The Forbidden Room (2015)

Vooraf aan de screening bij Imagine werd ons mede gedeeld dat de verschillende korte verhalen hier gebaseerd zijn op verloren geraakte films uit het stomme tijdperk. Tijdens het kijken kon ik me daar nauwelijks wat bij voorstellen, want de geregeld nogal op bizarre fetisj gestoelde filmpjes zouden waarschijnlijk nooit door censuur van die tijd gekomen zijn en de humor deed me ook nogal postmodern aan. Toch zit er een kern van waarheid in, want volgens dit interview zijn het inderdaad zéér losse adaptaties van bestaande oude projecten. Er was dus werkelijk een film getiteld How to Take a Bath (van dezelfde regisseur die ook How to Undress in Front of Your Husband maakte). Grappig. Het hele interview is een aanrader overigens, want Maddin heeft gevoel voor humor.

Dat hij humor had was mij al bekend, zelfs al heeft hij die reputatie niet. De enige andere film die ik namelijk van hem zag was een korte film met de titel Sissy-Boy Slap Party, die ook al leek op een stomme film (noot: ik zag deze nota bene tijdens een college). Maffe humor op een stijlvolle manier gebracht is deze regisseur duidelijk wel toevertrouwd. Bij The Forbidden Room krijg je in essentie een soort Monty Python waarin de sketches op even onzinnige als complexe wijze in elkaar overlopen en het allemaal gebracht wordt als een stokoude film die bijna aan het vergaan is. De bewerking van het beeld alsof het nitraat vergaat geeft dit een zeer unieke sfeer mee. Het deed me aan een koortsdroom denken. Het type droom dat steeds meer bizar en onsamenhangend wordt. Dat de beelden dan zelf ook letterlijk nauwelijks nog in elkaar zijn blijven hangen is een goede vondst.

Kritiek op de lengte kan ik begrijpen, maar deel ik eigenlijk niet. Dit is een aanslag op de zintuigen, ja. De drukke montage en natuurlijk het geluid zijn niet bepaald iets dat overgenomen is van de jaren '20. Vermoeiend is het misschien, maar als je naar iets kijkt dat werkelijk constant met nieuwe ideeën aankomt en onvermoeibaar is in zijn visuele vindingrijkheid kan ik niet klagen. Het is gewoon lang genieten.

4*

Een film van Maddin over de voor en nadelen van het nemen van een bad... Of zoiets.

Ik was nog vrij onbekend met Maddin. Ik zag eerder enkel een short van 'm. Het was een geslaagde kennismaking, want ik zag een volkomen unieke regisseur in een film boordevol ideeën met een cast in rollen die je nooit van hen zag en ook nooit meer zult zien. Een wonder van bewerking en vooral ook montage soms.

Maar ik viel ook over de lengte. Dat kan best een kwestie van wennen zijn en de volgende keer helemaal weg. Maar ik had na ongeveer driekwart van de film een soort overdosis gehad.

Vandaar 3.5*

Dat kan je wel zeggen, John Milton.

Twijfel nog wel tussen 4.5* en 5.0*, maar films die zo radicaal anders zijn geef ik toch sneller een bonuspuntje. Vond het ook wel wat weghebben van Raul Ruiz op LSD, door het vloeiende narratief van verhalen binnen verhalen, al waren de overgangen mij hier niet altijd even duidelijk. Zelf houd ik (nog) niet zo van de zwijgende film, maar dat betekent niet dat ik iets als dit minder goed kan waarderen. Het gebruik van (tussen)titels werkt hier in ieder geval perfect als stijlmiddel en is vaak geestig van aard. Ruiz gebruikt een voice-over om ongeveer hetzelfde effect te bereiken, maar wat Maddin doet komt paradoxaal genoeg moderner over. De geluidsband vond ik ook echt geweldig, met ambient weggelopen uit een David Lynch. En dan die morphende beelden. Het draagt allemaal bij aan de liquide hallucinante ervaring (ook al klinkt dat pretentieus). Heerlijk bizarre cast ook, dat is wel echt een feest.

Enkele fragmenten kende ik al van Maddins Seances project, maar verder heb ik nog niks van hem gezien. Als dit inderdaad redelijk representatief is voor zijn oeuvre, dan ga ik daar nog veel plezier aan beleven. Was overigens vergeten dat de film in Previously Unreleased zit, maar deze is op de koptelefoon ook erg fijn.

Ik heb Maddin's The Forbidden Room nu drie keer gezien, omdat het een favoriet was van de redactie van 336 Weird Movies, en de film is nu al uitgegroeid tot één van mijn persoonlijke favorieten.
Het is geweldig hoe vloeiend de verhaallijnen in elkaar overlopen door middel van filmische effecten, hoe bizar en interessant ieder verhaal op zichzelf weer is, en hoe Maddin de kijker iedere keer weer weet te verbazen. De speelduur was voor mij daarom nooit te lang. De film is een soort ultieme viering van metafictie, en helemaal wanneer onze lumberjack aan het eind door "the book of climaxes" moet inzien dat hij zich in een verhaal bevindt, en dan pas de bemanning van de onderzeeër kan redden. Dat gaat er bij mij wel in.

Een flinke dosis humor, een prachtig visueel plaatje en geniaal geknip en geplak met plotlijnen en karakters. Dat verdient wat mij betreft de volle score.

Een matige komedie/mysterie film..

Een saai verhaal...

Slecht acteerwerk...

Slecht breedbeeld, geen HD aanwezig...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Niet te moeite waard...

Toch wel één van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien.

Extra pijnlijk omdat de makers overduidelijk enig talent en lef hebben, maar niet weten hoe dit dan te verwerken tot een samenhangend geheel. Belachelijke en slecht uitgewerkte verhaallijnen, van een dermate niveau dat je het irritante gevoel krijgt dat men de spot drijft met de kijker.

Wellicht een aanrader voor degenen die op zoek is naar iets aparts, iets opvallends, want louter visueel is dit wel een opmerkelijk filmhuiswerkje. Maar de doorsnee kijker zal hoofdschuddend dan wel met gefronste wenkbrauwen kijken naar dit uiteindelijk mislukte, disfunctionele geneuzel.

Het grootste deel van de film voelde ik vooral irritatie en verveling: de film is een aaneenschakeling van hele flauwe gekkigheid en andere onzin in een soort archaïsche, quasi-stomme filmstijl in een quasi-psychedelisch jasje. Ik vond ook geen diepgang in wat ik zag of hoorde, al is de film eindeloos gelaagd: de film is een soort Russische pop van een droom/verhaal in een droom/verhaal in een droom/verhaal etc. Evengoed moet ik wat punten geven voor al het werk dat in de film moet zijn gaat zitten en toegegeven: naar het einde toe was ik inmiddels zo gewend geraakt aan het ‘bad’ waar de film de kijker in dompelt, dat ik er bij de aftiteling met milde tegenzin uit moest stappen het gewone leven weer in…

Dit is nu weer eens een film waarvan ik niet weet wat ik er mee aan moet. Wat stelt het eigenlijk voor? Een aaneenrijging van dromen? Je zou het haast wel denken. Op visueel vlak soms best wel mooi maar narratief is er geen touw aan vast te knopen. Toch een tegenvaller dus want "My Winnipeg" kon ik zeer waarderen.

3.0*

Het manco van The Forbidden Room zit in de speelduur, die boven de twee uur ligt. Als een koortsdroom zonder einde gaat het maar door en met name in de derde akte (als sec bekeken enkele van de mooiste scènes te zien zijn) kan de aandacht verslappen. Met wat scherper knip- en plakwerk was deze film veel compacter geweest. Veel meer kritiek kun je echter niet hebben op deze liefdevolle hommage van Maddin aan de stomme film. Als geen ander is het een film die een relatie met de kijker aangaat, die veel vraagt maar uiteindelijk ook minstens zoveel teruggeeft. Er zit zo veel liefde in dit project. Regels worden schaamteloos genegeerd en dat maakt van The Forbidden Room een absoluut unieke film van grote schoonheid. Cult met een hoofdletter C.

Lees verder op Cinema Interruptus

Vond het vooral als eenmalig experiment geslaagd en de visuele stijl is inderdaad nogal uniek. Vooral de tussentitels werken goed. De humor vond ik wat wisselend en dan wreekt zich de lengte een beetje, zoals ook door anderen al opgemerkt (hoewel het een prima film is voor een pauze halverwege). Daarnaast houd ik van een wat meer verbindende lijn tussen de personages en de ontwikkelingen, en daarvoor moet je niet bij The forbidden room zijn. Dat dit weliswaar een leuk experiment is maar geen meesterwerk blijkt voor mij uit het feit dat ik niet direct zit te wachten op meer films volgens hetzelfde stramien.

Film die je ervaart alsof je één grote shot drugs heb ingenomen; een drugs genaamd FILM! Het is één groot orgasme van beelden uit niet bestaande stille films. Een draaikolk van verhalen. De naam 'The Forbidden Room' verwijst naar een gelijknamige film uit 1914 met Lon Chaney in de hoofdrol, die niet meer te vinden is. En zo oogt dit ook; als verloren meesterwerken uit de overgangstijd van de zwijgende naar de pratende cinema. Met een labyrint aan gestapelde raamvertellingen in zwart-wit, sepia en extreem verkleurd celluloid over de meest uitzinnige onderwerpen en thema's.

Over een man in een openhangende kamerjas die vertelt hoe je het beste een bad kunt nemen, een onderzeeër die nog maar voor een paar uur zuurstof heeft, over houthakker Cesare (net als de slaapwandelaar uit Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) die een jonge vrouw, ene Margot, moet redden uit de klauwen van de Rode Wolven die wonen in een wolfmannengrot, Margot is een nachtclub-zangeres in haar droom, over een inktvisdief op een subtropisch vulkaaneiland, een man met een billenobsessie, een vrouw met 47 gebroken botten, de droom van een snor en een Januskop-incarnatie genaamd Lug-Lug, er zijn Vampier-bananen en een dokter die gevangen wordt gehouden door dansende vrouwen in skelettenpakken. En dat is nog maar een halve film!

Alles is prachtig gefilmd met studiodecors, soms met een vervormd geluidsspoor of in jarentwintigstijl gevatte tussentitels. De regisseurs Guy Maddin en Evan Johnson zorgen voor prikkelende spanning door op uitdagende, surrealistische wijze te filmen. Het is als het ware een vrolijk cinefiel feestje. En zoals ieder geslaagd feest, weet ook deze film niet van ophouden. De film is als... tja een heerlijk warm bad. Zien is geloven.

Liefdevolle parodie op de filmgenres die populair waren tijdens de hoogtijdagen van de zwijgende film in de jaren 20. Zo is daar een thriller over de bemanning van een onderzeeër met nog maar voor 48 uur zuurstof en een defect waardoor het niet naar de oppervlakte kan komen. De tweede verhaallijn betreft houthakker Cesare [Roy Dupuis] die met drie collega’s op zoek gaat naar ‘The Red Wolves’ die de klassieke vamp Margot [Clara Furey] hebben ontvoerd. Maddin en Johnson introduceren daarnaast vele andere half uitgewerkte verhaallijnen die eruit zien als authentieke, getinte zwijgende films (inclusief dubieuze visuele effecten) en de beeldtaal kopiëren van met name de Duitse expressionistische cinema en de Russische montage-cinema. Knap gemaakt en in het begin zeer plezierig om naar te kijken, maar de vele verhaallijnen zijn verwarrend en de herhaling van steeds dezelfde technieken en bewuste verspringingen beginnen na een half uur wel wat vervelen. Een typisch geval van te veel van het goede. Er zijn bijrollen voor onder anderen Udo Kier, Geraldine Chaplin, André Wilms en Charlotte Rampling. De tussentitels met het RW-kader is een verwijzing naar DW Griffith, de vader van de cinema die zijn eigen logo (DW) toevoegde aan alle tussentitels in zijn films.