Steve Jobs (2015)

Goede Boyle.

Boyle is toch wel een regisseur die wederom keer op keer kan laten zien dat hij iets unieks doet met zijn films. Nog geen enkele film bij hem scoorde een onvoldoende en allen zagen er visueel voortreffelijk uit. Zo ook deze Steve Jobs.

Een wat aparte biografie, dat wel. Inplaats van een levensvertelling van de beste man belicht deze film gewoon 3x de situatie die zich afspeelt voordat Jobs een speech gaat houden. Het is Boyles uitwerking die het hem doet, anders was dit beslist niks geweest.

Maar Boyle kan niet weerhouden dat de film daarmee wel in de herhaling gaat vallen. Vaak is er gewoon een ruzie of een argument dat voortreffelijk is uitgewerkt maar het is wel altijd weer van hetzelfde. Als kijker moet je het er ook gewoon mee doen.

Fassbender speelt sterk. Veel beter dan zijn algemene rollen. Ook verrassende rollen van Winslet, Rogen en Daniels. Boyle weet acteurs en actrices die doorgaans geen indruk op me maken, juist veel indruk op me te laten maken.

De film is vooral frustrerend, intens en toch sterk. Geen geweld te zien, geen bloedspat te bekennen. En toch is het een zeer frustrerende en intense film. Boyle laat zien dat er niet perse heftige beelden nodig zijn voor een intense loop tijdens een film.

Voor de rest sterke vondsten op visueel vlak. Leuk om de film te laten beginnen in een wat ouder stijltje. Een gaandeweg maakt Boyle het moderner. Bovendien is de film erg vlot en vermakelijk. Het blijft vrijwel altijd boeien, pas in de laatste 10 minuten blijkt het dat de film dan toch weer net iets te lang duurt.

Maar voor de rest een voortreffelijk uitgewerkte film, zoals eigenlijk alleen Boyle dat kan doen. Beslist een regisseur waar ik veel meer van moet zien. Hoe saai het verhaal van te voren klinkt, Boyle wist er eigenlijk altijd wel iets unieks mee te doen.

Als biografie misschien wat misleidend, aangezien het vooral momenten belicht uit Jobs leven. Geen rise of fall, gewoon 3 situaties die in de spotlight staan. Drama is nooit aangrijpend, en de komedie mag er soms wel zijn, al neemt het nooit op een irritante wijze de overhand.

Dat Steve Jobs een strontvervelende vent wat wisten we al. Nu zit je 2 uur naar een kwal van een kerel te kijken en het is nog erger dan ik had gedacht. Hoogte- of dieptepunt was toch wel de presentatie van een of ander computertje waarbij hij riep: Dit is samen met de beëindiging van WOII de belangrijkste gebeurtenis van de 20e eeuw. Kotsbakje bij de hand! Dit is vast een prettige film voor nerds. Het gaat ook best vaak over computers die niet compatible moeten zijn , of juist wel en of het team van Apple II bedankt moet worden, of juist niet en over een dochter die de zijne is, of juist niet...boeie!

Afijn, na 2 uur dacht ik: waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? En kon ik gewoon weer analoog met een boek op de bank.

Dit was een slechte keuze om naar deze film, te willen kijken. Maar ja, Steve Jobs..., maar na een uur kon ik al een bilan opmaken: pijnlijk om die insider gesprekken te volgen. Echt vervelend. Nadien wordt het enigszins beter maar in zijn geheel geraakt deze film inzake genietbaarheid niet boven een 2.

Moest het werkelijk zo, Danny Boyle ?

Allesbehalve rooskleurig beeld van de grote Apple voorman. Bij gebrek aan belangstelling voor de technologische kant van het verhaal hield ik een slechte smaak in mijn mond over aan de relatie van Steve Jobs met zijn vriendin Chrisann en hun dochter Lisa. Als zakenman mogelijk geniaal, als mens een jammerlijke mislukking, is mijn conclusie afgaande op de inhoud van deze schreeuwerige film.

Hmm... Ik zou deze film op drie manieren kunnen bekijken. Als bio- of beter gezegd psychografische film over Steve Jobs, maar over die man weet ik zó weinig (bijna niets) dat ik niet zou kunnen zeggen wat hier waarheid en wat verdichting is. Als dramafilm daarentegen is het een uiterst fascinerend schouwspel waarin niet alleen Fassbender en Winslet een bizar goede chemie hebben en mede daardoor voorspelbaar goed werk leveren (voorspelbaar omdat ze allebei tot de absolute top qua acteerwerk behoren), maar waarin ook Seth Rogen een zeer overtuigende serieuze rol speelt.

        Maar je zou dit ook kunnen zien als een film van Aaron Sorkin, en dan wordt het meer een toneelstuk waarin elk personage op elk gewenst moment de juiste smakelijke one-liner uit z'n mouw schudt, waarin elke gelegenheid te baat wordt genomen om elke persoonlijke relatie op scherp te zetten en waarin elke scène de mogelijkheid biedt om personages verbaal te laten duelleren op een manier die de dagelijkse werkelijkheid ruimschoots overstijgt. Zoals de criticus Pauline Kael ooit zei over een andere film van een bijzonder "literaire" schrijver/regisseur, All about Eve: "The dialogue and atmosphere are so peculiarly remote from life that they have sometimes been mistaken for art." Steve Jobs is een prachtige film om naar te kijken, maar het is niet altijd even gemakkelijk om te vergeten dat dit niet "a slice of life" is maar juist een bijzonder geconstrueerd artefact, en dat is niet een categorie die mij persoonlijk per se goed ligt.

        Maar ja, eerlijk is eerlijk, ik bekijk nog eens de trailer, en dan zie ik weer de "magnetische" performance van Fassbender, en ook hoe sterk de vertolkingen van Jeff Daniels en Michael Stuhlbarg zijn, en dan die geweldige stuwende muziek van Daniel Pemberton... Heel moeilijk om mijn houding tegenover deze film te bepalen, maar intrigerend is hij zeker.

De lancering van iMac in augustus 1998 is het ankerpunt voor dit portret van Steve Jobs [Michael Fassbender] die zichzelf hier meermaals vergelijkt met de dirigent van een orkest. Tot zijn “orkestleden” programmeurs Andy Hertzfeld [Michael Stuhlbarg] en Steve Wozniak [Seth Rogen] die een sleutelrol speelden bij de ontwikkeling van Apple en de Apple II computer, zakenman John Sculley [Jeff Daniels] die vanwege zijn netwerk en zakelijk inzicht in 1983 CEO werd van Apple, en marketingexpert Joanna Hoffman [Kate Winslet] die haar respect verdiende omdat ze als enige bereid en in staat was om de gedreven en vaak meedogenloze Jobs tegen te spreken. Het is een aaneenschakeling van felle discussies, vaak met technisch jargon die alleen de echte technerds kunnen volgen en Jobs is nogal een onaangenaam persoon die slechts bij flarden enige tekenen van menselijkheid vertoont. De beste scènes zijn die met Lisa (uitstekend gespeeld door drie verschillende acteurs), de dochter van Chrisann Brennan [Katherine Waterston] die Jobs weigert te erkennen als zijn kind. Uitstekend geacteerd ook met Rogen een openbaring in een voor hem zeldzame serieuze rol.