Black (2015)

Dat zo een film op een wordt getoond. Vrijdag ook al Taxi gezien op dezelfde zender, en voor we uitgingen een halfuur gezien.

Nu heb ik 'The Beaver' eindelijk gezien, al was die net zo stom als ik eigenlijk al dacht.

16+ deze film, geen idee waarom. Er worden wat tieten getoond, maar verder is dit allemaal niet zo schokkend in beeld gebracht. En bij zulke onderwerpen mag het journaal ook wel naar die leeftijdscategorie als het sec daar om gaat.

Verder wel een aardig inkijkje in die Brusselse wereld met de gevolgen van jarenlang falend beleid, bijzonder sfeervol geschoten met goede passende muziek. Knap ook hoe de sympathie van de zwarte groep richting de allochtone groep ging. Nu ja, een beetje, want een hoop van dat kansloze volk zou ik het liefst tegen een muur drukken en hun gezicht daar langzaamaan tegenaan wrijven. Irritante mensen die zichzelf heel wat vinden maar gewoon eens moeten werken en niet zo in een slachtofferrol kruipen.

Probleem van de film echter zijn Romeo en Juliet zelve. Hem vind ik in het begin vooral een onuitstaanbaar strontvervelend rotjoch. Hij krijgt daarna wat sympathie (vooral omdat die andere groep nog maffer is) maar heeft al zijn credits al verspeeld. Al is dat hele gedoe dat hij eruit wil stappen wel zo uitgekauwd inmiddels. En bij haar, prima rol dan weer, begreep ik nooit waarom ze bij al die mafkezen zit. En zo kon ik nooit echt meegaan in de film omdat het centrale verhaal de geloofwaardig, mijn aandacht en mij sympathie niet had. Misschien verdient de film om haar positieve punten wel een hoger cijfer, maar vandaag niet. 1,5*.

Strakke film!

Een soort Westside Story. Maar veel mooier

Een heftige film, hoewel er ( gelukkig) ook weer niet al te gedetailleerd die scenes gefilmd worden.

Goede cast, flink wat geweld, maar met een pakkend ( simpel) verhaal lijn.

Een nogal Naïef meisje is Mavela wel, maar daardoor is het wel een zwaar drama geworden.

heb wel gelijk een heel ander ( onveilig) beeld gekregen rondom Brussel na het zien, wat wel weer even moet weg ebben

pluspunt dus dat het allemaal realistisch overkwam.

Rellen bij film ‘Black’ in Kinepolis Brussel

Het waren krantenartikels met soortgelijke koppen die in de periode rond de release van Black het nieuws leken te domineren. Niet dat de film aanzet gaf tot geweld (het probleem zat hem in de 16+ rating waardoor veel jongeren tickets voor een andere film kochten en dan in de, ondertussen overbevolkte, zaal gingen plaatsnemen waarna er rellen waren) maar het is me altijd wel bijgebleven. Er bestaat dan ook niet iets als slechte reclame en toen ze dit een tijdje geleden op televisie gaven, wou ik hier wel eens voor gaan zitten.

Zeker omdat Patser, de nieuwste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah, binnenkort in de zalen gaat komen en ik het eigenlijk schandalig vond dat ik nog steeds niets van dit duo gezien had. Op zich een film die eigenlijk compleet voldoet aan de verwachtingen. El Arbi en Fallah hebben een stijl die nog niet veel in de Belgische cinema te zien is geweest en slagen er in om een ietwat flauw aftreksel van Romeo & Julia toch nog leven mee te geven. Misschien iets groffer dan ik in eerste instantie had verwacht, maar het is vooral jammer dat de film naar het einde wat uit de bocht vliegt. De opbouw met de escalatie tussen de twee bendes is degelijk, maar die zelfopoffering van Mavela.. Dat is me toch net iets te gemakkelijk. Heb volgens mij het gelijknamige boek van Dirk Bracke ooit wel eens gelezen, maar absoluut geen idee meer in hoeverre boek en film van elkaar verschillen. Benieuwd trouwens in welke mate deze film het algemene beeld van Brussel beïnvloedt. Lijkt me in ieder geval duidelijk dat dit in alle opzichten een overdreven beeld is van de stad die ooit door Trump een hellhole werd genoemd.

Ik ben de laatste tijd wat meer bezig om Belgische (al zijn het eerlijk gezegd vooral Vlaamse) films te zien en dan valt toch snel op dat er qua cast altijd in hetzelfde vijvertje wordt gevist. Dat is bij Black niet het geval omdat er voor bijvoorbeeld de twee hoofdrollen (Martha Canga Antonio als Mavela en Aboubakr Bensaihi als Marwan) mensen worden gekozen die nog niet eerder voor de camera stonden. Altijd een gevaarlijke zet, maar elke acteur is ooit moeten debuteren en Antonio en Bensaihi doen dat goed. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de cast, maar ook (audio)visueel is dit een erg fijn filmpje gebleken. Veel grauwe scènes en een soundtrack die ik in het dagelijkse leven niet zou opzetten, maar die hier erg goed past.

Wil Image ook nog wel eens een keertje laten passeren, maar tot nu toe spreekt Patser me toch nog net iets meer aan. Daarin beginnen al wel de bekende gezichten op te duiken (onder andere Matteo Simoni) maar het kan nog altijd wel leuk uitdraaien. Fijn om Black eens gezien te hebben, maar een meesterwerk is het niet.

3.5*

Deprimerende bende.

Nee, ik werd er niet vrolijk van. Rauwe film over kansloze lui in Brusselse Molenbeek bendes. Marokkanen, zwarte Afrikanen, drugs, (seksueel) geweld, uitzichtloos- en machteloosheid. Dat werk.

Westside Story meets Romeo & Juliette.

Voor de hoofdpersonages kon ik geen sympathie opbrengen ook al deden ze het best aardig. Het deed me niet zoveel. Pas de laatste 10 minuten werd het ondanks de overduidelijke voorspelbaarheid best spannend.

De Brusselse politie vond ik trouwens wel knullig overkomen. Dat straalt toch geen enkele authoriteit naar die gastjes uit.

De zwarte inspecteur was ook een miscast, die leek net uit de 'Buik-Billen-Bonus' reclame van AH te zijn weggelopen.

Serieus genoeg om te reageren blijkbaar.

Zo, got me! Even bijkomen.

Ik neem je reactie serieus, enkel je motivatie voor je beoordeling niet. Zo vol van agressie en woede.

Pecore: Agressie valt wel mee, al krijg ik wel neigingen ja. En ik heb een aversie tegen bepaalde mensen, zeker in films vaak zijn dat vaak allochtonen, zoals zij worden afgebeeld. Maar blank met ketting, petje en stekeltjeshaar evenzeer zo vaak in films. Ik heb dat niet per se tegen een bepaalde groep.

Volgens mij heb ik nooit een boek gelezen van Bracke, maar goed nu weet ik ook waarom. Black doet me wat denken aan Cidade de Deus maar dit is wel een pak dichter bij huis. Daar is het lokale bevolking, dit is wel degelijk geen lokale bevolking. Allereerst hebben de hoofdpersonages geen chemie en is zeker Marwan niet bepaald sympathiek. Wat voor boodschap geeft deze film ook: werken van 9 tot 5, komop zeg ben je een Vlaming ofzo? Ga gewoon stempelen, man, je verdient meer. Garagist, jij? Ja, ik wil geld verdienen op een cleane manier.

Allemaal mooi en wel maar we zien daar uiteindelijk niets van en als de enige boodschap van de film dan is dat het lastig is om uit een bende te geraken, dan is dat toch een magere boodschap want dat had ik voor de film ook al wel kunnen raden. Altijd al zo geweest bij maffia's of bendes.

De politie komt nogal laks over, meestal komen ze er met een waarschuwing vanaf. Deze handelt pas als het te laat is, nochtans dacht ik dat proactief denken iets van deze tijd was (maar dat is enkel in theorie zo waarschijnlijk)?

Ik vind dit echt zo'n film die misschien goede bedoelingen heeft maar op mij gewoon overkomt als racistisch (zwarten tegen Marokkanen) en een verheerlijking is van geweld, criminaliteit en verkrachtingen. Ook gewoon een film die de clichés en stereotypen weer maar eens bevestigd en er verder niets aan doet om dat te veranderen.

mooie film ,keihard mooi !!

zag de filmmakers op dwdd ,grappig duo !!

Script is niet heel goed. Regie goed.

Ik zit 'm nu te kijken, en deze film is goeddddd!

Het is niet erg subtiel hoe Adil El Arbi en Bilall Fallah met 'Black' (2015) de schaduwkant tonen van hún Brussel. In het hart van de Europese Unie een geweldcyclus van misdaad, seks, de politie pesten, benderegels, verschillende vormen van seksuele intimidatie en zelfs verkrachting. Energiek in beeld gebracht met een videoclipachtige stijl als van 'Smack my Bitch Up' (The Prodigy) of 'Stress' (Justice), terwijl de film een potpourri heeft van muziekstromingen en verschillende tonen. Hoe El Arbi en Fallah een multicultureel, grootstedelijk Brussel neerzetten waar een eclectische kakofonie klinkt van Frans, Vlaams Marokkaans-Arabisch en andere talen. Identificeerbaar (op het ongemakkelijke af) naar groepen in de samenleving die veel gerepresenteerd worden, maar hier zelden zichzelf mogen representeren en een licht werpen op wat voor hen schuurt of wringt. Onder de castleden dan ook geen enkele Belgische cinemagrootheid, maar naast deze minderheidsregisseurs ook een diverse cast aan niet-witte amateuracteurs die anders niet vaak afstuderen aan de gevestigde toneelscholen.

'Black' (2015) neemt geen gas terug in hoe het deze jonge mensen toont tegenover de mistroostige, deprimerende decors van verveloze flatgebouwen, lelijke schotelantennes en overal straatvuil. En zonder een te moralistisch lesje om de bange burger moed te geven dat hier vooroordelen worden ontkracht of die dekselse rekels eens een bevoogdend vingertje moeten krijgen. Het is meer hyperbolische, no-nonsense genrecinema dan uitgesproken sociaal realisme. Het jonge regisseursduo zoekt de grenzen op van de goede smaak - ze gaan er misschien zelfs snoeihard overheen- maar hebben zo tegelijkertijd de vrijheid om zelf naar een vorm te zoeken waarin ze hún verhaal willen vertellen. In your face. Hier zijn we. Wegkijken is geen optie. Als een mokerslag die de aandacht afdwingt en andere perspectieven open. Op een manier dat er een (achteraf volslagen belachelijke) mediahetze rond hun film ontstond omdat het identificatie oproept met mensen aan de zelfkant van de samenleving. Niet alleen sympathie of empathie maar identificatie. Als het lekker kan zijn om in een GTA of een Breaking Bad je te identificeren met mensen die het criminele pad opgaan, dan moet dat ook mogelijk zijn in producties waar mensen uit minderheidsgroepen zelf verhalen bedenken rond hun eigen ervaringen uit Brusselse banlieues.

Bijzonder tof ook dat deze twee jonge gasten wellicht een internationaal podium krijgen met hun bijdrage aan die nieuwe Beverly Hills Cop. Dat iets van de energieke vibe uit 'Black' (2015) behouden blijft als ze zich genoodzaakt zien om concessies te doen met grote acteursnamen, meer budget en een geijkte franchise. Maar ik heb er een goed gevoel bij dat Adil El Arbi en Bilall Fallah belangrijke filmmakers kunnen gaan worden, omdat ze vorm geven aan de wensen, verlangens en verhalen vanuit weinig gehoorde groepen.

Voor alle duidelijkheid: Black - Dirk Bracke (2006) - BoekMeter.nl

(jeugdboek !)

Ah ja, dat is inderdaad onhandig geformuleerd, ook omdat ik wist dat het hier eigenlijk om een adaptatie ging. Ik suggereer nu ook een beetje dat de filmmakers direct de ervaringen hebben uit deze film en dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Wel denk ik dat ze zich het oorspronkelijke materiaal hebben toegeëigend en het meer blaxploitation is (maar dan vertaald naar een Brusselse context) dan een klassieke jeugdboekenverfilming. Het zou me iig niet verbazen als het een hele losse bewerking is.

Nou dan heeft in ieder geval een van ons er iets aan gehad

Ik durf me er niet over uitspreken, want heb het boek nog niet gelezen.

Wel is het zo dat Bracke in àl zijn boeken (allemaal jeugdboeken trouwens) op een behoorlijk pittige manier zware onderwerpen aansnijdt. Ook Bo is gebaseerd op een verhaal van hem - Het Engelenhuis.

Ik zal eens een boek van hem lezen. Heb een zwak voor kinderboeken die over het randje gaan.

Toch maar voorzichtig mee zijn. Voor je 't weet ben je zelf het hoofdpersonage in het volgende boek van Bracke…

Hahaha.

Half.

Aan de ene kant is dit erg indrukwekkend voor een productie die van onze buren komen. Ik vind België toch wel degelijk betere films afleveren dan Nederlandse. Misschien is het ook omdat de acteurs hier Frans spreken, en dat dat iets minder klungelig overkomen.

Voor de rest is dit verrassend rauw en hard soms. Maar qua geweld vond ik het vaak nog wel meevallen. Er zitten een aantal redelijk bloederige beelden tussen, maar deze zijn vaak op 1 hand te tellen en in vergelijking met andere R-rated films is het ook niet veel explicieter of ernstiger. Wel een aantal gedurfde verkrachtingsscènes, ik denk ook dat dit het gene is wat mensen vooral onder "hard" en "expliciet" verstaan hier.

Het gang-gehalte in de film werkt. Het voelt echt wel degelijk rauw aan. De vechtpartijen zijn best goed in beeld gebracht en het regie-duo weet alles goed, realistisch en sterk in beeld te brengen. Het is dus ook wel degelijk verdiend dat ze nu in Amerika mogen werken.

Het element wat echter onderuit gaat is de romantiek. Een soort romeo & juliet verhaal tussen een gang-film. Een zeer aparte, ergens wel logische keuze. Maar echter werkt het niet, en dat is ook het pijnpunt in de film helaas.

De romantiek voelt te geforceerd aan en is te veel aanwezig. Als de film gewoon meer op het gang-gehalte had geconcentreerd was dit beter geweest. Nu heb je eigenlijk een film die geen keuze lijkt te maken. Ik heb dan liever dat 1 van de 2 elementen op de achtergrond wordt gehouden.

Heftige film. Brussel als achtergrond van de strijd tussen twee rivaliserende bendes. Waarbij zich een Romeo & Julia story ontvouwt tussen Mavela, lid van Black Bronx, en Marwan, lid van de 1080’ers (en waarbij deze postcode staat voor Molenbeek). Misschien wordt naar het Romeo & Julia verhaal ook wel verwezen wanneer Marwan bij zijn ondervraging op het politiebureau ludiek weet te vertellen dat hij (als alibi) Shakespeare aan het lezen was.

Sterk en levensecht geacteerd verhaal van mensen die andere mensen vreselijke dingen aandoen. Mooi hoe men de bendemechanismen - peer pressure - blootlegt.

Dit alles vakkundig in beeld gebracht door het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah. Ik hou er wel van hoe ze af en toe in versneld tempo real time lapses in het verhaal monteren, had ik ook al gemerkt bij Patser (2018) - MovieMeter.nl. Laatstgenoemde film vertelt ook een misdaadstory maar daar is het allemaal net wat verteerbaarder omdat er een comedy element is toegevoegd. Black daarentegen is allesbehalve comedy maar bittere ernst. Als kijker moet je bestand zijn tegen een portie gruwelijk (want realistisch) geweld, tot groepsverkrachting toe. Uiteraard geen film waar je vrolijk van wordt maar het regisseursduo heeft het onderwerp naar mijn aanvoelen op een integere manier gebracht. Een film die een keer gemaakt moest worden. Prachtig eindshot trouwens, een soort choreografie van verstild geweld.

Een rauwe film met als rode draad een romantische relatie tussen twee tieners, die ieder voor zich lid zijn van rivaliserende bendes in een voorstad van Brussel. De gewelddadige confrontatie tussen de bendes voel je lang van tevoren aankomen. Dat doet niets af aan het feit dat het voorafgaand aan die climax een boeiend psychodrama is met eersterangs acteerwerk van de beide jonge protagonisten.

Deze film is veel beter dan het rommelige Patser (2018), die El Arbi en Fallah hierna maakten.

Romeo en Juliette in Brussel. Marie- Eveline(Martha Antonio Canga) kortweg Mavela genoemd is een Congolees meisje die woont in de Matongewijk in Brussel waar voornamelijk Congolezen wonen. Ze is lid van de Black Bronx gang. Ze ontmoet een Marokkaanse jongen Marwan (Aboubakr Bensaihi) van de rivaliserende1080 gang in Molenbeek. Ze worden verliefd maar dat zorgt voor spanningen tussen de twee gangs. El Arbi en Fallah hebben duidelijk goed gekeken naar China Girl van Abel Ferrara en hoewel zij de liefdesplotlijn beter volgen weten ze er daardoor niet een veel betere film van te maken. Het blijft allemaal wat oppervlakkig ondanks het goede spel van de twee hoofdfiguren. Bijvoorbeeld wanneer ze te tonen dat de leider van Black Bronx getraumatiseerd is, waarom moet ik door 1 scene sympathie voor iemand krijgen die de hele film verderfelijk is? Ook de brute verkrachtingen die gepleegd worden door Black Bronx en de serieuze criminele activiteit waarmee zij zich bezighouden zoals dealen en afpersing ten opzichte van de kruimeldiefstallen en kwajongensstreken(molotovcocktails gooien naar de kit) van 1080 zijn een mislukte poging om 1080 als sympathieker af te schilderen maar dat ik dan wel moet geloven dat beide gangs aan elkaar gewaagd zijn maakt de film ongeloofwaardig. Dat de aanvankelijke reden voor rivaliteit tussen de gangs niet echt duidelijk word zorgt dat ik het ook allemaal wat vaag en gekunsteld vond. Waar dit bij China Girl juist enorm duidelijk was van meet af aan, te dicht op elkaar. De wijken Matonge en Molenbeek liggen wat verder uit elkaar dan Chinatown en Little Italy in New York City omdat de wijken Kunstberg en Kuregem er nog tussen zitten. Verder zaten ze elkaar op zakelijk gebied niet in de weg leek me maar aan de andere kant weet ik ook dat dit soort figuren vrij weinig nodig hebben om elkaar naar het leven te gaan staan. De film geeft wel een duidelijk beeld van het troosteloze en verpauperde Brussel-Noord als een plek waar je voor je verdriet nog niet wil komen maar als je er woont ook niet makkelijk kan ontvluchten.

Redelijke Romeo & Julia adaptatie. Liefde op een schoteltje met wat geweld eroverheen, of is het eerder omgekeerd?