How to Steal a Million (1966)

Audrey Hepburn en Peter O'Toole zijn aan elkaar gewaagd in deze uitstekende komedie over een miljoenendiefstal uit een museum in Parijs. Charles Boyer speelt O'Tooles vader en Hugh Griffith Hepburns vader...

How to steal a million, to steal something you made, that isn't exactly yours, but is you in a way...

Het moge duidelijk wezen, het bovenstaande geeft de sfeer van deze film perfect weer. How to Steal a Million kan namelijk omschreven worden als een klassieke screwball-comedy met de allures van een comedy of remarriage, aangevuld met een vleugje 'comedy Hitchock' (Peter O'Tooles introductie).

Grootste troef van deze film is ongetwijfeld Audrey Hepburn, die als geen ander charmeert en me alsmaar meer voor haar uiterst bevallige en schattige snoetje doet vallen...

Haar introductie in How to Steal a Million is een 'picture' op zich. Het toont nog maar eens dat Miss Hepburn het ultieme stijlicoon van haar tijd was en misschien nog steeds is (postuum invloed hebben op de mode, het is weinigen gegeven). Die bril, haar kleding en het hoedje; ik kan er maar geen genoeg van krijgen...control yourself Matchostomos .

Het samenspel met Peter O'Toole is van een hogere orde, mede door de typisch brits bijdragende humor van O'Toole zelf. Nooit gedacht dat deze man zulk komisch talent in zich had, want qua timing was hij bij momenten perfect.

Net zoals zijn personage zal ik dan ook geen 'neen' zeggen tegen een 16de eeuwse Hepburn.

Let ook even op de bewaker met een aanzienlijk overgewicht, die als typische running-gag nog een leuke rol krijgt bij het stelen van het beeldje.

4*

p.s.: Waar blijft die verdomde Hepburn dvd-box?!

Perfecte, leuke komedie film. Het verhaaltje is wel goed uit gewerkt. Sommige scene's zijn gewoon erg grappig. Hepburn en Sellers deden het weer goed. Ook een van de beste rollen van Sellers. 4,0.

Aardige film waarin de dochter van een meestervervalser haar vader probeert te beschermen door in te breken bij een museum. Naarmate de plotontwikkelingen zich opstapelen, wordt de film steeds leuker. Wel wat aan de lange kant. De scene waarin de deur van binnenuit wordt geopend is inventief. Audrey Hepburn is stijlvol gekleed maar mist chemie met haar mannelijke tegenspelers.

Audrey Hepburn speelt op een aandoenlijke wijze Nicole Bonnet, de dochter van een kunstverzamelaar en vervalser. Na wat inderdaad een erg lange introductie was komen we erachter dat een beruchte expert een door de man vervalst standbeeld wil komen bekijken. Wat een markante verschijning is Hugh Griffith trouwens. Met zo'n gezicht zou hij perfect een badguy kunnen spelen, maar in deze film is zijn personage best zachtaardig.

De sfeer is sowieso lekker luchtig. Hepburn en O'Toole zijn niet bepaald Bonnie & Clyde, maar door de toevoeging van de nodige dosis humor hindert dit eigenlijk niet zo.

Een leuke, luchtige film met een stralende Hepburn.

Ruim een dozijn jaren nadat hij haar op weg zette naar een Oscar in "Roman Holiday", is er weer een uitmuntende Audrey Hepburn in een geslaagde, bijwijlen echt grappige komedie van William Wyler. Toegegeven dat ook Peter O'Toole en Eli Wallach overtuigend meehelpen aan de genotswaarde van deze film uit de jaren 60 maar nog geen gram van zijn charme verloren.

Lekker, schalks verhaaltje met verrassende, amusante kronkels. Zelfs de romantiek is genietbaar en de muziek zeker.

"The basic problem with you is that you're honest. Ooh – I don't say that to hurt your feelings!" Een flinterdun en voorspelbaar plot fungeert als kapstok voor onbeperkte luxe, chique restaurants, dure auto's, toeristische plaatjes, clothes by Givenchy, jewelry by Cartier, Paris, prachtige fotografie en een paar superbe bijrollen (uiteraard Hugh Griffith, maar als de opzienbarend besnorde nachtwaker steelt Moustache –zoals de acteur echt schijnt te heten– de show). Bovenal echter is dit een vehikel voor de twee sterren, waarbij Peter O'Toole na zijn successen in serieuze rollen hier laat zien ook over komisch talent te beschikken, terwijl Audrey Hepburn er nooit aanbiddelijker uitzag. De film komt langzaam op stoom maar culmineert in een fraai geënsceneerde kraak en een paar aardige plotwendingen; teleurstellend toen ik hem de eerste keer zag, maar de tweede en derde keer een feest van details en "sterrenstof".

Over het algemeen zijn oude films niet echt aan mij besteed, maar ik wilde eens Audrey Hepburn aan het werk zien, omdat ze toch een icoon is. In het verleden om een soortgelijke reden twee films van Marilyn Monroe gezien; beide films waren toch eigenlijk niet veel meer dan romantische niemendalletjes. How to Steal a Million leek me een aardige keuze om te bekijken, omdat ik wat meer inhoud verwachtte gezien het thema criminaliteit.

Ondanks de ouderdom van de film (die onvermijdelijk zichtbaar is) ben ik niet teleurgesteld. Hepburn is ontzettend charmant en er is een duidelijke chemie met O'Toole. Hoewel het even duurt voordat het verhaal echt op gang komt, weet het plot behoorlijk te vermaken. Tenslotte mag ook de soundtrack genoemd worden, die erg aangenaam is, en duidelijk in de pas loopt met de beelden. Ik kan dat altijd erg waarderen.

Kortom, een charmante en aangename film. 3*.

Ik heb nagenoeg alle Audrey Hepburn-films gezien, sommige meerdere malen. Ze ogen na zoveel jaren nog net zo fris als toen ze nieuw uitgebracht werden. Dat is uiteraard de verdienste van Hepburn, al moet in deze film –haar derde onder leiding van meester-regisseur William Wyler– de rol van Peter O’Toole niet uitgevlakt worden. Een vlotte komedie, die opnieuw optimaal gebruik maakt van de natuurlijke charme van Audrey Hepburn, een van de Hollywood-monumenten uit de gouden tijden van de grote studio’s.

Een plot dat bij vlagen zeker onderhoudend is, maar deze film bevat hier en daar ook zeker mindere scènes. De film begint zeer behoorlijk, maar gaandeweg kon het mij toch een stuk minder boeien. Het gedoe in die bezemkast duurde mij echt te lang en was ook wel erg ongeloofwaardig. Het past op zich wel binnen de luchtige sfeer van deze film, maar sterk is het zeker niet. O'Toole vond ik hier niet zo denderend. Audrey Hepburn straalt daarentegen in deze film, ze is hier (wederom) zeer charmant en brengt de film naar een hoger niveau. Ook Hugh Griffith heeft een aardige rol. De decors zien er goed uit, op de aankleding valt niets aan te merken. Al met al een degelijke film.