intrigerend experiment. Of het geslaagd is...? Daar kan ik wel meerdere vraagtekens bij plaatsen.

Eens met bovenbuurman, en Lorre verdient extra aandacht want zijn rol in M vind ik misschien wel de meest indrukwekkende acteerprestatie ooit...

4,5* dus.

Interessante film met een zwaar onderwerp. Erg goed uitgewerkt en zeker erg spannend. Als je bedenkt dat het een film uit 1931 is, vind ik het wel een redelijk opvallend onderwerp. Maar desalniettemin komt hij redelijk modern over. Ook het acteerwerk is meer dan okay. Maar het belangrijkste is de sfeer in deze film, grauw en sterk.

Zeker een must-see. Al moet ik wel zeggen dat ik niet overdonderd was.

4*

Alleszins is het al mooi dat ze in 1931 probeerden om een spannende thriller als dit te maken. Dat is dan ook zeer goed gelukt: de regie is knap gedaan, het gebrek aan goede geluidskwaliteit wordt goed gemaakt door een aantal non-verbale scènes, de details zijn ook zeer mooi verzorgd (het fluiten van Griegs 'De hallen van de Bergkoning', de schaduw van de moordenaar, de 'M' op zijn jas, de blinde ballonnenverkoper, de blinde bedelaar die toch bleek te kunnen zien, ...) Maar een meesterwerk vind ik het niet, voor mij komt dit net iets te oubollig over.

Ik heb wel gelachen, maar dan meer om de oubollige handelingen, dus een cynisch lachje kon er wel vanaf op z'n tijd. Maar het geschreeuw ervoer ik als zeer storend. Maar nog meer storend was de zoektocht naar de moordenaar die na een uurtje toch wel vervelend werd. Resten er nog 40 minuten om te kijken hoe dit probleem wordt opgelost. Beetje verwarring zaaien tussen cops en mafia, het "feestje" kwam eindelijk los in de schuur.

Had die moeder niet even haar mond kunnen houden m.b.t. het leed wat veroorzaakt was? 1 keer herhalen van emoties is wel genoeg hoor! En zo zijn er nog wel een paar voorbeelden op straat geweest, maar die moeder verpestte het schuurfeestje, dat is zeker.

En hoe men tot de juiste dader kwam d.m.v. een potlood en een vensterbank.... Of propjes zoeken in de bosjes... Allemaal dingetjes waar ik wel een cynisch lachje voor kon fabriceren. Wel vreemd vond ik het zwarte gat op het einde, ligt dat aan mijn dvd of was er niet genoeg materiaal meer?

Beeld en spraak viel allemaal best mee, de cinematography was best aardig maar wel veel van 't zelfde op een gegeven moment.

Ik keek deze film vol verwachting, had zo'n vermoeden dat deze verhaaltechnisch mij wel eens kon gaan verrrassen, helaas, helaas.

Oudbollig is wat overheerst en overleeft de tijds des tands niet.

Ga je dit in perspectief van de mogelijkheden beoordelen, dan begrijp ik dat men dit iets hoger beoordeeld, maar hou je dan ook rekening met moderne films die maar een minimaal budget hebben?

Weet je bij iedere film hoe een het tot stand is gekomen?

Allemaal punten waar ik zeer weinig rekening mee hou.

Ik zie wat ik zie, en laat me door zo weinig mogelijk info. beinvloeden en kom tot de conclusie dat ik de film in z'n volle lengte uit heb kunnen zitten met een aantal plus- en minpunten en vind het eerder lollig dan spannend...

Acteer prestaties vond ik nog het meest positieve van deze prent, al zie ik het liever anders in "onze tijd".

Toch weer een filmervaring rijker, maar dat doet niets af aan mijn filmbeleving.

Nog immer actuele film! Die eindscene met Peter Lorre tegen de grote boze menigte beklijft enorm, maar ook het begin had goede momenten, wanneer het plot zich gaat ontvouwen. Het middengedeelte kakte her en der helaas wat in en had ook korter gekund, maar dan komt dus die eindscene... Geniaal . Een klassieker die iedereen gezien zou moeten hebben

Opnieuw indrukwekkend van Fritz Lang, enkel op een andere manier dan Metropolis.

Het onderwerp van de film is meer dan 75 jaar na datum nog steeds actueel en zal dat altijd blijven. Het is hier zeer goed weggeven op op het einde legt Lang de bal bij jou. Wat vind jij ervan? Wat zijn de rechten van de misdadiger? Hoever mag de bevolking gaan? Etc. etc.

Verder is Lang op cinematografisch gebied (nog maar eens) op zijn tijd vooruit. De camerastandpunten kloppen hier helemaal en er zijn echt mooie dingen bij voor die tijd. Dan denk ik aan de scène waar Lorre omsingeld wordt op dat kruispunt. Jammer dat Lorre zelf veel te geforceerd acteert.

****

Derde film van Fritz Lang die ik zag en wederom weet hij te overtuigen. De film laat je als kijker echt meedenken over het hoe en waarom van een moordenaar en alle zaken die daarom heen spelen. Na bijna tachtig jaar helaas nog steeds een erg actueel onderwerp en dat zal het altijd blijven. De film begint erg sterk en houdt dit niveau het eerste uur wel vast. Daarna zakt het niveau een klein beetje, om vervolgens weer grandioos te eindigen met de zeer indrukkende monoloog van Lorre. Lorre acteert sowieso de hele film erg sterk en dit is al de derde film in korte tijd, waarin hij een overtuigende rol neerzet. Een zeer fijn actuer wat mij betreft, die een hoop in zijn mars heeft. Qua cinematografie schoteld Lang ons mooie beelden voor en weet hij op sommige momenten goed gebruik van zwart/wit belichting en schaduwen te maken. Duidelijk een regisseur die voorop liep in zijn tijd. Fijne film dus met een sterke boodschap!

4,0*

Filmhistorie.

Er vanuit gaande dat ik 80 jaar geleden in de bios zat zou ik dit waarschijnlijk als meesterwerk betitelen. Echter, ik leef nu en moet constateren dat de tand des tijds vaak onverbiddelijk is. Maar in dit geval niet eens zo heel erg. Want de film gaat nog steeds goed mee.

E.e.a. heeft te maken met de visuele kracht waarmee Lang laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn. Schitterende shots, zij het soms begeleidt door ietwat schokkerig camerawerk. Ondanks een aantal twijfelachtige dubs, het geklootzak met het geluid en het ontbreken van een soundtrack wordt de kijker toch goed bij de film betrokken. En de stiltes dragen juist daaraan bij, vreemdgenoeg.

Het laatste half uur verliest de film toch wat aan kracht ondanks de legendarische en tekstueel sterke monoloog van Lorre, die nogal schmiert. Vermakelijk schmiert, dat wel. Dat het laatste deel aan kracht inboet heeft deels te maken met het abrupte einde.

Goed.

Fritz Lang bewees met deze film waarom hij geniaal is. Dat mensen de film afstempelen als overgedateerd snap ik niet, de film heeft in mijn ogen de tand des tijds juist erg goed doorstaan door het feit dat het verhaal zo tijdloos is. Oké, dat de film zich afspeelt in een andere periode maar dat deed geen afbreuk aan het verhaal.

Het meest positieve aan deze film vond ik het camerawerk, Fritz Lang koos er bijvoorbeeld voor om bij sommige shots alleen de schaduwen te laten zien van de personages. Zo ook van de moordenaar uit het verhaal waardoor Lang de kijker in het ongewisse laat over hoe de moordenaar er juist uit ziet. Ook camerashots die genomen zijn vanuit de lucht of van slechts een paar centimeters van de grond af. Cinematografisch was dit gewoon een zeer indrukwekkende film rekeninghoudend met de tijd waarin deze film gemaakt is.

Het verhaal was redelijk interessant en boeiend, al zaten er hier en daar scènes in die gerust wat ingekort mochten worden, maar Lang wist de kijker wel te betrekken bij datgene wat er gebeurd in de film. Ik vond Lorre niet zo goed acteren, ik stoorde me soms zelfs even aan het overacteren van hem, zeker op het einde in die kelder. Langs de andere kant was zijn monoloog over zijn hulpeloze toestand dan weer wel goed. Ook daar kwam trouwens het tijdloze van de film naar boven omdat het onderwerp nog steeds actueel is, men weet vandaag de dag nog altijd niet zo goed wat te doen met dit soort misdadigers. Het einde kwam wel onverwacht, ik had gedacht dat men nog zou zeggen welke straf de moordenaar zou krijgen in die rechtbank, in plaats daarvan zie je de rechter samen met andere leden plaats nemen. Het volgende dat je krijgt is 'ENDE'.

3.5 sterren

Mijn allereerste Fritz Lang-film en tevens één van de oudste films die ik heb gekeken.

Het verhaal begint heel goed en zeker als je de beschrijving op MovieMeter hebt gelezen nog spannender, omdat je weet dat je wat te wachten staat.
Het bleek totaal anders te zijn. Daar waar ik een spanennde klopjacht op de moordenaar had verwacht, bleek het totaal anders. Redelijk snel was hij al gepakt en was die lol eraf.
Wat ik vooral miste was de muziek! Af en toe was er wel wat, maar niet genoeg. De spanning mist af en toe gewoon door het ontbreken van de muziek.
Ook het einde was nogal abrupt en een beetje een anti-climax.
De monoloog voor het einde daarentegen was wel erg goed en vooral overtuigend.

Niet de topper die ik verwachtte, iets beter dan de gemiddelde film.
3,5*

Erg interessante en goed onderhouden film, met nog steeds een mooi en actueel etisch onderwerp. Heb er erg van genoten.

Visueel was het erg puik geschoten, scènes met kettingrokende mensen, een hoop schaduwen en lange shots zijn toch altijd wel bijzonder goed. En ondanks dat het geen mooie gerestaureerde HD versie is, pakte de film mede dankzij het gebruik van zwart-wit en goede camerawerk mij wel. Verhaaltechnisch moet M er aan het begin nog ff inkomen, want het wordt allemaal nog niet zo heel duidelijk in beeld gebracht, na een half uurtje ofzo wordt het allemaal iets logischer vertelt. Vond de personages, met name de criminelen, heel erg cool, vond Lorre alleen niet heel erg bijzonder (alhoewel het einde (ja die monoloog ja) wel erg goed neergezet was). Het einde zelf vond ik heel erg, maar dan ook echt heel erg goed, leuk neergezet, verrassend en het greep me bij de strot. Verder stoorde het ontbreken van een soundtrack niet en was de film niet te haastig.

Goed staaltje cinéma uit de jaren '30 die ik eervol kan bekronen met een dikke 4*

In vele stukken die ik gelezen heb over filmhistorie komt de naam Lang wel vaak te boven als een van de eerste regisseurs die echt nieuwe dingen durfde te ondernemen en ja dat is er wel vanaf te zien natuurlijk. Zo zijn de camerastandpunten in deze film natuurlijk heel vooruitstrevend, heb dan ook een paar keer vol verbazing gedacht, dit kan dit onmogenlijk 80 jaar oud zijn? Ook het onderwerp was aardig controversieel in die tijd en gezien het nog steeds actueel is doet het nergens heel erg verouderd aan. Eigenlijk amper voor te stellen dat ze hier destijds mee weggekomen zijn, om op zo'n manier sympathie op te brengen voor een kindermoordenaar. Dat krijg je er nu nog steeds niet zomaar doorheen en ik altijd maar denken dat een Psycho, om maar wat te noemen, zo orgineel was. Wel heb ik vaak onbedoeld hard moeten lachen om die spooronderzoeken en vooral de psychologische ideeen die ze er in die tijd op na hielden. Maar goed, dat kan ik de film niet aanrekenen natuurlijk, gezien dat er in die tijd waarschijnlijk ook echt zo aan toe ging. Toch wist het me, net als bij Metropolis, verder niet zo te boeien allemaal. Het is vooral in het middenstuk vrij traag en echt meeleven kon ik niet, ondanks dat Lorre heel erg zijn best deed. Dat eindstuk bijvoorbeeld is best teleurstellend, misschien dat het een beetje te ver ging voor die tijd, maar ik had liever gezien dat het was geeindigt op het moment dat de menigte op Hans begon af te stormen, dat had beter aangesloten op het geheel.

3 sterren

Het vervelende van deze film is dat hij een onwijze status in de film geschiedenis heeft. Fritz Lang heeft met Metropolis bewezen dat hij tot grote dingen in staat is, en M heeft een heel boeiend verhaal. Je ontkomt er dan ook niet aan om buitengewoon hoge verwachtingen te hebben. Dit kan een film vrijwel alleen maar tegen werken.

Ik heb de film nu voor de tweede keer bekeken. De eerste keer, een paar jaar geleden, kwam ik er met veel moeite door heen. Maar ik wil de schoonheid zien waarvan ik weet dat deze film ze bevat. De film wordt immers in ieder film boek genoemd die ik in bezit heb. En intrigerend vond ik hem zeker. Maar toen de tijd was ik niet gewend om 'zulke' films te bekijken. Daarmee doel ik op de wat oude, diepere films. Misschien is het wennen, of zelfs leren, maar na een paar honderd films meer, en na een grotere blik te hebben geworpen in de geschiedenis van de film in het algemeen, verbrede interesse en vele oudere films te hebben bekeken ging ik maar weer een poging wagen. Ik bezit de film namelijk doordat ik de Fritz Lang collectie heb aangeschaft. Wederom met toren hoge verwachtingen, maar een volle rugzak aan kijk ervaring. Maar helaas zijn de verwachtingen uitgekomen: Hij viel wederom een heel klein beetje tegen.

Het grootste plus punt is absoluut het feit dat Peter Lorre de film een niveau hoger tilt. Dit is gelijk het minpunt omdat een groot gedeelte zonder Lorre moet voortgaan en alleen een kanon met suggesties wordt afgeschoten. Dit laatste is zowel knap als jammer. Het feit dat er te veel aan de suggestie wordt overgelaten, levert een minder beeld op de gruweldaden en bovendien de persoon die men als moordenaar aanwijst. De paar keer dat je hem 'aan het werk ziet' zijn voorbereidingen treffen op wat gaat komen. De werkelijke daad wordt vrijwel geheel gesuggereerd met een hele heisa die er aan hangt en daardoor iets wat uit de lucht valt. Maar, de suggestie wordt door onze Fritz wel op geweldige wijzen verfilmt. De bal en ballon. Perfect. Indringende beelden. Beelden die impact hebben. Beeldtaal waar nu nog steeds van geleerd kan worden. En ongetwijfeld een inspiratie voor velen.

Wat ik misschien graag had willen zien was de echte psyche achter een brute moordenaar, gefilmd in het zwart en wit van de jaren '30. De zieke geest uitgediept, zoals er soms wordt gesuggereerd door film recensenten. Verder dan een fantastisch gespeeld monoloog van geweldenaar Lorre kwam het dan helaas ook niet. De aandacht lag helaas te veel bij wat het met de stad doet, in plaats van wat het met de moordenaar zelf doet. Ik had dit graag anders gezien.

Het verhaal gaat namelijk te veel een kant op, namelijk wat de moorden doen met de onderwereld van Berlijn. Hier wordt veel tijd aan besteed. Het harde politie optreden verstoord de praktijken van deze onderwereld. Dit had geen hoofdzaak hoeven zijn. Het lijd echter wel naar een even huivering- als ijzerinwekende finale.

Maar ik vind deze film wel onwijs moeilijk om te beoordelen. De status van de film helpt zeker mee om een film beter te waarderen. Een inspirerende en bepalende rol in de gehele film geschiedenis. Een waanzinnig interessant achtergrond verhaal van achter de schermen. De film bevat alles. Is opwindend. Nu nog vernieuwend. En nu nog schokkend. Een voorbeeld voor alle regisseurs. Want Lang levert prachtig werk. Gewaagd, baanbrekend en alom terecht geprezen. Creatief en optimaal gebruik van alle technieken. Vooral het geluid en camera werk. Maar ook van de zwart wit tinten, die een prachtige sfeer leveren. Het gedurfde scenario is op een weergaloze, creatieve manier het scherm op gekomen. Dit terwijl er sommige 'ontdekkers' wel een de automatische piloot wilde gebruiken in die tijd. En vooral een film die ook voor mij, 'Hall of the mountain king' van Grieg een andere betekenis geeft.

Dus: De kracht van deze film is Lorre, die een personage neer zet die maar een keer neergezet kan worden. Op perfecte wijzen wordt er gewerkt met suggestie, zoals het feit dat de moordenaar in eerste instantie alleen te horen is, maar dit wordt te veel gebruikt. En het verhaal had anders gekund, wat frustrerend kan zijn. Te weinig aandacht voor waar het naar mijn idee echt om gaat. Een insteek die absoluut mogelijk was. Maar niet altijd ten goede komt. Het is hierdoor namelijk af en toe zo traag als peperkoek. Maar het is vooral een film die fantastisch zijn werk doet.

Zo, eindelijk dit stukje filmhistorie van Fritz Lang gezien. Helaas moet ik dan toch zeggen dat is wel teleurgesteld ben. Visueel is de film in ieder geval uitstekend. M was kwa shots en camerastandpunten zijn tijd ver vooruit. Ook het verhaal was best aardig, zeker omdat het nog steeds actueel is. Waarom geef ik de film dan maar 2 sterren? Omdat ik grote stukken van de film gewoon erg saai vond. De film begon nog best aardig, en het middenstuk was ook nog wel redelijk, maar de laatste drie kwartier was het echt een beetje doorbijten helaas. Het einde was inderdaad ook een beetje aprupt. Spannend vond ik de film ook niet echt trouwens.

Waarom weet ik niet, maar ik vond de sfeer ook wat te kil en te afstandelijk. Ook miste ik toch wel wat muziek, alhoewel Fritz Lang je op deze manier wel echt de film intrekt, alleen niet echt op een prettige manier. Dus, dit was een erg interresante film om te zien, maar meer omdat het gewoon filmhistorie was, en omdat het kwa camerawerk zijn tijd ver vooruit was. Kwa, niveau vond ik er niet veel aan, jammer!

Krappe 2*

Magistrale film.

Visueel oogt het erg modern, maar wat te degelijk. Enkele scenes brengen de status van deze film naar boven, het verhaal, de thematiek en Peter Lorre ronden het geheel af. Dit is zo'n film die amper verouderd, een beetje een Clockwork Orange van die generatie qua moraal. Beseffend dat je in '31 nog wel een tijdje kon wachten op zoiets als TBS maakt dit gewoon een buitengewoon interessante tijdsschets. De ondervragingsscene op het einde is niks anders dan een maatschappelijke discussie die 80 jaar later nog geen spat is veranderd.

De eerste schaduw op de pilaar, de M op de hand, de achtervolging, de ondervraging. Stuk voor stuk memorabele scenes, in een film die op zichzelf al erg vlot en vermakelijk is, maar ook nog dat beetje extra heeft.

4*

Deze film werd eigenlijk voorgesteld als een bijzonder grauwe film, maar dat vond ik toch niet kloppen. Niet dat deze niet realistisch is, maar ik merk eigenlijk weinig van de grauwheid die aangekondigd was. Van de beurscrash van de jaren 20, en de daar op volgende armoede is niet veel te zien. Maar niet dat dat moet.

Een vlak waarop ze zeer realistisch is, is dat ze een algemene indruk brengt van het leven in de Weimarer Republik, wat toch wel de voorbode is van de huidige Bundesrepublik. Van vurige politieke strijd tussen communisten, nationaalsocialisten en traditionele partijen is echter niets zichtbaar. Stiekem had ik daar toch wel wat op gehoopt.

Ik had eigenlijk gedacht dat dit een enorm gedateerde film ging zijn, maar daar is echter niets van aan. Het komt allemaal zeer vlot over, en de stap naar 1931 is bijzonder klein. Ook omdat Duitsland toen een zeer modern en vooruitstrevend land was (met wss enkele verdoken problemen en frustraties die een paar jaar later de bovenhand haalden).

Ook een aantal van de technieken van de politie (grafologie bijvoorbeeld) komen zeer professioneel over. Er zijn politiefilms van decennia later die belange zo professioneel niet zijn. Ook de dialogen komen zeer modern over.

De film is ook mooi gefilmd. Een aantal zaken zijn (zeker voor die tijd) wel ‘gaaf’. De schaduw op de affiche bijvoorbeeld. Daarnaast heb je hier en daar zulke kleine stukjes tussendoor die ook wel sfeerversterkend werken (bijvoorbeeld waar je een bal door het gras ziet rollen en tot stilstand ziet komen). Fritz Lang kende zijn vak toch wel.


Het uitgangspunt van het verhaal is verschrikkelijk interessant en ook niet gedateerd; Massahysterie als het op kinderen en pedofielen neer komt. Het woord pedofiel of seksueel misbruikt wordt wel nergens in de mond genomen (toch wat gedateerd?), maar dat is helemaal niet erg.

Een groot minpuntje in het verhaal is de gebrekkige bewijslast. Een blinde oude man hoort iemand een liedje fluiten: Was dat wel de moordenaar die dat liedje voordien had gefloten, en was dat nu dezelfde man?
En ook de moordenaar zelf gaat al snel tot bekentenissen over zonder eerst zijn schuld grondig te betwisten.


Bij het einde blijf ik wel wat op mijn honger zitten. Het is nochtans hoopgevend. Zowel emoties en de kwaliteit van de dialogen gaan de hoogte in tijdens het schijnproces. Een aantal ethische kwesties die tot heden ten dage actueel zijn komen naar voren … maar dan valt de politie gewoon binnen en krijgen we te horen dat hij voor een gewone rechtbank komt. Baf! Einde van de film! Tjah, daar heb je nu echt niets aan als kijker. Ik had liever gehad dat het volk tot een moedige beslissing was gekomen, wat deze ook mocht zijn.


Peter Lorre had ik al zien spelen in the Maltese Falcon. Hoewel hij hier ook een teruggetrokken en sinister figuur speelt is zijn rol en overkomen totaal anders. Topacteur toch wel.
De andere acteurs spelen eigenlijk ook allemaal voortreffelijk, zelf de kinderen!


Goede film, waar misschien toch nog wel wat meer in zat.
4,0*

Deze klassieker ook maar eens gekeken, het is meteen de oudste film die ik tot nu toe gezien heb. De film stak degelijk in elkaar, maar zelfs als rekening houdt met het feit dat de film nu 80 jaar oud is, vond ik het niet geweldig. De spanning ontbrak totaal, er komt nooit een andere verdachte in beeld en de manier waarop de moordenaar uiteindelijk werd betrapt, omdat hij kennelijk constant hetzelfde deuntje fluit, vond ik nou ook niet echt getuigen van een sterk script. Jammer is daarnaast dat muziek ontbreekt, terwijl dat hier en daar zeker iets zou toevoegen. Het einde was erg abrupt, dat had nog iets beter uitgewerkt mogen worden.
Al met al echter een aardige film, zeker gezien de leeftijd ervan, maar hoogstaand vond ik het nou ook weer niet.

Toch al beter dan Metropolis. Over de belangrijkheid van zowel Metropolis als M spreek ik me niet uit. Ik twijfel er niet aan dat Fritz Lang z'n tijd ver vooruit was.Zowel qua techniek als qua thema en genre.

Is dit een goeie film? Dat valt eigenlijk nog wel mee. Het is best wel mooi gedaan en dankzij het talent van Lang is dit wel mooi om zien. Leuke camera invalshoeken en spelen met het licht. Maar qua montage en acteerwerk moest er nog veel gebeuren. De film had iets korter gemogen voor meer dynamiek en het valt op dat veel acteurs niet gewend zijn om in een film mee te spelen. Ik heb het niet per se over overacting, maar je mist gewoon nog meer het spontane doordat ze in tegenstelling tot toneel hier sommige scènes een paar keer opnieuw moesten spelen. Het verhaal is anders wel leuk en na een traag begin komt de paranoia op en de druk vanuit het volk om die moordenaar te pakken. Zeer actueel en opvallend voor die tijdsgeest waarin (moord niet natuurlijk) pedofilie meestal een taboe was.

Dit was er nog eentje uit de top dat 'k nog niet had gezien, dus daar moest dringend verandering in komen. Ondanks de ouderdom vond 'k het eigenlijk wel nog een goeie film. De film is natuurlijk in zwart-wit en er was geen muziek aanwezig, maar storen deed dit eigenlijk niet. Het verhaal wist me wel te boeien en was niet zo ouderwets dan dat je zou verwachten. Enkel het einde viel een beetje tegen, omdat het nogal abrupt was.

De cast deed het zeker ook niet slecht en het kwam wel overtuigend over.

De film heeft de tand des tijds nog goed doorstaan en toch ook wel de moeite om eens gezien te hebben. Een waw-film vind 'k het wel niet en de top notering had voor mij ook niet gemoeten, maar slecht is hij zeker niet.

Geen muziek was een goede keuze ja, alleen jammer dat er af en toe helemaal geen geluidsband onder leek te zitten? Vroeg me tijdens het kijken af of er soms wat geluidmateriaal verloren was gegaan. Maar het was zowat de hele film lang dat er af en toe niks of nauwelijks wat te horen was en dan opeens weer wel. Lees nu wat berichten en maak daar uit op dat het gewoon intentioneel was. Dat is dus spijtig, want omgevingsgeluiden zijn voor mij extra belangrijk in zo'n stille film. Visueel was het gelukkig wel megasterk. Prachtige cameravoering, constant hoog niveau en meerdere shots om in te lijsten.

Vond dat er enkele zwakke puntjes in het script zaten, dus niet in de grote lijn maar in bepaalde details. Ik denk dan aan wat momenten met die blinde ballonverkoper en het stuk waar Lorre met een meisje door de stad loopt. Ook het einde was veel te afgeraffeld. Echt zonde als je zo'n sterke film niet een waardig einde geeft. Esthetisch erg zwak, veel te vluchtig. Dat we de uitspraak niet te horen kregen vond ik op zichzelf dan weer niet heel boeiend, maar dit had wel een esthetisch beter einde kunnen opleveren.

Qua materie inderdaad een best actuele film. Zo'n vraagstuk waar we op het einde mee geconfronteerd worden zou redelijk tijdsloos moeten zijn. Behandelen versus vergelden is bijvoorbeeld nog steeds aan de orde van de dag. De scène dat hij voor het door criminelen zelf opgezette tribunaal komt te staan (zitten vooral eigenlijk) is erg indrukwekkend. Als hij dat voor het eerst ziet bedoel ik dan met name. Ook morele paniek en aanverwanten duiken tegenwoordig vaak genoeg op, hoewel meestal in andere en complexere vorm dan hier (in het begin) wordt weergeven, dat wat simplistisch is. Wat waarschijnlijk ook gewoon met die tijd te maken heeft, toen de maatschappij zelf minder ingewikkeld in elkaar zat dan nu. Op dit punt doet het dus wel wat verouderd aan. Niet echt storend verder, ook omdat het met de nodige ironie gebracht wordt.

De status van de film kan ik begrijpen, en ga er voor een groot deel ook in mee, maar het heeft toch net wat te veel minpuntjes om het voor mij een meesterwerk te maken.

Lorre heeft trouwens wel een perfect vieze pervert kop hiervoor, al mocht hij soms wel iets minder zijn oogballen laten uitpuilen .