American Wrestler: The Wizard (2016)

Degelijke high-school.

Deze film wint het vooral met de algemene high-school dramas omdat er hier weer een andere achtergrond speelt. Zo is het al vroeg interessant als het om een vluchteling blijkt te gaan die voor het eerst kennis maakt met het Amerikaanse leven.

Echter verhult dit interessante concept niet dat het verhaal daar buitenom erg voorspelbaar is. Wel is het al een beetje dom van de samenvatting op MM om eigenlijk gelijk het einde al te verklappen. Zo haalt dat de spanning weer weg bij de finales op het einde.Maar wellicht hoort dat dus zo.

Acteerwerk is degelijk. Vooral Guilak maakt indruk als verzorger van Kosturos, die het zelf ook niet onaardig doet. Voor de rest zien we ook nog een internetpersoonlijkheid (Johnson), die er wel schattig uitziet, en een paar opvallend bekende gezichten. (Voight en Fichtner).

Aan cast dus geen gebrek, maar toch wel opmerkelijk dat deze film dan nog weinig stemmen heeft. Daarom is het dus aan mij om maar het eerste bericht erop te schrijven. Visueel is het vooral standaard. Niks is bijzonder en het volgt de standaard lijnen van elke andere film.

Een beetje voorspelbaar in het verhaal, maar het vluchtelingen-concept brengt wel genoeg originaliteit met zich mee. De discriminatie waar Kosturos mee te handelen heeft zien we bijvoorbeeld niet heel vaak in dit soort high-school films. Daarvoor dus wel extra punten.

Voor de rest boeit het wel. Je ziet wel een hoop aankomen en de loop is vaak wat te zoet, maar voor de rest doet deze film weinig verkeerd. Het raakt geen snaar, maar vermaakt vooral. En die factor is in dit soort films noodzakelijk.

Ik zag deze Drama / Sport film toevallig gisteravond (of beter gezegd gisternacht) op "Film1", waarbij ik gelijk moest denken aan "The Karate Kid (1984)". Dit is overigens geen waargebeurd verhaal, maar het verhaal is bedacht door de Iraniër Ali Afshar, die deze film geproduceerd heeft en die zelf ook een rol speelt in het verhaal. Op zijn middelbare school worstelde hijzelf, nadat hij uit zijn thuisland Iran was gevlucht vanwege de politieke verontwaardiging in de jaren zeventig.

Kort door de bocht draait het in dit verhaal om een tiener, te weten Ali Jahani (George Kosturos), die ontsnapt uit het Iran van na de revolutie en in Amerika wordt geconfronteerd met vijandige discriminatie in Noord-Californië rond 1980, als gevolg van de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran. ondanks deze tegenslag begint hij als worstelaar op de middelbare school.

Hoewel het verhaal een zeer voorspelbaar verloop heeft en ook vol zit met clichés (o.a. wordt Ali Jahani eerst door vrijwel iedereen gehaat), is dit wel een aardige film (een "feelgood" film) om eens gezien te hebben. Er zit genoeg drama in (o.a. discriminatie, zo zie teksten voorbij komen zoals "We Don’t Serve Iranians” en “Terrorists Go Home", die nu ook weer actueel is in Amerika vanwege de dood van de donkere George Floyd) en ook krijg je wat mee van de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran, waardoor Ronald Reagan uiteindelijk ook president van Amerika werd. De sport komt een beetje op het tweede plan, maar je ziet wel een aantal worstelgevechten. Wil je overigens een goede film zien m.b.t. de Amerikaanse gijzelingscrisis in Iran, dan is "Argo (2012)" zeker een aanrader.

Van hoofdrolspeler George Kosturos had ik eigenlijk nog nooit van gehoord, maar hij speelt zijn rol wel verdienstelijk. Desondanks werd hij weggespeeld door Ali Afshar, die de rol van strenge oom Hafez Tabad speelt (gezien de omstandigheden is hij in eerste instantie ook anti Amerika) en die Ali Jahani de fijne kneepjes van het worstelen bijbrengt. Opzicht vond ik het wel jammer dat hij op zijn hoogtepunt (wordt o.a. assistent-trainer op de middelbare school en raakt verliefd op een Amerikaanse vrouw) verongelukt op zijn motor en dat was misschien ook het enige verrassende in deze film, hoewel ik gelijk wist dat hij zou verongelukken toen hij op de motor stapte in het donker en bij slecht weer.

De overige cast doet het ook verdienstelijk zoals de mooi en schattige Lia Marie Johnson (die me qua uiterlijk wat deed denken aan Miley Cyrus, waar ze overigens mee bevriend is, en net zoals haar is zij ook niet bepaald preuts, want er circuleren op het internet de nodige foto's en een masturbatiefilmpje, waarbij ze naakt te zien is en dat laatste is natuurlijk niet van toepassing in deze film, maar je ziet haar wel een keer met alleen een bh en een slipje aan als ze stiekem gaan zwemmen in een zwembad) als scholiere Kristi Larsen, die slecht is in Frans en bijles krijgt van Ali Jahani en verliefd wordt op hem (dat was natuurlijk zeer voorspelbaar) en daarbij krijg je ook het nummer "I Want You to Want Me" van de Amerikaanse rockband Cheap Trick te horen. En verder zien we nog de bekende acteurs Jon Voight (als de directeur van de middelbare school) en William Fichtner (als worstelcoach met een Vietnam verleden) in verdienstelijke rollen.

Net zoals in "The Karate Kid" krijgt Ali Jahani het te maken met een jongen die het op hem voorzien heeft (eigenlijk zijn het er zelfs twee, want op school wordt hij steeds geplaagd door de populaire rebelse scholier Mike Thornhill, die goed is in American football, gespeeld door Chase Mowen) en die hem wilt verslaan / vernederen op de worstelkampioenschappen (daarvoor valt hij ook bewust wat kilo's af om in dezelfde gewichtsklasse uit te kunnen komen als Ali Jahani) en die wordt in deze film gespeeld door Rowan Knox (Kevin G. Schmidt), maar die weet helaas niet te overtuigen (het enige wat je over hem weet is dat hij al meerdere keren kampioen is geweest en dat hij pro-Amerika is) en tijdens het eindgevecht vond ik hem maar een aanfluiting. Wie er wint kan je overigens lezen bij de plotomschrijving hier op MovieMeter, want die wordt inderdaad prijsgegeven Opzicht is dat bij deze film niet zo'n ramp, omdat hij namelijk zeer voorspelbaar is en er is denk ik ook niemand die iets anders zou verwachten bij het bekijken van deze film.

Al met al is dit een best een aardige "feelgood" film om eens gezien te hebben, maar meer ook niet want daarvoor was het allemaal net iets te voorspelbaar en te clichématig. Wil je een "feelgood" film van hoger niveau kijken waarbij het ook draait om sport, dan is o.a. "The Blind Side (2009)" een aanrader. Dat "American Wrestler: The Wizard" uit 2016 slechts 10 stemmen heeft (nu dus 11) is inderdaad vreemd, maar dat heeft waarschijnlijk te maken dat deze film niet in de bioscoop heeft gedraaid en dat hij nog niet op televisie is geweest (zou goed passen bij "SBS 9"). Ik heb hem op het laatste wel gezien, maar dan via de betaal filmzender "Film1".

Ja, de spanning is minder wanneer de afloop via de omschrijving al bekend is, maar wordt je

desalniettemin, ook in de finale aardig meegenomen dan vooral mede dankzij het goed gefilmde

duel. De hoofdrolspeler haalt voor een worstelaar overigens nogal acrobatische capriolen uit

nogal ongewoon volgens mij in die sport. Erg clichematige film ook, met een pestkop op school,

een obligaat liefje die de hoofdrolspeler wel ziet zitten en een gevreesde opponent en kampioen

met nare trekjes. Maar de film is doeltreffend genoeg voor een aangename zit. Vond de keuze

voor William Fichtner vrij apart als de coach maar hij doet het prima, evenals Jon Voight als de

aanvankelijk tegenstribbelende directeur die aldoor onheil vermoedt vanwege het aanwezige

racisme.

Dit noem ik nou voorspelbare pulp. De makers zullen gedacht hebben, laten we maar een karate kid achtig verhaaltje kopiëren, dat slaat altijd aan bij het grote publiek. Ik heb de film met moeite uitgekeken want ik had meerdere keren de neiging hem uit te zetten, maar dan heb je geen recht van spreken vind ik. Vandaar ik het tot de aftiteling heb volgehouden. Maar hoe verder naar het einde, hoe voorspelbaarder. Als je deze film gaat kijken en je heb karate kid ook gezien, dan kun je er donder op zeggen dat wanneer je na 10 minuten denkt, ik verwacht dat het zus en zo gaat, ga er maar van uit dat het dan ook zo is.