Bad Lieutenant (1992)

Qua sfeer en beelden echt prima. Leuk steeds ook hoe dat honkbal via de radio een rol speelt. Het vieze New York uit die tijd komt mooi tot leven, je waant je echt in die buurten waar Keitel rondloopt. Keitel zelf is ook prima en weet zijn personage nog net geloofwaardig te houden maar anderzijds vind ik hem wel echt te karikaturaal geschreven. Qua verhaal en inhoudelijk boeide het allemaal wat minder daardoor waardoor de film zelfs aan het eind wat gaat slepen ondanks de beperkte speelduur. 3,0*.

Keitel: Hey, listen to me. I’m the boss, not Aunt Wendy. When it’s your time to use the bathroom, you tell Aunt Wendy to get the fuck out of the bathroom! What are you, men or mice?

Two sons: She’s hoggin’ the bathroom..

Keitel: Next time you call me ok!? Call me, and I’ll throw her the fuck out!!

Hier volgen we Keitel als grofgebekte corrupte rechercheur die verslaafd is aan drugs en alcohol. Het gaat helemaal mis als hij gokschulden begint op te bouwen en in een neerwaartse spiraal terecht komt, waardoor hij nóg meer drugs gaat gebruiken. Ondertussen komt er een zaak open van een verkrachtte non en word er een beloning van 50.000 uitgeloofd die leid naar de twee verdachten. De non wil niks zeggen en vergeving lijkt haar de beste oplossing. Keitel, die katholiek is, doet er alles aan om deze zaak op zijn manier op te lossen.

Deze controversiële misdaadfilm herzien op 4K van Kino Lorber met Dolby Vision. Voor mij de beste van Abel Ferrara, die bekendstaat om zijn duistere en sombere films. Keitel zet hier een meesterlijke rol neer als ‘bad lieutenant’. Gefilmd in de rauwe buurten van New York, met de goed gekozen soundtrack ‘Pledging my love’ van de jaren ‘50.

De naam van Keitel word nooit genoemd in de film, hij word alleen aangesproken als ‘LT’.

Film werd getoond op het Cannes Film Festival 1992.

Christopher Walken zou eerste keus zijn voor de hoofdrol, nadat hij al eerder met Ferrara had samengewerkt in King of New York 1990, maar Walken zag de rol achteraf toch niet zitten.

Scenarioschrijfster Zoë Lund was een drugsverslaafde en gaf zichzelf in de film een echt shot. Ze overleed al vroeg op 37 jarige leeftijd.

In 2009 verscheen er een remake met Nicolas Cage, die in mijn ogen niet in de buurt kwam van het origineel.

Harvey Keitel speelt wel leuk in dit monument van de jaren-80, maar daar houdt het voor mij ook wel een beetje mee op. Erg boeiend wordt het allemaal niet, misschien moet je ervoor in het geloof zijn opgevoed om de thematiek niet zozeer te begrijpen (dat lukt me nog wel) maar ook te voelen (geen greintje). Of wellicht is de vorm van zelfdestructie van de luitenant niet de mijne en komt het daardoor niet over, wie zal het zeggen.

Niet mijn film, zoveel is duidelijk. Behalve Keitel die nog wel behoorlijk is dus vond ik het verder vrij droevig - geen interessante bijrollen, de cinematografie is overwegend bruin, en de soundtrack is me nergens opgevallen.

Het is wel duidelijk dat heel de film rond Harvey Keitel draagt en gelukkig weet hij de film erg goed te dragen, want het script is best magertjes. Gelukkig duurt de film maar een dikke 90 minuten, want anders had dit als een lange zit aangevoeld. Zelfs in die 90 minuten krijgen we erg veel herhaling te zien van dezelfde taferelen waarbij Keitel aan de drugs zit, zich verder in de schulden werkt door op de World Series baseball te gokken of zich weer vergrijpt aan zijn corrupte gedrag.

Ook de zaak rond de verkrachting van de non vond ik niet al te sterk uitgewerkt. Dat hij per toeval een vrouw tegenkomt in de kerk die hem dan de tweed daders aanwijst, vond ik wat te pover uitgewerkt. Het eindshot waarbij hij wordt neergeschoten en de menigte rondom hem rustig voorbij wandelt, is wel erg sterk gedaan. Net zoals de masturbatiescène bij de auto van de twee meisjes, wat misschien wel de beste scène was uit de film.

Harvey Keitel is de moeite om te zien in deze film, want hij is erg sterk op dreef als. Alleen geeft de film te weinig te bieden over het algemeen.

2.5*