Beginning of the End (1957)

Mwah, ik vond dit niet echt veel soeps. Erg onnodig langdradig allemaal en bepaalde zaken kwamen nogal pointless over (hoeveel munitie is er wel niet verspild ), maar dat gebeurt wel vaker bij dit soort films. De sprinkhaanscenes vond ik wel geinig, maar niet opzienbarend.

Door het wel erg trage tempo de minste in de kwartetcategorie 'opgeblazen beesten in het atomische tijdperk', verder bestaande uit Them, The Black Scorpion en Tarantula (ik zie dat Fat Mike ze ook allemaal noemt). De aanvallen van de sprinkhanen waren wel gaaf maar het verhaaltje met scientist Peter Graves, inclusief de verplichte romance, kun je verder met de ogen dicht wel volgen. Toch ergens wel amusant, maar ik ben ook gewoon dol op dit genre.

2,5*.

Gezien de korte speelduur, de tijd waarin de film gemaakt is en het leuke gegeven over gigantische sprinkhanen vond ik dit toch nog wel een redelijke film. De trage opbouw en het acteerwerk stoorde mij niet, al moet ik wel toegeven dat de personages niet echt interessant zijn. 5/10

Een typische goedkoop geproduceerde monsterfilm. Met overdreven spannende muziek. Met acteurs die waarschijnlijk blij verrast waren dat ze mee mochten doen. Met belabberde effecten ook. Met name die slechte effecten verhinderen het ontstaan van een spanningsboog. De speciale effecten bestaan daaruit dat regisseur Bert I. Gordon echte beelden van sprinkhanen uitvergroot en die in zijn film plakt. Zodoende wordt geen van de personages ooit echt aangevallen door een monsterlijke sprinkhaan. Bovendien zijn de scènes met sprinkhanen vele malen lichter gefilmd en vormen geen mooi geheel met de rest van het beeld. Erg jammer, want juist die scènes zijn normaal gesproken de leukste scènes in een film over gemuteerde beesten.

Jaja, ik weet het. Zie het in het licht van de tijd waarin de film werd uitgebracht. Hoewel ik natuurlijk ook weet dat special effects op een lager peil stonden dan heden ten dage, lijkt het me onvoorstelbaar dat ze daarom zo slecht moeten zijn. Neem bijvoorbeeld een film als Tarantula (1955). Afkomstig uit dezelfde periode. Sowieso een veel betere film, maar ook de effecten zijn daarin vele malen overtuigender. Het kan dus wel.

Uiteraard zijn in een film als deze onbedoeld komische scènes voorhanden. Erg grappig zijn de beelden van sprinkhanen die langs een wolkenkrabber omhoog klimmen terwijl je duidelijk ziet dat ze over een grote foto van een wolkenkrabber lopen. Grappig zijn ook de stuntelige pogingen van het leger om de beesten overhoop te schieten. Ik heb ook erg moeten lachen om de held die vanuit een raam naar rechts op een sprinkhaan schiet, terwijl onmiddellijk daarna een sprinkhaan aan de verkeerde kant dood neervalt. Zo maar een greep uit de vele klunzig in beeld gebrachte gebeurtenissen die onbedoeld de vermakelijksheidsgraad een boost geven..

Geen beste film. De charme die sciencefiction- en horrorfilms uit de jaren 50 vaak uitstralen, ontbreekt in deze film volkomen. De korte speelduur van 76 minuten en de algehele hilarische klunzigheid maakten dat ik het einde haalde.