Beginning of the End (1957)

The beginning of the end is weer zo'n typische jaren 50
sci-fi-film, erg vergelijkbaar met o.a. Them, The black scorpion
en Tarantula. Een uit de hand gelopen experiment, radio-aktieve straling of straling uit de ruimte; redenen genoeg om de al eng-uitziende insecten, nog enger te maken door ze flink te laten groeien.

Toch is The beginning of the end tot nu toe wel de minste
in vergelijking tot de eerder genoemde andere titels.
De uitvergroot-effecten in Tarantula zien er beter uit.
En bij bijvoorbeeld The black scorpion maakte men gebruik van
stop-motion, waardoor het beest wat meer kon.

De ''aanvallen" van de enorme sprinkhanen in Beginning zijn
leuk, maar niet bijster spannend.
Een erg grappig moment is wanneer de beestjes een flatgebouw beklimmen. Een grote foto van het gebouw waarover
de insecten een beetje heen en weer kruipen.

De akteerprestaties zijn aardig en de film is leuk geschoten.
Al met al gewoon een hele fijne kijkervaring en dus een aanradertje
voor degene die gek op het genre zijn.

De Image Enternainment DVD-hoes belooft een Special Edition te
zijn. Deze bevat audio commentaar van Susan Gordon en een
gallerij met wel 5 foto's. Geeneens een trailer! En dat noemt men dan een Special Edition?! Maar misschien mag ik daar niet over zeuren.
Misschien heeft de mensheid dit soort praktijken wel over zichzelf
afgeroepen: bij 3 pakken wasmiddel de nieuwe Pixar, Gratis!
Nu met 5000 Airmiles No country for old men, voor maar 9,99!
Hollandse klassiekers zoals De lift, 1 Euro 50, verkrijgbaar
bij uw plaatselijke Blokker-stortbak!
The beginning of the end is een welverdiende Special Edition geworden exclusief gedistributeerd door Image Entertainment!

Een welverdiende 3, 5 ster!

Mwah, ik vond dit niet echt veel soeps. Erg onnodig langdradig allemaal en bepaalde zaken kwamen nogal pointless over (hoeveel munitie is er wel niet verspild ), maar dat gebeurt wel vaker bij dit soort films. De sprinkhaanscenes vond ik wel geinig, maar niet opzienbarend.

Door het wel erg trage tempo de minste in de kwartetcategorie 'opgeblazen beesten in het atomische tijdperk', verder bestaande uit Them, The Black Scorpion en Tarantula (ik zie dat Fat Mike ze ook allemaal noemt). De aanvallen van de sprinkhanen waren wel gaaf maar het verhaaltje met scientist Peter Graves, inclusief de verplichte romance, kun je verder met de ogen dicht wel volgen. Toch ergens wel amusant, maar ik ben ook gewoon dol op dit genre.

2,5*.

Uit de serie ‘Insect eet mens’, deel 12: De sprinkhaan. Het bekende stramien: Uit hun krachten gegroeide insecten bedreigen de mensheid. Met in dit geval special effects waarvoor ze zich in 1957 dood moesten schamen. Kan niet begrijpen dat deze film in die tijd ook maar enige indruk heeft gemaakt.

Bert I. Gordon maakt best wel vermakelijke films alleen is het hier zoals andere reeds hebben gezegd nogal langdradig en vaak wachten wanneer we nog eens wat scènes te zien krijgen van die reuze-sprinkhanen. De opbouw en de dialogen tussenin zijn niet boeiend en de personages ook niet. Ok het is duidelijk dat de sprinkhanen apart zijn gefilmd en later uitvergroot in de scènes werden geplaatst. Later zou Gordon dit trucje ook toepassen in Empire of the Ants die van hetzelfde niveau is als deze. Hoewel ik vond de acties van de reuze-sprinkhanen toch iets dreigender overkomen dan de reuze-mieren. Van Gordon vind ik sowieso Earth vs the Spider en Tormented veel beter.

Gezien de korte speelduur, de tijd waarin de film gemaakt is en het leuke gegeven over gigantische sprinkhanen vond ik dit toch nog wel een redelijke film. De trage opbouw en het acteerwerk stoorde mij niet, al moet ik wel toegeven dat de personages niet echt interessant zijn. 5/10

Een typische goedkoop geproduceerde monsterfilm. Met overdreven spannende muziek. Met acteurs die waarschijnlijk blij verrast waren dat ze mee mochten doen. Met belabberde effecten ook. Met name die slechte effecten verhinderen het ontstaan van een spanningsboog. De speciale effecten bestaan daaruit dat regisseur Bert I. Gordon echte beelden van sprinkhanen uitvergroot en die in zijn film plakt. Zodoende wordt geen van de personages ooit echt aangevallen door een monsterlijke sprinkhaan. Bovendien zijn de scènes met sprinkhanen vele malen lichter gefilmd en vormen geen mooi geheel met de rest van het beeld. Erg jammer, want juist die scènes zijn normaal gesproken de leukste scènes in een film over gemuteerde beesten.

Jaja, ik weet het. Zie het in het licht van de tijd waarin de film werd uitgebracht. Hoewel ik natuurlijk ook weet dat special effects op een lager peil stonden dan heden ten dage, lijkt het me onvoorstelbaar dat ze daarom zo slecht moeten zijn. Neem bijvoorbeeld een film als Tarantula (1955). Afkomstig uit dezelfde periode. Sowieso een veel betere film, maar ook de effecten zijn daarin vele malen overtuigender. Het kan dus wel.

Uiteraard zijn in een film als deze onbedoeld komische scènes voorhanden. Erg grappig zijn de beelden van sprinkhanen die langs een wolkenkrabber omhoog klimmen terwijl je duidelijk ziet dat ze over een grote foto van een wolkenkrabber lopen. Grappig zijn ook de stuntelige pogingen van het leger om de beesten overhoop te schieten. Ik heb ook erg moeten lachen om de held die vanuit een raam naar rechts op een sprinkhaan schiet, terwijl onmiddellijk daarna een sprinkhaan aan de verkeerde kant dood neervalt. Zo maar een greep uit de vele klunzig in beeld gebrachte gebeurtenissen die onbedoeld de vermakelijksheidsgraad een boost geven..

Geen beste film. De charme die sciencefiction- en horrorfilms uit de jaren 50 vaak uitstralen, ontbreekt in deze film volkomen. De korte speelduur van 76 minuten en de algehele hilarische klunzigheid maakten dat ik het einde haalde.