Sorority House Massacre (1986)

Werkelijk alles aan deze slasher is van een erg matig niveau: oninteressante personages, een magere opzet, makke kills en een ongeïnspireerde moordenaar. Gelukkig nergens echt storend, zelfs redelijk vermakelijk vanwege de korte speelduur en de lekkere 80's sfeer (die montage waar de meisjes allerhande overdreven kleurrijke kleedjes passen op cheesy saxofoonmuziek is echt te ridicuul voor woorden. )

Oh boy, driedubbel gaap. Dit was echt een lange, slaapverwekkende zit. Geen enkel personage voegt ook maar iets toe aan de film en ik had ze dan ook een snelle, pijnlijke dood toegewenst, gewoon maar om van ze af te zijn. De killer is van bordkarton, echt ontzettend saai en TOTAAL niet creepy. Tuurlijk weer een paar titty-shots, maar zelfs deze waren niet de moeite waard.

Het hele nachtmerrie gebeuren in het begin hing me al snel mijn strot uit en ik vloekte ik mezelf dat als er niet snel iemand dood zou gaan, ik de film af zou zetten. Uiteindelijk niet gedaan maar toch door blijven kijken. Ik weet dat vrouwen soms hysterische en rare wezens kunnen zijn, maar moeten ze nou echt ZO dom zijn? Die hoofdrolspeelster irriteerde me ook mateloos, en niet alleen maar omdat ze me herinnerde aan mijn pa 30 jaar geleden. Niet dat hij er zo vrouwelijk uit zag, maar zij was echt een halve vent. Zal wel vaker voor zijn gekomen in die tijd denk ik, bij die truttige burgermiepjes.

Na het zien van deze film weet ik weer waarom ik over 't algemeen een 'remake girl' ben.

Elementen uit eerdere genre klassiekers leeg geplukt en dat in een uurtje en 13 minuutjes gepropt. Ik heb mij vermaakt! Lekker sfeertje, prima muziek. Vind de gore ook wel ok. Leuk..

Oersaai, vervelend en onbegrijpelijk. Dit zijn de drie kernbegrippen waarmee het werkje van regisseur Carol Frank omschreven kan worden, dat later ook nog eens twee vervolgdelen kreeg. Ik kan niet zeggen dat ik de uitbreiding begrijp, want in kwalitatief opzicht is Sorority House Massacre zowat het armoedigste dat je kunt aantreffen. De eerste 45 minuten bestaan uit een combinatie tussen dramatiek en fantasie, waar één of andere oninteressante moordenaar af en toe doorheen wandelt. De structuur is ver te zoeken en wekt de indruk dat het scenario nog niet af was tegen de tijd dat het filmen begon, daarnaast is het simpelweg niet zo boeiend om te volgen. Ik neem aan dat de meeste kijkers afwachten totdat het daadwerkelijke gehak begint, maar ook dat wordt nogal pover in beeld gebracht door Frank. De moorden ogen makkelijk in elkaar gestoken en getuigen van weinig creativiteit, maar er gebeurt op z’n minst eindelijk wat tijdens de slotfase. Dat kan van de eerste helft in ieder geval niet gezegd worden, waardoor een film als deze al heel snel een ware beproeving vormt om doorheen te komen.

"Fright associated with a male object.”
"Male object is right. The knife is a phallic symbol.”
"Uh oh, Beth. Spilled your inner most beans, here? Scared of sex?”
"Not that I know of. What do marbles mean?”
"It means that you're losing yours.”

Normaal gesproken ben ik een behoorlijke fan van dit soort films. De B-gehalte droop er in ieder geval goed vanaf, en dat moet dan toch wel iets goeds betekenen? De tweede film waar ‘Plex’ mijn held is voor het aanbieden, waardoor ik dus (geheel gratis) deze film heb kunnen kijken. Waar mijn liefde begint met dit soort films is wellicht de absurde waarin zoiets zich afspeelt. Een bloeddorstige killer, een leuke cast en met weinig budget toch een horrorwaardige film maken. Hoewel natuurlijk niet alles tot het grootste succes draait, ontstaan er vaak best wel wat leuke films door de passie die men in de film steekt, iets wat je vroeger veel zag maar, waar de films hedendaags toch wel echt tekort aan komen. Eigenlijk kent deze film van alles ook wel iets maar, dat iets is gewoon in het algemeen wel echt te weinig om uit te groeien tot een leuke, succesvolle film.

En wellicht de mensen die mij een beetje volgen weten ook wel dat ik gek ben van dit soort horrorfilms. En mijn verwachtingen waren dan ook torenhoog voor deze film, die ik misschien meer als voorgerecht zag van ‘The Slumber Party Massacre’ die ik later in deze challenge nog wil zien. Maar, ik ben weinig warmgelopen op die film, omdat deze film best slaapverwekkend was. En nee, dat komt voor mij ook niet vaak voor, omdat ik vaak toch wel goed zit met deze films, en er altijd van kan genieten.

De film opent best vreemd, en heeft wel even de tijd nodig om nou de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen. Eenmaal bekender met het idee gaan we al gauw over naar een vrij standaard concept. Waar we ‘Beth’ volgen die haar intrek heeft in een zogenaamd ‘Sorority House’. Een ‘Sorority’ is een Studentenvereniging voor vrouwen op Amerikaanse universiteiten waar eigenlijk exclusief vrouwen wonen. Een bekend begrip in de filmwereld want ja, iedereen wil daar natuurlijk bij horen. Wanneer ze een beetje verwelkomd, heeft Beth constant verschrikkelijke visioenen (of dromen) over een moordenaar die achter haar aan zit. Ze wordt er ook voor onderzocht maar, nergens is echt duidelijk wat ze nou precies ziet. Tot er een moordenaar verschijnt op hun Sorority die iedereen wil vermoorden, wat later de broer van Beth blijkt te zijn. Oftewel; een regelrechte Halloween kloon.

Wanneer de moordenaar verschijnt begint de film eindelijk ook een beetje te draaien, en dat is best zonde als je het mij vraagt. De film is veertig minuten wel vrij inhoudsloos, je krijgt na een tijdje wel wat ontblote vrouwen te zien, echt bijzonder was dat allemaal nou ook niet. Toen de moordenaar aan zet was, werd de film wat levendig, helaas dat alles gewoon echt matig is, en ook matig is uitgewerkt. De kills zijn gewoon best makkelijk, zo valt eentje (ik ben haar naam vergeten) over het lijk wat buiten lag (en als eerste was vermoord), waardoor ze heel makkelijk gepakt werd door de moordenaar omdat ze dom blijft liggen, tja. Dan weet je het niveau al wel een beetje.

Nee, ik ben van mening dat Carol hier gewoon te weinig uit heeft gehaald. Het idee is echt heel leuk (daar kan ik ook wel een fan van zijn), de uitwerking is gewoon echt matig. De moordenaar is toch wel echt niet fascinerend genoeg, en dat maakte het allemaal ook niet zo bijzonder. Gelukkig dat de film wel doet wat je beloofd wordt, en wordt er ook aardig wat gemoord. Al is het allemaal ook niet van een super hoog niveau. Dankzij het uurtje wat deze film van je vraagt is het best makkelijk uit te zitten, en dan valt het alles nog wel gewoon mee.