Kes (1969)

Prachtige film, heel aangrijpend. Een typische Ken Loach-film, maar net iets groezeliger en rommeliger qua vormgeving dan zijn latere films ... 4 sterren, een aanrader!

Ik heb de film noodgedwongen bekeken met de slechthorenden-ondertitels, maar het pleit toch enkel voor het realisme van de film dat er echt dialect gesproken wordt? Niets ergerlijks dan die nep-dialecten die bijvoorbeeld in Vlaamse tv-reeksen schering en inslag zijn, omdat ze zich volks willen profileren maar te bang zijn dat een deel van het publiek afhaakt omdat ze het niet kunnen verstaan.

Dat je de ellende in de film te veel benadrukt vindt is natuurlijk je goed recht, ik ga ook niet zeggen dat je ongelijk hebt. Het is een beetje zoals zeggen dat er te weinig realisme in een fantasy-film zit, als dat je stoort dan is het gewoon geen film voor jou, en zou het dom zijn om meer dan 1.5 sterren te geven. Hoewel ik moet ontkennen dat er niks anders dan pure ellende in zit, er zijn best wel mooie scenes bij en zolang de vogel leeft blijft de hoop en dat beetje geluk aanwezig. Dat dat dan uiteindelijk de grond in wordt geslagen is louter omdat Loach met deze film wil tonen hoe uitzichtloos de situatie is, het is een film die de aandacht wil vestigen op een probleem dat echt wel bestaat en waar weinig hoop in te bespeuren is. Loach wil niet enkel een mooie film maken maar stiekem wenst hij ook dat zijn film een kentering in de situatie zou brengen, en hij schijnt te denken dat dat niet zou lukken met een gelukkig einde. Misschien is dat een foute benadering (gebr. Dardenne slagen erin sociaal bewogen films te maken die wel ergens een positieve noot dragen) maar mij stoorde het geenszins.

Aardig filmpje van Loach. Wel een beetje kneuterig en amateuristisch overkomend allemaal.

Wel vreselijk geërgerd aan die bovenmeester en zijn 'tirade'. Zelfs Sylvester Stallone had daar nog beter kunnen acteren!!!!

De eerder opmerkingen hier over het accent van dat joch kan ik niet volgen. Bijna iedereen in de film spreekt toch min of meer met dat accent? Het accent van dat joch is alleen wat zwaarder, of hij articuleert alleen wat slechter!

Wat een ontzettende zak hooi trouwens, die broer!
Wel sterk vond ik dat in het verhaal de jongen niet als een soort engeltje wordt afgebeeld, maar dat hij doorlopend domme dingen blijft doen, zoals zijn totaal ongeinteresseerde houding bij de jobofficer, of het niet plaatsen van de weddenschap voor zijn broer.

Niet zo'n standaardplotje zoals in zoveel films waar de hoofdpersoon toch onvermoede talenten blijkt te bezitten zoals Good Will Hunting of Billy Elliott.

Mooie, wat oudere film van Loach waarin veel typische kenmerken te zien zijn van zijn latere films.

Wederom een sterke dramafilm van Ken Loach, maar een meesterwerk is het wat mij betreft niet. De film wist mij daarvoor niet genoeg te verrassen, en bleek uiteindelijk exact de film te zijn die ik vooraf had verwacht. De meeste karakters voldeden helaas perfect aan een bepaald stereotype waardoor de film al snel eentonig werd. Desondanks behoort Kes zeker tot de beste films uit dit "genre", hoewel Sweet Sixteen nog beter is.

Typisch Loach en één van zijn allereerste werken. Dysfunctionele gezinnen, sombere toekomstperspectieven en disciplinaire schoolsystemen maken de menukaart uit van "Kes". Deprimerend vond ik het niet, confronterend dan weer wel. Casper wordt helemaal niet klaargestoomd voor een beloftevolle toekomst; zijn moeder kijkt niet achter hem, zijn halfbroer is een bullebak en op school worden de kinderen voortdurend de huid volgescholden voor akkefietjes. De valk die Casper houdt geeft hem een afleiding in dit grauwe mijnstadje.

Kes bevat enkele interessante scènes. Verder komt de film over als een afstandelijk drama waarbij de sociale omgeving meer beklemtoond wordt dan karakterontwikkeling. Hierdoor valt het meeleven met personages wat tegen. Intussen ligt de DVD terug in de rekken.

Prachtige, sobere en nostalgische film over de jonge Casper die opgroeit in een arm milieu eind jaren 60 in Engeland. Ondanks het ontbreken van een plot of grote veranderingen van het hoofdpersonage weet de film de gehele lengte te boeien. Zoals bij de meeste films van Ken Loach oogt deze ook weer bijzonder authentiek. Geheel gefilmd op locatie en naturel acteerwerk.

Mooie registratie van een opgroeiende jongen in een troosteloos Engels mijnstadje.

Kes is een beetje de voorloper van Billy Elliot (beide hoofdpersonen heten toevallig ook Billy), al is die laatste film meer gedramatiseerd en optimistischer van aard. Kes daarentegen is vrij minimalistisch van opzet: het camerawerk is eenvoudig (hier en daar op het slordige af), de soundtrack bestaat uit een steeds terugkerend fluitthema en de acteurs zijn soms duidelijk gewoon van straat geplukt. Dit alles zorgt echter wel voor een verhoogd gevoel van realisme, af en toe bijna documentaire-achtig.

Wat ook voor deze film pleit is de authenticiteit: de film is daadwerkelijk geschoten in de jaren '60. Anders dan veel navolgers (waaronder Billy Elliot) zijn de omstandigheden niet geënsceneerd. Het trieste mijnstadje is echt, de meeste acteurs zijn echt (inclusief het platte accent) en ook de situaties op school waren in die tijd realiteit (slaan e.d.). Misschien moeilijk voor te stellen in het Nederland van anno 2011, maar minder dan een halve eeuw geleden had je in Engeland nog misstanden waar we nu landen als bv. China om bekritiseren.

Dan het verhaal. Zoals al eerder gezegd voelt de film wat aan als een documentaire. Veel scenes zijn registraties uit het leven van Billy. Enig plot of verhaallijn valt er niet direct in te ontdekken. Geleidelijk krijgt de kijker een beeld van Billy's troosteloze leven en zie je hoe hij voor het eerst gelukkig wordt met de valk Kes. Daar ligt ook de focus van de film: de relatie tussen Billy en Kes en de positieve invloed die de vogel heeft op zijn levenshouding. Veel meer gebeurt er eigenlijk niet. Echt intens wordt de film nergens, zelfs niet tijdens de climax. Het kon mij daarom ook niet echt ontroeren, zoals ik dat bij soortgelijke coming of age films weleens heb.

Desalniettemin leuk om een keer gezien te hebben. Goede 3,5*.

Prachtige film die zijn kracht vooral haalt uit lange scenes die vooral sfeerschetsen zijn. Zoals gewoon de wandeling in de mijnschacht van Billy's broer, of de voetbalwedstrijd en de douche achteraf. Er wordt heel ruim de tijd genomen om allerlei scenes te observeren. Precies dat en dat de film die observerende stijl zo consequent volhoudt maakt deze film toch wel een stuk beter dan de paar latere films van Loach die ik zag. Geweldige hoofdrol ook.

4.0*

Mooie intieme film over een jongen en een havik, maar stiekem gaat het hem vooral om die jongen. Wat de films van Ken Loach zo onweerstaanbaar maken is dat hij tragiek en humor naadloos in elkaar over laat lopen. Soms tot op het punt dat ik het ene moment luidop moet lachen, om dan geschokt te moeten constateren dat het eigenlijk eerder diep triest is.

Sterk sociaal realistisch drama.

Interessant en aandoenlijk, ook prachtig camerawerk en prima geacteerd. Het is een lange film maar hij is niet langdradig, overal is mooi de tijd voor genomen en de film geeft zo een ogenschijnlijk realistisch beeld van de omstandigheden en de sfeer binnen de desbetreffende marge. Het grote pijnpunt in Kes is de gehele soundtrack. Al direct op het begin irriteerde het me mateloos en deed het me aan een of andere goedkope sprookjesproductie denken. Gelukkig was de soundtrack niet al te vaak aanwezig waardoor ik de film op alle andere momenten kon weten te waarderen maar helaas kwam hij toch in zoverre terug dat ik in plaats van een 4+ een nipte 3.5 moet geven. Een gemiste kans, alle elementen van een goed drama zitten er in maar Loach had moeten beseffen dat de muziek een film kan maken of breken..

Een erg mooie film van Ken Loach, die duidelijk de tijd neemt om bepaalde alledaagse zaken te laten zien, met diverse scènes uit het leven gegrepen.

De sfeer is vaak behoorlijk grimmig, omdat het leven van Billy nu ook niet bepaald rooskleurig te noemen is. Thuis gaat het er hard aan toe en ook sommige leraren op zijn school houden er een zeer harde lesmethode op na. Billy is een op zichzelf staande jongen, die vooral erg ongelukkig oogt. David Bradley speelt hem op overtuigende wijze. Ook de diverse bijrollen, zijn allemaal goed ingevuld. Op een gegeven moment vindt hij zijn Kes, en vanaf dat moment is Kes het allerbelangrijkste in zijn leven, wat ten koste gaat van andere zaken, zoals zijn school.

Loach schetst hierbij een mooi portret, dat soms een beetje pessimistisch overkomt, maar nooit vervalt in sentimentaliteit. Het is vooral een sterk en realistisch drama, dat mij in ieder geval wel liet meeleven met de hoofdrolspeler. De manier waarop veel alle daagse zaken aandacht krijgen, maakt de film sterker. Zo zit er een lange schoolvoetbalwedstrijd in, waarbij het gedrag van de leraar ronduit hilarisch is. Dat soort momenten geeft Kes de nodige luchtigheid en zorgt ervoor dat het nooit te zwaar wordt.

Kes heeft mij positief verrast. Het is een film, die zich terecht een status heeft verworven tussen de Britse klassiekers. Een film, waar ik erg van genoten heb, maar dat mag na het verhaal hierboven geen verrassing meer zijn.

4,0*

Meer nog dan het verhaal van de jongen met de valk, is dit in de eerste plaats een prachtige sociale schets van het werkmansmilieu uit de jaren 60.

De film bevat schitterende scenes, soms wat te lang uitgesponnen maar allen indringend, waarin Loach zijn interesse voor aspecten van de samenleving van de lagere klasse onderstreepte, tendens die hij in vele films daarna, tot op heden toe, zou bevestigen.

Een dikke pluim voor de jonge David Bradley en eigenlijk voor de gehele cast voor een dergelijke natuurlijke weergave.

Bijzonder filmpje dat het leven van een jongen uit een Engelse volksbuurt mooi en toch sober portretteert. Ik ken het boek niet, maar de film oogt alsof het heel nauwkeurig het boek volgt. Ergens is de stijl van Loach zijn later werk hier al voelbaar, maar ik merk toch ook dat hij hier nog zoekende is naar zijn eigen stem, die in zijn latere films meer tot zijn recht komt.

Kes is kort voor kestrel, Engels voor torenvalk, in dit geval een wijfje. De natuur van Yorkshire, vergezeld van een pastorale fluitmelodie, vormt een contrast met de grauwe mijnwerkerswijk en de strenge school. De valk staat symbool voor vrijheid. Billy zou willen ontsnappen uit een milieu zonder mooie vooruitzichten, waar niemand in hem gelooft. Zijn interesse in de vogel motiveert hem om beter te leren lezen, iets waar z'n leraars nooit in geslaagd zijn.

Typisch voor Ken Loach zijn het realisme, de onbekende acteurs, het dialect en de sociale aanklacht. Het is een ontroerend verhaal met grappige en treurige momenten. Een aanrader voor jong en oud.

Kes is een erg sterk maar ook vrij deprimerend drama over een jongen die opgroeit in de arme wijk van een Britse Industriestad. De rollen zijn allemaal sterk vertolkt van de hoofdrol Billy tot de typische gymleraar, allemaal in het lokale dialect van Barnsley wat het geheel nog een hoop authenticiteit meegeeft.

Het is erg mooi om te zien hoe Billy - in de ogen van andere een nietsnut die waarschijnlijk in de mijnen zal moeten gaan werken - een uitvlucht vind in de torenvalk die hij traint. Prachtig om te zien hoe hij hier in op gaat. Maar jammer genoeg moet zijn harteloze omgeving dat ook weer van hem afnemen.

Een sterk geacteerde en mooi opgenomen realistisch drama van Ken Loach.

Klassiek sociaal-realistisch drama over een jongen die een manier vindt om zijn benarde thuissituatie te ontvluchten. Verrassend genoeg gaat er nog betrekkelijk weinig filmtijd naar de rollen die Billy's ouders spelen - eerder nog zien we hoe verrot en stichtelijk het Britse schoolsysteem in deze context was. Het geeft Kes op momenten een iets te gestuurd karakter - het kwaad in Billy's wereld laat zich eenvoudig lokaliseren - maar de bedachtzame regie en de passende muziek maken veel goed. Boudewijn Koole heeft aandachtig naar Kes gekeken in het kader van zijn Kauwboy (2012).

Leuke vroege Loach over het buitenbeentje Billy, een knappe rol van David Bradley, die een jonge valk traint met hulp van een boek. Nu zou zoiets met Youtube-filmpjes gaan stel ik me zo voor. Loach neemt o.a. het onderwijssysteem op de hak en doet dat met verve, het gedeelte met de iets te fanatieke gymleraar was vrij geniaal zelfs. Het zorgt er ook voor dat Kes ondanks de ellende vrij luchtig blijft, deprimerend vond ik de film dan ook niet. In het begin dacht ik ook dat het wel meeviel met de troosteloze grauwheid van de stad, tot Billy ergens een stripboek gaat lezen met uitzicht op de dikke rookpluimen van een -toen nog- werkende mijn.

De film eindigt weliswaar voorspelbaar met de dood van Kes -Billy gaat overigens ook niet helemaal vrijuit, hij had kunnen weten dat zijn broer zich zou wreken, maar dat is ook een beetje het punt misschien- het werkt wel. Treffend ook wel dat totale onbegrip van zijn moeder ("It's only a bird!")

Toen ik David Bradley wilde opzoeken op IMDb was ik wel even verrast, de acteur die Walder Frey uit GoT speelt kwam namelijk naar boven, maar dat is dus een naamgenoot.

Een Ken Loach uit de oude doos. Minder sociaal-economisch maatschappijkritisch dan wat ik gewoon ben van hem, maar het maken van dramafilms zit hem in het bloed. Het leven in een armoedige wijk van een industriestad is geen pretje. We zitten in de periode voorafgaand aan grote nationale arbeidersstakingen in onder meer de mijnindustrie. Niet daar veel van zichtbaar is in de film. Billy weet echter één ding, in de mijn wil hij nooit werken.

Billy heeft het moeilijk. Op school, thuis ... Vrienden heeft hij nauwelijks. Loach concentreert zich onder meer op het schoolse gebeuren in de arbeiderswijk. Vrolijk word je er alvast niet van. Lijfstraffen met de regel op de handen is schering en inslag. Ook de neerbuigende autoritaire commentaar is vandaag de dag weinig pedagogisch verantwoord. En die ene sportleraar, een karikatuur die wellicht echt wel heeft bestaan, is ontzettend zelfvoldaan van zichzelf. Dan toch een vorm van maatschappijkritiek van Loach? Die voetbalmatch tussen ManU en Spurs was geweldig!

Interessant wordt het wanneer Billy een uitweg ziet in zijn onbeduidend bestaan wanneer hij een valk africht en zich daar volledig op toelegt. Het staat echter in de sterren geschreven dat je eigenlijk zit te wachten tot het verkeerd afloopt. Happy endings zijn nu eenmaal niet aan Ken Loach besteed.

De film schildert allereerst op sociaal realistische wijze het leven van de Engelse onderklasse in de jaren ’60 waar een jongen wel moet opgroeien voor galg en rad en als hij uit de gevangenis kan blijven in ieder geval voor het zware leven als mijnwerker: hij wordt getreiterd, vernederd en mishandeld door z’n oude broer en op school door docenten en grotere medeleerlingen en lijkt geen kans te maken op een goed leven. Hij is ook al een klein boefje dat erop los steelt, maar hij vindt een grote passie in het trainen van een valk. Dat lijkt hem op het goede spoor te zetten en er is zelfs een leraar op school die zijn passie bewondert waardoor het zelfvertrouwen van de jongen groeit. Hun gedeelde respect voor de valk die gedisciplineerd wordt en dan zijn vrijheid herwint, lijkt een metafoor voor de mens die door middel van een goede opvoeding wordt gedisciplineerd en dan een gerespecteerde en vrije burger kan worden. Maar de jongen maakt een fout en z’n broer neemt wraak (op voorspelbare wijze). De film heeft aldus een socialistische grondslag – je wordt bepaald door je omgeving – maar dat slaat tegelijk alle hoop weg: zolang de jongen in dat milieu blijft zal dat milieu hem niet toestaan dat hij zich ontwikkelt en blijft zijn toekomst somber.

De laatste tijd heb ik een paar recentere films van Ken Loach ontdekt met I, Daniel Blake en Sorry We Missed You. Aangezien deze me heel erg hard waren bevallen, wilde ik wat van zijn oudere werk zien en ben ik begonnen met een herziening van Kes.

Want het enige dat me nog was bijgebleven van deze film is het beeld van het jongetje met zijn valk, maar uiteindelijk gaat het over veel meer dan enkel Billy en zijn valk. Het is in de eerste plaats een prachtige schets van een jongen die moet opgroeien in een nogal mistroostig mijnstadje zonder al te veel toekomstperspectief. Ken Loach weet het allemaal erg sober en realistisch te brengen, maar daar zit vaak de kracht van zijn films. Ik ken de verhalen van mijn ouders en grootouders dat de kinderen vroeger een tik op hun handen kregen en het zijn dergelijke zaken dat Loach ons laat zien. De voetbalwedstrijd waarbij de leerkracht zelf speler en scheidsrechter tegelijk is, is heerlijk om te zien, maar ook de douchescène nadien is zo'n typisch realistisch Ken Loach moment.

De situatie van Billy zorgt ervoor dat je al snel sympathie voor hem krijgt, maar David Bradley zet zijn personage op een erg innemende manier neer dat je niet anders kunt dan met hem meeleven. Ik ga nu niet zeggen dat ik tranen in mijn ogen kreeg (dat overkomt me eerlijk gezegd nooit bij het kijken van films), maar het einde is wel erg pakkend waarbij Billy's broer Kes heeft gedood nadat Billy het geld van zijn broer niet had ingezet op een weddenschap.

Ik ben toch weer onder de indruk geraakt van deze Kes en Ken Loach weet op een bepaalde manier toch altijd de juiste snaar te raken bij mij. Mijn vorige score van 3.5* mag toch verhoogd worden bij deze.

4*

Ooit, in begin jaren 70 Kes gezien. In zwart-wit op een oude Erres. De troosteloze sfeer maakte toen indruk. Meeste rollen waren debuten. Het acteren is realistisch naturel waardoor de emoties levensecht en herkenbaar overkomen.

Loach portretteert een sociaal zwakke arbeidersgemeenschap zonder uitzicht op verbetering van hun omstandigheden. De vogel Kes staat symbool voor het overstijgen van het lot van deze gemeenschap en dat van Billy in het bijzonder. Maar het leven in dit mijnwerkersdorpje staat dit niet toe, hier worden geen vleugels uitgeslagen. Hier wordt je geboren en ga je dood.