The Forbidden Room (2015)

Welke zender heb ik gezien: Sudance

Geen HD

Zenden die niet alles in HD uit? Vreemd.

Toch wel één van de slechtste films die ik dit jaar heb gezien.

Extra pijnlijk omdat de makers overduidelijk enig talent en lef hebben, maar niet weten hoe dit dan te verwerken tot een samenhangend geheel. Belachelijke en slecht uitgewerkte verhaallijnen, van een dermate niveau dat je het irritante gevoel krijgt dat men de spot drijft met de kijker.

Wellicht een aanrader voor degenen die op zoek is naar iets aparts, iets opvallends, want louter visueel is dit wel een opmerkelijk filmhuiswerkje. Maar de doorsnee kijker zal hoofdschuddend dan wel met gefronste wenkbrauwen kijken naar dit uiteindelijk mislukte, disfunctionele geneuzel.

Mooi zo! Want daar doet Groninger Forum ook aan en daarom zag ik gister bij La Ultima Tierra dus de trailer hiervan. Zag er heeel bijzonder uit dus heb er zin in!

Aanvankelijk zat ik met open mond te kijken, maar na ongeveer twintig minuten had ik het trucje door. Ogenschijnlijk of daadwerkelijk losstaande scenes worden telkens op dezelfde manier aan elkaar geregen. Helaas wordt het nergens meer dan de som der delen. Maddin vergat de draad en zo blijf je na 120 minuten achter met een handje losse kralen.

Het is natuurlijk de bedoeling dat je erin verdwijnt, dat je je volledig verliest in de als koortsdroom opgezette film. Het gevoel dat overheerste was verveling. Zoals je bij Cidade de Deus op een gegeven moment geen krimp meer geeft als er weer iemand wordt vermoord, zo werd ik hier volslagen onverschillig van al het surrealisme. Bij geweldfilms heeft zoiets nog een functie (want hoe bizar, het geweld raakt je niet meer), maar bij deze film zorgde het alleen voor desinteresse.

En dat terwijl het er allemaal prachtig uitziet. Sterke personages, aardige humor. Misschien was ik positiever geweest als Maddin er veertig minuten uit had gesloopt. Nu duurde het allemaal te lang en werd het - qua vorm, niet qua verhaallijnen - ontzettend voorspelbaar.

Ik ben nog aldoor een beetje sprakeloos. Dit is zo'n bachanaal van zintuigelijke indrukken en zo'n duizelingwekkende collage van verhalen, sprookjes, mythen bijna, dat het mij flabbergasted op de stoel achterliet. Anderen niet; er liepen een stuk of 4 van de niet meer dan 15 bezoekers weg, iets wat ik hier niet eerder meemaakte. True; je moet je eraan kunnen overgeven, gewoon genieten van de sublieme stijl en verhalen. Daarom vond ik hem ook niet te lang; na uur en een kwartier begint het verzadigingspunt inderdaad bijna bereikt te worden omdat er zóveel moois te zien en te beleven is, maar juist daarna wordt het zo óver dat punt getrokken dat ik mijzelf verloor in de film, in de verhalen en juist daardoor ook de draad weer terugvond die me aan het eind geweldig ontnuchterend weer op mijn pootjes neerzette.

Wat een vlijt en ambacht zit er in deze film... Hoe ongelooflijk veel werk moet er gegaan zijn in het filmen, editen, bewerken... En al die geweldige acteurs in die absurde en goeie rollen, hoe kómt Maddin aan ze? Hoe komt hij überhaupt aan het geld voor zo'n megaproject? Dit stijgt de meeste grote films m.i. toch echt te boven hoor. Zoveel creativiteit in stijl en (hoeveelheid) verhalen, en dan de uitwerking... Pfff, pure kunst dit.

Ik ben wel heel benieuwd of het elke film zo is, qua stijl, drukte en bontheid. En of het dan niet op den duur teveel gaat vervelen. Dan moet Maddin namelijk toch qua verhaalLIJN er wat meer inhoud en diepgang aan gaan geven, want dat zit er hier vrijwel niet in. Dat kost een halve punt. Want met dit soort unieke stijl, dit soort vlijt en ambacht, valt het met een bepaalde coherente onderstroom aan plot nog naar nét een hoger plan te trekken, me dunkt. Ook wel beetje gemiereneuk als je zo geniet van zo'n enorm en uniek overweldigend en vermakelijk filmwerk.

Het grootste deel van de film voelde ik vooral irritatie en verveling: de film is een aaneenschakeling van hele flauwe gekkigheid en andere onzin in een soort archaïsche, quasi-stomme filmstijl in een quasi-psychedelisch jasje. Ik vond ook geen diepgang in wat ik zag of hoorde, al is de film eindeloos gelaagd: de film is een soort Russische pop van een droom/verhaal in een droom/verhaal in een droom/verhaal etc. Evengoed moet ik wat punten geven voor al het werk dat in de film moet zijn gaat zitten en toegegeven: naar het einde toe was ik inmiddels zo gewend geraakt aan het ‘bad’ waar de film de kijker in dompelt, dat ik er bij de aftiteling met milde tegenzin uit moest stappen het gewone leven weer in…

17 en 19 september in RKZbios Groningen http://rkzbios.nl/the-forbidden-room.htm

Dit is nu weer eens een film waarvan ik niet weet wat ik er mee aan moet. Wat stelt het eigenlijk voor? Een aaneenrijging van dromen? Je zou het haast wel denken. Op visueel vlak soms best wel mooi maar narratief is er geen touw aan vast te knopen. Toch een tegenvaller dus want "My Winnipeg" kon ik zeer waarderen.

3.0*

Het manco van The Forbidden Room zit in de speelduur, die boven de twee uur ligt. Als een koortsdroom zonder einde gaat het maar door en met name in de derde akte (als sec bekeken enkele van de mooiste scènes te zien zijn) kan de aandacht verslappen. Met wat scherper knip- en plakwerk was deze film veel compacter geweest. Veel meer kritiek kun je echter niet hebben op deze liefdevolle hommage van Maddin aan de stomme film. Als geen ander is het een film die een relatie met de kijker aangaat, die veel vraagt maar uiteindelijk ook minstens zoveel teruggeeft. Er zit zo veel liefde in dit project. Regels worden schaamteloos genegeerd en dat maakt van The Forbidden Room een absoluut unieke film van grote schoonheid. Cult met een hoofdletter C.

Lees verder op Cinema Interruptus

Gisteravond in RKZbios stond het geluid te zacht om alle teksten makkelijk te kunnen verstaan en van de soundtrack te kunnen genieten. Die tweede keer voor mij kwam zo meer naar voren hoe de verhaaltjes, ondanks zeer fantasierijk, toch erg mager en soms overdreven ludiek zijn. De humor is dan soms zo over the top dat het een beetje té belachelijk wordt. Ik had om die leegheid in de fantasierijkdom al kijkend de neiging m'n stem hier te verlagen. Maar als ik dan weer kijk naar de vlijt die in de film is gaan zitten, de uniek overweldigende visuele stijl, en hoe er een vrachtlading unieke karakteristieke koppen gecast is die allemaal heerlijk toneelspelen in alle absurditeit...dat + de ongebreidelde fantasie en duidelijke plezier in filmmaken vind ik meer dan 5* waard. Dan compenseert het die (zeker in eerste helft) ietwat vermoeiend meanderende zinloze inhoud. Ook die komt ver in de film, naar het einde, in een ander, sneller, meeslepender ritme waarin Maddin het verdikkie voor elkaar krijgt om een soort climax te genereren die zorgde dat ik aan het eind van het bad alsnog met een verzadigd en tevreden gevoel achterbleef. Zeer bijzonder project hoor. En ik ben nu nóg nieuwsgieriger naar z'n andere werk. Toch maar 'ns zien te scoren.

edit: Bedwelmend, is een goed woord. En dan bedoel ik niet alleen Margot ;p

Vond het vooral als eenmalig experiment geslaagd en de visuele stijl is inderdaad nogal uniek. Vooral de tussentitels werken goed. De humor vond ik wat wisselend en dan wreekt zich de lengte een beetje, zoals ook door anderen al opgemerkt (hoewel het een prima film is voor een pauze halverwege). Daarnaast houd ik van een wat meer verbindende lijn tussen de personages en de ontwikkelingen, en daarvoor moet je niet bij The forbidden room zijn. Dat dit weliswaar een leuk experiment is maar geen meesterwerk blijkt voor mij uit het feit dat ik niet direct zit te wachten op meer films volgens hetzelfde stramien.

The AVClub omschreef deze film als een "Wiki-wormhole" ervaring, je zoekt iets op Wikipedia, klikt door op iets in het stuk, dan weer op een andere link in het nieuwe stuk enz.

Zeer treffend. Een man vertelt ons hoe we een bad moeten nemen, we volgen het water dat wegloopt en dan blijkt er een onderzeeër te zijn waar het volgende verhaaltje zicht afspeelt. Er is geen overkoepelend verhaal, alleen maar minimale linkjes tussen twee verhaaltjes (zoals het leven van een snor van een vers vermoorde man, nee echt)

Het is een eerbetoon aan stomme films en vroege geluidsfilms en de inspiratie komt van films die echt bestonden. Jazeker, er was een film getiteld: How to Take a Bath.

De film is tegenwoordig 9 minuten ingekort vergeleke de versie die op verschillende festivals heeft gedraaid maar desondanks is het een visuele overdaad, maar dat wilde Guy Maddin ook bereiken.

Ook de opnames schijnen bijzonder te zijn geweest, live op de bühne met acteurs die op dat moment beschikbaar waren, veel Franse acteurs die acteren in het Engels niet altijd even makkelijk afgaat. Ook het publiek in het theater wist niet wat ze te zien kregen.

De overdaad schaadde maar toch zijn er nog heel veel beelden en vondsten die deze film bij mij hebben ingeprent waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Iets wat behoorlijk wat andere films niet gelukt is. (Aswang! De trein psycholoog. Blasting jelly enz)

Er wordt hier heel veel fantasie en talent tentoongespreid, desondanks is deze film misschien beter in etappes te genieten.

Wat een vreemde film zeg, ziet er wel gedateerd uit hoor.. (;

Erg mooi gemaakt! Toch ook wat chaotisch en zo nu en dan best lastig te volgen.

Kijk 'm over een tijdje nog maar eens, voor als nog een 3*.

Film die je ervaart alsof je één grote shot drugs heb ingenomen; een drugs genaamd FILM! Het is één groot orgasme van beelden uit niet bestaande stille films. Een draaikolk van verhalen. De naam 'The Forbidden Room' verwijst naar een gelijknamige film uit 1914 met Lon Chaney in de hoofdrol, die niet meer te vinden is. En zo oogt dit ook; als verloren meesterwerken uit de overgangstijd van de zwijgende naar de pratende cinema. Met een labyrint aan gestapelde raamvertellingen in zwart-wit, sepia en extreem verkleurd celluloid over de meest uitzinnige onderwerpen en thema's.

Over een man in een openhangende kamerjas die vertelt hoe je het beste een bad kunt nemen, een onderzeeër die nog maar voor een paar uur zuurstof heeft, over houthakker Cesare (net als de slaapwandelaar uit Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) die een jonge vrouw, ene Margot, moet redden uit de klauwen van de Rode Wolven die wonen in een wolfmannengrot, Margot is een nachtclub-zangeres in haar droom, over een inktvisdief op een subtropisch vulkaaneiland, een man met een billenobsessie, een vrouw met 47 gebroken botten, de droom van een snor en een Januskop-incarnatie genaamd Lug-Lug, er zijn Vampier-bananen en een dokter die gevangen wordt gehouden door dansende vrouwen in skelettenpakken. En dat is nog maar een halve film!

Alles is prachtig gefilmd met studiodecors, soms met een vervormd geluidsspoor of in jarentwintigstijl gevatte tussentitels. De regisseurs Guy Maddin en Evan Johnson zorgen voor prikkelende spanning door op uitdagende, surrealistische wijze te filmen. Het is als het ware een vrolijk cinefiel feestje. En zoals ieder geslaagd feest, weet ook deze film niet van ophouden. De film is als... tja een heerlijk warm bad. Zien is geloven.

Liefdevolle parodie op de filmgenres die populair waren tijdens de hoogtijdagen van de zwijgende film in de jaren 20. Zo is daar een thriller over de bemanning van een onderzeeër met nog maar voor 48 uur zuurstof en een defect waardoor het niet naar de oppervlakte kan komen. De tweede verhaallijn betreft houthakker Cesare [Roy Dupuis] die met drie collega’s op zoek gaat naar ‘The Red Wolves’ die de klassieke vamp Margot [Clara Furey] hebben ontvoerd. Maddin en Johnson introduceren daarnaast vele andere half uitgewerkte verhaallijnen die eruit zien als authentieke, getinte zwijgende films (inclusief dubieuze visuele effecten) en de beeldtaal kopiëren van met name de Duitse expressionistische cinema en de Russische montage-cinema. Knap gemaakt en in het begin zeer plezierig om naar te kijken, maar de vele verhaallijnen zijn verwarrend en de herhaling van steeds dezelfde technieken en bewuste verspringingen beginnen na een half uur wel wat vervelen. Een typisch geval van te veel van het goede. Er zijn bijrollen voor onder anderen Udo Kier, Geraldine Chaplin, André Wilms en Charlotte Rampling. De tussentitels met het RW-kader is een verwijzing naar DW Griffith, de vader van de cinema die zijn eigen logo (DW) toevoegde aan alle tussentitels in zijn films.