The Longest Ride (2015)

Voor diepgaand drama hoef je niet naar The Longest Ride, want dan wordt het letterlijk een lange zit. Wanneer je houdt van zoetsappige romantiek en voorspelbare gebeurtenissen, dan is het een film die je zeker zal kunnen waarderen. Het einde zie je dan wel allang aankomen, het weet wel te doen wat het moet doen en dat is de juiste romantische snaar raken bij het publiek. Veel beter dan dit worden dit soort films niet. Dit is wat je ervan mag verwachten en het voldoet aan alle verwachtingen. Voor iedereen die van dit soort films houdt zal gelden dat ze niet teleurgesteld de zaal zullen verlaten. Wanneer je goede cinema wilt zien met goede dialogen en een goed plot, dan is het natuurlijk een ander verhaal, maar als guilty pleasure is The Longest Ride wel te doen.

'The Longest Ride' Recensie - Filmtakers

Hier moet je van houden.

Een simpele romantische film die ontzettend voorspelbaar is. Ik kan niet anders zeggen dan dat het zeer prettig was om naar deze acteurs te kijken. Ze speelden goed.

Uiteraard erg voorspelbaar, maar soms is dat helemaal niet erg.

Inderdaad een echte vrouwenfilm. Zoals het elke Nicholas Sparks verfilming betreft is vanaf de start van de film al te raden hoe de film verloopt. Opeenstapeling van clichés en voorspelbaarheden. Uiteraard heeft de film de nodige mooie mensen om het oog ook wat te gunnen, evenals de rustieke plaatsjes en de sprookjesnatuur. Een flashback hier en daar is Sparks ook niet vies van, maar het is elke keer weer een 'been there, done that' scenario. Iets wat goed uitpakte in The Notebook, maar de laatste paar verfilmingen geen versterking is. De chemie tussen de hoofdpersonen is ook niet zo sterk als in The Notebook.

Zoals hier boven al gezegd werd is het een "prima genrefilm". Niet meer dan dat.

Aangenaam filmpje met goede cast en wat lijkt Scott Eastwood op zijn vader en wat is het toch fijn om de oude meester Alan Alda aan het werk te zien. Britt Robertson als vrouwelijke hoofdrol is een leuke verschijning. Maar echt top was Jack Huston ("Boardwalk Empire) deze acteur gaat een grote carrière tegen moet . Het einde van de film was geniaal en zo zou ik het ook gedaan hebben als script schrijver.

Ook zeer aardig om te zien was Oona Chaplin de dochter van Geraldine Chaplin en de klein dochter van Charles Chaplin ik kende haar al uit "The Crimson Field" (2014) - imdb.com

Weer zo'n tranentrekker gebaseerd op een boek van Nicholas Sparks, maar ik moet zeggen... redelijk geslaagd. De film komt wat langzaam op gang en de voortdurende countrypop op de soundtrack gaat op den duur flink irriteren, maar de plot zit best leuk in elkaar en de hoofdrolspelers zijn sympathiek genoeg. Scott Eastwood doet het in ieder geval prima in de hoofdrol en heeft (naast dat hij lijkt op zijn vader natuurlijk) wel wat weg van een jonge Christian Bale. De structuur met de dubbele verhaallijnen werkt prima en de film wint flink aan kracht naarmate de plot vordert. En tegen het einde moest ik toch wel een paar traantjes wegpinken. Missie geslaagd dus.

Een redelijk geslaagde, hetzij wat zoete, romantische speelfilm. Het verhaal is voorspelbaar, maar verloopt ondanks de lange speelduur vlotjes. De twee verhaallijnen doorelkaar pakt niet helemaal goed uit. Ze staan eigenlijk los van elkaar, zodat je het idee hebt dat je naar 2 films tegelijk aan het kijken bent. De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers is prima. Meest opvallend is de bijrol van Alda met zijn prachtige verhaalstem. De soundtrack is best aardig en passend. Het einde helaas te Amerikaans. 3.0/3.5

“Love requires sacrifice, always.”

Prima film die eigenlijk twee verhalen verteld over twee koppels en die allebei hun problemen en strubbelingen moeten overkomen. Een universeel verhaal en regisseur George Tillman Jr. weet het boek van Nicholas Sparks goed te verfilmen. Het is niet altijd makkelijk om twee verhalen die zich ook nog in verschillende tijdsperiodes afspelen op een overtuigende manier bij elkaar te brengen maar Tillman slaagt er wonderwel in.

Het ene verhaal richt zich op Ira (Jack Huston) en Ruth (Oona Chaplin) die in de jaren 40 en 50 verliefd worden en in de decennia erna te maken krijgen met tegenslagen en strubbelingen. In de tegenwoordige tijd ontmoeten Sophia (Britt Robertson) en Luke (Scott Eastwood) elkaar en worden verliefd. Ze helpen een oudere Ira (Alan Alda) die een auto ongeluk heeft gehad en op deze manier worden de twee verhaallijnen verbonden. Sophia en ook Luke raken gesteld op Ira die hen verhalen verteld over zijn geliefde Ruth. Zoals je ziet aan de quote hierboven worden de clichés en tegeltjeswijsheden niet geschuwd maar als ze uit de mond van Alan Alda komen klinkt het al gelijk wat beter. Wat een prachtacteur blijft dat toch. Robertson en Eastwood hebben een goede chemie en ik moet vooral een compliment maken aan Huston en Chaplin die een jonge Ira en Ruth neerzetten en een sprankelende chemie hebben. Ira en Ruth krijgen aardig wat te verduren en ook in die dramatische momenten laten Huston en Chaplin zich van hun beste kant zien.

De muziek is een beetje hit and miss maar ik kan country altijd wel waarderen dus het stoorde zeker niet. The Longest Ride is weer een echte Nicholas Sparks film geworden. Het niveau van The Notebook wordt niet gehaald maar een aangename filmavond heb ik zeker gehad.

Aardig filmpje. Duurt trouwens weer veel te lang. Het is eigenlijk gewoon een soap aflevering. Veel gezwijmel en clichés. Niks nieuws onder de zon. Vreemd dat iedereen 'ooh' en 'aah' roept als iemand kapot getrapt wordt door een stier. Ga er dan niet op zitten? Scott Eastwood ziet er goed uit en de blonde dame ook. Dus door de eye candy goed te pruimen.

Goeie film waarin een studente een leuke jongen ontmoet tijdens een rodeowedstrijd. Twee liefdesverhalen die door elkaar verteld worden waardoor de film zeker onderhoudend blijft. Zeker wel zoetsappig, maar tegen het einde weet de film wel te ontroeren. Het ziet er allemaal mooi uit en ook de cast doet het prima.

Nicholas Sparks gaat op herhaling, maar dan anders: “The Notebook”, versie 2.0.

Je waardering voor een film als deze staat of valt volgens mij met het antwoord op de vraag of je gevoelig bent voor zo’n romantisch verhaal met af en toe een traantje. Ik kan die vraag volmondig met “ja” beantwoorden. Ik houd daar wel van, zeker wanneer -zoals in dit geval- de film de gevoelige snaar op de juiste plaatsen weet te raken. Bovendien valt er m.i. weinig aan te merken op het acteerwerk en de cinematografie. Het is allemaal niet erg spectaculair, maar wel degelijk zoals het verhaal zelf. De film komt in z’n geheel aardig in de buurt van het prachtige The Notebook, maar is net niet zo goed. Oona Chaplin (Geraldine’s dochter) kende ik nog niet en vormt een aangename verrassing voor mij.

Oef wat een langdradige film. Om positief te beginnen, het ziet er allemaal prachtig uit en je waant je echt ergens in de binnenlanden van Amerika. Wat dat betreft is dit echt een fijne sfeerschets. Maar het verhaal boeide mij nergens. Het is vreselijk zoetsappig en saai geacteerd. Het verhaal vond ik sowieso veel te breed vertakt en hoewel op het eind dit dan wel wat samenkomt had het allemaal wat strakker mogen zijn. 1,5*.

Een goede drama/romantiek film...

Leuk, mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima!

Deze ook eens geprobeerd en hij viel eigenlijk beter mee dan gedacht. 'k vreesde een beetje voor een saaie romantische film, maar dit was niet echt het geval. Omdat de film 2 verschillende verhalen had, wisselde het wel wat en bleef het boeien tot het einde.

De cast deed het ook prima en zag er ook goed uit.

Het einde was ook mooi en passend. 'k heb het me zeker niet beklaagd en hij was beter dan verwacht.

Twee matige films voor de prijs van één. Ik dacht dat de film toe aan het werken was naar een soort 'ze blijken familie te zijn'- ontknoping, maar eigenlijk zitten we gewoon echt naar twee verschillende matige verhalen te kijken, vol met suffe clichés en 'pffff ja hoor'-momenten, die uiteindelijk maar weinig met elkaar te maken hebben.

Nu wil het geval dat ik wel hou van dat Amerikaanse ranchsfeertje, en de production-value is ook allemaal wel in orde, dus echt een straf om te kijken was het niet, maar een hoogvlieger vond ik het allerminst.

Zeker het laatste half uur doet er gewoon te lang over om ergens naartoe te werken, en dat belachelijke einde met de veiling haalt nog een halve ster van de beoordeling af. Het wil in alles een soort The Notebook zijn, maar dat niveau haalt het nergens. Cliché, twee verhaal- en tijdslijnen die wat gekunsteld bij elkaar komen, en het probeert veel te hard.

2,5*

Film over langdurige liefde (zou de titel daar niet naar verwijzen ?) die nogal "smooth" en flirtend met oversentimentaliteit overkomt, maar goed opgebouwd is (op een paar verrassende versnellingen in de Ira-Ruth-relatie na) met de verhaallijnen genietbaar en duidelijk in elkaar verstrengeld.

Enkele knappe rodeo-scènes en bevredigende vertolkingen waarbij Britt Robertson wel het meest overtuigt.

Heerlijk dromerig deze film. Oversentimenteel zeker, maar met een dergelijk country decor uiterst genietbaar. Prachtige landschappen. Nostalgie. Poeh poeh. Yihaaaaa!

4*.

Movsin schreef :

Volledig mee eens, zelfs de score 6/10

Best geslaagd.

Begin mezelf erop te betrappen dat ook dit genre steeds iets meer naar me toe groeit, maar dan met de hulp van een paar actrices en acteurs waar ik nieuwsgierig naar ben. In dit geval is Britt Robertson de actrice waar ik hem voor had opgezet.

Daarom kreeg ik al van te voren "zin" in de film, waarop ik iets makkelijker in de film kwam. Het helpt er dan ook goed bij dat de film de juiste snaar weet te pakken en je, op een aantal momenten, echt laat voelen. En hierdoor kreeg ik richting het einde, maar ook op andere momenten, af en toe een brok in mijn keel.

Dat ik, een MovieMeter zeurpiet, een brok in mijn keel kreeg is trouwens ook vrij zeldzaam, en dat weet je dat je het als film goed hebt gedaan. Robertson is zeer enthousiast en ondanks dat ze soms wat Amerikaans en basic is, is ze met volle overtuiging aan het acteren. Eastwood kan daar niet tegenop, en weet de emotie vaak niet helemaal volledig over te brengen. Maar voor een vrouwenfilm is hij wel een ideaal ingrediënt natuurlijk.

Enkele spectaculaire stieren scenes, waarop de camera's op de stieren bij helpen om het effect wat te vergroten. De 139 minuten lijken van te voren lang te zijn, maar in het tempo gaat deze zo voorbij. De film had me na minuut 10 eigenlijk al beet. Verhaaltjes die die man verteld zijn ook altijd wel meeslepend.

Jammer dat de film hier en daar wel wat basic is, en zoals verwacht, erg zoet en voorspelbaar. Met als je daar niet al te vaak aan denkt, heb je echt wel een leuk genrefilmpje.

Tot huilen kwam ik niet toe, maar ik was wel helemaal stil geworden ondertussen. Als dat gebeurd in een film, dan is het cijfer bij mij vaak automatisch al hoger. Dan weet ik namelijk dat de film geslaagd is in zijn concept. Leuke film en een sterke prestatie van Robertson. Maar eens in de gaten houden.

Een film waar ongeveer evenveel positieve als negatieve zaken op aan te merken vallen. De locaties zijn prachtig, het acteerwerk is prima en ik vond de twee liefdesverhalen naast elkaar wel werken. Dat laatste komt wellicht wat minder uit de verf, doordat slechts één van de twee verhaal breed uitgemeten op de posters staat afgebeeld. Ik vond het in ieder geval zeker niet misplaatst. Daar staat wel tegenover dat het typisch Sparks is en dat er dus weer de nodige clichés uit de kast getrokken worden. Het doet de geloofwaardigheid niet zo'n goed en de personages zijn allemaal té perfect. Het speelduur is ook aan de lange kant, waardoor ik tussendoor af en toe afdwaalde. Het blijft wel vermakelijk genoeg om uit te zitten. Uiteindelijk is het een vrij standaard, maar toch overwegend degelijk, uitgevoerd romantisch drama. De liefhebber van dergelijke films zal hier vast mee aan zijn trekken komen.

3*

Persoonlijk vond ik dit één van de minder leuke verfilmingen van de Nicholas Sparks boeken. Niet door hoe het verfilmd is, want het boek heb ik nog niet gelezen, maar in het algeheel kon deze film mij minder boeien. Er was voor mij niks dat er specifiek uitsprong en verrassend was het ook niet. Voor mij was de film dus amper vermakelijk, ik zal hem geen twee keer kijken en zal hem hoogstwaarschijnlijk snel weer vergeten zijn.

Ira: Love requires sacrifice... always.

Mooie ontroerende romcom, verhaal wordt ook op mooie wijze verteld. Scott Eastwood (zoon van) zet een goeie ingetogen rol neer, ook Britt Robertson speelde sterk. Prachtige rol van Alan Alda, tranen schieten je in de ogen.

Kate: It's eight seconds. That's all it is. That girl could be the rest of your life.

Ambitieuze rodeokampioen Luke [Scott Eastwood] en studente Sophia [Britt Robertson] leren elkaar kennen na een rodeo en krijgen bijzondere band nadat het leven van Ira Levinson [Alan Alda] redden. Wat volgt is een dubbele dosis tenenkrommende boeketreeksromantiek uit de koker van Nicholas Sparks. We zijn niet alleen getuige van de voorspelbare, kleffe, opbloeiende, clichématige romance tussen Luke en Sophia, maar ook van de bijna net zo onuitstaanbare herinneringen van Ira aan zijn grote liefde Ruth [Oona Chaplin]. Er is zonder meer een makt voor dit soort romantische nonsens, maar ik mag toch hopen dat ik niet de enige ben die dit soort drek nauwelijks uit kan zitten, hoe mooi het er ook uit mag zien.