The Last Seduction (1994)

Ik heb de film ook via Pappillion gekocht. Een typische film-noir en de sfeer zit er ook helemaal in. Jammer van het acteerwerk, dat zo erbarmelijk is en de kwaliteit naar beneden haalt. Maar het verhaal klopt en de sfeer zit er in, zoals ik al zei, dus op zich viel het nogal mee.

Is dit de ultieme femme-fatalefilm? Hoewel ik Double Indemnity nog niet gezien heb, evenals vele andere film-noirs, denk ik dat The Last Seduction een aardige kans maakt op deze titel. Fiorentino is alvast moeilijk te overtreffen.

Femme fatales zie ik graag in films, maar doordat ze vooral in film-noirs van de jaren '40 en '50 verschijnen hebben ze vaak één groot nadeel: in die tijd verplichte de hays code het nog dat het slecht af liep met slechte vrouwen (ook met mannen overigens). Dit maakte het onmogelijk voor de femme fatale om te slagen. Daarom heeft Fiorentino in deze film al een streepje voor: ze komt met haar misdaden weg. Ik ben niet zozeer het type die in films juicht voor de schurk, maar zo nu en dan maak ik een uitzondering voor personages als Fiorentino in deze film. Fijn ook dat ze de hele film een ijzingwekkende bitch blijft en voor haar plannen nooit lang uit deze rol hoeft te vallen.

Peter Berg speelt prima de jonge man die in Fiorentino's plan verzeild raakt en Pullman irriteert net niet met zijn overacting, maar wie kan deze acteurs werkelijk schelen? Dit is Fiorentino's one-woman-show wat mij betrefd.

De film wordt ook nog afemaakt door een heerlijk plot met fijne dialogen. Kleine onwaarschijnlijkheden, zoals Pullman die Fiorentino weet te vinden omdat hij ervan overtuigd is dat ze haar naam verandert heeft naar 'New York' maar dan omgekeerd, neem ik voor lief. Het is allemaal erg typisch noir en dat zie ik graag. De jazzmuziek zorgt voor het juiste gevoel. De enige zwakte van de film is de cinematografie. Niet lelijk hoor, maar gewoon ietwat te degelijk. Daar had veel meer sfeer uit gehaald kunnen worden. Wellicht komt het doordat het een tv-productie is dat de film op dit gebied niet beter is. Maar dat is de enige smet op deze verder geweldige film.
4*

Prettige thriller inclusief de twists. Absoluut onderhoudend en uiterst vermakelijk. Voor de cinefielen onder ons misschien wel een beetje voorspelbaar, maar daarom niet minder.

Berg doet het leuk. Bijzonder dat hij de man is die later echt doorbrak (als regisseur). Van de schitterende Fiorentina hebben we helaas te weinig vernomen.

Goed.

Leuke film, alleen niet echt heel bijzonder. Daarvoor zijn ze allemaal net even te onnozel soms.

Wel is het een echte one-woman show hier. Fiorentina is erg charmant, overtuigend en een bitch tegelijk. Ze weet zich goed raad met de rol. Berg is ook leuk als onnozele boer en Pullman zie ik eigenlijk nooit slecht acteren.

Het verhaal is niet bijster bijzonder voor mij, het weet ondanks de leuke soundtrack niet echt een bepaalde spanning bij me op te wekken. Het voelde soms ook meer aan als een luchtige komedie, wel geslaagd op die paar komische aspecten.

Verder hangt het verhaal meer van toeval aan elkaar dan dat het echt logisch is en vraagt ook wel heel erg veel inlevingsvermogen, beetje ongeloofwaardig. Vraag me overigens wel af wat Berg's punt is waardoor hij Fiorentino op het einde kon pakken, dat werd niet meer echt uitgelegd.

3*

Prima film (weer) van regisseur Dahl, al blijft 'Red Rock West' zijn beste werk. Maar damn, wat is die Fiorentino vre-se-lijk sexy in deze film zeg. Sterke rol ook, net als Peter Berg's prestatie.

Voor de rest weet deze Last Seduction nooit echt bijzonder te worden, al slaagt de film er regelmatig in om de kijker al verbazend naar het scherm te laten kijken; zei het om één of andere wending, of om weer eens een actie van Fiorentino of Berg's (op een gegeven moment) bijna ongeloofwaardig wordende volgzaamheid in haar acties. Maar oké, het levert best een paar leuke scénes op.

Het tempo is lekker vlot, de film is sfeervol, kent aardig wat humor en kijkt lekker weg. De Wendy Kroy ontcijfering is wel wat ongeloofwaardig. Mja, prima film, met een ijzersterk fundament; Fiorentino.

Heel behoorlijke film. Fiorentino is het hart van de film en speelt de rol van berekende maar tegelijkertijd ook wel ergens sympathieke bitch, met verve. De vele plotwendingen zijn wat te veel op toeval gebaseerd en doen soms geforceerd aan, maar de film komt er al met al toch prima mee weg. Gelukkig durft regisseur John Dahl de film ook het perfecte einde mee te geven waardoor The Last Seduction een meer dan gemiddeld filmpje is geworden.

Leuke variatie op het overbekende film noir gegeven waarin de femme fatale, diverse mannen bedondert. Fiorentino is ijzersterk, Pullman speelt ook leuk en de rest van de cast is ook wel aardig. De film is 100 minuten volledig geloofwaardig, maar mijn goodwill werd de laatste 10 minuten wel aardig op de proef gesteld. Desalniettemin een erg prettige neo noir. 4 sterren.

Sexy en moderne film-noir over een vrouw die haar eigen man berooft en noodgedwongen in een klein stadje neerstrijkt. Het plot zit goed in elkaar en kent een aantal leuke verrassingen. De jazzy-soundtrack geeft de film een fijn sfeertje mee. Maar de spil van de film is absoluut het harteloze en uitgekookte hoofdpersonage, die hier perfect wordt neergezet door Linda Fiorentino. Ook Bill Pullman is leuk als haar man.

Erg fijne en subtiele filmnoir en ook helemaal zoals ik het verwachte. Ik hou wel van die rokerige, jazzy filmnoirtjes met vooral een verrassend climax, en daar heeft The Last Seduction me toch wel mee geraakt.

Het sfeertje is om te beginnen erg meeslepend en alles is lekker rustig en uitgebreid en ook gewoon zalig verteld en neergezet, gecombineerd met heerlijke jazz soundtracks. Linda Fiorentino was schitterend als Brigit en zat ook continu vol verrassingen en was ook keislim. En natuurlijk de naive en soms ook sub assertieve Mike. Het lijkt er wel een beetje op neer te komen dat The Last Seduction een beetje Anti-macho is. Mannen die zich moeten bewijzen bij vrouwen kunnen het krijgen ook en dat overkomt Mike, wat natuurlijk mooi is meegenomen, of....

Het leuke is ook gewoon dat je niks ziet aankomen in deze film en dat Brigit toch erg onvoorspelbaar is en toch wel wat in der schild voert. Het einde is gewoon het ultieme antwoord op alles en dat heeft de kwaliteit van deze film doen stijgen bij mij.

Gewoon een heerlijke, spannende en verrassende film. Dit was gewoon puur genieten.

4,5*

'k vond het geen misse film. Het verhaal wist me wel te boeien en de acteerprestaties waren ook overtuigend. Echt vernieuwd was het wel allemaal niet, maar toch kijkt de film vlot weg. Ook de ontknoping was goed, maar je kon natuurlijk al raden dat ze iets in het schild voerde.

Een geslaagde film die je gerust eens kan meepikken als ze hem op tv uitzenden. Een tweede kijkbeurt zal 'k waarschijnlijk niet meer doen.

Leuke film noir uit de negentiger jaren.

Het is even wennen aan The Last Seduction, waarin het tempo vooral in de eerste helft niet al te hoog is. Op zich is dat lome tempo wel lekker, zeker omdat het wordt ondersteund door een aangename jazz-achtige soundtrack. Linda Fiorentino is een geweldige femme fatale, die een zeer overtuigende rol neerzet. Aan de ene kant weet ze charme en verleiding uit te stralen en aan de andere kant is ze absoluut niet te vertrouwen. Erg fijn om naar te kijken. Bill Pullman doet het ook niet onaardig, alleen Peter Berg vond ik wat minder. Zijn soms nogal onnozele gedrag vond ik niet altijd even natuurlijk overkomen.

Het verhaaltje kabbelt lekker voort op het lome tempo, waarbij de film het vaak moet hebben van het aardige plot en de dialogen, die ook zeker niet slecht zijn. Visueel is het allemaal niet bijzonder, maar ook niet echt lelijk. Zoals de gehele film eigenlijk erg degelijk is, op de geweldige rol van Fiorentino na, die de boel echt omhoog weet te trekken. Het einde vond ik overigens een tikkeltje ongeloofwaardig, maar erg mooi, omdat Fiorentino ermee wegkomt en die sukkel van een Berg flink te kijk zet. Een einde dat prima bij het geheel past.

Het is misschien geen topper, maar wel zeer aangenaam kijkvoer, ik kan niet anders concluderen.

3,5*

Neo noir met veel jazz op de achtergrond, bitse dialogen op de voorgrond, een ijzige Fiorentino als femme fatale, een naïeve Berg als katvanger en een sarcastische Pullman als slachtoffer die het er niet bij laat zitten. Aangedikt dus en dat maakt de vele en ook ruime bochten die het scenario hier en daar neemt gemakkelijker verteerbaar. Voortgang is daarmee een prominente factor, voor een klam sfeertje is beduidend minder ruimte en zo is het vooral volgen wat de doortrapte Wendy Kroy allemaal uitvreet. Amusant, maar het slot gaat eróp.. En erover.

Veelal saai.

Zo'n neo noir kan er bij mij van tijd tot tijd zeker in, zeker als de femme fatale van dienst geloofwaardig is en waarrond een amusant plotje opgebouwd wordt. Helaas blijft alles zo braafjes. Het hele boeltje neemt een paar ongeloofwaardige wendingen en zeker de finale is er met de haren bijgesleurd, wat een afknapper.

Linda Fiorentino houdt de boel staande, zij zet een goede rol neer. Het moet gezegd dat de zwoelheid vooral door haar stem komt, maar soit, da's ook een middel.

Minder onder de indruk ben ik van die ellendige Bill Pullman en die andere gozer, Peter Berg. Vooral die Berg is me een partij irritant.

Ook niet zo leuk is de soundtrack, die constant op de voorgrond treedt maar vooral veel te kinderlijk en speels klinkt. De setting is verder wel degelijk: afwisselend tussen New York en een boerengat. Echt spannend of sexy wil het nooit worden, en dat is m.i. een vereiste voor dit genre.

2,5

The Last Seduction

Wat je met een knap lichaam en een zieke geest niet allemaal kan bereiken. Uit deze film blijkt maar weer dat dat veel is, gezien veel mannen er als honden achteraan lopen te kwijlen. De vraag is echter of het verhaal ook prikkelend is, de acteerprestaties op orde en het visueel nog aardig is. Dan heb je met een femme fatale een prima recept om een goede film noir te maken.

In The Last Seduction is het echter allemaal wat braafjes. Bridget is zeker een interessant personage en zij is de trigger die je in de film houdt. Ik heb meermaals overwogen om hem af te zetten. Toch was er iets dat mij kijkende hield. Misschien komt het door een combinatie van een langzaam ontwikkelend verhaal, dat toch interessant is wat je kijkende houdt. Vooral het eerste gedeelte is aantrekkelijk gemaakt. De ontplooiing van het verhaal werkt intrigerend met een femme fatale waar je het fijne nog wel van wilt weten. Daarna kakt het behoorlijk in. Mike is een nogal lullig personage dat je niet weet te inspireren. Het einde wordt dan iets overtrokken, waardoor de film wat aan geloofwaardigheid inboet.

Linda Fiorentino speelt sterk. Naast het feit dat zij gewoon een zeer mooie verschijning is weet ze de rol met verve te vervullen. De mystiek waarin zij haar personage wikkelt werkt prikkelend. Daarnaast komt ze goed uit de voeten met haar obscure karaktertrekken. Een mix van bloedmooi en geestelijk gestoord brengt ze sterk op je over. Je gaat bijna denken dat je er zelf achteraan zou lopen...

Peter Berg is een behoorlijke tegenvaller. Zijn naïviteit, dat af en toe ook het absurde aantikt, is vooral storend. Daarnaast is zijn boerse karakter een doorn in je oog. Een stuk volwassenheid vind ik in zijn spel ontbreken.

Bill Pullman speelt daarnaast een goede bijrol. Hij weet zijn personage uit hetzelfde hout te snijden als Fiorentino de hare. Dit geeft een koppel dat gestoord perfect bij elkaar past.

Visueel is het allemaal niet heel speciaal. Wisselend tussen een boers bruin café tot de grote stad, die je amper te zien krijgt, is de variëteit niet super groot. Het aantal locaties had iets uitgebreid en voller benut mogen worden in mijn ogen. Zonde.

The Last Seduction is een trage intrigerende film die vooral door Fiorentino staande wordt gehouden. Het heeft iets waar je je vinger moeilijk op kan leggen, en dat maakt het aantrekkelijk. Verder weet het niet iets specialer te worden helaas.

3*

Zoals wel vaker in de films van John Dahl heeft ook The Last Seduction weer de nodige stevige en venijnige dialogen, erg fijn!

Linda Fiorentino zet in deze neo-noir een heerlijke ‘self serving bitch’ neer, zoals J.T. Walsh' karakter dat uitdrukt, die menig man voor haar karretje weet te spannen. Film heeft een prettig tempo en verveelt nergens maar wordt nou ook niet heel bijzonder. Goed, 3*.

Ziedaar een film-noir anno 1994, met een Linda Fiorentino als een zeer goede vertolkster van de rol van femme fatale, het middelpunt van de zwoele, sensuele sfeer die door cineast Dahl in de film wordt gestoken.

Zekerlijk wat ongewoon en met de nodige fantasie en sensatie maar ook met een zekere spankracht en gelukkig toch niet al te zwaarwichtig.

Het is allemaal zo net niet vond ik. Ok, Linda Fiorentino doet het goed als femme fatale maar het blijft een beetje te braaf, zeker wat we te zien krijgen. Ze speelt vooral prima een bitch. Het mocht nog wat zwoeler zijn van mij, het is tenslotte echte neo noir maar is nergens zo zwoel als een Romeo Is Bleeding, Lost Highway of Bound om er maar enkele te noemen. Ze krijgt ook wel heel veel gedaan van haar toyboy Mike in de film, liefde maakt blind zeker, maar dit gaat toch wel erg ver. Ik vond het script niet geloofwaardig genoeg om volledig mee te gaan in dit verhaal. En daarbij staat of valt de film wel een beetje. Misschien iets te streng maar ik ga toch maar 3* geven.

“As far as you're concerned any sex we had is entirely a product of your imagination.”

Sfeervolle film noir. Wat een ongelooflijke sexy dame is die Linda Fiorentino, en The Last Seduction is voor haar een soort van tour de force. Want verleiden doet ze zeker, en Fiorentino speelt femme fatale Bridget met zoveel overgave dat ze ook voor de kijker onweerstaanbaar wordt.

Hoe gehaaid, immoreel en gevoelloos ze ook opereert om haar doel te bereiken. Mannen als Pullman en Berg hebben bij voorbaat geen schijn van kans. Ook de heerlijke jazzy soundtrack draagt bij aan de donkere en rokerige sfeer die er de hele tijd hangt. Net zoals de cinematografie. Wat The Last Seduction helemaal afmaakt is het onsentimentele einde waarin Fiorentino met alles weg komt. Zo hoort het in dit soort films.

Ik heb deze film vele jaren geleden al eens gezien, maar kon mij daar weinig tot niets van herinneren. Dat zegt op zich al genoeg.

Het is wel in menig opzicht dé film van Linda Fiorentino als een listige femme fatale. Gelukkig maar, want haar co-acteurs Peter Berg en Bill Pullman komen niet veel verder dan wat krampachtig broddelwerk.

Matig tot redelijke film die het grootste deel stuurloos oogt, maar naar het einde toch nog iets van een aardig plot laat zien.

Wat meteen opvalt is de altijd verrukkelijke Fiorentino, ditmaal in een behoorlijk sneaky rol die ze overtuigend neerzet. De rest van de cast doet het ook prima, Berg als de hersenloze provinciaal die overal met open ogen in tuint en Pullman als gladde semi-crimineel die zich net zo goed heeft laten gebruiken. Het begin is nog wel aardig, maar het middengedeelte oogt stuurloos. Wat is Bridget nu eigenlijk van plan? Daarnaast komt dat gedeelte niet erg sfeervol, soms zelfs saai, over.

Vanaf het moment dat Bridget wil dat Mike iemand gaat vermoorden is het zo klaar als een klontje dat dit natuurlijk Clay moet zijn. Een aardig plotje, de cirkel is rond, komt dan nog naar voren met haar plan waarin ze meteen van beide af is. Die laatste fase in het appartement acteert Fiorentino ook weer erg sterk.

Toch is het allemaal niet voldoende om de film te redden, ondanks het eindplot en de prima acteerprestatie van Linda Fiorentino, ontbeert de film de nodige spanning, sfeer en tempo. De enige reden om de film uit te kijken was voor mij dan ook Fiorentino zelf. Behalve dat is The Last Seduction een geheel dat ik snel ga vergeten.

“I'm trying to figure out whether you're a total fucking bitch or not.

I am a total fucking bitch.”

Van de buitenkant zag deze film er goed uit, een leuke plotomschrijving, redelijk goede cast en een prima cijfer op ‘MovieMeter’ wat mijn aandacht wel wist te trekken. Toch, was de film inhoudelijk niet helemaal mijn ding en wist het me nauwelijks te boeien. Hoewel de plotomschrijving mijn aandacht wist te houden is de film warrig. Het begint vrij vlot met het plot maar daarna lijkt de film wat ontspoort met toch een leuke ontknoping die echter de boel niet meer wist te redden. ‘Linda Fiorentino’ is een prachtige vrouw om te zien en speelde leuk, toch wisten de medespelers dit niveau niet te tippen. Ik vond het een te lange zit met saaie en soms vooral lange dialogen, helaas dus geen film voor mij. Hoewel de film aardig onderhouden is.

2.0*

Deze zag ik 30 j geleden bij het uitkomen en vond het toen een geweldige film. Bij mijn recente tweede kijkbeurt heeft deze nog geen sprankje ingeboet. Mooi. Het heeft een heerlijke plot in de beste noir traditie, krijgt voeding van interessante personages met diverse karakters (waarvan sommigen baden in een laagje sarcasme). Linda Fiorentino speelt misschien wel de meest ultieme femme fatale ooit. Ze komt over als een doorgedreven versie van Lauren Bacall in haar gloriedagen. Bill Pullman is even zalig als de bedrogen echtgenoot die achter haar aangaat. Het is noir en het heeft ook een hoog screwball gehalte met dank aan de affaires die zich afspelen. Het gaat er dan om dat er heel wat pittige dialogen te genieten zijn. De begeleidende muziek van een hoekige jazzband met de voortdurend pompende contrabas is ook perfect gekozen voor deze film. Dit is terecht een cultfilm geworden.

Linda Fiorentino, is fantastisch als manipulerend kreng. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig voorstelt om er een memorabele film van te maken. Het is te licht om film-noir te mogen heten, probeert iets door de verhoudingen tussen de seksen om te draaien en laat het plot regelrecht van ‘Double Indemnity’ komen

Niet al te boeiende romantische thriller vanuit de handen van regisseur John Dahl, die eigenlijk vooral erg moet leunen op de acteerprestaties van zijn castleden. Daartussen blijkt snel dat een naam zoals Peter Berg over veel meer talent beschikt achter de camera's en dat Bill Pullman weinig indruk maakt als sturend bijfiguur. De enige die wat met haar rol weet aan te vangen is dan Linda Fiorentino, ook al klampt ze zich erg vast aan clichématige trekjes die het desbetreffende figuur stoerder over moeten laten komen. Inhoudelijk verder erg gedetailleerd en soms slim bedacht, maar helaas evenzeer volstrekt oninteressant. Je wacht als kijker vooral op het moment dat je dit nutteloze geleuter weer mag afsluiten.