Bad Lieutenant (1992)

Ongeveer mijn gevoel eigenlijk. Kon een aardig eind mee in de zwartgallige misantropie en het theatraal-katholieke sfeertje van deze film. Maar niet all-the-way. Daarom meer fascinerend dan een mokerslag voor me. Wel heb Keitel zelden beter gezien en was het ruimschoots boeiend genoeg om eens een andere film van Ferrara te proberen.

3.5*

Een fascinerende film. Er wordt op een hele pure en rauwe manier getoont hoe iemand de afgrond in kan glijden. Toch wordt de film op een gegeven moment wat eentonig. Op een gegeven moment heb je het allemaal wel gezien en weet je inmiddels wel hoe fout hij is.

Nergens zie je eigenlijk terug hoe het zo gekomen is, wat zijn beweegreden eigenlijk zijn om zo de fout in te gaan. Dat is natuurlijk een keuze geweest om dat niet te laten zien, maar ik mis zo een beetje diepgang, het waarom ....

Keitel maakt wel veel goed. Wat kan die man acteren. Mooie scene's vond ik de neppijpscene bij die aanhouding en de verkrachting van de non. Hoe je jezus zag huilen aan het kruis vond ik heel mooi weergegeven. Het einde kwam erg rauw op mijn dak. Natuurlijk zat het eraan te komen maar je ziet eigenlijk niet hoe hij het ondergaat. Het feit is er gewoon opeens en klaar.

Keitel is deze film!

Ben het wel eens met Starbright en Stephan. Boeiende film zonder meer, lekker neergeestig over een man die er nogal doorheen zit. Prachtig gespeeld door Keitel, deel te mening totaal dat het huilen prachtig is! Maar de film is verder een beetje stijlloos. Het camerawerk is slordig (camera loopt in 1 scene zelfs letterlijk tegen Harvey op) en de editing niet jaren 90tig waardig. (als je had gezegd dat de film uit de jaren 70tig kwam had ik het ook geloofd btw)

Het ijzersterke acteerwerk en het troosteloze verhaal maken extreem veel goed, maar er had nog zoveel meer ingezetten.

Herzog zijn versie hoeft niet eens erg te zijn dus, maar Cage kan helaas nooit Keitel zijn rol evenaren en daarom toch eigenlijk wel weer overbodig.

lichte 3.5 sterren!

Mooi maar neerslachtig drama met een superieure Keitel. Goed.

Werd toch ook eens tijd dat ik deze ging zien. Had nogal vaak gelezen en gehoord dat dit een keiharde film moest zijn. En dat was het ook best wel ja. Harvey Keitel speelde fantastisch als The Lieutenant: een zwaar corupte politieman die met behulp van zijn badge gewoon legaal kan dealen, geweld gebruiken enz enz. Het verhaaltje eromheen was ook erg aangrijpend en speelt zich allemaal af tegen het rauwe kille achtergrond van het New Yorkse Bronx. Keitel kwam als The Lieutenant ook keihard en meedogenloos over. Wat ik een vunzige scene vond was dat hij meiden die hij aanhoud vanwege een kapot achterlicht chanteerd doordat die meiden hem een beetje moeten opgeilen waardoor hij voor die raam een beetje staat te wanken. Leuke politieagent ben je dan. Ook was die verkrachting van die non ook erg hard.

Maar dit was weer een prachtwerk van Ferarra met een ijzelijke rol van keitel derin. Ferarra heeft ook iets met shockeren of sex, geweld en natuurlijk veeeeel drank en drugs. Dat zie je ook vaak genoeg in zijn verdere films. Maar dit was er ook weer een van hem. Hard en meedogenloos. Gewoon een prachtige samenwerking.

4,0*

De film werkt voor mij niet helemaal, heeft voor mijn gevoel vooral te maken met de afwezigheid van een écht sterke verhaallijn en dat het vooral een opsomming is van Keitel's "streken". Wat we wél zien, de zelfdestructie, het onzinnige vasthouden aan een stukje hoop en de confrontatie met de non zorgen er bij mij dan voor dat de film ruim voldoende scoort.

Zelden zo'n krachtige film gezien. Geweldig. Er zijn weinig regisseurs die beter de neerwaatse spiraal van iemand die zijn leven naar de kloten aan het helpen is, in beeld kan brengen. 4 vette sterren.

Hmmm.

Die uitwerking is de kracht. De karakterstudie van de Bad Lieutenant is zekers interessant, opzich nodig want het verhaaltje is nogal simpel maar zo goed uitgewerkt. Ferrara weet waar hij mee bezig is, Keitel duidelijk ook in z'n best rol ooit (?). Het voelt allemaal goed en de film weet overal mee weg te komen want sommige scènes lijken op het eerste zicht nogal kitscherig (smeekbede tegen Jezus). Maar de film komt er mee weg omdat het leek te kloppen. Alles klopte, alles kwam ook enorm ziek en hard over (de verkrachting, die 2 meisjes in de auto).

Echt een aanrader als je wat van alternatief hard houdt.

****

Meesterlijke film.

Zeker niet voor iedereen aan te raden. Pas de tweede Ferrara die ik zie, maar je kunt wel zeggen dat het duidelijk een fragmentarische regisseur is die het aanwezige verhaal zeker niet op de eerste plaats zet. Erg veel afzonderlijke scenes die voor zich spreken.

Keitel zet verder een fenomenaal personage neer, die hoogstpersoonlijk fantastische scenes neerzet (op het einde in de kerk ). Geweldige prestatie. Leuk ook hoe de World Series door de hele film is verweven.

4*

Er zijn er al zoveel van, films waarin de grootsteedse criminaliteit, corruptheid en smerigheid centraal staan. Wat Bad Lieutenant onderscheidt van de rest is het feit dat al die stadse zonden gepersonifieerd zijn in één charismatische hoofdrolspeler. Keitel speelt zoals hij in andere misdaadfilms speelt maar doet er hier nog een flinke schep gewelddadigheid en grofgebektheid bovenop. Zoals al door anderen gezegd draagt hij deze film.

En dat is maar goed ook want zonder de luitenant (en Keitels vertolking) zou er weinig overblijven van de hele film. Het summiere en fragmentarische verhaal benadrukt des te meer dat alles draait om de karakterschets van het hoofdpersonage. Mooi gefilmd kun je het ook niet noemen en aan subtiliteit heeft de regisseur totaal geen boodschap (bijvoorbeeld het beeld van Jezus aan het kruis tijdens de verkrachting van de non). Maar ja, uit dat rauwe en ongecompliceerde haalt deze film juist zijn kracht.

Wegens het ontbreken van enige visuele finesse en een degelijk uitgewerkt verhaal zal Bad Lieutenant bij mij geen hele hoge ogen gooien. Desondanks maakt Harvey Keitel de film voor mij zeker de moeite van het kijken waard.

Harvey Keitel, die in de eerste halft van de jaren '90 een beetje de top van zijn carriére leek te hebben, lijkt in Bad Lieutenant de top van die top te bereiken. Keitel heeft wel vaker hoofdrollen gespeeld, maar nergens lijkt een film zo om hem heen gebouwd te zijn. Het is zijn rauwe, gestileerde, gedurfde performance die eigenlijk voor alle kracht zorgen in dit project. Hij is afwisselend beangstigend (die verbale verkrachting van die meisjes in die auto), grappig (als hij zijn radio kapotschiet) en meelijkwekkend (de hele tweede helft eigenlijk). Het is iemand waar het onmogelijk is om bij mee te leven maar fascinerend is hij wel.

Gelukkig maar, want eerlijk gezegd is de rest van deze film vrij matig. Ondanks enkele licht-gedurfde scènes is het plot eigenlijk enorm cliché. Verhalen over slechte mannen die uiteindelijk vlak voor hun dood nog een laatste goede daad verrichten hebben we al honderden keren gezien en de uitwerking van dit plot is niet echt bijzonder. Verder is het ook niet bijzonder sterk gefilmd of zo. De film lijkt 20 jaar ouder dan hij is. Bad Lieutenant heeft zijn sterke kanten, maar mist toch wat impact en het verbaast me enigzins dat dit zo'n controversiële film is. Het is Keitel die het naar een hele nipte 3,5* tilt.

Ik kan me wel voorstellen dat, naast al die verslavingen, het katholieke facet van de film wat stof heeft doen opwaaien. Neem die verkrachting. Een knappe non wiens maagdenvlies wordt gebroken door een crucifix. In de scene waarin dit naar voren komt, staart Keitel, die een gesjeesde katholiek speelt, naar haar naakte lichaam. De lust die de non bij hem opwekt, botviert Keitel in de scene daarna, op de 2 meisjes in de auto. Of neem de houding van Jezus tijdens de hallucinatie. Zie zijn heup.

De ultieme zondaar ontmoet de ultieme vroomheid en net op het moment dat redemptie nabij lijkt te zijn, verliezen de Dodgers. Geen hulp. Brute maar ook wrange film.

Allereerst respect voor Keitel dat hij daar zo staat in zijn blote peewee.

Je moet het maar durven.

Ten tweede de film is best heftig en einde dan ook best onverwachts.

Muziek keuze is ook goed gedaan en acteren was overtuigend.

3,5 ster

Erg vreemde film die volledig gedragen wordt door een uitmuntende Harvey Keitel. Wat een rasacteur. Heeft de gave om (net als Pacino en De Niro) met z'n stem alleen al dreigend te zijn.

De film is erg vreemd omdat je je aan een soort van revenge-film verwacht, maar uiteindelijk blijkt dat toch niet het geval te zijn. Ik zou haast durven zeggen dat dit een redelijk religieuze film is over vergeving en boetedoening.

Keitel speelt immers een zuipende, snuivende, spuitende, slikkende, gokverslaafde, corrupte flik die ook nog eens z'n vrouw bedriegt. Kortom een man die wel meer dan één zonde op z'n kerfstok heeft staan. Als hij door z'n gokverslaving diep in de stront dreigt te raken begint hij helemaal door te trappen. Krijgt onder invloed van weet ik veel wat hallucinaties waar hij Jezus Christus persoonlijk ontmoet.

Tegelijkertijd moet hij ook nog eens de verkrachting van een jonge non onderzoeken. Dat is zelfs voor een man van zijn kaliber net een brug te ver. Hij begrijpt dan ook niet dat de jonge non die de daders kent vergiffenis schenkt.

Je ziet dat Keitel dit niet kan vatten en dan denk je dus dat hij die kerels wel even mores zal leren, maar uiteindelijk biedt hij de verkrachters de kans om met een flinke som geld elders een nieuw leven te beginnen, waarmee hij tevens ook z'n eigen doodvonnis tekent. Hij doet dus voor het eerst in z'n leven wellicht een goede daad, zij het voor de verkeerde mensen. Erg vreemde wending die ik niet zag aankomen maar die ik wel kon smaken.

Einde is prima, had mijns inziens niet anders gekund. Kroniek van een aangekondigde dood.

Bij vlagen een érg grappige film, deze Bad Lieutenant, vooral in de 1e helft. Met Harvey Keitel als de ''slechte politieman'' heeft deze prima film een ijzersterk fundament.

Want wat een rol van Keitel! Geweldig gespeeld, steeds in een dieper dal wegzakkend. Wat begint als een reeks (bij vlagen) hilarische streken, zoals die scéne met die twee meisjes in de auto, de autoradio die aan vlarden wordt geschoten en nog genoeg andere (kleine) opmerkingen en handelingen, met het nodige gevloek + drugs, drank, etc...

... eindigt met een ietwat dramatische wending. Ik heb kunnen lachen om die scéne met ''Jezus'', maar voor de rest zakt het naar het einde toe wat in. Maartoch, prima film dit.

Mixed feelings bij deze Bad Lieutenant en de 2e jaren '90 film in korte tijd waarvan ik dacht dat ie ergens eerste helft jaren '80 gemaakt zou kunnen zijn (ook Strange Days 1995).

Keitel is geweldig, zelfs groots, als doorgedraaide rechercheur op zijn weg naar de goot, zonder twijfel. Keitel als snuivende, spuitende, vuilbekkende, vreemdgaande gokverslaafde gaat werkelijk helemaal los in deze film, alleen dat al maakt de film interessant om gezien te hebben.
Het is daarom ook jammer dat er geen sterkere regisseur aan het roer stond van deze film want de rest ontstijgt de middelmaat helaas niet. Overige acteerwerk is nog geen schim van dat van Keitel met als gevolg dat er nergens goed tegenspel te ontdekken is en het wel heel erg een one-man show wordt.
Bad Lieutenant is rauw en zwartgallig met bijpassend camerawerk en mis-en-scene. Natuurlijk past daar een wat ongepolijste stijl van filmen bij maar hier in deze film is het soms ook gewoon vrij slordig gedaan.
Toch kent de film zeker een aantal memorabele scènes en lijkt het een film die van invloed is geweest op latere tragische en fatalistische films als bv Requiem for a Dream of de films van Noe (voorzover ik daar wat van gezien heb). Er wordt ook nauwelijks moeite gedaan om de historie van het karakter van Keitel uit te diepen. Zijn geschiedenis beperkt zich eigenlijk tot zijn laatste dagen die (sterk gevonden) gelijk loopt met de World-Series waar de Mets zich terugknokken vanuit een onmogelijke positie glijdt het lijdend voorwerp steeds verder af door de verkeerde keuzes en door op het verkeerde team te gokken. Een ironische spiegel die ik erg kan waarderen.

Bad Lieutenant en vooral Keitel verdiende een betere regisseur en deze film had zich wellicht langs het zeker verwante Taxi Driver van Scorcesse kunnen scharen.

3*

Prachtige film , wel naar maar ook oow zo fascinerend om te zien. Iemand die totaal afglijd in een wereld vol lust maar naar het einde toe dan enigzins tot inkeer komt. Realistisch portret van iemand die zich de vernieling in werkt. Ben dan bang als ik de versie met Nicolas Cage ga zien dat die tegen gaat vallen.

Heerlijke oldschool misdaad met een ijzersterke rol van Harvey Keitel. Deze man herinnert je weer even hoe ruig en somber hij kan zijn en hij is een uiterst geschikte kandidaat om dit personage van een halve gare politieagent te vertolken. Ik stel het zeer op prijs dat een regisseur voor zo'n relatief eenvoudige manier van filmen heeft gekozen terwijl sinds een paar decennia tal van andere mogelijkheden zijn. Leuk om te zien dat hier geen truckendozen of effecten worden gebruikt en dat we enkel meedwalen in de wereld waarin de luitenant zich manoeuvreert. De scènes waarin er drugs wordt genomen zijn ook erg goed naar voren gebracht. Ook de figuranten waren prima gecast, deze stonden steeds passend opgesteld en gedroegen zich zoals het hoort. Het lijkt niet belangrijk, maar ik zie dat deze 'mensen op de achtergrond' soms een gebrek aan aanwijzingen hebben gekregen waardoor ze zich overdreven gaan opstellen en daar kan ik me soms aan ergeren. Erg fijne productie.

Agressief en obscuur feel-bad filmpje. Artistiek gekloot. 4*tje

Poe, poe wat een film. Ruig, sloom en lomp met een dikke VHS 80's achtige look en een verkrachte non. Ik ben niet snel geshockeerd, en daar mag ik blij mee wezen want ik denk niet dat de gemiddelde christen deze film erg op prijs zal stellen. Is dit wat je noemt New York arthouse? Zou me niet verbazen, eigenlijk. Vrolijk werd ik er niet van, maar het einde laat me nogal leeg achter, op een goede manier. De broeierige kleuren (vooral rood) waren erg aanwezig en met name het begin zette een erg lugubere sfeer neer. Doe daarbij wat interessante thema's zoals vergiffenis en moraal erbij en je krijgt een erg goede old-school misdaadfilm.

Erg goed

Nadat in het eerste gedeelte van de film het personage van de respectloze, corrupte politieambtenaar uitstekend wordt geschetst, met een overigens verbluffende Harvey Keitel, heeft de film plots niets meer te zeggen tenzij een niet redelijkerwijze te verklaren ommekeer in het gedragspatroon van het hoofdpersonage.

Redelijke film en met alle lofuitingen hier, kan ik helaas niet meegaan.

Het moet in ieder geval gezegd worden dat Keitel sterk speelt. Een verdorven op zichzelf gerichte man, die anderen regelmatig het leven zuur maakt, en wiens ondergang haast onvermijdelijk lijkt. Mooi om te zien hoe hij alles uit de kast haalt. De rest van de cast verbleekt er behoorlijk naast.

Toch lukt het regisseur Ferrara niet om er een enorm boeiende film van te maken. Visueel is het namelijk spuuglelijk. Lelijke kleuren en het camerawerk is ook niet altijd even sterk, waardoor het soms best moeite kostte, om mijn aandacht er volledig bij te houden. Los van de vertolking van Keitel, is het verhaaltje zelf niet zo heel bijzonder en uiteindelijk vrij voorspelbaar. Nee, dan vind ik de Bad Lieutenant van Werner Herzog toch een stuk boeiender en vermakelijker moet ik zeggen.

Het is niet heel slecht, dankzij de sterke vertolking van Keitel, maar zonder hem blijft er eigenlijk maar weinig over.

2,5*

Do you think this is a game?

Zonde, vergeving en verlossing in hedendaags New York, met een indrukwekkende Harvey Keitel als gecorrumpeerde en verslaafde diender in neerwaartse spiraal richting hel. Brutaal, compromisloos en in your face in zijn verbeelding van zowel de 'zonde' als van de (katholieke) 'verlossing'.

Ferrara verdoet geen tijd met een schets van 'hoe heeft het zover kunnen komen', of karakterologische verklaringen die afleiden van de kern, maar manoeuvreert zijn protagonist middels een fraai gestructureerd verhaal met strakke hand in de positie waar hij hem hebben wil: daar waar hij moet kiezen.
Die keuze zal voor zijn leven niet meer uitmaken, zo blijkt uiteindelijk; maar des te meer voor zijn ziel. Zijn 'ziel'? Ja.

You do believe in God, don't you?

Dat is in ieder geval de rationale van de film, de setting waarin men mee moet gaan. Of laten we zeggen, men moet geloven in het belang van de keuze waar het Keitel-personage voor staat, anders blijft de film in mijn ogen een tamelijk zinloze onderneming. Met aan aantal briljante, dat wel, maar ook onbegrijpelijke scènes.

Hoe lastig het is om dit punt (het belang van die 'keuze') helder voor het voetlicht te brengen, ligt natuurlijk allereerst in de aard van de katholieke 'boodschap'. De film drukt dat zelf uit door iemand ergens te laten zeggen (tegen Jezus):

No one understands really why you did it. We 'd better just forget about you.

Helemaal goed, deze film.

Harvey Keitel in een van zijn beste optredens ooit. Zeer geloofwaardig neergezet karakter wat een dubbelleven lijdt tussen wetsdienaar en junkie. Zijn schulden voeden het machtsmisbruik op straat en gaandeweg zien we zijn geweten scheuren. Ondanks dat Christopher Walken in King of New York zeer succesvol was, doet Keitel in deze film van Abel Ferrara niet onder.

'Bad Lieutenant' (1992) moet het niet hebben van z'n subtiliteit. Of het de bonte kleuren zijn in de decors en het hallucinante camerawerk waarmee de hellegang van LT. wordt verbeeld. Of het schmierende, theatrale acteerwerk van Harvey Keitel als hij zijn kaartenhuis voelt ineenstorten. Of het existentiële probleem van een aardse zondaar - een echte katholiek- die geconfronteerd wordt met zijn geweten als zijn sterfelijkheid hem dwingt tot introspectie. Het had een onsje minder gekund, maar gelukkig is Harvey Keitel onverminderd magnetisch als 'bad cop' die met elke scène zieliger wordt. Die man weet zelfs zijn moment te pakken als hij met zijn geslachtsdeel vol in beeld komt. Ik vind de scènes het mooist waarin hij tegen zijn madonna's en/of hoeren aan kruipt, terwijl hij zich vol laat spuiten met heroïne, vreemde seksspelletjes met ze doet of zelfs een non dwingt tot vergiffenis.

Hoe grof, donker en uitzichtloos het ook allemaal is, het deed me echt helemaal niets.

Tegenvallend jammer genoeg, ondanks enkele aardige dingen.

Bittere teloorgang van New Yorkse rechercheur die zo'n beetje alles doet wat niet mag en op stuitende wijze misbruik maakt van zijn positie. Een vicieuze cirkel die vooral door verkeerde 'wedjes' steeds sneller en dieper gaat. Keitel zet bij tijd en wijlen de totale instorting prima neer, hoewel dit gedeelte van de film ook hetgeen is waar het voor mij misgaat.

Hoewel ik snap dat dit onderdeel van de film is wordt de destructieve koers van Keitel wel erg lang gevolgd met waanbeelden als sluitstuk. Waar ik al die tijd op zit te wachten, verhaal, cachet en houvast voor het personage, namelijk focus op de zaak, komt die amper voorbij en is daar pas de laatste minuten sprake van.

Ondanks een sterk acterende Keitel, een prima uitgangspunt, en een aantal prima sfeer en shoquerende momenten komt het verhaal, en bedoeling, voor mij niet van de grond. Zoals gezegd, tegenvaller jammer genoeg.

Ondanks de korte speelduur nog veel te lang. Na de scène met de meiden, wat eigenlijk het hoogtepunt van de film was en zeker voor Keitel, kakt de film grandioos in. Het deed me helemaal niks, verhaal is erg fragmentarisch en boeit voor geen meter. Het ging vooral over de aftakeling van Keitel. De meeste films waar het over drugs, verslavingen of paranoia gaat zijn gewoonlijk saai in mijn opinie. Ik wou deze zien omdat ik de film met Cage eens wou proberen maar nu heb ik er al wat minder zin in gekregen.

Harvey Keitel als flik die zich inlaat met activiteiten die hij geacht wordt te bestrijden. Ik vond dit een moeilijk kijkbare film. En dan heb ik het over zoveel lelijkheid van de mens die getoond werd. Lange tijd leek het mij ook een vrij stuurloos geval. Maar op het eind vallen de stukken in elkaar en wordt de betekenis van verschillende voorafgaande en ogenschijnlijk losstaande scenes duidelijk.
De tegenstelling tussen het kwaad op straat en de Katholieke iconografie als het goede is een rode draad in de film. Het geeft het innerlijk spanningsveld weer van de getormenteerde Harvey Keitel. De moraal van het verhaal (in de finale) is uiteindelijk toch ook behoorlijk klassiek. De spanning wordt opgeheven maar Keitel heeft het wel met zijn leven moeten bekopen. Zijn keuze voor het goede is een ultieme keuze. Dit concept werd me pas heel op het eind duidelijk. En heeft mijn respect voor dit werkstuk doen toenemen. Maar om nu te zeggen dat het daarom zo’n prettige zit was … dat nu ook weer niet.

Een geslaagde film die geheel te danken is aan de imposante verschijning en préséance van Harvey Keitel. Niet dat ik het acteerwerk uitzonderlijk vond (wel prima), maar voornamelijk door zijn personage (en uitstraling) die zich als een slang murwt tussen recht en misdaad.

Een compleet ontspoord individu die de grenzen van het illegale niet opzoekt, maar ze flagrant overschrijdt. Met zijn penning creëert hij een machtsvacuüm waarbij hij kan manipuleren, dreigen en chanteren. Geen lieverdje, maar dat zie je wel meer bij drugsverslaafde dronkenlappen.

Fijn ook om dat contrast te zien in de film tussen de zuivere puurheid (het geloof) en diegenen die afvallig zijn (hijzelf, de verkrachters, ...). Die Jezusfiguur vond ik maar bizar, maar het zette wel deze tegenstelling extra in de verf. In het reine komen met jezelf door het goede te doen en de zonden van anderen te vergeven, het is een uitgangspunt dat hem uiteindelijk de kop zal kosten.