War Room (2015)

Een kassucces in The USA. Ik vermoed cultuur gebonden.

Het is mijn net ff allemaal te vroom.

Bah deze film is te vergelijken met jehova getuigen die aan je deur komen en niet weg willen gaan, hun voet tussen de deur houden. Hoog christelijke/evangelische gehalte en als je maar gelooft in jezus komen de wonderen vanzelf op je pad en komt alles goed! Het is nog een "wonder" dat ik deze film heb uitgekeken!

GOD is een hoorder van gebed!!!

Die God. Dan heb je een immens complexe wereld geschapen met tijd, materie en zaken die het menselijke bewustzijn te boven gaan, maar dan is het voornaamste waar Hij zich mee bezig houdt de huwelijkse trouw. Het quirky koppel in de hoofdrol stevent recht op een duivelse scheiding af, maar geen relatietherapeut kan op tegen tussenkomt van God. Relatietip numero uno: neem een bijbel, prevel religieuze incantaties (niet te specifiek, want de montage houdt meer van toffe popmuziekjes dan van psalmen of spreuken), en laat je vervolgens onderdompelen in een warme gloed van Goddelijke goedheid. God houdt van je, behalve als het heilige instituut 'huwelijk' bezoedeld raakt door duivelse influisteringen van de Satan. Deze religieus drammende EO-kitsch is gelukkig minder militant hardvochtig dan 'God's not Dead'. Kennelijk kunnen gelovigen best leuke mensen zijn. Neemt alleen niet weg dat het uit hetzelfde onzinnige vaatje van Godsdienst verheerlijkende wansmaak tapt.

Ah,

Goed om te bemerken dat de regisseur na zijn vorige gedrocht, de boodschap nog verder in de kijker zijn strot wil duwen.

Tenenkrommend is het dat na een boel gejank, gesnotter en zelfbeklag een gepimpte oma loopt te blèren in haar keuken: "Duivel, je bent verslagen" en "Mijn God is trouw" en "Mijn God is machtig" en "Mijn God is de baas".

En dat allemaal omdat er wat relatieproblemen zijn.

Nou,

Halleluja.....

Prachtige film. Stoor je niet aan het gemopper van mensen die apriori alles wat religieus is afkeuren, maar ga kijken.

Nee hoor, integendeel: ik ben gek op religieuze films of films met een religieus thema. Het is alleen een bepaald slag films (Amerikaans evangelisme) wat mijn irritatie wekt. Dit is zo spiritueel als Kentucky Fried Chicken of MacDonald's: een Amerikaans exportproduct waarmee geld verdiend wordt met het exploiteren van menselijke behoeftes. Honger of spiritualiteit, het is af te kopen met dollars.

Wat een intrigerende en mooie film. Zeker als je je verplaatst in het leven vanuit het christelijk geloof en de worstelingen die ook gelovigen, gewone mensen, ondervinden. Het geeft een inkijk hoe christenen (ook ik, ja) vanuit de Bijbel probeer te leven. Door met liefde voor en van elkaar jezelf en anderen te leren begrijpen, vergeven, te helpen en door de bril van Jezus te zien. Vele manieren om je geloof te leven, ook in deze film. Maar de boodschap is helder en komt goed binnen: er is hoop! Ook jij bent geliefd bij God en het duurt even voor je ‘ het geloof’’ begrijpt, maar lees de Bijbel eens.....het zal je verrijken, al probeer je ‘ de christenen’ maar beter te begrijpen en te snappen.....jij wilt toch ook graag begrepen worden? Waarom veroordelen op voorhand? Kijk niet naar kerken, instituten en de fouten, maar lees en beleef zoals het oorspronkelijk bedoeld is en zoals het straks weer zal zijn! Veel liefde gewenst. God houdt van je en ik ook....deze film zet je aan het denken, wonden kunnen geheeld, liefde kan herstellen en opnieuw groeien, en dat is erg goed. ‘ s wat anders dan al dat geweld. Gun je ook dit genre de ruimte?

Mijn God, mijn God. Een film met dit soort thema met als titel War Room, daar wou ik toch het fijne van weten. En warempel, nog een leuke insteek zowaar. 'k Heb zelf niets met geloof en God (ook al schrijf ik het eerbiedig nog steeds met hoofdletter, zoals ik ook m'n eigen naam schrijf ), ik ben al lang uit die kast(ij) gekomen. De boodschap die hier wordt meegegeven vind ik persoonlijk wat gevaarlijk. "Je moet van hem houden, hem respecteren en voor hem bidden." Dus zelfs al zet die bijvoorbeeld de bloemetjes elders buiten of behandelt die man je heel slecht, met een paar weesgegroetjes en onvoorwaardelijke liefde ga je de oorlogsstrategie aan? Zo lang hij maar hard werkt en geld schept...

En dus wordt een moedige poging ondernomen de duivel te verdrijven, zonder dat er mensen op bed vastgeketend liggen en hun hoofd 360 graden draaien. Neen, dat soort horror is het niet. Maar het zet wel één en ander in gang: De echtgenoot verliest z'n job, krijgt dromen waarin hij z'n kwaadaardige zelf van z'n vrouw moet afslaan. Hij ontdekt dat zijn vrouw de hulp van God ingeroepen heeft wat zijn trainingsmakker in de gym doet uitspreken "als God voor haar vecht, helpt trainen niet." En dus beseft hij dat hij effectief niet tot de man is uitgegroeid die hij had willen worden, en komt beetje bij beetje alles goed.

Wat het wél met me doet, is bedenken hoezeer ik zachtheid en welwillendheid om voor je relatie en gezin te vechten mis in deze wereld. Ik heb helaas op relatievlak zelf al zeer pijnlijke breuken meegemaakt. Eentje na 14 jaar nadat zij op het werk een affaire kreeg en ik dus op een dag thuiskwam van het werk en haar spullen gepakt bleken. En een andere waarin we in geen tijd 3 kinderen kregen, maar eigenlijk nog voor de geboorte van de derde alles stuk ging. Die relatie is zo pijnlijk gebleken van begin tot einde. Het had zomaar tot een zeer mooie droom kunnen uitgroeien, maar werd eigenlijk een behoorlijke nachtmerrie. Los van geloof en God, een ingetogen zoektocht naar wat ons bij mekaar had gebracht had ik zeer wenselijk gevonden. Al moet je daarvoor met twee zijn.

In deze film was de man welwillend meewerkend, en dat maakte het mooi te zien dat dit ook kan. Frustrerend ook te beseffen dat het ons niet lukte. En dan gaat de film nog een stapje verder, met dat de man complete boetedoening doet en te biechten gaat bij het bedrijf waar hij ontslagen werd, wat hem uiteindelijk in dank wordt afgenomen: "De verantwoordelijkheid voor je fouten opnemen, wat de gevolgen ook zijn." Dat dit getuigt van oprechte spijt en het goed te willen maken. Waardoor hij dus niet zal worden vervolgd, gratie krijgend. Jammer wel dat het allemaal zo doorspekt is met geloof, want ook zonder dat thema had hier een mooie integere film in kunnen zitten. Maar zelfs met het gegeven van geloof erin, moet ik toegeven dat ik traantjes gelaten heb en het eigenlijk goed gebracht vond, zonder dat ik hem te zeer de hemel in kan prijzen. Maar het is niet omdat ik niets met het geloofsaspect heb waar deze film zo van is doordrenkt dat het daarom een abominabel slechte film is, al wat het slotkwartier wel te veel van het goeie.

Tot slot nog zo meen ik een toepasselijke songtekst:

I can always be God
He can exist deep inside of me
But it doesn't make me better or a better person
Perhaps it just gives me an excuse to do just what I want to do
God and the Devil are not so different
Both manipulate in their own ways

I can hide behind my own God
He will forgive me all of my sins
Give me carte blanche to do what I want
Just as long as I repent

Sanity, insanity, there's a fine line between the two
You can see me how you want to see me now
I got a different perception to you
But it could be a different me to what others may see, you see?
And you may be a different you to what you perceive as being you

Which way shall I go? It really depends on how I feel
Am I happy or am I sad
Am I rational or am I mad
It's all a matter of perspective
Yes I guess it's all relative
Am I the poison
Am I the vice
It's for someone else to decide...

(Galahad - I Could Be God)