The Intern (2015)

De nieuwe van Nancy Meyers...

Toch al weer 6 jaar geleden sinds de, in mijn ogen, de fan-tas-tische "It's complicated" is uitgekomen. Enorm uitgekeken naar "the Intern" en ik moet toch toegeven dat het niet al mijn verwachtingen heeft ingelost. Ligt het nu aan het feit dat ik er een tijdje naar heb uitgekeken (en dat het vervolgens dan ook vaker tegenvalt) of dat de film over het algemeen mij minder aansprak?

De cast was in mijn ogen top. Het ging me meer om de voorspelbaarheid en zelfs met momenten de flauwe grappen waar ik wat moeite mee had. Waar ik bij "It's complicated" of "Something's gotta give" hartelijk kon lachen om de fratsen van de personages, werd het nu een beetje mèh.

Zoals reeds vermeld was de casting zeker oké. Hathaway kon het personage zeker vertolken, maar ook de Niro voelde zich zeker in zijn sas als oudere stagiair. Hij moest alvast niet onderdoen voor Hathaway.

Misschien dat ik de film nog een keer moet bekijken, en dat ik 'm dan meer ga appreciëren... Maar op dit moment ben ik niet van m'n sokken geblazen.

Hartstikke leuke feelgood film! De Niro straalt als de niets-toch alles wetende stagiair en Anne Hathaway als de workaholic. Ik werk zelf in die branche en het is echt fantastisch om al die stereotypes te herkennen, misschien een beetje over de top, maar toch heel leuk gedaan.

Oef... Het is enkel en alleen vanwege Anne Hathaway en Robert De Niro's kunnen dat ik niet ben weggelopen bij deze zeer mager geschreven komedie. Had mindere acteurs deze hoofdrollen gegeven en het valt dan pas op hoe ongeestig en onnatuurlijk de situaties en scenes aanvoelen. De momenten dat de humor niet bij De Niro ligt maar bij de collega's van zijn personages merkte ik al gelijk dat mijn tenen zich samentrokken.

En dan die muziek. Die afgrijselijke doorkabbelende bak ellende die over de hele film is uitgesmeerd die constant maar doorhamert zodat wij als publiek toch echt zeker weten dat het een "feel good" film is. Ik had twee uur lang het gevoel alsof ik in de bouw-modus van The Sims aan het spelen was.

Beetje vreemd om Natt Wolf te noemen hier op Moviemeter, die jongen heeft hoogstens 2 minuten screen time. Maar ja dat terzijde. Heb me goed vermaakt met deze film. Natuurlijk is het voorspelbaar en beetje zoet, maar de humor is goed. En belangrijk de chemie tussen Hatheway en De Niro is uitstekend. Hij kiest niet altijd de beste films uit, maar dit is een prima keuze gebleken voor hem. Veel herkenbare situaties (en begin is misschien wat te vaak gedaan al) en het wordt goed versterkt met enkele leuke bijrollen. Fijn sfeertje verder, dus gewoon een geslaagde feelgood film.

3.5*

Robert De Niro blijft toch wel acteerfenomeen. Ondanks dat hij de afgelopen jaren in heel wat mindere producties heeft gespeeld waarin hij zelf ook niet altijd uit wist te blinken, blijft dit wel een gigant. Dat bewijst hij nu ook maar weer eens in dit kleinere project waarin hij als oude weduwe een internship krijgt onder de hoede van de eigenaresse van een bloeiend bedrijf. Het is allemaal een tikje voorspelbaar en met een speelduur van 2 uur ook aan de lange kant, maar tegelijk is het een erg sympathieke feel good film geworden waarbij uiteraard de oude wijze man enkele levenslessen over weet te brengen. De chemie tussen De Niro en Hathaway (goddank weer met mooie lange haren) is overduidelijk aanwezig. Beiden zijn goed, maar De Niro is gewoonweg top. Zo natuurlijk en overtuigend zoals hij speelt. Hopelijk weet hij ons nog jaren te vermaken met nieuwe rollen, hopelijk bij dit soort projecten die voor hem gemaakt zijn,

3,5*

The Intern

Bijzonder fijne feelgood film, die door een paar kleine slippertjes helaas niet verder dan een gewone voldoende komt. Daarbij komt dat vooral de namen Anne Hathaway en Robert De Niro mij aantrokken. Zij houden de film dan ook draaiende, en doen dit op een zeer plezierige manier.

Het verhaal is simpel, maar bevat toch een lekkere frisse originele twist. Daarbij stoelt het verhaal behoorlijk op herkenbaarheid bij een jong publiek qua smartphones, terminologie in dialogen en businessvoering. Niet dat ik daar een expert in ben, maar met het huidige klimaat van flexcontracten en zzp-constructies in een bedrijf waar algehele gelijkheid in rang gepretendeerd wordt (die vooral in ongekende chaos uitmond), stel ik mij zo voor de een oudere garde meer moeite heeft zich in het verhaal en personages te kunnen inleven. Ik kan er echter ook volledig naast zitten. Ondanks dit relatief moderne kader valt de film te reduceren tot aloude herkenningspunten van ontluikende vriendschap. Daarbij is een behoorlijk matige liefdesaffaire gevoegd die vooral afleidt en afbreuk aan de film doet. Jammer.

Het duo Hathaway-De Niro speelt prima. Door het simplistische plot is er wat nodig dat je kijkende houdt. Meyers vindt dit in een prima presterende cast. Toch zijn er verschillen tussen de twee te constateren. Waar De Niro een constante, goede factor is en vooral blijft, heeft Hathaway duidelijk een lastigere taak. Zij weet haar karakterontwikkeling echter prima weer te geven. Die ontwikkeling was ook wel nodig, want 2 uur naar een hyperactief mens kijken houdt niemand vol.

Cinematografisch is het allemaal vrij simpel. Er wordt geen moment meer moeite dan nodig is gedaan en op dit vlak valt er dan ook bijzonder weinig te snoepen. Door de monotone, simpele cameravoering en het magere verhaal wordt het voor Hathaway en De Niro lastig om 2 uur de sfeer er in te houden. Dat lukt dan ook niet altijd, waardoor er soms wat saaiere intermezzo's in voorkomen.

The Intern is een prima feelgood film geworden die vooral door de twee hoofdrolspelers op de been gehouden wordt. Door een enkel minpuntje en een net iets te lange speelduur komt het cijfer op een normale voldoende uit.

3*

Tegenvaller.

Met RobertdeNiro in de hoofdrol had ik een fijne vlotte komedie verwacht maar dat pakte helaas anders uit.

De film komt bijzonder traag op gang en sommige scenes duurden gewoon overbodig lang.

Voor een feelgood film deed het mij verder ook niks. Nee, dit was 'm niet.

heerlijke feel good movie met goede rollen van De Niro en Hathaway. Net iets meer drie en half waard dan 3 vandaar 3,5 ster. Gewoon lekker kijken.

Geslaagde feelgood movie (weer) van Nancy Meyers. Vaak moeten dit soort films het hebben van de bijrollen, grappige sidekicks etc. Nu hebben we echter Robert de Niro in huis. Blijft een klasbak hoor. Draagt de film in z'n uppie. Hathaway doet aardig mee. De film zit vol met luchtige, geinige momenten en weet de gehele speelduur prima te vermaken. Ik heb hier weinig op aan te merken verder. Voldoende.

Ontzettend grote misvatting van een verhaal c.q. gewoon een film met een slecht script. Het uitgangspunt had Ben moeten zijn als protagonist, maar Ben heeft geen dilemma's of issues. Zijn verhaal is in de eerste vijf minuten van de film al ontmanteld. In de praktijk komt de film neer op de misère van Jules en haar strubbeling tussen werk en privé. Ben lijkt een barmhartige Samaritaan die toegewijd als klaagmuur lijkt te fungeren. Het is hierdoor allemaal eentonig en in het middenstuk van de film ronduit saai en langdradig. De film had meer betekenis kunnen krijgen als ze het bij de essentie hadden gehouden en dat is Ben als pensionaris terug op de werkvloer in een sterk gewijzigde tijd gebonden bedrijfscultuur. Het was hierdoor voor mij een lange zit en geen verdienstelijk geheel om naar te kijken.

Heerlijke feel-good film. Had niet gedacht dat ik een film met Hathaway zo leuk zou vinden. Hoewel De Niro veruit de ster van deze film was, deed zij het ook wel leuk. Dit is de beste rol van haar.

"That's right homie. Ben's got a job."

Leuk voor Robert De Niro dat hij tegenwoordig doet waar hij zin in heeft, al zal het niet de meest merkwaardige rollen opleveren.

In 'The Intern' mag De Niro komen opdraven als stagiair die voor een hip online modemerk aan de slag mag. Op zich een prima uitgangspunt waarin Ben zijn ruime ervaring kan delen met de jonge garde voor wie alles vanzelfsprekend is. Jammer genoeg moet je als kijker al gauw concluderen dat de gang van zaken erg voorspelbaar is.

Qua verloop worden er nauwelijks enige conflicten gecreëerd; zodra er één de kop op komt steken, wordt deze zonder blikken of blozen al gauw in de kiem gesmoord. Best zonde, want er zitten een paar interessante subplotjes in die beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Hierdoor zit je voor het grootste gedeelte opgescheept met een bejaarde stagiair die door alles en iedereen opgehemeld wordt en omringd is door - wannabe - hipster collega's.

Het is dan ook te verwachten dat de film uitdraait op een typische feel-good vehikel waar comedy en drama hand in hand gaan. Het is te danken aan De Niro en Anne Hathaway dat zij er nog iets van proberen te maken, wat zich uit in een aardige onderlinge chemie. Helaas blijft er over het geheel gezien nog veel te wensen over. Wat dat betreft past het abrupte einde er perfect bij.

Al met al een redelijke feel-good film waar veel meer uitgehaald had kunnen worden.

2,5 Sterren.

Feelgood waarin een oudere heer als stagiair aan het werk gaat bij een succesvol internetbedrijf dat kleding verkoopt. Het komediegehalte valt tegen.

't Is allemaal nogal voorspelbaar. Uiteraard zijn er in het begin wat strubbelingen en uiteraard zijn er de voorspelbare generatiekloofgrapjes en uiteraard ontpopt de Niro zich als zich de onmisbare medewerker. In feite stelt het hele verhaal niet meer voor dan dat.

Toch is de film, ondanks het magere en voorspelbare verhaaltje, het aanzien best waard. Op een bepaalde manier kijkt het lichte werkje erg prettig weg. Het verhaal loopt lekker door en de verwikkelingen zijn net leuk genoeg om attent te blijven kijken. De film ademt gewoon een prettige sfeer. De aanwezigheid van de Niro en Hataway die leuke interacties hebben en beide sterk acteren helpt erg.

Dit soort flauwe cliché films die ook nog bestempeld staan als een Komedie, terwijl er maar weinig valt te (glim)lachen, zijn niet echt aan mij besteedt en bovendien is deze film ook nog eens langdradig (duurt ook bijna twee uren) omdat er eigenlijk niets in gebeurt.

In deze film draait het om de 70-jarige weduwnaar Ben Whittaker (goed gespeeld door Robert De Niro), die niet echt blij is met zijn pensioen en daarom weer aan de slag gaat als een senior stagiaire bij een hippe modewebsite, welke geleidt wordt door de hardwerkende Jules Ostin (goed gespeeld door de fraaie Anne Hathaway). Ben wordt als stagiair gekoppeld aan Jules, die het eigenlijk maar niets vindt en ze laat hem dan ook in eerste instantie links liggen. Omdat Ben daarom niets te doen heeft en hij niet kan stilzitten, helpt hij anderen (o.a. met het rondbrengen van postpakketjes) en doet hij stilletjes ook werkzaamheden (opruimen) voor Jules die dat niet weet en er ook niet om gevraagd heeft. Nadat dit bekend wordt gemaakt aan Jules en zij ook ontdekt en ziet dat Ben nuttige capaciteiten heeft, wordt Ben al snel waardevol voor haar en ontstaat er ook een hechte vertrouwensband tussen hun. Daar draait het dan om in deze film en ook om de thuissituatie van Jules met haar man Matt (gespeeld door Anders Holm) en hun dochtertje Paige (gespeeld door JoJo Kushner). Overigens ook nog om de relatie tussen Ben en Fiona (gespeeld door Rene Russo) die de masseuse is bij de modewebsite.

Het eerste gedeelte (de eerste 30 minuten) van het verhaal was best leuk en luchtig en daar valt ook soms wat te lachen (o.a. door het leeftijdsverschil van Ben t.o.v. de andere werknemers). Maar zodra Ben het vertrouwen wint van Jules, wordt het gewoon een zoetsappige dertien in een dozijn flauwe cliché Drama (vanwege de thuissituatie van Jules, omdat haar man Matt vreemd gaat) film met een zeer voorspelbaar verloop en einde. Vanaf dan valt er eigenlijk ook niets meer te lachen en zijn enkel de goede rollen van Robert De Niro en Anne Hathaway het nog waard om de hele film uit te zitten. Het romantisch gedoe tussen Ben en Fiona had men beter helemaal uit de film kunnen laten, want het had totaal geen toegevoegde waarde en was ook zeer flauw. Overigens vond ik het wel leuk dat twee hoofdrolspelers uit de komische serie "Workaholics" een rol hebben in het verhaal, namelijk de eerder genoemde Anders Holm en Adam DeVine (in de rol van Jason die ook werkt bij de modewebsite). Anders Holm zijn rol is best serieus terwijl de rol van Adam DeVine juist luchtig is en daarom zorgde hij ook soms voor wat humor.

Met deze film heb ik me alleen in de eerste 30 minuten weten te vermaken en toel viel er ook wat te (glim)lachen, maar daarna vond ik er nog maar zeer weinig aan en de film duurt met bijna twee uren (90 a 100 minuten was lang genoeg geweest) ook gewoon veel te lang. Vanwege de sympathieke en goede rol van Robert De Niro en de altijd mooie Anne Hathaway die het ook gewoon goed deed, krijgt deze Komedie film toch maar een kleine onvoldoende van mij.

The Intern is zo'n film waarbij je je verwachtingen tempert in de hoop dat het meevalt. Vaak gebeurt dat dan. Hier niet. Het is geen slechte film. Er wordt niet slecht geacteerd. Je wordt er niet depressief van. Maar het verhaal slaat nergens op en dat haalt de hele film onderuit.

Robert de Niro speelt Ben, het meest sympathieke personage uit zijn carrière. Misschien wel het meest aaibare opaatje ooit. Alles aan deze film deed denken aan (het veel betere) About Schmidt, maar anders dan Jack Nicholson, heeft het personage van De Niro geen rauw randje of diepliggende persoonlijke problemen. Hij is super aardig, eigenlijk een beetje te aardig.

Aan de andere kant is heb je die bruine ogen waar ook nog een actrice omheen zit. Als ik die kop zie word ik al misselijk. Anne Hathaway kijkt continu als een puppy die op het punt staat achtergelaten te worden in een doos in het bos. Niet dat ik weet hoe dat eruit ziet, maar de schmierende hasses van Hathaway kan er moeilijk ver naast zitten.

Haar personage Jules Ostin is dom, naïef, omhooggevallen, onhandig, besluiteloos, stelt verkeerde prioriteiten, is onaardig tegen de verkeerde mensen en aardig tegen eveneens de verkeerde mensen. Er is niets aan haar wat sympathie verdient en het is dan ook een lijdensweg om te zien hoe de lieve Ben zijn tijd en energie steekt in het assisteren van zo'n dom mormel.

Films als dit kennen vaak een klassiek rise-fall-rise verloop. Dingen gaat goed, dan komt er een dip, en aan het eind komt alles goed. Deze film is 1 en al rise en heeft slechts een kleine fall, die te maken heeft met een klein detail uit Jules' persoonlijke leven. Maar daar is ze niet eens door verrast en het is na 1 gesprekje ook weer opgelost, dus een echte 'fall' mag je het niet eens noemen. En dan ineens: bam aftiteling.

Op basis van titel en trailer verwacht je dat Ben per ongeluk als trainee terechtkomt bij het hippe bedrijf en dat hij daar eigenlijk niet gewenst is, om vervolgens met zijn ervaring het tegendeel te bewijzen. Maar de film richt zich daar helemaal niet op, hij is juist expliciet gewenst omdat hij oud is en met zijn ervaring (versus de gejaagheid en oppervlakkigheid van de hedendaagse bedrijfscultuur) wordt helemaal niets gedaan.

Deze film is het meest stuurloze gedrocht wat ik in tijden heb gezien.

Toch is het onmogelijk om de film echt af te branden, simpelweg door de hoeveelheid feelgood die De Niro compleet in zijn eentje teweeg brengt. Complimenten.

2,5 sterren

Film mist een ziel.

Voor een komedie zonder geslaagde grappen - zelfs geen glimlach verscheen op mijn gezicht, behalve toen de aftiteling begon - begint zelfs een cursus ' creatief breien ' heel interessant te worden. Uitgangspunt is wel leuk gevonden alleen de uitvoering was niet dat je dacht van ' Wow ' maar het was meer van ' Oei *#±'

Drama gedeelte was dan wel weer dramatisch slecht. Toch wel knap hoor om dat voor elkaar te krijgen. Mijn theorie is dat de makers je een trauma wil bezorgen na het zien van de film en dat, dat het dramatisch deel is. Een soort interactief gebeuren dus. Tsja dat is wel vernieuwend, eerlijk is eerlijk !

Aangenaam niemendalletje, met De Niro als rusteloze gepensioneerde weduwnaar die aan de slag gaat als senior stagiair bij het hippe modebedrijf van Anne Hathaway. Heeft niet veel om het lijf qua plot en karakterontwikkeling, maar het is een leuke rol voor De Niro en de film kabbelt prettig voort, zonder ook maar ergens echt grappig en/ of interessant te worden. Dat is dan ook wel weer knap.

Wat een zeer verfrissende film. Allemaal en iedereen heeft er zin in. Dat straalt er vanaf. Een film die ons echt heeft 'gepakt'. Ik heb nog nooit zo genoten van Robert De Niro. En Anna Hathaway is ook erg op dreef. In zijn genre gewoon 5 *****.

Vlotte, aanstekelijke komedie over de relatie tussen een herintredende senior en zijn veel jongere baas, een ambitieuze workaholic. Hoewel zij in menig opzicht elkaars tegenpolen zijn klikt het op onwaarschijnlijke wijze tussen Robert de Niro en Anne Hathaway. Gewoon een erg leuke film.

Leuke vlotte komedie. Het verhaal is best leuk, niet ingewikkeld, maar gewoon hedendaags met actuele zaken. Het tempo van de film is prima, ondanks de 2 uur lange speelduur, is de film afgelopen voor je er erg in hebt. Enig minpuntje is de heist scène, die wat misplaatst is. Verder bevat de film een aantal leuke grappen en heeft een hoog feelgood gehalte, mede dankzij de sympathieke rol van De Niro. Hathaway zet eveneens een leuke rol neer. De film oogt visueel ook fraai, mooi geschoten plaatjes in de volle zon. Prima komedie. 3.5

Goeie film over een gepensioneerde man die een baantje neemt als stagiaire bij een internet-kledingwinkel. Een prima feelgood-movie met een verhaal waarin genoeg gebeurd zodat het onderhoudend blijft over de volle lengte. Ook wel eens verfrissend dat er geen romance ontstaat tussen de twee hoofdrolspelers. Anne Hathaway en Robert DeNiro zijn goed gecast samen en zetten beiden uitstekende rollen neer.

Het ligt er enorm dik bovenop allemaal; de rollen van DeNiro (de goedheid zelve) en Hathaway (bitch met een klein hartje) maar ook de typische cliche bijrollen. Dan het verhaal, als sprookje had het misschien gekund, maar nu is het vaak tenenkrommend zeker wanneer ze samen in dat hotel zijn en bij elkaar in bed gaan liggen; bizar eigenlijk.
Toch is de film vermakelijk en fijn om naar te kijken. DeNiro en Hathaway maken er op een of andere manier toch wat moois van. De chemie is zeker aanwezig. Leuke knipoog naar de moderne social media wereld en bovenal in alle opzichten sympatiek. Bijna een 'guilty pleasure'.

The Intern is een prima film die nergens echt bijzonder of speciaal wordt, maar die best wel onderhoudend is. Plot is simpel, maar doeltreffend, acteurs zijn prima, vooral DeNiro uiteraard. Zijn karakter in deze film vind ik echter wat minder. Niet echt gelaagd, en iets te perfect naar mijn mening. Prima filmpje.

The Intern heeft mij vriendelijk verrast, want deze comedy-drama kijkt gewoon heerlijk weg.

De Niro kruipt in de huid van de gepensioneerde Ben Whittaker die zich niet te oud voelt om nog aan het werk te gaan. De Niro zet hier een heerlijke, overtuigende rol neer. Hathaway heeft ons al lang geleden laten zien dat zij kan schitteren op het witte doek en wederom laat ze het bij deze film weer zien. Voornamelijk de scene die zich in het hotel afspeelt, waarbij haar relatie ter sprake komt. Zeer sterk en overtuigend geacteerd. De sympathie tussen de twee hoofdrolspelers is duidelijk aanwezig en vermakelijk. Twee verschillende karakters, generaties, maar die toch naar elkaar toe trekken.

Met het verhaal is ook niks mee en het is ook nog eens goed uitgewerkt. De film is een perfecte combinatie van een comedy/drama. De dramatische elementen van de film, worden perfect gecombineerd met de komische scenes, die weer luchtig en leuk zijn.

The Intern heeft mij meer dan vermaakt en is het kijken zeker waard!

Cliché's zijn onvermijdelijk in dergelijk feelgood-filmpje waarin Robert De Niro wel een pluspunt is, al heeft hij het niet zo moeilijk : alleen maar glimlachend en begrijpend kijken en wat wijze raad toevoegen.

Na "What Women want", "Something's gotta give" en "The Holiday" voor mij de vierde film van Nancy Meyers en alle vier zowat op het zelfde peil en romantiek brengend.

Veel leuker dan ik verwacht had - ik ben al niet echt een fan van Hathaway, en De Niro rommelt nogal wat bij elkaar de laatste jaren. Maar dit pakt dan wel goed uit, hoewel het natuurlijk wel een flauw cliché-geval blijft - zoals dat hoort in het genre blijkbaar. En wat me ook wel wat irriteert is dat de setting maar weer eens in de glossy modewereld is - er zijn toch nog andere dingen dan kleren.

Maargoed, daar overheen gestapt is het redelijk te verteren. Boven verwachting.

Ook deze eens meegepikt en het was geen slechte film. Niet echt grote verwachtingen, maar hij viel goed mee. De cast zat goed en Robert De Niro en Anne Hathaway waren goed op dreef. Het laatste kwartier was iets minder vernieuwend, maar storend was het niet.

Ondanks de lange speelduur verveelde hij niet, toch wel het bekijken waard.

Ja, dat is wel een beetje een probleem hè, wanneer je een script schrijft waarin iedereen vriendelijk, beschaafd en van goede wil is en niemand gemeen, onaardig of zonder gevoel voor humor, dan heb je eigenlijk geen conflict maar een smakeloos baksel dat je wat peper moet geven door erecties op de werkvloer, Rene Russo als belachelijk beschikbare love interest en een schattige Shirley Temple-kloon te introduceren. Tot overmaat van ramp lijkt Meyers niet eens gemerkt te hebben dat iemand (een èchte stagiair?) tussen de pagina's van haar script een zelfgeschreven scène die nergens op slaat heeft geschoven, zodat we opeens vergast worden op een merkwaardige inbraakscène die nergens vandaan komt, nergens naartoe gaat en mij er alleen maar bewust van maakt dat Hathaway's probleem met haar moeder eigenlijk dood in de lucht blijft hangen. Een film zó licht dat hij gewoon uit mijn geheugen wegfladdert, met als enige hoogtepunt de scène waarin De Niro (sowieso het voornaamste pluspunt van deze film) een korte confrontatie met Hathaway's man heeft – de dialoog zegt het éne, zijn gelaatsuitdrukking het andere, ijzersterk.

“I still have music in me, absolutely positive about that!”

Wat blijft De Niro toch een fantastisch acteur. Ook op redelijk hoge leeftijd weet De Niro nog te fascineren in rollen zoals in Silver Linings Playbook, Joy en nu The Intern. De Niro is voortreffelijk als Ben, een man die zonder zijn overleden vrouw niet echt van zijn pensioen kan genieten, en reageert op een vacature als stagiair bij een modewebsite. Jules is de baas van dit bedrijf, en Anne Hathaway speelt deze workaholic op fantastische wijze.

Ben en Jules bouwen een band op en raken steeds meer verstrengeld in elkaars leven. Ben voelt zich weer nuttig, en Jules heeft een steunpilaar waarbij ze terecht kan voor raad en daad. Jules heeft ook een gezin, en als ik een minpunt moet noemen dan is dat het tweede gedeelte van de film, wanneer er ruimte wordt gemaakt voor een clichématig relatiedrama. Maar de fijne feel good sfeer, sterk uitgewerkte personages en de chemie tussen de acteurs maken veel goed. En met De Niro en Hathaway heeft The Intern twee hoofdrolspelers die dit materiaal zelfs met alleen hun pink nog naar een hoger niveau kunnen stuwen.