Hrútar (2015)

De winnaar van de Un Certain Regard in Cannes. En daar is weleens voor avontuurlijker winnaars gekozen. Rams is een film met een lach en een traan over twee broers die al 40 jaar niet meer met elkaar spreken. Zodra dat duidelijk wordt weet je al dat ze weer samenkomen, alleen nog afwachten op welke manier. En dat gebeurt wat mij betreft met net iets te veel drama.

De film maakt sterk gebruik van zijn decor. En dat zorgt voor een voor veel mensen aantrekkelijke exotische setting. Verder is een het vlot vertelde film met een tweetal goede hoofdacteurs. De film kan met de juiste promotie een aardige filmhuis-hit worden. Of misschien zelfs een oscarnominatie binnenhalen. Maar mijn smaak is het niet echt.

3.0*

Leuke, simpele en vlotte film. Had er eigenlijk een hard hoofd in gezien de setting + de trailer, maar het viel alleszins mee. Extatisch wordt ik er zeker niet van, maar het integere aan deze film sprak me tot op zekere hoogte wel aan. De twee oude knarren doen het wel goed; de chemie is evident, de rest van de cast kan dat helaas niet echt bijbenen. Naast de twee hoofdpersonen waren de schapen de beste acteurs.

Setting is mijn ding niet, waarom de cinematografie van deze film zo gelauwerd wordt ontgaat me dan ook volledig, maar de muziek is aardig sfeervol en de film duurt gelukkig niet al te lang. Treffende eindscène ook wel.

3,0*.

Ik moest bij deze film gelijk denken aan "Of Horses and Men". Daar ging het over paarden, hier in "Rams" over schapen. Helemaal enthousiast was ik niet over deze film die ik gewoon een stuk minder vond dan de eerstgenoemde, maar de beelden van de betoverende IJslandse landschappen staan als een huis. Er is trouwens ook niets mis met de beelden van de schapen en uiteraard de trouwe viervoeter Woef. De scènes waarin Woef de broer van Gummi brieven bezorgde behoren voor mij tot de mooiste van deze IJslandse film.

3,0*

Weer zo'n leuk IJslands filmpje...

Ik zou me eens bedenken hoe het zou moeten zijn om op zo'n koude, desolate eiland te wonen... Waar het elk seizoen koud is... waar alles ver van elkaar ligt gelegen en wat ver in de zee van de bewoonde wereld ligt. Dit is weer zo'n filmpje. Een maf verhaal over twee broers die elkaar haten, mede omdat de ene broer altijd de prijs wint wat betreft zijn schapen, dan de ander... Ze leven echter wel bijna naast elkaar en zitten elkaar continu op de lip. Gummi is een vrij kalme boer, maar Kiddi is een alcoholistische ruziezoeker... Het lot brengt hun, na wel heel veel moeite, samen wanneer er een virus is uitgebroken die de lammeren van de streek hebben getroffen. Gaat de film nou de apocalyptische kant op? De lammeren moeten afgemaakt worden maar daar laten de broers het niet bij zitten.

Dit vormt een geinige familiedrama. Je voelt de kou en de somberheid van de omgeving en het lijkt erop alsof juist die sfeer werkt in komediefilms. Het einde was ook vrij spannend...

Maar die laatste shot: What the fuck was dat?

4,0*

Prachtige film. Subtiele karaktertekening van twee stijfhoofdige broers, maar beiden met liefde en trots voor hun dieren.
Heel verzorgde setting met mooie, sfeervolle beeldvorming.
Eenvoudig ook in de uiteenzetting, met een passende soundtrack en gelet op de heel bijzondere spanning tussen de broers, komt er af en toe een laagje humor boven te liggen.
Hoed af trouwens voor beide acteurs.
De slotscène brengt ons het idee dat wat de mens uiterlijk vertoont, niet altijd het innerlijke weergeeft.

Hrutar is mijn tweede Ijslandse film na Fúsi - Virgin Mountain (2015) en ook deze mooie Arthouse is me niet slecht bevallen. Het duurt eventjes tot wanneer de film echt op gang komt, maar nadien krijg je een innemend portret van twee schapenhoeders waarbij hun broodwinning een pak verder gaat dan alleen maar geld verdienen.

De broers Gummi en Kuddi zijn broers maar praten al een aantal decennia niet meer met elkaar. Hun koppigheid en norse uitstraling leidt tot een Koude Oorlog en beiden nemen daar best vrede mee. Wanneer bij één van de schapen een besmettelijke ziekte werd ontdekt en de kuddes afgemaakt moeten worden, hebben beiden elkaar meer nodig dan aanvankelijk gedacht. Hrutar is geen melige familiereünie geworden, gelukkig maar. De rauwheid blijft overeind, maar de verbondenheid van de liefde voor de schapen doet wel iets met hen.

De Ijslandse wilde natuur is prachtig en veraderlijk tegelijk. Het einde is erg sterk en overtuigt me van de kwaliteit van de film. Je zou het als een open einde kunnen beschouwen, maar laat ons eerlijk zijn. Niemand weet waar ze zijn en er is geen twee uur nodig om hen helemaal uit te tellen. Laat staan dat een eventuele zoektocht hen op tijd zou vinden in dat ondergesneeuwd hol. Een einde dat binnen kwam en illustreert dat liefde en passie het altijd haalt van haat en afgunst.

Hier wordt al geklaagd als het een paar graden onder het vriespunt is, maar in IJsland is het echt koud. De winderige sneeuwlandschappen zijn goed gebruikt om de grauwe Arctische sfeer op te roepen. Onderkoeld is ook de manier van communiceren van de twee broers, die geïsoleerd leven en slechts een paar woorden wisselen als het niet anders kan. Ze lijken op elkaar, maar onderlinge rivaliteit heeft hun relatie verzuurd. Een typerende scène is wanneer de ene broer de andere met een wiellader aan het ziekenhuis aflevert zonder een woord te zeggen. Wie Fúsi (2015) gezien heeft, zal de dikke Gunnar Jónsson herkennen in een nevenrolletje.

Scrapie is een ziekte aan het centrale zenuwstelsel bij schapen, te vergelijken met BSE bij runderen. Voor de boeren is het een debacle als hun veestapel vernietigd moet worden, ook al krijgen ze compensatie. Daardoor hebben de broers opeens een gemeenschappelijke vijand. Het toont een uithoek van Europa die nog niet besmet is door de jachtigheid van het moderne leven.

Sober droogkomisch ijslands drama, over twee broers die naast elkaar wonen maar al veertig jaar geen contact meer hebben. Wanneer hun kuddes schapen door onheil worden getroffen groeien ze tegen wil en dank langzaam weer naar elkaar toe. Prachtig geobserveerd met veel treffende, fraai gestileerde scenes en mooi gespeeld door de twee stugge hoofdpersonen. Het barre maar imposante landschap draagt flink bij aan de kille, desolate sfeer. Naar het einde toe verliest de film wat mij betreft momentum en één en ander wordt niet helemaal bevredigend afgesloten, maar tot die tijd een aangename kijkervaring.

Twee schapenhoudende broers die al 40 jaar niet meer met elkaar hebben gesproken en de uitbraak van een besmettelijke schapenziekte. Dat klinkt dramatisch en is het ook. Hoewel het drama met flinters droge humor is verbonden, zijn het toch steeds weer de tragische elementen uit het verhaal die de boventoon voeren.

De relatie tussen beide broers, die ook nog eens op loopafstand van elkaar wonen, wordt getyeerd door onbegrip, kille antipathie en door zwijgzaamheid. Het verhaal over de broers is een verhaal van kleine voorvallen, van norse blikken en van een grote liefde voor schapen.

De setting in het ruige Ijsland is prachtig. De weidsheid is enorm. Geheel in contrast daarmee staat het verhaal over beide broers. Hun onderlinge rivaliteit en strijd speelt zich op een minimalistisch niveau af en levert binnen dat ruimtelijke landschap juist een beklemmende sfeer op. Heel rustig en gedetailleerd glijden de gebeurtenissen langs. De dreiging van de schapenziekte, de bemoeienis van de autoriteiten en de onvoorspelbare gedragingen van de broers zorgen ervoor dat de rustige cadans van het verhaal nooit stil valt en voorzien blijft van een fijne laag spanning.

Regisseur en schrijver Grímur Hákonarson laat liever de beelden het woord doen dan dat hij zijn personages laat spreken. Veel sfeer. Weinig handeling. Van feelgood cinema hebben de ijslanders geen kaas gegeten. In deze film gaat het niet om een harmonieus streven of om een goede afloop. Het gaat om existentiële dingen. De mens en zijn verhouding tot de natuur. De mens en zijn verhouding tot een ander. De mens en zijn verhouding tot zichzelf.

En dat allemaal in een rustig tempo met veel zwijgzame momenten in een prachtig ruw landschap dat de ruwe emoties weerspiegelt die de personages onderling uitdragen.

Mooi.

Film over twee IJslandse schapenbroers die ergens afgelegen in het ruige landschap wonen. Vlak naast elkaar, maar ze hebben al 40 jaar niet meer met elkaar gepraat. De film bouwt heel langzaam op met mooie beelden en spaarzame dialogen. Het verhaal in de film lijkt lange tijd ook maar nauwelijks op gang te komen. Maar het is wel een boeiende film desondanks. En met het verhaal komt het uiteindelijk ook zeker wel goed en het open einde lijkt onbevredigend misschien maar is toch wel passend.

Broers Gummi [Sigurð Sigurjónsson] en Kiddi [Theodór Júlíusson] zijn elkaars buren en fokken allebei schapen, maar de laatste 40 jaar hebben ze elkaar niet meer gesproken. Aan deze status quo komt een einde wanneer een veearts [Charlotte Bøving] een dodelijke ziekte vaststelt bij Kiddi’s rammen. Dat betekent dat alle dieren in de omgeving (dus ook die van Gummi) moeten worden geruimd. Gummi komt verhaal halen, maar toch proberen de broers elk op hun eigen wijze hun kudde te redden. Stemmig familiedrama met twee excentrieke, weinig sympathieke personages scoort vooral vanwege de prachtige locatie waarmee Hákonarson het isolement van de twee broers versterkt. De ontknoping tijdens een sneeuwstorm is de beloning voor de geduldige kijker.

Schapendrama.

Dat kan je dan ophangen aan de liefde voor de dieren, maar met dat ik te vaak gezien heb hoe de hobby- en geldboeren het voor hun dieren verzieken - en meest vanuit onkunde en desinteresse voor hun welzijn - is mijn geduld daarmee wel een beetje op. Dieren ruimen? Begin maar met de boer zelf, daar zit tien van de negen keer het probleem.

Als film werkt het half wel, met de overtuigende koude en de dikke baarden en truien. Maar ook dat is loze schapenromantiek zonder inhoud. Er wordt wellicht fraai gespeeld, en de landschapjes zijn ook wel leuk, maar om er iets bijzonders in te zien gaat me toch wat te ver.