Black (2015)

Ok het verhaal op zich is niets nieuw, maar dit is een straffe genrefilm, van het soort dat er in België nog niet is gemaakt. Eindelijk laat de 'superdiverse samenleving' zich ook zien in de filmwereld.

Op de Amerikaanse leest geschoeide maar erg professionele cinematografie, die zeker bijdroeg aan het 'binnenkomen' van het vrij harde verhaal. Het sterkste punt van deze film is echter de acteursregie, er wordt werkelijk alles uit de zeer jonge en onervaren cast gehaald. Knap staaltje van scouting ook.

Toch al beter dan Image. Ik kan er alleen maar respect voor opbrengen dat El Arbi en Fallah met films als deze een nieuw genre introduceren in de Belgische filmwereld. Echter doen ze dat niet op een bijster bijzondere manier. Cidade de Deus was een referentiepunt voor de twee jonge regisseurs, maar deze film is een stuk gelikter. Adil en Bilall azen in een aantal scènes op een krop in de keel bij de kijker, maar dat lukt niet helemaal. De film is daarvoor toch net iets te onpersoonlijk. Arthouse is het sowieso zeker niet.

Ik had het ook moeilijk om sympathie te krijgen voor de hoofdpersonages, en vond niet echt een referentiepunt. Daarnaast had de film toch nog een stuk zwarter en rauwer gemogen. Ik miste de echte emoties. De angst in de ogen van de personages was niet genoeg af te lezen. De verhoogde hartslag bij een gevecht of diefstal was niet te voelen. Er werd een beeld geschept alsof de meeste leden van de bendes immuun zijn aan dat soort buitensporige praktijken. Stereotiep machogedrag vult het gat voor een groot stuk.

Provocerend vind ik dit werkje sowieso niet te noemen. Ik vind juist dat de film erg op veilig speelt, en dat Adil en Bilall behoorlijk binnen de lijntjes de kleuren. Hun filmstijl is professioneel, maar mist creativiteit en is te standaard. Kijkt heel goed weg, maar grijpt de kijker onvoldoende bij zijn nekvel. 'Leuk', maar cineasten zullen weinig aan Black hebben..

Dat verheerlijken van bendecultuur ligt misschien aan de holle videoclipesthetiek van Hans Herbots (scenarist van Black, maar had als ervaren regisseur sowieso wat in de pap te brokken), zie ook onbedoelde exploitationfilm Bo over tienerhoertjes in nood. Beide trouwens verfilmingen van Dirk Bracke: nu plots in de recensies / promopraat verheven tot compromisloos jeugdauteur, vroeger werd hij gezien als het laatste redmiddel voor lastige pubers die écht niet wilden lezen, onder het mom van: die sensationele troep van Bracke houdt ze tenminste weer een paar uur koest. Zo ook Black, een bloemlezing van door de media opgeblazen faits divers uit het Brusselse, met als triest dieptepunt de voorstelling van groepsverkrachtingen als 'straf-ritueel'. Modus operandi van de bende: ze zetten steeds hetzelfde rapnummer op tijdens de daad (meiden molesteren op verplaatsing? Geen nood, daar hebben we de boombox al!). De sentimentele Hollywood trucjes zijn dan weer het handelsmerk van regisseursduo El Arbi en Falah, denk maar aan het onwerkelijk pathetische, volledig ironieloze slot (een carbon copy van het al even abominabele einde van Broeders - worden we nu al zelf-referentieel, jongens?) of de betekenisvolle manier waarop Marwan het kettinkje van zijn ebbenhouten prinses terugvindt op het plaats delict (Charles Brosnon heeft zo ook veel sieraden mogen oprapen in zijn carrière). Nu ja, we mogen niet te kritisch zijn: ik heb me best vermaakt met dit urban filmpje.

Black werd wat ondergesneeuwd door relletjes in Brussel (vanwege de leeftijdsgrens trouwens) en daarna het thema dat actueel werd met de onderzoeken in Molenbeek naar aanleiding van de aanslagen in Parijs. De film zelf heeft qua verhaal er niet echt iets mee te maken en is veel meer dan wat er al over geschreven werd.

Ik had eerder Image al gezien, de debuutfilm van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Een sterke film, al blijft het een lokale film die gewoon fris gemaakt is door enkele nieuwe creatievelingen in de filmwereld. Black is een ander verhaal. Het gaat uit van Romeo and Julia met 2 rivaliserende bendes. Het werkte al eerder in de filmwereld, dus waarom nu ook niet. Zeker als het een serieuze update krijgt. Qua stijl is het zeer flitsend en toch sfeervol. Ik moest meteen denken aan Cidade de Deus. Maar dan gemikt op een Brusselse omgeving in plaats van het warmere Rio.

Ik lees hier in vorige berichten dat bendes verheerlijkt worden. Ik heb geen idee hoe het er aan toe gaat in Brussel. Maar ik weet wel dat dit film is. De Italiaanse maffia is ook niet wat The Godfather er van maakt denk ik. het geheel is in elk geval zeer boeiend om te zien. Zowel qua regie, verhaal als muziek en beelden. Dat Martha Canga Antonio ondertussen al enkele prijzen heeft verdiend mag geen wonder heten. En de muziek is magnifiek. De beelden onder Back to Black van Oscar and the Wolf zijn indrukwekkend. Na de film was het toch even slikken. Te bedenken dat het verhaal van Romeo and Julia nu niet zo onbekend is.

Ik wil niet te veel van de film prijsgeven, u moet zelf maar kijken. Wel dat het zeer goed meevalt. Dit is geen typische Belgische film. Geen achterbuurtfilm van D'Ardenne of een oer-Vlaamse film van Van Looy of Verheyen. Ik zie een frisse aanpak en een echte film van deze tijd. Hopelijk gaan we nog veel werk zien van dit regisseursduo.

Positief: er wordt best goed in geacteerd, met name door Martha Canga Antonio die de rol van Mavela op zich neemt. En de dialogen tussen de Marokkanen zijn echt weggeplukt uit de dagelijkse Marokkaanse samenleving in Brussel. Geestig en herkenbaar.

Maar verder kan ik hier echt niets positief over verzinnen.

De film pretendeert maatschappijkritisch te zijn, de mensen wakker te willen schudden, een aanklacht tegen racisme,...

Persoonlijk vond ik de film zelf net heel racistisch gemaakt. Het viel me halverwege de film op, bleef hangen en werd er meer en meer door gedegouteerd.

Enerzijds heb je de Afrikaanse 'gang'. Zij worden weerspiegeld als een bende wilde beesten die voornamelijk vrouwen verkrachten, zelfs die van hun eigen groep. Zij gebruiken wapens, vermoorden oa ook hun eigen broeders.

Daartegenover heb je de Marokkaanse 'gang'. Wat doen zij? Ze beledigen elkaar, spelen wat met de politie, stelen van een vrouwtje van 70.

En ze offeren zich op voor hun naaste door zelf in de gevangenis te gaan zitten. That's it.

De Afrikaanse bendes worden duidelijk afgeschilderd als de monsters, met de Marokkanen valt het allemaal best wel mee.

Op een bepaald moment zie je een Afrikaan die naar een docu zit te kijken over de volkerenmoord in een Afrikaans land. Alsof men lijkt te willen zeggen: 'het zit nu eenmaal in hun roots'.

Verder viel het verschil in de 2 verkrachtingsscènes op. Bij het Marokkaanse meisje wordt alles suggestief gefilmd. Maar bij het Afrikaanse meisje wordt alles in volle glorie over uw beeld gegoten.

Wat een onding. Pek en veren voor deze film!

Vanavond gezien in UGC Brussel. Vond het veel beter dan Image. De regie is beheerster en het geheel had meer structuur, qua look eigentijds en modern. Dat maakte van Black toch een meeslepende filmervaring, met dank aan de twee hoofdfiguren die ver boven mijn verwachtingen speelden. Ze zorgden voor gevoel en humor en gaven hun personages sympathie mee.

Wat een gelul alweer hier over "verheerlijken van bendecultuur" en "racisme". De afloop van de film toont net duidelijk dat dat niet het geval is . Moeten we dat werkelijk elke keer bij zo'n film gaan zeggen dat niet iedere allochtone jongere is zoals in deze film? Dat weet iedereen die wat bij zijn verstand is ook wel. Black toont vooral dat je niet zomaar kan weglopen uit de greep van zo'n gang, die hun eigen wetten stellen.

Ik vind ook de Brusselse decors die ik elke dag zie iets toevoegen maar dat is dan ten persoonlijken titel : ik werk namelijk vlak bij station Brussel Noord en hang dan ook regelmatig in die buurt rond. De gebeurtenissen op het scherm voelden voor mij heel nabij en heel even zag Brussel er als een soort Chicago uit. Vond het prima entertainment, al is het slot wel erg voorspelbaar .

Joseph Goebbels hada ongetwijfeld van deze film genoten en het omgedoopt tot 'Der ewige Afrikaner'. De verwerpelijke centrale boodschap van deze film: Marokkaanse bendeleden zijn tasjesdieven met een erecode [geen oude vrouwtjes beroven] en 'Afrikaanse' bendeleden intimideren iedereen op straat, schromen niet rivalen in het openbaar een kogel in de knieschijven te jagen, chanteren, gebruiken drugs, behandelen vrouwen als oud vuil en zijn niet vies van groepsverkrachtingen. Dit alles wordt ook expliciet in beeld gebracht in dit bijzonder twijfelachtige exploitatiewerkje. Het Romeo & Julia-verhaaltje is volkomen ongeloofwaardig [hoe is het mogelijk dat de twee geliefden hun affaire zo lang geheim weten te houden], bovendien zijn de ouders (op welgeteld één moeder na) volstrekt buiten beeld. Geen film die sociale misstanden aan de kaak stelt, maar een smakeloos exploitatieproduct met een ronduit hypocriete epiloog.

In Black worden een Marokkaanse jongen en een donker meisje verliefd op elkaar. Hun ‘bendes’ moeten echter niets van elkaar hebben en hun liefde is dan ook eigenlijk onmogelijk. Toch worden ze verliefd en proberen ze er alles aan te doen bij elkaar te zijn, met alle gevolgen van dien. Dit levert een harde film ook vol met geweld, verkrachtingen en zelfs moorden. Maar laat ook zien dat liefde iets is wat iedereen kan verbinden. De film blijft helaas iets te oppervlakkig om naast het liefdesverhaal ook op andere vlakken indruk te maken.

'Black' Recensie - Filmtakers

Zo. Dat laat een vieze smaak achter.

Het camerawerk krijgt een voldoende, het gebruik van muziek (al is het niet mijn gebruikelijke smaak) was ook niet onaardig, en Martha Canga Antonio speelt zelfs behoorlijk goed als de steeds verder in een bende verstrikt rakende Mavela. Maar Black heeft een niet gering probleem: die misselijke pisvlekken van een karakters die de rest van de film ontsieren maken het erg moeilijk om je verder te identificeren met al wat er gaande is. Wanneer deze star cross'd interracial ganglovers' liefde goed en wel begint te bloesemen, hebben we Marwan al zien stelen, schelden, op posters met agenten rochelen, vechten, molotov cocktails op politiewagens gooien, zich als een seksistisch zwijn zien gedragen en nog wat ander kleurrijk gedrag. Voor echt medeleven is dan al te laat.

'Ze moeten altijd ons hebben, omdat we Marokkanen zijn', verzucht een van de afgrijselijke crimi-darmpjes. Zou je denken? Zouden die andere dingen er niet misschien ook wat mee te maken hebben? Ik weet het niet hoor. Ik realiseer me dat raciale vooroordelen een pijnlijke realiteit zijn voor dit soort groepen, maar deze jongens zou je toch met plezier... Ik zal de zin niet afmaken. Ik ben erg voor meerdimensionale karakters, en meeleven met een fictief personage dat je in het normale leven een crimineel zou noemen, is me ook niet vreemd. Het is tevens beslist niet zo dat geweld of narigheid in films me tegenstaat, in tegendeel. Black creëert echter door zijn keuzes een uitzonderlijk gebrek aan engagement bij mij als kijker.

Of de film geweld en bendecultuur verheerlijkt, zoals door sommigen is aangekaart, weet ik niet zeker. Ik denk niet bewust. Maar de manier hoe geweld en verkrachting gefilmd worden lijkt inderdaad meer gericht op het spektakel ervan, dan tonen hoe ziek en gruwelijk het is. Een teder moment van moeder die daarna dochter troost onder de douche, valt daardoor vervolgens weer deels in het niet. In Ron Howards A Beautiful Mind zit een scène waarin de wiskundige John Nash zich inbeeldt wat er gebeurt als ze met een groep jongens allemaal hetzelfde blondje zouden versieren. De conflicterende bedoelingen lopen op elkaar stuk, en je ziet de karakters voor je ogen verdampen als sneeuw voor de zon. Het bleek een vergeefse hoop dat zulks ook met de karakters in deze film zou gebeuren. Poef. Weg.

Waar het klassieke verhaal van de onmogelijke, gevaarlijke liefde van zichzelf genoeg drama herbergt, en de criminele bendecultuur zich uitstekend loont voor een goed, interessant drama (het oneindig veel betere Cidade de Deus werd al even genoemd, maar La Haine zou je ook kunnen noemen), blijft daar in Black weinig tot niets van over. De pogingen tot nuance of context zijn belabberd op zijn best, en dat de basis van de film een jeugdboek is, zou nooit een excuus mogen zijn voor een gebrek aan diepgang of nuance. Jongeren die oud genoeg zijn om dit te lezen, zijn ook in staat om meer diepgang te verwerken dan wat hier geboden wordt. Toen het einde zich aandiende was ik blij dat het voorbij was.

Dat het voorspelbaar is, is één ding. Maar wanneer je als kijker met een behoorlijk gelaten desinteresse toekijkt hoe twee jongeren hun laatste adem uitblazen, dan is er toch ergens onderweg iets misgegaan.

2*

Het beoogde doel om de harde realiteit van jeugdbendes uit te beelden kwam voor mij niet echt geslaagd over. Het Romeo & Juliet achtige liefdesverhaal en de stereotypen(waar dienstbaar gebruik van wordt gemaakt) zijn hier zeker debet aan. De Brusselse straten zijn wel sterk grauw en duister neergezet en doen niet onder voor de Amerikaanse "probleemwijken", maar verder bevat het scenario te weinig stof om het te laten slagen.

Een meerwaarde voor de Belgische cinema.

Het is niet mijn favoriet soort film, het haantjesgedrag is soms wat moeilijk te verteren en het bendegedrag is ook niet iets wat mij geweldig goed ligt. Maar binnen het genre staan Arbi en Fallah best hun mannetje.

Wel enorm blij dat het geen blanke regisseurs zijn, want dan was van deze film geen spaander heel gebleven. Dat de film verder geen afspiegeling is van een grotere realiteit mag hopelijk ook wel duidelijk zijn, daarvoor is het toch gewoon te duidelijk een genrefilm geworden. Binnen die context is Black gewoon een zeer kundige film.

Misschien wordt er iets te vaak de makkelijke weg genomen en had de film net iets gedurfder gemogen, maar de zware momenten hebben genoeg gewicht, de personages zijn voldoende ontwikkeld en het acteerwerk verdient ook wel een pluimpje. Visueel ziet het er goed uit, soundtrack wordt sterk aangewend en de film werkt gewoon goed. Het is niet bijster origineel of verrassend, gewoon sterk uitgewerkt. Zoals het een goede genrefilm betaamt.

Beter dan ik verwacht had. Arbi en Fallah brengen iets wat voorheen niet echt in België te zien was en doen dat op een meer dan verdienstelijke manier. De film behoort niet tot m'n favorieten, maar hun volgende pik ik wel weer mee denk ik, of ze moesten Koen de Bouw in de hoofdrol casten.

3.5*

Visueel niet verkeerd en ook de soundtrack doet zijn werk indien nodig. Het kijkt ook allemaal wel aardig weg, maar verder is dit de zoveelste ondermaatse, sociaal-geëngageerde huilie huilie film. Open deuren worden ingetrapt alsof het niets is en de meeste stereotypes zijn ook van de partij. Het einde was voorts lachwekkend in al zijn potsierlijkheid. Sluit me verder aan bij John Milton's recensie. 2*.

Pazmaster schreef :

Goeie film over een jongen en meisje uit twee rivaliserende bendes die verliefd op elkaar worden. Uiteraard losjes gebaseerd het stuk van Shakespeare, maar dan verplaatst naar de allochtone achterbuurten van het hedendaagse Brussel. Onderhoudend, maar het verloop is nogal voorspelbaar. Redelijk rauw in beeld gebracht.

Een hele verbetering t.o.v. IMAGE. Dit keer zijn de personages wel geloofwaardig, misschien ook omdat de meeste jongeren nooit enige acteer-opleiding hebben genoten en gewoon vanuit de buik spelen. Men kan alleen hopen dat de geschetste verhaallijnen fictie zijn en alleen uit het creatieve brein van de scenaristen komen (dat zal wel) maar Adil en Bilall weten waarover ze het hebben, daarom vrees ik dat het weleens dicht tegen de realiteit zou kunnen aanleunen. Jammer dat ook dit keer, "het einde" de eerder genoemde geloofwaardigheid dan weer naar beneden haalt wegens een te hoog Romeo en Julia gehalte.

Een goede actie/misdaad/drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Tsja, het zal wel enigszins realistisch zijn wat we in deze Black zagen, maar voor mij blijft België toch vooral het land waar iedereen lacht(en het taaltje is zo zacht). Black is m.i. een hernieuwde interpretatie van betere films als Romeo and Juliet of West Side Story. Goed gemaakt maar niet helemaal geloofwaardig dus, laat staan gedenkwaardig. Mijn frietje zal mij door deze donkere filmervaring niet minder gaan smaken, en steden als Antwerpen/Brussel blijven voor mij leuke

trekpleisters.

Mixed feelings

Ondanks wat positieve punten, kon ik maar niet door de negatieve punten heen prikken. Deed me heel erg denken aan een andere film waarin ik dezelfde elementen ook al niet echt kon waarderen, La Haine. Geromantiseerd of niet. Het zal wel gebaseerd zijn op waarheid, maar ik kan totaal niet tegen dat overdreven stoere gedoe van dit soort gastjes die altijd maar lopen te klagen en blijkbaar geen andere uitweg zien dan geweldsdelicten plegen en zich verzetten tegen elke vorm van autoriteit. Zelfs tegen hun ouders die hen waarschijnlijk weer voor de zoveelste keer uit de gevangenis mogen komen halen. Ik weet niet wat het is, maar dit soort type mensen roepen bij mij alleen maar ergernis op. Wat Black dus wel erg goed doet is een bepaald gevoel oproepen. Goed uitgewerkt is dat ze met geen mogelijkheid uit de bendes kunnen stappen en alleen maar meer in die neerwaartse spiraal van geweld terecht komen.

Positief is dus dat het wel een bepaald gevoel bij je oproept als toeschouwer, dat alles ondanks dat het geromantiseerd is wel als het echte leven van de jongeren overkomt. Maar ook op technisch vlak kon ik de film erg waarderen.

Erg jammer dat ik verder niet veel kon met het liefdesverhaal er om heen. Voelde voor mij een beetje geforceerd en ongeloofwaardig aan. En dat is wel waar de film zou moeten overtuigen. Als dat niet echt werkt blijft er van Black niet meer over dan een reeks van geweldplegingen die achter elkaar gemonteerd zijn. Verder dan de motivatie "uitzichtloosheid" en "huidskleur" komt het niet. Ik kan me niet voorstellen dat dat de enige reden zou zijn om de dingen te doen die ze hier doen. En dan doel ik voornamelijk op de groepsverkrachtingen die je min of meer door je strot worden geduwd.

Acteerwerk is wel erg sterk. Vooral Martha Canga Antonio speelt hier fantastisch. Ze krijgt een goede ondersteuning van de rest van de cast. Audio/visueel zit het ook gewoon erg goed. Prachtige nachtelijke opnames van Brussel gemixt met haast dromerige beelden van overdag. hoewel ik niet echt een fan ben van het soort muziek wat er hier ten gehore wordt gebracht, past het wel perfect in de film.

Een film die mij met ontzettend veel gemengde gevoelens achter liet. Echt slecht vind ik het niet, maar echt goed ook niet. Ik zit er echt tussenin. Wel is het een interessante ervaring.

"Slimste mens" Adil el Arbi heeft hier alleszins met deze film heel wat meningen losgeweekt. Wel interessant om allemaal te lezen.

"Black" is een film over de afschuwelijke haat tussen twee bendes van verschillende origine in het hedendaagse Brussel.

Het is rauw en kan geen mens onverschillig laten maar enerzijds is een onmogelijke liefde omwille van rassenverschillen niet nieuw, zodat op dat vlak "Black" er maar ééntje uit de rij is en anderzijds maakt de film amper gewag van de impact van het bestaan van dergelijke bendes op de gewone burgerbevolking. Een beetje spijt om het uitblijven van een totaalbeeld.

Eindelijk deze eens kunnen bekijken en vond hem niet slecht. In grote lijnen wist ik al wat ik kon verwachten, maar toch was hij wel eens het bekijken waard. Het verhaal verveelde niet en verder zag de film er prima uit.

De moeite om eens gezien te hebben.

Deed me ietwat denken aan Romeo + Juliet, gecombineerd met misdaad. Had eigenlijk een mierzoete film verwacht waarin de liefde van de twee hoofdpersonages centraal staan, maar toch wordt er (meer dan ik dacht) aandacht gestoken aan het hele misdaadgebeuren en is de film geregeld vrij rauw. Het verhaal vond ik op voorhand ook al helemaal niks, en destijds heb ik bewust gekozen om deze film aan mij voorbij te laten gaan. De hele liefdesrelatie, de problemen met de bendes, maar ook de dood van beide geliefden die samen sterven deed me om eerlijk te zijn niet veel. Het meest interessant vond ik dan nog de soundtrack, al moet ik zeggen dat mijn kennis van de Franse taal de afgelopen jaren flink is afgenomen waardoor ik geen flauw idee heb waar voor mij het meest interessante nummer over ging.

Even voor de duidelijkheid, mocht er iemand zich afvragen 'waarom ben je dan toch aan deze film begonnen?' Ik heb Black als tip gekregen.

Beste film die ik in enige tijd (voor het eerst) heb bekeken, erg harde maar realistische film over de (jeugd)bendes in Brussel waar er na actie altijd reactie volgt en waar het verstikkende van een bende erg duidelijk gebracht wordt. Originele directe stijl van filmen die me wel aanstond. Meteen maar is op zoek naar het debuut van El Arbi en Fallah.

Sterke Belgische film van het duo El Arbi-Fallah. Zeer rauwe, harde film uit de Brusselse "onderwereld" waar jeugdbendes de plak zwaaien met kleine en grote criminaliteit. Jeugdbendes waar je net als in Cidade de Deus (kwalitatief sterker dan deze Black, maar laat dat geen schande wezen), moeilijk afstand kan van nemen. Je bent als het ware één met de bende, je hele persoonlijkheid, leven en denken draait rond deze groep. Je bent er afhankelijk van en je kan er niet uitstappen. Eruit stappen betekent net zoveel als zelfmoord plegen. Dit werd ook zo weergegeven door de broer van Marwan.

Deze 'Black' is een modernere en stoutere versie van Romeo & Julia: 2 personen die elkaars liefde betuigen op een heimelijke manier, verstrengeld tussen hoop en loyaliteit. De relatie tussen Marwan en Mavela kwam vrij geforceerd, niet naturel over. Echte vonken of magie ervoer ik niet tussen beide. Nochtans, los daarvan, vond ik hun acteerprestaties best goed (net als van de andere cast).

De montage, fijne muzieksound en camerawerk zat goed in elkaar. Het verhaal op zich was net iets minder. Heel veel geweld, een paar ijzingwekkende verkrachtingsscènes die je bij je strot grijpen, maar behalve het matige liefdesverhaal weinig lijn in de film. Maar desalniettemin is de film zeer geslaagd. Een film die in België weerklank kreeg, zowel positief als negatief, maar ik onthoud vooral de lef en de ballen die El Arbi en Fallah aan de dag legden om zonder veel omwegen een inkijkje te laten zien van Brusselse multiculturele jeugdbendes.

Heel goed.

Snauwende Franse (al dan niet Waalse) hiphop... Rauwe beelden van Molenbeek en jongeren die er flink doorheen zitten... Dat is het visitekaartje die Black al weggeeft. En het blijft niet bij een braaf en onmogelijk liefdesverhaal.

De film focust zorgvuldig over twee bendes in het uitzichtloze Brusselse molenbeek. De Black Broncks, bestaand uit Afrikaanse immigranten en de 1080's... bestaand uit Arabische jongeren. Twee bendes die elkaars bloed kunnen drinken. Je staat er ook van versteld hoe jongeren van rond de 15, 16 jaar zich hier al in een wereld bevinden die alles behalve zuiver is... En dat is zacht uitgedrukt... Zeker als we naar Black Bronx kijken... Ook de uitzichtloosheid van de 1080's is haast aan te voelen. Het wordt gevaarlijker wanneer Mavela van Black Bronx, oog in oog komt met Marwan uit de 1080's.

De film weet hierbij dan weer een erg mooi, sensueel maar ook een onmogelijke liefdesverhaal neer te pennen. De scene's tussen Mavela en Marwan zorgen voor mooie coming of age-achtige momenten, terwijl je ondertussen de dreiging van zowel de justitie als de meedogenloze Black Bronx leden je in je nek voelt hijgen. En inderdaad.... Wat er moet gebeuren, dat gebeurd nou eenmaal in deze kille wereld. Dat is de realiteit. Het is als een dag met zware regenbuien, terwijl zo af en toe de zon probeert door te breken.

Ja, deze film heeft me toch wel bij de strot gegrepen. Je wordt hier als kijker met de neus op de feiten gedrukt en goed gewaarschuwd voor dit soort milieus. Zelfs brute groepsverkrachtingen blijven niet uit... En dan al helemaal die scene tussen Marwan en Mavela in de tunnel... De bekentenis greep me naar mijn strot. Black is toch wel een van de uitzonderingen die echt focust op de omstandigheden, naast het cruciale verhaal. Het einde... Ja, bitter... maar toch...

Een film die ze van mij gerust wel op scholen mogen laten zien in de Nederlandse achterbuurten.

4,5*

16+ deze film, geen idee waarom. Er worden wat tieten getoond, maar verder is dit allemaal niet zo schokkend in beeld gebracht. En bij zulke onderwerpen mag het journaal ook wel naar die leeftijdscategorie als het sec daar om gaat.

Verder wel een aardig inkijkje in die Brusselse wereld met de gevolgen van jarenlang falend beleid, bijzonder sfeervol geschoten met goede passende muziek. Knap ook hoe de sympathie van de zwarte groep richting de allochtone groep ging. Nu ja, een beetje, want een hoop van dat kansloze volk zou ik het liefst tegen een muur drukken en hun gezicht daar langzaamaan tegenaan wrijven. Irritante mensen die zichzelf heel wat vinden maar gewoon eens moeten werken en niet zo in een slachtofferrol kruipen.

Probleem van de film echter zijn Romeo en Juliet zelve. Hem vind ik in het begin vooral een onuitstaanbaar strontvervelend rotjoch. Hij krijgt daarna wat sympathie (vooral omdat die andere groep nog maffer is) maar heeft al zijn credits al verspeeld. Al is dat hele gedoe dat hij eruit wil stappen wel zo uitgekauwd inmiddels. En bij haar, prima rol dan weer, begreep ik nooit waarom ze bij al die mafkezen zit. En zo kon ik nooit echt meegaan in de film omdat het centrale verhaal de geloofwaardig, mijn aandacht en mij sympathie niet had. Misschien verdient de film om haar positieve punten wel een hoger cijfer, maar vandaag niet. 1,5*.

Rellen bij film ‘Black’ in Kinepolis Brussel

Het waren krantenartikels met soortgelijke koppen die in de periode rond de release van Black het nieuws leken te domineren. Niet dat de film aanzet gaf tot geweld (het probleem zat hem in de 16+ rating waardoor veel jongeren tickets voor een andere film kochten en dan in de, ondertussen overbevolkte, zaal gingen plaatsnemen waarna er rellen waren) maar het is me altijd wel bijgebleven. Er bestaat dan ook niet iets als slechte reclame en toen ze dit een tijdje geleden op televisie gaven, wou ik hier wel eens voor gaan zitten.

Zeker omdat Patser, de nieuwste film van Adil El Arbi en Bilall Fallah, binnenkort in de zalen gaat komen en ik het eigenlijk schandalig vond dat ik nog steeds niets van dit duo gezien had. Op zich een film die eigenlijk compleet voldoet aan de verwachtingen. El Arbi en Fallah hebben een stijl die nog niet veel in de Belgische cinema te zien is geweest en slagen er in om een ietwat flauw aftreksel van Romeo & Julia toch nog leven mee te geven. Misschien iets groffer dan ik in eerste instantie had verwacht, maar het is vooral jammer dat de film naar het einde wat uit de bocht vliegt. De opbouw met de escalatie tussen de twee bendes is degelijk, maar die zelfopoffering van Mavela.. Dat is me toch net iets te gemakkelijk. Heb volgens mij het gelijknamige boek van Dirk Bracke ooit wel eens gelezen, maar absoluut geen idee meer in hoeverre boek en film van elkaar verschillen. Benieuwd trouwens in welke mate deze film het algemene beeld van Brussel beïnvloedt. Lijkt me in ieder geval duidelijk dat dit in alle opzichten een overdreven beeld is van de stad die ooit door Trump een hellhole werd genoemd.

Ik ben de laatste tijd wat meer bezig om Belgische (al zijn het eerlijk gezegd vooral Vlaamse) films te zien en dan valt toch snel op dat er qua cast altijd in hetzelfde vijvertje wordt gevist. Dat is bij Black niet het geval omdat er voor bijvoorbeeld de twee hoofdrollen (Martha Canga Antonio als Mavela en Aboubakr Bensaihi als Marwan) mensen worden gekozen die nog niet eerder voor de camera stonden. Altijd een gevaarlijke zet, maar elke acteur is ooit moeten debuteren en Antonio en Bensaihi doen dat goed. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de cast, maar ook (audio)visueel is dit een erg fijn filmpje gebleken. Veel grauwe scènes en een soundtrack die ik in het dagelijkse leven niet zou opzetten, maar die hier erg goed past.

Wil Image ook nog wel eens een keertje laten passeren, maar tot nu toe spreekt Patser me toch nog net iets meer aan. Daarin beginnen al wel de bekende gezichten op te duiken (onder andere Matteo Simoni) maar het kan nog altijd wel leuk uitdraaien. Fijn om Black eens gezien te hebben, maar een meesterwerk is het niet.

3.5*

Deprimerende bende.

Nee, ik werd er niet vrolijk van. Rauwe film over kansloze lui in Brusselse Molenbeek bendes. Marokkanen, zwarte Afrikanen, drugs, (seksueel) geweld, uitzichtloos- en machteloosheid. Dat werk.

Westside Story meets Romeo & Juliette.

Voor de hoofdpersonages kon ik geen sympathie opbrengen ook al deden ze het best aardig. Het deed me niet zoveel. Pas de laatste 10 minuten werd het ondanks de overduidelijke voorspelbaarheid best spannend.

De Brusselse politie vond ik trouwens wel knullig overkomen. Dat straalt toch geen enkele authoriteit naar die gastjes uit.

De zwarte inspecteur was ook een miscast, die leek net uit de 'Buik-Billen-Bonus' reclame van AH te zijn weggelopen.

Volgens mij heb ik nooit een boek gelezen van Bracke, maar goed nu weet ik ook waarom. Black doet me wat denken aan Cidade de Deus maar dit is wel een pak dichter bij huis. Daar is het lokale bevolking, dit is wel degelijk geen lokale bevolking. Allereerst hebben de hoofdpersonages geen chemie en is zeker Marwan niet bepaald sympathiek. Wat voor boodschap geeft deze film ook: werken van 9 tot 5, komop zeg ben je een Vlaming ofzo? Ga gewoon stempelen, man, je verdient meer. Garagist, jij? Ja, ik wil geld verdienen op een cleane manier.

Allemaal mooi en wel maar we zien daar uiteindelijk niets van en als de enige boodschap van de film dan is dat het lastig is om uit een bende te geraken, dan is dat toch een magere boodschap want dat had ik voor de film ook al wel kunnen raden. Altijd al zo geweest bij maffia's of bendes.

De politie komt nogal laks over, meestal komen ze er met een waarschuwing vanaf. Deze handelt pas als het te laat is, nochtans dacht ik dat proactief denken iets van deze tijd was (maar dat is enkel in theorie zo waarschijnlijk)?

Ik vind dit echt zo'n film die misschien goede bedoelingen heeft maar op mij gewoon overkomt als racistisch (zwarten tegen Marokkanen) en een verheerlijking is van geweld, criminaliteit en verkrachtingen. Ook gewoon een film die de clichés en stereotypen weer maar eens bevestigd en er verder niets aan doet om dat te veranderen.

Het is niet erg subtiel hoe Adil El Arbi en Bilall Fallah met 'Black' (2015) de schaduwkant tonen van hún Brussel. In het hart van de Europese Unie een geweldcyclus van misdaad, seks, de politie pesten, benderegels, verschillende vormen van seksuele intimidatie en zelfs verkrachting. Energiek in beeld gebracht met een videoclipachtige stijl als van 'Smack my Bitch Up' (The Prodigy) of 'Stress' (Justice), terwijl de film een potpourri heeft van muziekstromingen en verschillende tonen. Hoe El Arbi en Fallah een multicultureel, grootstedelijk Brussel neerzetten waar een eclectische kakofonie klinkt van Frans, Vlaams Marokkaans-Arabisch en andere talen. Identificeerbaar (op het ongemakkelijke af) naar groepen in de samenleving die veel gerepresenteerd worden, maar hier zelden zichzelf mogen representeren en een licht werpen op wat voor hen schuurt of wringt. Onder de castleden dan ook geen enkele Belgische cinemagrootheid, maar naast deze minderheidsregisseurs ook een diverse cast aan niet-witte amateuracteurs die anders niet vaak afstuderen aan de gevestigde toneelscholen.

'Black' (2015) neemt geen gas terug in hoe het deze jonge mensen toont tegenover de mistroostige, deprimerende decors van verveloze flatgebouwen, lelijke schotelantennes en overal straatvuil. En zonder een te moralistisch lesje om de bange burger moed te geven dat hier vooroordelen worden ontkracht of die dekselse rekels eens een bevoogdend vingertje moeten krijgen. Het is meer hyperbolische, no-nonsense genrecinema dan uitgesproken sociaal realisme. Het jonge regisseursduo zoekt de grenzen op van de goede smaak - ze gaan er misschien zelfs snoeihard overheen- maar hebben zo tegelijkertijd de vrijheid om zelf naar een vorm te zoeken waarin ze hún verhaal willen vertellen. In your face. Hier zijn we. Wegkijken is geen optie. Als een mokerslag die de aandacht afdwingt en andere perspectieven open. Op een manier dat er een (achteraf volslagen belachelijke) mediahetze rond hun film ontstond omdat het identificatie oproept met mensen aan de zelfkant van de samenleving. Niet alleen sympathie of empathie maar identificatie. Als het lekker kan zijn om in een GTA of een Breaking Bad je te identificeren met mensen die het criminele pad opgaan, dan moet dat ook mogelijk zijn in producties waar mensen uit minderheidsgroepen zelf verhalen bedenken rond hun eigen ervaringen uit Brusselse banlieues.

Bijzonder tof ook dat deze twee jonge gasten wellicht een internationaal podium krijgen met hun bijdrage aan die nieuwe Beverly Hills Cop. Dat iets van de energieke vibe uit 'Black' (2015) behouden blijft als ze zich genoodzaakt zien om concessies te doen met grote acteursnamen, meer budget en een geijkte franchise. Maar ik heb er een goed gevoel bij dat Adil El Arbi en Bilall Fallah belangrijke filmmakers kunnen gaan worden, omdat ze vorm geven aan de wensen, verlangens en verhalen vanuit weinig gehoorde groepen.

Half.

Aan de ene kant is dit erg indrukwekkend voor een productie die van onze buren komen. Ik vind België toch wel degelijk betere films afleveren dan Nederlandse. Misschien is het ook omdat de acteurs hier Frans spreken, en dat dat iets minder klungelig overkomen.

Voor de rest is dit verrassend rauw en hard soms. Maar qua geweld vond ik het vaak nog wel meevallen. Er zitten een aantal redelijk bloederige beelden tussen, maar deze zijn vaak op 1 hand te tellen en in vergelijking met andere R-rated films is het ook niet veel explicieter of ernstiger. Wel een aantal gedurfde verkrachtingsscènes, ik denk ook dat dit het gene is wat mensen vooral onder "hard" en "expliciet" verstaan hier.

Het gang-gehalte in de film werkt. Het voelt echt wel degelijk rauw aan. De vechtpartijen zijn best goed in beeld gebracht en het regie-duo weet alles goed, realistisch en sterk in beeld te brengen. Het is dus ook wel degelijk verdiend dat ze nu in Amerika mogen werken.

Het element wat echter onderuit gaat is de romantiek. Een soort romeo & juliet verhaal tussen een gang-film. Een zeer aparte, ergens wel logische keuze. Maar echter werkt het niet, en dat is ook het pijnpunt in de film helaas.

De romantiek voelt te geforceerd aan en is te veel aanwezig. Als de film gewoon meer op het gang-gehalte had geconcentreerd was dit beter geweest. Nu heb je eigenlijk een film die geen keuze lijkt te maken. Ik heb dan liever dat 1 van de 2 elementen op de achtergrond wordt gehouden.