Manchester by the Sea (2016)

Manchester by the Sea: een voortreffelijke locatie voor deze speciale gelijknamige film.

Het familiedrama wordt fenomenaal neergezet door de cast. Er leek een soort van Casey Affleck fangroep te zijn hier de laatste weken, en jullie hebben na Ain't Them Bodies Saints en vooral na deze film een nieuw lid erbij. Wat een prestatie, ik zat te genieten. Zijn stem heeft inderdaad iets waardoor elk woord interessant is. Ook Lucas Hedges moet haast wel een mooie toekomst tegemoet gaan. Overige kennissen van de Chandlers vallen niet uit de toon.

De soundtrack is moeilijk te beschrijven. Er is veel variatie in ieder geval, maar toch in eenzelfde soort sfeer dat mooi aansluit op het grauwe Massachusetts.

Erg spijtig om af te moeten sluiten met een 'minpunt', want ondanks alles wist dit rustige drama me niet écht te ontroeren zoals een Lost in Translation, Intouchables of Warrior. Dat dit alsnog gaat gebeuren in de toekomst sluit ik zeker niet uit. Ik kan tenslotte zeggen dat de omstandigheden niet perfect waren, met veel pauzetjes en afleidingen tussendoor.

Tijdens de pauze van de film zei een vrouw achter mij tegen haar metgezel dat ze zo rustig werd van de film. En dat was exact de juiste typering. Want ondanks al het zware drama en ellende was dit vooral gewoon een hele fijn film om te kijken. Natuurlijk met het sfeervol in beeld gebrachte dorpje in New England, maar ook door het rustige camerawerk en nauwelijks aanwezige montage. Mediterend haast, nog net geen Hou maar op zijn beste momenten kwam dit in de buurt. Daarnaast kent de film enkele scènes die daar nog ver bovenuit steken, vooral in impact op je gevoel.

Het tweede uur (na die pauze) is wel iets minder. Vooral het gekibbel tussen Lee en zijn neefje is wat te veel herhalend en leek voor mijn gevoel een beetje uit het niets te komen. Daarnaast kan Chandler niet meer wonen in Manchester doordat ook de dorpsbewoners hem vreemd aankijken. Maar dit gebeurt echt een enkele keer vanuit het niets dat je je als kijker afvraagt: oké, en nu. En dan komt er niets. Er is dan een verschil tussen weten wat de filmmaker wil tonen en dat ook daadwerkelijk voelen. Dat tweede ontbrak nogal eens op dat punt.

Affleck is daarentegen wel beter in het tweede uur. Of beter, je snapt hem dan (na die éne scène halverwege). Het eerste uur stoorde ik me nogal eens aan hem (behalve in de wel sterke flash backs), het tweede uur blijkt wat hij voor moois neerzet. Van alle mannelijke acteurs dit jaar voor de Oscars de enige die indruk achterliet. De overige acteurs doen ook hun best en staan soms te schitteren, al is het allemaal in de schaduw van Affleck. Williams is goed maar heeft een veel te kleine rol, de jonge Hedges irriteert niet (en dat is heel wat in zo'n rol) en coach Taylor is altijd erg fijn, hoe klein zijn rol ook is.

De film eindigt wel geweldig, simpel met een volstrekt andere afloop dan je normaal ziet. Affleck die gewoon aangeeft niet te kunnen veranderen, met de beste oplossing voor neefje Patrick en verder geen kwaad woord of ruzie tussen de twee. Erg mooi en ontroerend. 4,0*.

Goede fillm. Maar geen meesterwerk voor mij. Casey Affleck speelt goed. Dit soort rollen liggen hem wel. Ik hoorde ook geluiden dat Michelle Williams zo goed speelde. Why? Voor die 10 minuten die ze meespeelt?

kwaliteit <+---> kwantiteit

Ik had hier hoge verwachtingen van. Maar die zijn maar deels uitgekomen. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig blijft hangen op enkele thema's waardoor ik de neiging krijg om weg te zakken. Maar wel vliegt de tijd voorbij. Tegenstrijdig idd maar als ik het contact verlies met de film is dat niet echt hoopgevend.

Heel goeie film.

Wat een tegenvaller. Amerikaans regisseur die een cultfilm wil maken door te proberen een film te maken die Amerikanen een 'Europese' film noemen. Tergend traag in de hoop dat de kijker dat als diepgang ziet. Psychologische duiding van het gedrag van de personages 0,0 en bovendien verschrikkelijk slechte montage. Afknapper van formaat.

Na 50 minuten wist ik nog niet waar het over ging of wat er nou zo boeiend aan was, toen maar afgezet wat ik eigenlijk al eerder wilde doen.

Wilde deze eerst in de bios gaan kijken, gelukkig niet gedaan!

Kenneth Lonergan lijkt de overdracht van realiteitszin te hebben gemaakt tot zijn primaire handelsmerk. Manchester by the Sea is een filmische neerslag van het leven zelf, met finesse overgedragen door een excellerende Casey Affleck. Tragisch en zwaar zijn enkele sleutelscènes, maar verrassend genoeg valt ook de overdaad aan (zwarte) humor op. Het is jammer dat niet alle zijplotjes evenveel ter zake doen. De vertolkers van de belangrijkste bijrollen (Williams, Hedges) hebben daarnaast te buigen onder de eenzame klasse van een gedoodverfd Oscarwinnaar.

4*

De Afflecks zijn de laatste tijd goed in films verzinnen waarin ze weinig emoties moeten laten zien. Hoewel je hier zou zeggen dat het omgekeerde nodig was. Ik vond Casey Affleck enorm statisch en te monotoon praten voor zijn rol. Ik vond hem veel beter dan zijn broer acteren in andere films maar in deze film moest ik meteen aan Ben denken.

Iedere mens heeft een andere manier om te rouwen. Het is dus moeilijk te duiden hoe goed Affleck hier daadwerkelijk acteert aangezien iedereen op een andere manier omgaat met verdriet.
Casey Affleck is een gebroken man en dat zie je aan zijn houding. Toch vind ik het raar dat er bij Affleck amper tranen aan te pas komen. Je kinderen verliezen in een brand die jezelf dan nog veroorzaakt hebt moet zowat het ergste zijn dat een vader kan overkomen. Je ziet wel hoe overbeladen hij is door schuldgevoel en hij toont ook op een typisch mannelijke manier hoe hij alles opkropt vanbinnen en langzaamaan hoe hij erdoor wordt verteerd. Maar ja, toch vind ik het raar dat hij zo goed als nergens weent, een sterke man als Casey die weent had deze film volgens mij nog harder gemaakt.

Al bij al wel een drama dat erg realistisch overkwam op mij. Een ongeluk is snel gebeurd en het leven kan enorm snel voorbij zijn zoals bij zijn broer het geval is. Maar qua inleving vond ik de film net niet sterk genoeg. Ook mocht de film iets korter zijn van mij, het was een behoorlijke zit.

Hoe meningen kunnen verschillen...

En gelukkig maar, het zou maar saai zijn moest iedereen er dezelfde mening op nahouden tbouwh

Triomfantelijke terugkeer van regisseur Kenneth Lonergan, wiens vorige film, het zeer wisselvallige Margaret, terecht in de vergetelheid is geraakt. Hier kiest hij wijselijk voor een verhaal dat parallellen heeft met zijn debuutfilm, het geweldige You Can Count On Me. Casey Affleck is uitstekend in de moeilijke hoofdrol, maar eigenlijk is de hele cast subliem. Iets aan de te lange kant, dat wel, maar de film is prachtig in balans en weet beladen onderwerpen eerlijk en met veel humor te brengen.

Mooi ingetogen drama die voornamelijk gedragen wordt door een uitstekend acterende Casey Affleck.

Film kent eigenlijk twee flinke traumatische gebeurtenissen die samen de rode lijn en basis vormen van deze "Manchester by the Sea". Ondanks de lange speelduur verveelt de film nooit.

Omdat er geen vals sentiment is en de film sober wordt gehouden blijven de gebeurtenissen zeer realistisch en krijg je een band met meerdere personages.

4*

Ja hij is vrij klein Teejey, maar wel essentieel. Het is écht een sleutelscène en ze gaat er volledig mee aan de haal, naar mijn mening. Ik kan me voorstellen dat het niet bij je blijft hangen, dat is onlosmakelijk verbonden met de mate waarin het jou persoonlijk raakt . Op mij maakte die ene korte scène meer indruk dan Amy Adams in Nocturnal Animals en Arrival bij elkaar (sorry Zwolle).

Maar zoals ik zei, dat is extreem subjectief in dit geval, want juist hierbij erg afhankelijk van emotie.

Geen moment verveeld in deze lange film. prachtig geacteerd, schitterende omgeving maar...

af en toe erg opdringerige muziek die je uit de film haalt, te kleine rol voor de fantastische Michelle Williams (die de meest emotionele scene van de film verpletterend speelt), en hij eindigde mij nog te vroeg.

Doordat mijn verwachtingen waarschijnlijk te hoogespannen waren heb ik deze film ondergemiddeld gewaardeerd. Misschien krom want zonder alle jubelrecensies had ik deze film niet gekeken.

Kleine noot nog: veel kleine grappige momenten.

Film waar ik met enige argwaan aan begon. Leek me een tamelijk zwaarmoedig gebeuren, en dat ruim twee uur lang. Maar het viel 100 % mee, gewoon een goede film, die helemaal klopt en door enkele grappige momenten ook niet zo zwaar op de maag ligt als gedacht. Regisseur Lonergan heeft pas drie films op zijn cv, maar lijkt zich te specialiseren in portretten van ordinary people die na een vreselijke gebeurtenis een flinke mentale tik hebben gehad. Dat dit niet altijd even goed uitpakt zagen we bij zijn vorige film(Margaret), welke wisselend werd ontvangen, en gekenmerkt werd door een vrij irritante, zenuwzieke hoofdrol van Anna Paquin. Het goede van Manchester by the Sea zit hem dan m.i. ook in een klasse rol van Affleck, die zich realiseert dat minder vaak meer is. Prima zoals de man door niets te zeggen eigenlijk heel veel kan zeggen, lijkt me duidelijk dat dit de 26ste beloond gaat worden met een oscar. Wel jammer dat Williams zo'n kleine rol heeft en word onderbenut. Anderzijds is ze wel betrokken bij de meest geslaagde, emotionele en sterk gespeelde scène aan het slot. Gedenkwaaridge film, al met al.

Een loom portret van een slaperig provinciestadje maar schijn bedriegt...

Drama met een hoofdletter D. Ruim 2 uur lang worden thema's als rouw, opgroeien, copingsmechanismen, aanpassingsproblematiek en gemeenschapszin op een ingetogen wijze aan de kijken voorgeschoteld. Het is allemaal heel zwaar op de hand maar wel mooi gebracht. Onder de indruk van het spel van Casey Affleck, voornamelijk verdoofd door zijn verleden.

Aardig.

Bij Moonlight las ik toch wel vaak dat men dat wel vaker hadden gezien. Dat verbaasde mij toch, want dat had ikzelf helemaal niet. Bij deze film had ik die opmerking dan wel veel meer.

Het is geen slechte film. Acteerwerk is top notch. Hoewel ook ik de bijrol van Williams ook wat overdreven vind om een oscar nominatie in de wacht te slepen. Ook het verhaal werkt wel doordat niet alles op zijn Hollywoods lukt of goed komt. Ik had vooral wat moeite met de montage en het camerawerk. Veel shots waar ik de bedoeling wat miste. Vaak is de camera observerend maar die lijn trekt het lang niet altijd door, waardoor ik een bepaalde visuele flow wat miste. Soms kiezen ze gewoon voor traditioneel close/medium en dan opeens a la Ozu camera op 1 plek. Het werkte bij mij niet zo. Ook de montage is daar debet aan. Op een gegeven moment krijgt Casey Affleck ruzie met de een man (is de regisseur cameo) Hij zegt dat hij zijn kind beter moet opvoeden. Dan loopt de man weg. Dan krijgen we een totaal random shot dat hij nog weg loopt. Ik had helemaal het idee dat we hem nu gingen volgen in het verhaal. Maar het was gewoon een random shot.

Ik klink nu als een wannabe filmmaker. Maar het hield me een beetje uit de film het voelde wat slordig. Neemt niet weg dat de scene met de dood van zijn kinderen sterk is en het nooit langdradig aanvoelde.

3 sterren.

Tja.

Prima film hoor, en vooral heel goed gespeeld maar net als bvb Moonlight of Arrival die ik onlangs zag niet meer dan dat.

Al die meesterwerkstatussen gaan er niet echt in bij me. Zal wel aan mij liggen.

-edit- overigens is de klassieke muziek in de film (hoewel vrij bekend) wel echt schitterend.

Hele degelijke dramafilm met een prima spelende Casey Affleck, maar ik vraag me ook af waarom mensen hier nou totaal ondersteboven van zijn. Er zit natuurlijk die ene hartverscheurende scene in die iedereen wel kan benoemen die de film heeft gezien, maar verder vond ik te weinig smaak aan de film zitten. Wel gaf dat ene moment natuurlijk de stemming van de hoofdpersoon en de film goed weer.

Ik miste nog een paar hoogtepunten van scenes die als een bom nog in zouden slaan, had er echt meer van verwacht door alle lovende reviews. De film duurde me ook een tikje te lang, maar dat was te overzien als het me allemaal wat meer had gepakt. Nu is het gewoon oké.

3*

Haha, exact wat ik ook bij deze 3 films heb nu ik ze alle drie heb gezien. Degelijk, goed, maar nergens zo bijzonder als iedereen maar roept. Waarbij ik Arrival wel duidelijk de beste van het stel vind.

Ajax&Litmanen1, kos, geef een film een oscarnominatie en vrijwel niemand durft het meer objectief te beoordelen, kuddegedrag, het regent dan lofuitingen... Alsof alleen rond deze (oscar)tijd alleen maar goede films uitkomen . Arrival en deze scoren bij mij beiden 3,5*, Moonlight (1,5*) vond ik niks. Van de drie vind ik persoonlijk deze (Manchester) nog het beste.

Dat zijn van die onbewijsbare stellingen. Je kan net zo goed de andere kant op redeneren: juist omdat een film een Oscarnominatie krijgt worden mensen misschien wel extra kritisch. Meest waarschijnlijk is echter dat er een correlatie is tussen de smaak van het algemene publiek en het krijgen van een Oscarnominatie...

Op een site als MovieMeter heb ik overigens helemaal niet het gevoel dat mensen zich laten leiden door de Oscars bij hun stem- of recensiegedrag.

Ik ook niet, maar je ziet vaak wel dat de gemiddeldes kleuren naar de algemene receptie. Moonlight en Manchester by the Sea zullen bijvoorbeeld naar mijn verwachting niet meer onder de 3,60 gemiddeld uitkomen de komende jaren.

Natuurlijk, maar het is toch vanzelfsprekend dat films die bepaalde kenmerken hebben die een groot deel van de mensen aanspreekt, het goed blijven doen? Je kan daaruit niet (gefundeerd) de conclusie trekken dat het stemgedrag wordt bepaald door de algemene receptie. Het meest logisch blijft gewoon dat zowel de algemene receptie als het stemgedrag worden bepaald door de eigenschappen van de betreffende films.

Als je kritisch bent op de film, laat dan zien waarom. Net zoals mensen die hier een positieve mening plaatsen over de film dat ook in grote meerderheid op inhoudelijke gronden onderbouwen.

Daar kan ik enkel mee instemmen

Intens, bij vlagen ongemakkelijk drama waar je stil van wordt. Een intrinsiek pijnlijk verhaal over een ernstig getraumatiseerde man en diens moeizame relatie met een eigenzinnige, puberende neef.

De hele cast is op indrukwekkende wijze bezig, Casey Affleck voorop. Wat mij betreft mag hij voor zijn rol in deze film komend weekend de hoofdprijs pakken. Dat geldt ook voor de bijrol van Michelle Williams. Haar verzoeningscène (zie poster) is een showstopper in de ware zin des woords. Toen ik vele jaren geleden af en toe eens een episode van Dawson’s Creek voorbij zag komen, heb ik nooit gedacht dat Williams zou uitgroeien tot de uitstekende actrice die zij inmiddels geworden is. De hele reeks voortreffelijke acteerprestaties, die ondertussen achter haar naam staan, bewijzen mijn ongelijk van toen.