Rope (1948)

Nee hoor, ik ben wel een Hitchcock-liefhebber maar vind dit ook niet veel.

Deze film en voornamelijk het concept is ronduit briljant te noemen. Eén van de beter Hitchcock films. 5 sterren!

Dit past alleen bij die tijd; jaren 40-50. Een remake hiervan zal altijd mislukken, ik hoop ook dat die nooit gemaakt zal worden.

Voor de tigste keer nu deze film bekeken en hij wordt alleen maar beter - wat ik wel vaker heb met Hitchcock. Die afwisselende rood-groene (=goed-foute) flikkering van neonverlichting tegen de kozijnen als Brandon zijn drogredeneringen ophangt om een nutteloze moord te verdedigen: kippenvel.

Als ik heb goed heb geteld is dit mijn zevende film van Alfred Hitchcock. En nu ik de Hitchcock boxen heb, zal daar binnenkort nog wat bijkomen. Met deze film maakt Hitchcock inderdaad een gefilmd toneelstuk. Rope speelt zich bijna volledig in een kamer af. Simpel verhaal, maar prima uitgewerkt. Redelijk spannend af en toe, maar over het algemeen alleen maar dialogen, niet dat dialogen erg zijn, maar ik vond ze niet allemaal even boeiend.

James Stewart laat toch weer zien dat het een uitstekende acteur is. Samen met John Dall en Farley Granger zetten de mannen hier erg goeie rollen neer. Rope is best een aardige film van The Master of Suspense, maar ik zie het eigenlijk niet anders dan een leuk tussendoortje.

3,0*

Deze geweldige Hitchcock klassieker voor de 2de keer gezien en ga hem verhogen met een hele ster!

Alles klopt gewoon, de personages,de setting, de manier van uit monteren en natuurlijk de vele woordspelingen die allemaal opvallend of onopvallend te maken hebben met de moord, heerlijke spanning opbouw!

James Stewart vond ik precies in zijn rol passen, ik las op Imdb dat Stewart zichzelf niet goed voor de rol vond maar ik geef hem daar in geen gelijk, hij doet zijn rol erg sterk en overtuigend!

Het einde is ook mooi en zelfs vandaag de dag nog origineel!

Samen met North By Northwest de beste Hitchcock voor mij! binnenkort Psycho nog maar eens kijken

Aardige Hitch.Ik moet toegeven dat ik sowieso een zwak heb voor stukken(dit is een toneelstuk+camera)die zich houden aan de 3 eenheden van Aristoteles juist omdat de extreme beperkingen dwingen tot creativiteit.Helaas uit die zich hier vooral in gek*t met de camera wat soms aardige resultaten oplevert maar meestentijds irriteert.Hoewel we de ontknoping in principe al meteen kennen verveelt de film toch niet,wat m.i. vooral de verdienste is van de acteurs.Hitch gaf weer blijk van zijn gevoel voor ironie door 2 kashomo's,Dall en Granger,te casten als...kasthomo's.Vooral Dall geniet van zijn rol als immorele estheet wiens obiter dicta overigens eerder doen denken aan de boutades van Oscar Wilde dan aan de filosofie van Nietzsche of Dostojevskij,laat staan het nazisme.

Natuurlijk is het aan everyman James Stewart om de would-be supermen hun plaats te wijzen.Het slot is dik moralistisch maar gezien het bouwjaar van de film is dat niet geheel onbegrijpelijk.

Goede film weer van Hitchcock. Een verhaal zoals je die alleen in een Hitchcockfilm tegenkomt. Onvervalst spannend en door de speelduur nergens sloom of saai. Misschien had hij er nog wat momentjes in kunnen gooien waarbij men probeert de kist te openen. Dan was het pas echt spannend geweest! Toch nog steeds een goede film en zeker een aanrader.

Een beetje vergezocht af en toe. Hij komt er wel redelijk makkelijk achter. Aan de andere kant was dat wel de charme van dit verhaal. Je weet van tevoren al dat Rupert zo achterdochtig is. Het maakte het toch net even wat spannender.

4,0*

Typische Hitchcock, maar wel een van de betere. Het verhaal gaat (weer) over een perfecte moord, en weer is het geweldig uitgewerkt. Vrij briljante opzet waar de spanning gedurende de film blijft toenemen. Het verschil tussen Philip en Brandon zorgt voor zowel spanning als een (ietwat oppervlakkige) morele laag. Het gespeur van hun gewaardeerde leraar zorgt voor de meeste spanning. Geweldig hoe ze een spelletje met elkaar spelen, en tot het laatste moment hun kaarten niet laten zien. Het meest kenmerkende en een van de grootste pluspunten is natuurlijk de filmstijl; cinematografisch (en ook choreografisch) een van de origineelste en beste van de Master of Suspense. De enkele noodzakelijke shotswisselingen gaan zo goed als feilloos. De kamer komt tot leven, geen moment had ik behoefte aan een ander decor of scène. Een briljante adaptie van een beklemmend toneelstuk.

Dat toneelstuk is wel heel Hitchcockiaans (benaderd), wat ook blijkt uit het acteerwerk. John Dall is een soort geslaagde klassieke versie van de prutsacteur Ben Affleck (schande dat ik zijn naam bij een film als deze maar hij deed me er erg aan denken). De charme en de onderliggende sinistere tonen komen goed tot zijn recht bij zijn vertolking van Brandon. Medeplichtige en tegenpool Phillip komt ook tot z'n recht in de vorm van een trillende en gewetenbelaste Farley Granger. Naast wat oninteressante bijrollen en een ouderwetse schoonheid is de beste rol natuurlijk voor James Stewart. Hij speelt de intellectueel/leraar evenals speurneus voortreffelijk, hoewel zijn teksten en opvattingen enigzins dubieus zijn.

Ja, er zitten nog een aantal haken en ogen aan. De hele opvatting over superieur en inferieur was niet echt overtuigend, en een beetje rare grond dus voor de hele film. Naast een complete misinterpretatie van Nietzsche is de morele en maatschappelijke kwestie nauwelijks echt grondig aan de kaak gesteld. Als grande finale krijgen we een heftige speech van Stewart/Rupert, waar dan eindelijk de gewenste moraal naar voren komt. Maar ook hier gaat het mis. Ten eerste is het niet overtuigend dat zo'n intellectueel volop theorieën heeft over superieur en inferieur, en pas de futiliteit ervan inziet als de daad is gedaan. Ten tweede begint hij zijn speech met dat hij zo weinig van de mensen begrijpt, en poogt er meer van te begrijpen door "superior intellect", en vervolgens Brandon verwijt het lot in eigen handen te nemen, zelf te beslissen wie welke rol heeft in het leven. Tja, dit is toch wel een flinke minpunt. Maar toch was het een stijlvol kat-en-muisspel waar niet altijd duidelijk wie wie was, met een mooie psychologische strijd.

Dus ondanks enige inhoudelijke aspecten blijft het een enorme prestatie op filmtechnisch gebied, is er prachtige opbouwende spanning en heel goed acteerwerk. Ja, een van de betere Hitchcocks, die al veel weg heeft van zijn latere meesterwerk Dial M For Murder.

4,0*

Deze Hitchcock heeft een vormgeving die aan een toneelstuk doet denken. Er wordt maar gebruik gemaakt van één setting en de film is zodanig gemonteerd dat het lijkt alsof je naar één lange shot aan het kijken bent. De spanning komt maar sporadisch voor, het zijn vooral de dialogen die intrigerend zijn. De psychologie van de twee moordenaars wordt sterk uit de doeken gedaan, vooral waarop de zelfgenoegzaamheid van Brandon uiteindelijk zijn ondergang betekent, vond ik overtuigend. Weer een paar zeer Hitchcockiaanse camerabewegingen die zorgen dat de film als geheel boeiend blijft. Het is trouwens ook geen raadsel waarom de film net na de oorlog gemaakt is, de nazistische Übermensch theorie is eigenlijk het uitgangspunt.

vind dit helaas een minder werk van Hitchcock. Ondanks het feit dat hij slechts gebruikmaakt van 1 locatie, kan de film me niet helemaal overtuigen. Let op: geen slecht woord over het acteren van de hoofdpersonages, maar ik vind deze niet zo meeslepend als een North by Northwest, Psycho laat staan Rear Window of Psycho.

Desalniettemin kijkt de film wel lekker weg en geef ik dus wel nog een verdiende 3*

Hoe langdradig kan een film van 80 min zijn?

Knap gemaakt, echt wel Hitchcock waardig, maar toch geen topper. Vooral de morele verontwaardiging en bijbehorende uitbarsting van Stewart op het einde sloeg bij mij de plank wat mis; ik had liever nog wat live-action geren en geschiet door het flatgebouw gezien met twee lijken op de stoep (waar de eerste shot begon). Wel veelvuldig genoten, bv. schitterende hoe het grote stadsdecor van o.a. licht en bewolking met het verstrijken van de tijd mee veranderen. Uitstekend geacteerd, van Granger en Stewart(mijn eerdere kritiek gaat dan ook meer over het kiezen van zo'n eindmonoloog, dan dat hij het niet goed zou doen), maar vooral de evil streak van John Dall's personage kwam goed uit de verf.

Zei ik in het begin van mijn stukje nog 'geen topper', een dikke 3,5* levert het voor nu zeker op.

Geweldige film. Interessant verhaal en wederom erg spannend gedaan. Hitchcock, geheel terecht dé meester van suspense.

Heel leuk om te zien hoe het gefilmd is, het lijkt een lang shot van tachtig minuten, maar gek genoeg verveeld de film visueel geen moment. Het scheelt ook dat de acteurs het erg goed weten te brengen.

Absolute aanrader.

Prima film van Hitchcock, maar verder ook weinig noemenswaardig. daarvoor is de speelduur tekort en gebeurt er op een aantal zeer leuke dialogen gewoon te weinig.

Het uitgangspunt is behoorlijk geniaal, alleen het kat en muis spelletje tussen Stewart en de 2 jongens komt niet altijd even goed uit de verf, al wordt dat gaandeweg wel veel beter.

Het viel mij ook op dat het de hele tijd leek alsof de film eigenlijk uit een lange shot bestaat, al zijn de trucjes die Hitchcock hiervoor gebruikt wel erg overduidelijk(inzoomen op de donkere jasjes of op de "doodskist".).

Toch wel redelijk jammer dat het een beetje simpel eindigt, ik krijg uiteindelijk vooral het gevoel dat ik naar een hap, slik, weg filmpje aan het kijken was.

3*

Leuk kat en muis spelletje met een steengoede Stewart.

3*

Uiterst boeiende film. Origineel geregisseerd met onder andere de vele long takes (of sneaky de illusie daarvan door inognito te editen bij een extreme close-up van bijvoorbeeld een pak). Perfect geschreven en iedereen acteert goed, vooral James Stewart.

Perfecte speelduur ook.

Trailer

Die scene in het begin (in dat park) komt toch niet voor in de film?

Absoluut niet nee.

Veel trailers van Hitchcock-films zijn zelfgemaakt en niet samengesteld uit filmmateriaal.

Zie ook mijn favoriet: YouTube - Psycho (1960) Trailer

Alweer een puike Hitchcock.

Een film die het vooral van het idee en van de sterke dialogen moet hebben. Vooral die dialogen zijn met vlagen briljant.

De acteurs valt ook weinig op op te merken, die spelen bijna allemaal hun rol perfect.

Ik heb gisteren al gezegd bij Vertigo dat hij echt een aangename stem heeft en zeer zacht en overtuigend overkomt. (Raar is dat ie in Rope er ouder uit ziet dan in Vertigo )

Ook John Dall (me tot heden onbekend) is verbluffend.

Enige minpuntje vind ik Farley Granger. Die vind ik enkel goed spelen vanaf het midden van de film; waar hij dus een half-dronken moet spelen.

De andere acteurs brachten eigenlijk niet veel bij aan het verhaal. Men kon ze eigenlijk gewoon achterwege laten en enkel de 3 hoofdpersonages behouden. Maar dat zou dan ook weer geen zicht zijn, niet? We zijn in ieder geval net na het midden van de film verlost van de nevenpersonages, en echt spijtig is dat niet. Al had ik wel verwacht dat de zaak opgehelderd ging worden wanneer iedereen nog aanwezig was.

Ik las ook dat het de bedoeling was dat Philip en Brandon homo zouden zijn in de film, maar er wordt alleszins niet uitdrukkelijk naar verwezen. De 2 personen op wie de film gebasseerd is waren alleszins homo.

Toeval wil dat zowel Dall als Granger (die dus die personages spelen) ook homo zijn En in eerste instantie wou men Cary Grant (biseksueel) nemen in plaats van James Stewart.

Een ander pluspunt is het vernieuwende idee om en hele film in 1 shot te filmen. Mede doordat de film in 1 kamer gefilmd is krijg je het idee dat je naar een toneelstuk zit te kijken.

Verder nog mijn complimenten naar het decor op de achtergrond en de manier waarop bepaalde handelingen of details benadrukt worden door met de camera er op te wijzen. Alsof de camera los van het verhaal gaat filmen. Vooral die scene waarbij Rupert bijschrijft hoe hij de perfecte moord zou gepleegd hebben geeft goed weer wat ik bedoel.

Alles bij elkaar een zeer aangename film.

4,0*

Production Code, dat mocht in die tijd echt niet explicieter.

Enigszins verwijfd kun je hem toch wel noemen?

IMDB zegt dit;

Alfred Hitchcock made an opening romantic scene in Central Park with Joan Chandler (Janet Walker) and Dick Hogan (David Kentley). The scene was used for the 1948 promotional trailer but deleted in the film.

Ik dacht dat er twee versies waren en ik dacht zeklfs dat ik met parkscene had gezien. Begin nu te twijfelen.

Van Strangers on a Train zijn er wel twee versies maar van deze niet dacht ik.

Dat weet ik. De parkscene staat me helder voor de geest en ik geloof niet dat ik ooit een trailer van deze film zag. Ik weet het ook niet.

Ik heb die parkscène nog nooit gezien.

Anderzijds was de film bij mij maar 78min.

Dus met de parkscéne mss 80min?

Die scene zit echt alleen in de trailer, en dat verschil in tijdsduur, ik blijf het herhalen: dat komt door pal speedup.

Toch wat telleurstellend! Hitchcock wordt dan wel 'The Master of Suspence' genoemd, maar ik vond de spanning hier ver te zoeken. Vanaf het begin is het al duidelijk hoe dit verhaal zich zal voltrekken. Dat het geniale plannetje van de twee (homo) vrienden wordt ontdekt staat al vrij snel vast.
Ook vond ik dit één van de slechtste acteer prestaties van James Stewart. Ben gaandeweg eigenlijk groot fan van hem geworden maar vond hem hier nog al slapjes / niet passend acteren. Eerder irritant! Ook Farley Granger vond ik zeer matig en totaal niet overtuigend spelen!

Dat dit alles verder is geregisseerd door een grootmeester is natuurlijk meer dan duidelijk. De 80 minuten, in één enkele ruimte, zijn toch goed vol te houden en er blijft genoeg te zien.
Ook de extra's waren weer interessant. Ik zag daar dat één van Hitchcock mederwerkers destijds heeft voorgesteld om in het midden te laten of er nou wel of geen lijk in de kist zat. Hitchcock (koppig dat hij was) moest hier niks van hebben, maar ik ben van mening dat dit extra spanning en mysterie aan Rope had gegeven waardoor het, in iedergeval voor mij, een stuk aantrekkelijker zou zijn geweest.

Al met al 2,5 sterretjes! Tot nu toe het laagste aantal voor een Hitchock film, maar meer zit er echt niet in!

Komaan zeg, dit is net een van de beste Hitchcock's.

En vooral het contrast dat James Stewart hier brengt is echt gaaf! Hij past niet echt in deze film en komt niet echt veel op de voorgrond, maar brengt toch de genadeslag toe.