The Third Man (1949)

Een spannend en dramatisch verhaal, werkelijk schitterend verfilmd. Regisseur Carol Reed heeft de film deels op locatie opgenomen in het nog kapotgeschoten Wenen van een paar jaar na de oorlog. Samen met de onvergetelijke citermuziek van Anton Karras zorgt die authentieke omgeving voor een unieke sfeer.
De achtervolging op het einde, afgesloten met de wanhopige vingers door het rioolrooster, is volgens mij een van de hoogtepunten in de filmgeschiedenis.
Geweldig rollen van Joseph Cotten, Alida Valli, Trevor Howard en uiteraard Orson Welles, hoewel die, gemeten naar de tijd dat hij in beeld is, eigenlijk maar een bijrol heeft.
Voor mij is The Third Man een filmmonument, dat alsnog een plaatsje krijgt in mijn top 10.

Ik heb vooral genoten van de mooie contrasten in zwart-wit en het spel van de acteurs. Het verhaal is aardig, maar je ziet alles aankomen en de climax is niet erg schokkend. Tegen de achtergrond van 1949 moet ik toegeven dat het bewondering losmaakt, maar dan met name op filmtechnisch gebied.

Ik niet hoor. Ik vind juist het laatste deel van de film tamelijk onvoorspelbaar en aangezien het om een vriend gaat vind ik de manier waarop getoond, toch best schokkend, zelfs al heb ik het meerdere keren gezien.

Lang op me lijstje maar nu eindelijk eens gezien.

Jammer genoeg viel The Third Man me toch een beetje tegen, had echt moeite in de film te komen en daar hielp de muziek totaal niet aan mee.

The Third Man is vast bedoelt als een spannende film. Maar de muziek haalt een hoop spanning weg en had beter helemaal weg gelaten kunnen worden, want het voegde ook niks toe aan de scenes.

De positieve punten waren zeker de aangename cast en het laatste half uur van de film. Jammer dat de spanning in het laatste half uur zo lang op zich moest laten wachten.

Normaal hou ik erg van opbouwende films, maar vond deze film toch echt wat te langzaam daar in.

Het einde was zeker niet voorspelbaar en maakt gelukkig toch een hoop goed, al begrijp ik niet echt zijn grote status onder de Film-Noirs, heb betere gezien.

3 sterren voor het acteer niveau en het verrassende einde.

Mijn eerste film-noir ervaring, maar echt wild ben ik er niet van geworden. Ondanks de goede cast, en de zeer opvallende cinematografie met karakteristieke - doch iets te nadrukkelijke - soundtrack. Het verhaal wist me echter nauwelijks tot niet mee te slepen, te veel saaie passages, te weinig boeiende dialogen. Aan het langzame tempo stoorde ik me nochtans niet. Het slotakkoord maakt nog enigszins iets goed, maar ik had er stiekem wel iets meer van verwacht. Toch een ruime voldoende, maar een top-beoordeling? Verre van dat.

In de herziening voor de derde keer.

Grootse Britse regisseur Carol Reed verfilmt Graham Greene in Hitchcock-achtige film met expressionistische decors en het enfant-terrible van de Amerikaanse filmindustrie in iconische bijrol.

Gefilmd in een nog half verwoest Wenen (maar het reuzenrad draait weer) en de stad is ook nog eens onderverdeeld door de vier gealieerden, waarbij de trekken van de koude oorlog al flink aan beginnen te wakkeren.

Eén van de klassieke Britse films met flink wat Europeese en Amerikaanse invloeden.

Meesterwerkje!

Wat mij betreft is dit de perfecte film. Hij bevat spanning, humor, psychologie, romance, sociaal bewogen thema's en mysterie, de filmtechnische elementen (camerawerk, spel, dialogen) zijn optimaal, en de lokatie levert een bijna tastbare sfeer van melancholie en doem, .

De muziek (ta-ta-ta ta-ta ta-taaaa...) kan voor sommige mensen net zo storend zijn als de schier oneindige herhalingen van Do not forsake me oh my darlin' in High noon drie jaar later, maar mij persoonlijk stoort het nergens. Het geeft bijna een soort ironische distantie, een perspectief vanwaaruit ik kijk naar de personages die allemaal op zoek zijn naar iets -- de aandacht van Harry (Anna), de misdaden van Harry (Calloway), de vriendschap van Harry èn de liefde van Anna (Holly) en rijkdom (Harry) -- een perspectief dat misschien wel wat lijkt op dat van Harry vanuit het reuzenrad...

Het enige personage dat een tevreden indruk maakt is de innemende Sgt. Payne. In deze ambiance loopt het dan ook niet goed met hem af.

Iemand anders bij de scènes in het riool met de bijbehorende desoriënterende montage nog de associatie met Eschers Klimmen en dalen gehad?
 

Niet echt nee, haha.

Maar bij de volgende kijkbeurt zal je opmerking zeker wel een rolletje gaan meespelen

Snap nu waar het Harry Lime theme vandaan komt!!!

Geweldige versie van een even geweldig thema.

Mooimooimooimooimooi.

Dogie_Hogan schreef:

(quote)

Ook inspriratie voor de jongste generatie: Youtube.

Prachtige uitvoering. Bedankt voor de tip.

Schitterend gespeeld

Een jaar voor deze film hebben Cotton en Valli al samen geacteerd in Walk Softly, Stranger.

Prachtige film.

Het verhaaltje is wat ouderwets misschien, je zit vrij snel op het goede spoor, maar ook dat heeft zo zijn charme. De thema's zijn echter nog steeds wel relevant. Het zijn echtervooral de locaties en de personages die het hem doen. Geweldige rol van Orson Welles met name, maar ook de rest van de cast doet het prima.

Ook de locaties zijn erg fraai. Zo'n half kapotte stad is wat mij betreft altijd een mooie plek om een film op te nemen. Het deed me wat denken aan Germania Anno Zero maar dan veel gelikter. Levert een paar mooie scenes op, zoals met het reuzenrad en het laatste stuk. Ook het einde in de tunnel is erg mooi. Mooi geschoten ook vooral.

Daarnaast vond ik de dialogen echt super. Prachtige, cynische gesprekken. De muziek vond ik toch wat minder. Enige echte minpunt.

4*

De lievelingsvader en dus wist ik al van de film lang voordat ik ging studeren; en daar onze literaire smaken op het gebied van thrillers enorm verschillen; wererd ik toen ik de film zag overrompeld. Een meesterwerk.

Meteen gepluk aan de citersnaren. Verder wordt het nog wel eens te lomp ingezet, maar het kleurt de film wel. Het heeft hier en daar ook wel wat luchtige trekjes, bovendien beschikt het over een bijzondere locatie en een aardig plot met de mysterieuze dood van Harry Lime. Zelfs in die mate dat het onderzoek van Holly Martins dusdanig veel ruimte in beslag neemt dat, zeker in de eerste helft, de sfeer van het kapotte en verdeelde Wenen nog wel eens naar de achtergrond wordt gedrukt. Best zonde eigenlijk.

Want zodra Reed speelt met het nachtelijke stadslichten en schaduwen is de film op z'n mooist. Op dat vlak is de introductie van Lime een van de hoogtepunten, maar ook vanwege de fenomenale uitstraling van Orson Welles. Frappant dat wanneer zijn personage de controle kwijt is, hij ineens minder voor de dag komt. Tijdens de beroemde koekoeksklok monoloog is het dan wel weer smullen geblazen. Reed pakt visueel nog eens uit als de film de ondergrond opzoekt. De klank van een schot maakt het af.

Je hebt van die films die je jaren lang in menige toplijst tegenkomt, maar er eigenlijk nog erg lang over doet om de film in kwestie te gaan zien. Zo is dat ook bij mij en vele films. Naar aanleiding van de MM Top 1000 me er toch maar eens aan gewaagd, en daar heb ik zeker geen spijt van gehad.

The Third Man blinkt vooral uit in zijn sfeer. Dit wordt erg hevig versterkt door de prachtige beelden. Visueel is dit toch wel een pareltje. Dit alles speelt zich af tegen een schitterende locatie. Het geheel wordt ontzettend spannend gehouden, en blijft bijna over de gehele speelduur boeien. Toch werd het op een gegeven moment even wat minder in de film en begon het verhaal toch wat te slepen. Maar de film weet zich te herpakken en sluit af met een erg spannende climax, opnieuw visueel erg mooi, en een erg passend einde. Sterk acteerwerk ook van de gehele cast trouwens.

The Third Man bleek toch een erg goede film te zijn, al zie ik er niet het grote meesterwerk in wat velen er wel in zien.

Wat een geniale eindscene! Sowieso een zeer sterke film met prachtig camerawerk. Eigenlijk is het dan ook jammer dat het begin, noodzakelijk om de sfeer op te bouwen, toch zo traag verloopt en weinig doet vermoeden van het visuele genot in het laatste uur. Maar dit is met recht een klassieker, zeer mooi.

De lievelingsfilm van mijn vader en dus wist ik al van de film lang voordat ik ging studeren; en daar onze literaire smaken op het gebied van thrillers enorm verschillen; werd ik toen ik de film zag overrompeld. Een meesterwerk.

Moest dit navragen van een vriendin van me. Is de muziekscore van The Third Man gespeeld met een citer instrument? Zij meende dat. Ik wil de film sowieso binnenkort gaan kijken, maar weet niet precies wanneer ik daar de kans voor krijg.

Yep, het is gespeeld op en citer, gecomponeerd en gespeeld door Anton Karas.

Sterker nog, als de film begint is het eerste wat je ziet (na het Big Ben-logo van Alexander Korda's London Film-studio) de snaren van een citer die het thema speelt!

Bedankt voor de informatie. Ik kijk nu heel erg uit naar de film.

En nu maar hopen dat ie na alle build-up en reputatie niet tegenvalt…

Dan krijgt een draai om z'n oren.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat The Third Man mij gaat tegenvallen.

Van wat ik heb gehoord en gezien lijkt het me zelfs een briljant, filmisch meesterwerk. De camerastandpunten en sfeer van deze film kun je al bijna in de stills en de posters voelen. En verder zijn Joseph Cotton en Orson Welles acteurs die ik heel erg hoog heb staan. En dan heb ik het nog niet eens over Welles' eigen filmische stijl.

Blijf hier enorm benieuwd naar. Heb de film hier klaarliggen dus dat het gaat wel een van dezer dagen worden.

The Third Man

alternatieve titel: The 3rd Man

Heel erg lang uitgekeken om deze filmklassieker eindelijk te zien en na afloop kan ik nu stellen dat The Third Man een meesterlijke film is.

Ook al weet je in je achterhoofd dat het hier gaat om een Britse filmproductie, zal je dat op het eind bijna durven ontkennen. Damn, wat weet deze film toch een sterk beeld te geven van het naoorlogse Wenen, het voelt daadwerkelijk alsof hier in het verleden de hel is losgebarsten en alles is vernietigd door de oorlog. Ik denk dat er ook geen enkele film is die dit gevoel zo goed weet los te krijgen als The Third Man zonder ook een beeld te geven hoe dit heeft plaatsgevonden.

De setting van het naoorlogse Wenen helpt heel erg bij het creëren van een nachtmerrieachtige wereld met een ijzersterke noire-sfeer. Regisseur Carol Reed doet er zelfs nog een schepje bovenop met de citermuziek en het tonen van bijv. schaduwen (het heeft bijna iets spookachtigs) of het tonen van silhouetten. Het mysterie hangt er constant en de cinematografie is meesterlijk.

Verder weet Carol Reed de cinematografie geweldig samen te smelten met het briljante acteerwerk van de spelers. Joseph Cotton is een goede acteur, zijn rol deed me bij wijlen ook denken aan "een Humphrey Bogart achtige detective" en doet dit sterk. Verder erg leuk om Alida Valli als nog zo'n jonge vrouw aan het werk te zien als actrice. Dit doet ze goed. Maar de meeste indruk gaat natuurlijk naar Orson Welles. Misschien zullen sommigen het oneerlijk vinden om de meeste lof te geven aan een acteur die maar in 3 scènes te zien is, maar Welles zet Harry Lime geniaal neer. Het shot waarin hij zijn intrede doet; het blijft iets meesterlijks hebben. Welles is en blijft een geniale acteur.

The Third Man is een meesterlijke filmklassieker met een geweldige spanningsopbouw, schitterende cinematografie met een noire-sfeertje.

Een meesterwerk!

*5,0