Manchester by the Sea (2016)

Goede film, maar met de bijna universele waardering had ik toch iets meer verwacht. Affleck doet het prima maar een oscar vind ik wel wat geflatteerd, het is meer het soort rol dat Sean Penn ook graag speelt, twee uur moeilijk kijken en een paar vechtpartijtjes tussendoor.

Uitgangspunt is indrukwekkend, en zorgt voor een paar werkelijk hartverscheurende momenten. Het indrukwekkendste zijn nog wel de dingen die Lonergan niet, of nauwelijks, laat zien. Alle dingen die te moeilijk zijn om hardop te zeggen, de bijna onzichtbare afwijzing die Lee ervaart als hij terugkeert naar zijn oude woonplaats...

Toch bleef ik een beetje achter met het gevoel dat de film baat had gehad bij een half uurtje kortere speelduur, en een wat minder apatische hoofdpersoon. Ik denk ook dat het 'ruwe bolster, blanke pit'-sfeertje dat om deze karakters heen hing mij persoonlijk gewoon wat minder aanspreekt.

Viel wat tegen. Misschien verwachtte ik er iets meer van dan het uiteindelijk bleek te zijn.
Het was weliswaar zoals verwacht een rauw en kleinschalig indie-drama met mensen van vlees en bloed, maar tegelijkertijd vond ik de film ook erg onevenwichtig en soms zelfs irritant.

Hoewel Casey Affleck prima acteert, miste ik een hoogtepunt in zijn arc. Je zou kunnen zeggen dat de ontmoeting tussen Lee en zijn ex (Michelle Williams) met de kinderwagen dat langverwachte moment is waarin alle opgebouwde spanning en pijn geuit wordt en er soort ontlading plaatsvindt, maar ik vond het te tam, te kort en helaas ook overgeacteerd (door Michelle Williams). Niet erg bevredigend dus.
Ook vond ik Michelle Williams maar weinig screentime hebben -terwijl de poster anders suggereert- en werd er teveel gefocust op Lee's vervelende neefje.

Verder wel erg mooie beelden van o.a. het haventje en het dorp. Qua stijl en sfeer weet de film wel te imponeren, het is het alleen inhoudelijk net niet.

Zeer goede film, op vele fronten. De vertelstructuur, acteerwerk, emoties, scherpe en soms grappige (zwartgallige) dialogen, etc. Ook duurt de film precies lang genoeg.

Ruime 4,5 *.

Goede film maar een of andere redenen raakte mijn totaal niet, ik vind de spelers en de sfeer in de film maar heel droog langdradig en saai.

Wow! En daarmee is alles gezegd.

Je weet dat het principe is "Hoe meer sterren, hoe beter"? Je schijnt niet veel verder te komen dan een halve of hele ster in al je filmbeoordelingen. Ik ben heel benieuwd hoe je je eigen prestaties beoordeelt

Ik had meteen een gruwelijke pesthekel aan Affleck's personage.

Tijdens het kijken werd ik door het goeie verhaal en door de prima acteerkunsten gedwongen zijn personage met meer nuance te bezien.

Na het zien van deze prachtig gelaagde film, was mijn gruwelijke pesthekel compleet verdwenen.

Goeie film, denk ik dan.

Geweldig meeslepend drama, enige minpunt vond ik de scene waarin Affleck zijn ex tegenkomt, die was te geforceerd waardoor ik 'uit de film viel'.

Iets boven gemiddeld. Typisch Amerikaans indie drama. Stoorde me aan de muziek. Ook een dikke 3 kwartier te lang. Wat gebeurd er nou verder nog het laatste uur? En verder deed de film me heel weinig..

Tikkeltje overrated allemaal.

Zij: You can’t just die.

Verpletterende woorden uit de mond van iemand die na haar kinderen ook nog eens haar man verloor, omdat ze dacht dat er woorden waren voor een verdriet waar woorden altijd, overal, steeds weer te klein voor zijn.

En...hij liep weg – die man. Niet voor de woorden, maar voor een schuld waarvoor er geen straf bleek te bestaan. Hij beging een misdaad, boog nederig het hoofd voor het verdict, maar mocht geen boete doen.

Dus...liep hij weg. Reed hij weg. Begroef hij zich in een ander bestaan in een andere stad met andere mensen om zich heen. Mensen waar hij geen aansluiting bij zoekt, omdat elk contact herinnert aan de pijn van het verlies dat hij door zijn dagen zeult.

Hij: "There’s nothing there."

Een man denkt dat hij voor alles immuun is kunnen worden, dat zijn oefening in verdwijnen geslaagd is, dat hij is kunnen weglopen voor de herinneringen, voor de wrok en de woede en de zelfhaat die in hemzelf leven. Niets is natuurlijk minder waar.

Maar...het is te veel om onder ogen te zien, te veel om te dragen, te veel om uit te spreken, te veel voor ocharme één mens. Toch doet hij voort, met een sprankel licht aan het eind van de tunnel: een voogdij die hij door de plek en alles wat die in hem naar boven brengt niet kan opnemen, maar vanop afstand zou willen vervullen. Ja, er is hoop. Misschien niet op geluk, maar op z'n minst op een einde van de tergende zelfkwelling.

'Manchester by the sea' is een harde, eerlijke film, gedragen door een resem sterke acteurs en aangevoerd door een ontwapenende Casey Affleck. Regisseur Kenneth Lonergan vertelt traag maar indringend, hoewel hij hier en daar de neiging heeft emoties door de strot te rammen. Zo is de soundtrack wel erg pathetisch – een schril contrast met de sobere somberte van de cinematografie.

Enfin, een geslaagde film, maar zo meesterlijk als velen beweren? Nou, nee.

3*

Een mooie, integere film. In de eerste plaats natuurlijk dankzij Casey Affleck, die acteert alsof hij zelf al zijn hele leven lang de pedalen kwijt is. Kudo’s ook voor de rest van de cast. Hedges en Affleck zijn prima op elkaar ingespeeld. Het duo wordt ook geholpen door een uitstekend scenario dat uitblinkt in spitsvondige maar authentieke gesprekken.

Manchester by the Sea is allesbehalve een foolgoodfilm. Antidepressiva komen meer van pas dan popcorn. Vooral de begrafenissoundtrack doet de sfeer bij momenten ver onder het vriespunt dalen. Lonergan voorziet gelukkig links en rechts een relativerende noot, maar over het algemeen is dit wel een taaie brok.

Je moet ervoor in de mood zijn. 3.5*

Een mooie, ontroerende en onderhoudende film, maar wel eentje waarvoor je in de stemming moet zijn, want het is wel erg zware kost allemaal..hoeveel ellende kun je als gezin meemaken, zeg.

Maar goed, als je goed gaat zitten voor deze film is er veel te genieten - het geweldige acteerwerk, de scherpe en soms grappige dialogen en het zorgvuldig opgebouwde verhaal. Het is allemaal erg goed gedaan en maakt dat je echt kunt meeleven met de karakters en dat het echt en geloofwaardig overkomt, iets wat essentieel is in dit soort film maar helaas in de praktijk nog wel eens niet zo goed uitpakt (zie het eveneens nogal deprimerende Nocturnal Animals die ik laatst gezien heb)

Dit gezegd zijnde is het wel weer een "typische" Oscarfilm en hoe goed het allemaal ook gemaakt is, de echte "wow" factor ontbreekt een beetje, de film biedt niet iets heel nieuws of verrassends. Ik weet dat dat anno 2017 moeilijk is, maar je blijft toch hopen he. Wat mij betreft is dit toch (nipt) de beste film die in 2017 genomineerd was (wint het net van Lion en La La Land).

Mooie film, doet nogal denken aan You can count on me, en waar in die film Ruffalo uitblonk, is dat hier Affleck, die als geen ander een getroebleerd personage kan neerzetten. De wisselwerking met zijn neefje is prima en geloofwaardig, en ook de andere rollen zijn goed ingevuld, al had Broderick een mijns inziens overbodige cameo.

De rustige beelden zijn passend voor het zware thema, idem dito voor de soms serene muziek, maar er zijn ook de nodige luchtige momenten. Fijn ook dat het tot het eind toe realistisch blijft en er niet gekozen is voor een voor sommigen misschien meer bevredigend, maar ongepast positief eind.

Meeslepend drama met veel flashbacks die langzamerhand inzicht bieden in het hoe en waarom. Goede film, maar wel een trieste. Niet een voor een gezellig filmavondje.

Goede film, er gebeurt wel net iets te weinig.

Typische oscarfilm, een man met een trauma die eigenlijk niet voor zichzelf kan zorgen wordt ineens in de positie geplaatst met verantwoordelijkheden. Dit resulteert in barvechten en ruzie. En hij kan niet lachen. Acteurs spelen goed maar de film kreeg me niet mee en dan is deze film uiteindelijk best saai en duurt lang.

Sterk drama. Het einde vond ik wat onbevredigend.

Ik moet er niet aan denken dat er ooit zo 'weinig' met mij gebeurt.

Ach ik begrijp zijn punt wel. Ik vond het een boeiende film, maar een beetje meer tempo had hier en daar best gemogen. Vooral het uitstapje naar zijn moeder was helemaal niet nodig.

Ik ook niet, dan zouden we van reacties als deze niet meer kunnen genieten.

'My heart was broken - cause it's always gonna be broken, and I know yours is broken too - but I don't have to carry it.'

Een rollercoaster aan intens verdrietige gevoelens. De nasmaak van hoe bitter het leven kan zijn blijft uren na het kijken van deze magistrale film nog hangen. Casey Affleck, die in de huid kruipt van Lee Chandler, zijn pijn spat van het scherm. Voor 137 minuten lang wordt zijn pijn jouw pijn. En als je dat kan bewerkstelligen als regisseur, dan mag je ontzettend trots zijn.

Oh, man. De tranen vielen als dikke regendruppels op mijn laptop. Bij de scene dat Affleck brak, brak ik ook. Onmenselijk om je emoties dan op te kroppen. Het dialoog tussen Williams en Affleck was, in mijn ogen, toch wel het hoogtepunt van de film. Ik heb me zelden zo opgelaten weten te voelen tijdens het kijken van een film. Misschien bij Sophie's Choice. Het acteerwerk in Manchester by the Sea is zo verschrikkelijk puur, niets meer dan hulde. De chemie tussen de acteurs was sowieso goed te noemen.

Een parel onder de dramafilms. Puur acteerwerk wordt hier nieuw leven ingeblazen. Een aanrader voor iedereen die deze film nog niet gezien heeft, maar ik smeek je: ga zitten voor deze film. Neem ruim de tijd om je mentaal voor te bereiden, want zwaarder dan deze 'flick' worden ze niet.

Enkel lof voor deze fenomenale dramafilm.

Wegens gratis kaarten in het lokale cultuurcentrum deze Manchester by the sea nog eens gezien. Ondanks het feit dat je weet wat er gebeurd is, blijf ik onder de indruk van deze film. In mijn vorige recensie schreef ik dat ik niet werd omvergeblazen. Misschien moet ik dat toch aanpassen, want de film blijft nazinderen bij me.

Ik kon extra letten op het gedrag en houding van Lee en zijn omgeving. Lee koos ervoor de vlucht te nemen en weg te lopen van zijn problemen. Maar problemen lossen zich nooit helemaal vanzelf op, ook niet als je verhuist. De terugkeer naar zijn geboorteplaats rijt oude wonden terug open. Ook moet het vreselijk zijn met de gedachte te spelen hoe eenieder je bekijkt (zelfs tijdens de kerkdienst of de koffietafel). Voor de één ben je een monster, voor de ander mogelijks een zielig geval die je uit medelijden beleefd toeknikt. En dan heb je het nog niet over je eigen schuldgevoel en zou je niets liever willen dan weg te rotten in de diepste kerker. Schuld bekennen, maar geen boete kunnen doen. Schuld bekennen, maar geen straf vermeld in het strafwetboek. Vreselijk...

Mensen staan steeds klaar met hun oordeel en zich zichzelf vaak als vroom. Ook Lee bezondigt zich hieraan en blijft in hetzelfde starre patroon zitten wanneer Patty's moeder ter sprake komt.

De film kent een aantal ijzingwekkende scenes die ook nu erg zwaar beladen zijn: de ongemakkelijke scene in de ziekenhuisgang, het politiebureau, het telefoongesprek met Randi, de begrafenis, de kinderwagenscene, ... Gelukkig maakt de film ook plaats voor enkele luchtige ontspannen momenten. Het enige wat me stoorde en waar in dit geval Kyle Chandler de mist inging, was zijn paniekaanval over de bevroren kip. Niet zo fijn geacteerd, leek me. En als je er bij stilstaat, veel gef*ck in de film. Dat viel me de vorige keer minder op.

Verder viel de serene muziek en de boeiende korte flashbacks op. Die gaven de film extra vaart en brachten diepgang aan de personages.

Desalniettemin blijft de 4,0* zeker gehandhaafd, net geen 4,5*. Sterke emofilm, niet iets voor tussen de soep en de patatten.

Ingetogen drama met een overtuigende Casey Affleck. Aangrijpend en meeslepend. Knappe opbouw die de aandacht vergt maar daardoor zeker boeit.

Naast het sterk verhaal van een man die harde klappen te verwerken kreeg, verder nog wat verplichtingen op zich ziet neerkomen is er de mooie fotografie en dito, vaak meewarige, muziek. Mede door zijn eenvoud verdient deze film gelauwerd te worden.

Mooi geschoten en prima rollen van de hoofdrolspelers. Op papier een meeslepend drama, maar helaas wist het mij niet te grijpen.

Een mooie drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Michelle Williams...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prachtige film over een gekwelde man die voor de zoon van zijn broer moet zorgen na diens overlijden. Een film over rouwverwerking die langzaam groeit en waarbij de personages ook langzaam mee groeien. Mooie, kleine momenten, maar ook een aantal sterke scenes. Ondanks de zware onderwerpen wordt sentiment vermeden. Casey Affleck draagt de film met gemak, maar Michelle Williams en Lucas Hedges mogen ook niet onvermeld blijven.

Zeer sterk drama.

Ik vind het moeilijk om er heel wat over te zeggen, maar ik heb het idee dat de film op een heel intelligente manier is gemaakt. De manier waarop de personages evolueren en werden weergegeven, is zo echt en naturel. In deze film zie je eigenlijk het leven tot leven komen, en bovendien verveelde de film nooit, en dat vind ik echt sterk gedaan. Het zijn die kleine dingen die deze film zo afmaken. Ik denk aan: het let's go misverstand of Patrick die zijn kop stoot aan de deur van de diepvriezer. In deze film is het leven niet perfect, in tegenstelling tot je bij zoveel andere films ziet, en dat maakt dit zo perfect. De personages zelf zijn ook helemaal niet perfect, maar gewoon ook mensen zoals ik en jou. Hier en daar zie je een vrouw Lee versieren (in het begin, of de moeder van een van Patricks vriendinnen), maar gaat hij daar niet op in. Of Patrick die twee vriendinnen heeft. En in de film zelf worden ze daar niet voor gepakt. Je creëert ook geen antisentiment. Neen, dat is wat hen juist maakt tot wie ze zijn, en hoe het leven ook echt in elkaar zit.

De film beschikt ook over heel mooie beelden, die vooral heel sfeervol zijn en het juiste tempo ook weten te vinden en nieuwe scènes vaak goed weten in te leiden. Sommige beelden waren echt zeer mooi, ondanks dat je dat misschien niet echt zou verwachten van de locatie, want New England staat niet direct bekend om zijn natuurkracht, en dan hebben we het hier ook nog eens over een obscure locatie, waar jij en ik had kunnen wonden, in plaats van steeds maar opnieuw diezelfde grootstad of Californië. Ik ben ook wel een fan van de beelden uit het perspectief van de achterbank van de auto zelf. Een locatie die vaak nog te veel vergeten wordt in film, en bij veel gezinnen wel de plek bij uitstek voor een discussie of ruzie is (zeker bij kinderen). De muziek zelf was ook oké, al vond ik de strijkers toch iets te nadrukkelijk aanwezig.

Voor mij is het een film die zeker pakt, en qua inhoud echt een hoogstandje is.