Turbo Kid (2015)

Haha, Mad Max op de fiets, en die muziek, en die geschifte Apple, ik vond t prachtig!

En the feel of the 80's! Meer, meer! Turbo Kid 2!

Aardige mix van actie, splatter en sci fi met een dikke knipoog uiteraard en een retro eighties jasje. Het verhaal is kul, maar wordt prima in beeld gebracht door de regisseurs. Het verloopt allemaal lekker vlot en de film bevat een aantal leuke personages. De aankleding is best aardig gezien het lage budget. De foute soundtrack is goed gekozen. Of deze film een cult status gaat krijgen betwijfel ik. 3.0

Goedkope superheldenfilm met ongegeneerd splatter geweld. Eigenlijk vind ik de opzet aardig. Turbo Kid is één en al eighties : het begint al met de intro, waarin gesteld wordt dat de film zich in de toekomst afspeelt, in 1997 Dan zie je een Rubik kubus liggen, en ook de walkman en de 3D viewer komen langs. En wat dacht je van een 80s nummer als opener? Er wordt ook heel wat geknipoogd naar jaren '80 films : Mad Max, Indiana Jones (die cowboy), Big Trouble in Little China (die bad guy met die mand op zijn hoofd), de nonsense dialogen.

De makers steken hun voorliefde voor de jaren '80 niet onder stoelen en banken. Het leek de bedoeling om een hoop artefacten uit dit decennium boven te halen, maar op bepaalde momenten kwam het ook erg kinderachtig over (die BMX'en, het robot-grietje) en door voortdurend retro te willen doen, ontbreekt het de film aan een echte flow om maar nog te zwijgen van het verhaal dat nauwelijks iets voorstelt. Het probleem is vooral dat Turbo Kid niet op natuurlijke wijze 80s is; het doet teveel zijn best om er 80s uit te zien en daar knelde het schoentje voor mij.

De soundtrack heeft 50 (!) nummers en is te koop voor 10 miezerige Canadese dollars

Chronicles Of The Wasteland / Turbo Kid Original Motion Picture Soundtrack | Le Matos - lematos.bandcamp.com

Stoutmoedig schuren.

Turbo Kid is naast een ode aan de jaren 80 ook eentje aan de exploitation-film. Niet geheel toevallig een stroming die het eveneens goed deed in datzelfde decennium. Wellicht waren de hoogtijdagen van het bijna-subgenre in de jaren 60 en 70. Het waren films die inspeelden op de destijds heersende successen in cinemaland, vaak doorspekt met extreem geweld en seks. Een soort van populistische pulp dus. Er zijn nogal wat films geweest die, ondanks de vaak lage budgetten, door een trouwe schare fans enorm veel waardering wisten te oogsten door de jaren heen. Echte cult dus en niet van die geforceerd opgelegde zoals bijvoorbeeld het dit jaar enorm gehypete Kung Fury.

De in 2011 uitgebrachte kortfilm 'T Is for Turbo' was eigenlijk bedoeld voor de ABCs of Death, maar kwam niet door de jury heen. Vreemd, want deze 6 minuten durende geweldsuitbarsting die aan de basis stond van het stoutmoedige 'Turbo Kid', was een waardevolle invulling geweest voor de letter T in een van de twee beroemde omnibusfilms. Wie weet of ze onder een andere letter meer succes zouden hebben gehad? De komische bloedfontijnen van 'Monty Python's The Holy Grail' lijken hier nieuw leven te zijn ingeblazen, hetgeen de volledige spin-off nog eens dunnetjes overdoet. Splatter alom, waar Peter Jackson en Sam Raimi zich in hun begindagen zeker niet voor zouden schamen.

Toch ontbeert het eveneens bloederig knipogende 'Turbo Kid' helaas de klasse van exploitatiefilms als 'Bad Taste' of 'Evil Dead'. Om van modernere voorbeelden à la Tarantino maar te zwijgen. Die vergelijking zou ook oneerlijk zijn, maar of alle lovende recensies die het drietal regisseurs heeft vergaard terecht zijn is wel wat dubieus. Misschien dat de toekomst een parel in het verschiet heeft voor het trio, misschien moet men individueel aan de gang. Dit eerbetoon aan de films van weleer, inclusief post-apocalyptische setting en de verplichte BMX, straalt absoluut liefde uit voor het medium in het algemeen. Alsof E.T. elk moment kan opdagen en je B-koning Michael Ironside zo kan inruilen voor Kurt Russell.

Toch is wat overblijft onder de sfeervolle aankleding en prachtige soundtrack (je hoort Mega Man vanuit de Commodore 64 mee schallen) niet genoeg om als 'full lenght feature' anderhalf uur te vermaken. De eerste helft van het avontuur kent nog wat mysterie, het middenstuk begint al wat barstjes te vertonen door gebrek aan creativiteit en ritme en tegen het einde zakt de 'cult classic in wording' - zoals zovelen dit graag beschouwen - stiekem een beetje in, met herhaalde zetten uit de kortfilm die te lang duren. Ook qua humor werken helaas maar een paar grapjes en mis je uiteindelijk toch een echte Mad Max. Toch is 'Turbo Kid' een dappere poging die dicht schuurt tegen een geslaagd project. Volgende keer dan maar.

Redelijk.

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Goed is anders, fout is het zeker, vermakelijk is het ook. Die crossfietsjes worden steeds leuker, in droge zin. Veel gehak en gespies, bijna niemand ontkomt er aan, de bloedfonteintjes zijn nauwelijks te tellen, dat maskertje is het helemaal, de cowboy is cooler dan Clint ooit is geweest en ondanks de dikke laag aan tachtiger jaren onzin, heeft het ergens ook nog een kloppend hartje. Zo soms kom je nog eens een karaktertje tegen in films waar je geen weerstand tegen hebt. Het is Apple die het doet en The Kid op haar ranke schouders neemt. Mooi duo in een van tot tijd uitzinnige film, die wel wat meer opsmuk had kunnen gebruiken, maar zo ook al een heel eind komt. It's like a museum of coolness in here. Zo is het.

Geweldig! Creatief! Maf! Turbo Kid!

Na vele knipogen naar de jaren 70 en 80 (Grindhouse, House of the Devil e.d) mag Turbo Kid nu ook als deelnemer aansluiten. Maar dit keer word het retro wel erg letterlijk genomen; de film moet ogen als een soort nooit eerder uitgebrachte Science Fiction B-film, dat zie je maar aan het feit dat het onderwerp dat zich afspeelt in een land na een atoomoorlog o.i.d. 18 jaar geleden van deze tijd plaatsvind. Geen Spice Girls, geen Gabber-scene, geen Goldeneye op de Nintendo 64, geen breakbeat-scene, geen economische groei, geen stijgende reclamewereld, geen blitse videoclips, maar een alles omvatte desolate wereld. De wereld bevat zelfs geen Mad-Max achtige auto's, waarbij iedereen op de fiets moet. Vele knipogen naar jaren 70 en 80 films zijn ook een feit.

In de desolate wereld, bevind zich een jongeman, die rondtrekt op zijn BMX. Zijn enige bezittingen tegen de verveling, zijn een viewmaster, walkman en stripboeken. Wanneer hij een best wel vreemd ogend meisje (wat later een robot blijkt te wezen) genaamd Apple ontmoet, neemt zijn leven wel een andere wending, maar al gouw worden ze wel stapelverliefd op elkaar. Er word echter al snel roet in het eten gegooid wanneer blijkt dat Apple een doelwit is van een groepje barbaren onder leiding van Skeleton en Zeus, die hier wel erg lijkt op Deacon uit Waterworld. Toevallig blijken Deacon en Skeleton de moordenaars te zijn van Kid's ouders. In plaats van op de vlucht te slaan besluit The Kid de strijd aan te gaan met deze barbaren. En daarbij komt zijn gevonden superheldenpak goed van pas.

Het resultaat is gewoon om je vingers bij af te likken. Spectaculaire achtervolgingen op fietsen ( ) heeeeeeel veeeeel bloed, ingewanden, (Darmen om een fietswiel bijv. ) brokken vlees en andere menselijke resten, prachtige personages die door de makers lekker creatief en uitgebreid worden neergeschetst, met de nodige verwijzingen. Die cowboy vond ik overigens ook echt retecool en doet inderdaad niet weg als een Clint Eastwoord character. De decors en de settings waren ook erg zorgvuldig maar overduidelijk met niet al te veel budget neergezet. De soundtracks, dat ook uiteraard voornamelijk bestond uit New Wave klonken ook erg fijn en nostalgisch in de oortjes. Wat ze dan nog wel hadden kunnen doen waren eventuele VHS strepen en ruisjes toe te passen.

Een piekfijne retrofilm dat met liefde is klaargemaakt. Turbo Kid 2 please!

5,0*

Leuk sfeertje, maar een wankel geheel. Het acteerwerk is slaapverwekkend, wat niet helpt bij het trage tempo dat de film toch al heeft. De 'gore' is nog het grappigst maar dat breekt dan weer een beetje met het bmx+lasers/eighties gevoel dat de film probeert aan te spreken. Kan wat mij betreft in de verste verte niet tippen aan 'Kung Fury' - die film gaat zo snel dat het niet uitmaakt dat de acteurs niet kunnen acteren, en wordt daar zelfs grappiger van. Kung Fury heeft veel beter door waarom eighties films grappig waren, of eigenlijk nu in retrospect nog grappiger zijn dan destijds.

Helemaal mijn ding. Vreemd, grof en een lekkere soundtrack. Veel leuker dan de nieuwe Star Wars. 4*

Beide retro-revival, beide compleet anders

Origineel,vermakelijk en bloederig. Verhaal is wel erg voorspelbaar en de 'schurken' zagen er grotendeels echt belachelijk uit en straalden niks uit. Moeilijk om deze film in 1 a 2 genres te plaatsen. Horror,Actie,Science Fiction met een vleugje comedy.

3*

Lekkere gore film, hou ik wel van, kijkt lekker weg.

"A man never knows how strong he is, until being strongest is the only choice he has."

Blijkbaar de indie sensatie van 2015. Het is dat ik 'm zag staan op Netflix, anders was deze titel me waarschijnlijk ontglipt.

De film is gesitueerd in een post-apocalyptische wereld die zich opmerkelijk genoeg in het jaar 1997 afspeelt. Het vormt de opmaat naar een hoop knipogen waarin een ode wordt gebracht aan de jaren '80, hoewel soms iets te nadrukkelijk. Je zou zelfs kunnen spreken van een 'Mad Max' op BMX fietsen.

Ondanks dat het goedbedoeld is, wil 'Turbo Kid' te veel een hommage brengen. Op een gegeven moment boet de film dan ook aan kracht in, omdat de creativiteit en de pacing eronder lijden. Wat dat betreft had de speelduur korter gemogen, aangezien de plotontwikkelingen vrij miniem zijn om je voor anderhalf uur geboeid te houden.

Daarentegen kan ik de look-and-feel wel waarderen; van de low budget locaties tot aan de afgezaagde effecten. Met name de splatter wordt geweldig in beeld gebracht, zeker vanwege een aantal inventieve situaties. De passende retro score mag vooral niet vergeten worden, omdat deze je als kijker gelijk in de juiste sfeer brengt.

Al met al best een vermakelijke productie die bij vlagen helaas net iets te geforceerd overkomt.

Kleine 3,0 sterren.

Egh.

Altijd lastig in te schatten of een film nu de 80s als startpunt of eindpunt in gedachten heeft. Bij deze is dat duidelijk het laatste. Het trio is er op uit om een volbloed 80s mashup te maken, wat mij betreft zijn de daar net iets te goed in geslaagd.

Het is vooral een érg opzichtige film geworden. Synthesizer soundtrack? Check. 80s prullaria (Walkman, Viewmaster, comics)? Check. Gore? Check. Nerdy koter? Check. Het is inderdaad een soort van Mad Max voor kinderen geworden, maar dan aangevuld met wat splatter. En dan zijn er ook nog de oneliners. Geschreven én geschoten om zo cult mogelijk te zijn. "This is my gnomestick"? Njah, ik kon het niet waarderen.

De splatter valt uiteindelijk flink tegen, wat rest is vooral 80s geekery, met een vreselijke soundtrack, lullige hoofdpersonages, lame designs en slecht camerawork (die BMX achtervolging ). De echte 80s liefhebber zal er wel z'n lol uit kunnen puren neem ik aan, maar ik vond het saai, traag en lauw.

1.0*

Deze goedkope Actie / Avontuur film had zomaar uit de jaren 80 kunnen komen, want destijds werden er regelmatig films gemaakt over een apocalyptische wereld. In deze film is de apocalyptische wereld ontstaan door zure regen die het land onvruchtbaar heeft gemaakt en het water giftig.

Hoewel het eenvoudige verhaal eigenlijk weinig voorstelt (draait om wraak en water), was de uitvoering ervan nog wel aardig en dat kwam vooral omdat er regelmatig overdreven harde en grove actie in voorkwam, die gedetailleerd (met leuke effecten) in beeld werd gebracht. Omdat het eigenlijk te overdreven was (met veel spuitend bloed en ontploffende lichamen), wekte het vaak op de lachspieren. Visueel gezien stelde de saaie apocalyptische wereld wat tegen (wel veel gadgets uit de jaren 80 en 90 passeerden de revue, zoals BMX Fietsen waarop men zich verplaatst, stripboeken, viemaster en walkman, en dat kwam omdat het verhaal zich afspeelde in 1997) m.b.t. landschappen en decors, maar de kostuums die door een aantal personen werden gedragen zagen er wel leuk en fraai uit en dan vooral het kostuum (soort van American Football uitrusting) van slechterik "Skeletron" vanwege zijn geweldige imponerende masker en natuurlijk zijn grove wapen (soort van cirkelzaag). Met de sfeer in het verhaal zat het overigens wel goed en omdat de film ook maar amper 90 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg. Ook het einde van het verhaal was best aardig.

Van de onbekende cast had ik eigenlijk alleen gehoord van Michael Ironside, die de rol speelt van slechterik "Zeus" (inclusief Zeus masker), die heerst over een bepaald gebied in de apocalyptische wereld samen met zijn slechte handlangers. Hij speelde best verdienstelijk en hetzelfde gelde voor de jonge hoofdrolspeler Munro Chambers in de rol van "Turbo Kid". De vrouwelijke hoofdrolspeelster Laurence Leboeuf, in de rol van "Apple", vond ik daarentegen zeer irritant en totaal niet leuk (ze verpeste eigenlijk het verhaal) en dat gelde eigenlijk ook voor de vreselijke synthesizer muziek die werd toegepast in het verhaal.

Al met al leuk en vermakelijk om eens gezien te hebben deze Actie / Avontuur film en dan vooral vanwege de overdreven harde en grove actie.

Een goede actie/avontuur/SF film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteur Michael Ironside...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Nostalgische onzinfilm met een dikke knipoog naar de jaren 80. Erg vermakelijk en charmant met een dikke synthesizer score die mij zeker kon bekoren. Leuke vertolkingen ook, goede casting keuzes met de onbekende Munro Chambers en Laurence Leboeuf. Het gaat meer om de sfeer en het eerbetoon aan de geest van foute jaren 80 films dan om het verhaal, dat niets pretendeert.

De gore daarentegen, met als dieptepunt de hometrainer scene, vond ik soms onsmakelijk en eigenlijk minder goed passen in het sf concept, met het gevonden Turbo Rider pak.

Kung Fury was geinig maar stukken korter en deed me toch een stuk minder. Dit was nog meer "goed" fout.

Turbo Kid kan ik zeker aanbevelen als bizarre cult film voor wie kan smullen van de jaren 80! Zo worden ze niet meer gemaakt...

Een zeer verrassend filmpje dat in eerste instantie meer lijkt op een avontuurlijk sciencefiction verhaal in een eigenaardige bizarre wereld, maar naargelang het verhaal verder vordert zich geleidelijk aan ontwikkelt tot een gore festijn. Op dat vlak is er heel wat te zien en te genieten. Heerlijke foute film ! 7/10

De film is met een zekere flair gemaakt waarbij de creatieve gore scenes het hoogtepunt vormen. De karakters zijn lekker overdreven, net als die gore scenes dus, en de muziek is lekker campy. Het verhaal heeft echter weinig om het lijf en je kunt merken dat het in eerste instantie een korte film was, het middenstuk duurt te lang. Jammer dat de ideeën niet toereikend waren want er had (nog) wel meer ingezeten.

Erg fijne retro apocalyptische 80's film. Vlot, gave effecten en bordevol verwijzingen naar films van weleer. Een feestje voor fans van de 80's culture.

Dikke 4!.

Officiële videoclip én prequel op de film in één:

Le Matos feat. PAWWS "No Tomorrow - A Turbo Kid Tale" Directed by RKSS - YouTube

En er komt een vervolg!

Prachtige over de top pastiche samengesteld uit diverse superhelden-, slasher- en de Mad Max films. Leuke vondst dat iedereen zich op een BMX in plaats van in omgebouwde auto´s. Laurence Leboeuf als het meisje Apple is grandioos.

Een heerlijke b-actiefilm. Turbo Kid voelt als een goedkopere variant van Mad Max gecombineerd met een aantal knipogen naar de jaren 80/90. Het is een komedie die alle remmen losgooit betreft expliciete geweldscenes wat voor vele hilarisch over-the-top bloederige momenten zorgt. Op het eerste gezicht merkte ik afgeleid te zijn door de lagere productiewaarde dan de gemiddelde actiefilm, maar op den duur kon ik zo genieten van de personages dat ik het niet meer merkte. De film heeft verrassend veel humor in zijn flauwe one-liners of de wijze hoe het zelfbewust lijkt te zijn van het cheesy gehalte. Overigens sluit de synthesizer muziek zich perfect aan bij de stijl van de film.

Zoals gezegd moest ik wennen aan de productiewaarde. Voornamelijk de kostuums of het feit dat de personages op fietsen zaten ipv auto’s oogde niet zo “rad” als ze waarschijnlijk hadden gewild. Het verhaal bood geen verrassingen en ik merkte dat, als er geen humor of actie was, ik zat te wachten tot de volgende actiescene of humormoment. De grote uitzondering vond ik het personage Apple, die een interessant achtergrondverhaal had en waarvan haar enthousiasme voor de nodige humormomenten zorgde.

Een film die je kunt aanzetten voor wat zorgeloos actieplezier. Leuke personages, goeie over-the-top actiescenes en een paar leuke knipogen naar jaren de 80/90.

4*

Aardig filmpje.

Turbo Kid stort een vrij vermakelijke hoop low-budget pulp over je heen en dat kan ik wel waarderen. De homage aan de '80s is overduidelijk alleen al kijkend naar door Mad Max geïnspireerde post-apocalyptische wereld met goofy personages of luisterend naar de kenmerkende '80s synthwave muziek.

Wat ik jammer vind is dat het plot ontzettend slap en voorspelbaar is. Het had echt een toffe film kunnen zijn als ze een originelere invalshoek qua verhaal hadden gekozen. Daarnaast ontbreekt het ook nog eens aan chemie tussen de twee hoofdpersonages waardoor het verhaal simpelweg door de mand valt. Maar goed, dit zal dan ook niet de prioriteit zijn geweest van de filmmakers. Die lag meer bij de sloot aan '80s referenties en bizarre personages die een beetje hit-or-miss waren. De 'hits' waren voor mij de cowboy en de schurk gespeeld door Michael Ironside. Ook 'Skeletron' met zijn cirkelzaag mocht er wezen. Helaas vielen Turbo Kid zelf en Apple in mijn ogen buiten de boot.

Bij vlagen kwam de humor goed naar voren, zoals bij het ontzettend lompe gevecht in het lege zwembad, maar bij andere momenten kwam het nogal uitgekauwd over. De bloedfonteinen zijn leuk, maar ook daar was naar een tijdje de lol wel vanaf. Het had van mij nog wel iets minder rechttoe rechtaan mogen zijn, vooral qua verhaal, met wat meer bizarre vondsten om de kijker echt te verrassen.

De film krijgt van mij een krappe voldoende. Dit is er een voor de liefhebber van pulpy B-flicks al zou je dan beter The Road Warrior nog eens kunnen opzetten.

A wasteland, a BMX and a powerglove.

Turbo Kid is een heel erg leuke "throwback" film. Alles wordt er aan gedaan alsof je naar een eighties film zit te kijken. Van de geweldige muziek tot een aantal fantastische props. Ook is dit meteen een ode aan andere post-apocalyptische films, waarin duidelijk Mad Max de grootste inspiratie is geweest. Ook leuk zijn de momenten waarop de film in een schaamteloos splatter festijn verandert, compleet met bloedfonteinen en afgehakte ledematen. De effecten zijn gezien het budget van een behoorlijk niveau. Ook de personages zijn erg fijn. Vooral de cowboy, Apple en Skeletron zijn meer dan geslaagde personages. Ironside doet het natuurlijk met verve als badguy.

Heel erg vermakelijk.

Verrukkelijke film.

Een film met een knipoog naar de 80s en daarnaast zichzelf helemaal niet serieus neemt. Dit zie je bijvoorbeeld aan de zeer neppe effecten en lollige aankleding. Ook de over the top gore is hier een voorbeeld van.

Moest vooral denken aan Mad Max. Mad Max met een grote laag splatter eroverheen. Ik houd wel van splatter, maar heb niet meer echt vermakelijke splatters gezien sinds Braindead, die trouwens zeer aangeraden is.

Acteerwerk is niet heel denderend, maar wel lollig. De aankleding ook, superhelden next to barbaren is ook een lollig gezicht. Camerawerk ook niet zo boeiend en inhoudelijk natuurlijk maar weinig te zien. Vermaak ten top, vooral als de film zich inderdaad ontpopt aan splatter.

Na de geslaagde Summer of 84 (2018) ook deze film bekeken. Helaas zijn ze niet van hetzelfde niveau. Turbo Kid wordt vaak als een soort van Mad Max voor kinderen omschreven, daar kan ik me wel in vinden, al is het te bloederig voor een kinderfilm. Er zitten verwijzingen in naar de jaren '80, veel minder subtiel verwerkt dan in Summer of 84 en ze zijn niet echt in de film geïntegreerd. Zowel de acteerprestaties als het script haperen. 1,5*

Aardige film waarin een jongen een meisje ontmoet in een post-apocalyptische wereld. Een leuk gegeven waarbij deze film uit 2015 zich voordoet als een film uit de jaren '80 die zich afspeelt in de toekomst (1997). In dat opzicht is de hele aankleding dan ook goed gedaan. Het verhaal daarentegen wist een stuk minder te boeien. Hier en daar lekker over de top bloederig.

Ik was die 80s tribute films al aardig zat aan het worden, maar als men ze natuurlijk gaat nomineren en ik vind wel ergens een gaatje om ze te kijken... Ik ben een 80s kid, maardweep er toch een stuk minder mee als mijn generatiegenoten. Ik denk dat ik het vooral de mensen (en vooral mannen dan) die een aantal jaar ouder zijn dan ik hier vooral "geil" van worden. Een soort Mad Max (zonder Tina Turner) maar dan wat kinderlijker en wat splatter. De aankleding is leuk, karakter Apple is fijn, de rest van de cast zijn gewoon flauwe personages met nul persoonlijkheid die de gebruikelijke one liners doen. Zoals vaker is men met dit soort tributes weinig bezig met een interessant verhaal meer met coolness en vibe als je begriijpt wat ik bedoel. Die ene 'held' die op Indiana Jones leek, die wilde ik al meteen dood! De eerste gore momenten zijn nog leuk omdat je ze niet meteen verwacht, maar het wordt al snel saai dan zowel veel over de top splatter. Nu goed Apple stal wel mijn hart, toch nog 1 leuke herinnering aan deze draak.

Zo slecht maar ik heb erg veel moeten lachen.

Alleen voor de muziek al 2 punten. De rest is voor de humor en absurde beelden.

Recent stuitte ik op deze film, nadat ik volledig vergeten was dat deze voor een redelijke hype heeft gezorgd in 2015. De film is zelfs in Nederland op DVD en Blu Ray uitgebracht en ik weet nog wel dat ik deze toen nog met enige regelmaat zag langskomen op diverse websites.
Gezien mijn zwak voor de 'betere foute films', moest ik deze dan ook wel een kans geven en voor een vriendelijk prijsje dan ook onlangs op Blu Ray aangeschaft en ondertussen al weer twee keer gezien.

Turbo Kid is een ode aan de jaren '80 en is gewoon geweldig. Een kruising tussen Mad Max en de gemiddelde low-budget splatter-film, biedt deze film vermaak van de bovenste plank.
Het verhaal is onzinnig, maar daar kijken we dit soort films dan ook niet naar, toch? Het is gewoon een ontzettend leuke, met liefde in elkaar gezette film, waarvan duidelijk is te zien dat iedereen, de makers én de acteurs, veel plezier eraan hebben beleefd.

Wat de film zijn charme geeft, is dat los van het lompe en gore geweld, centraal twee personages staan die de film gek genoeg iets charmants geven. En dat is natuurlijk de titelheld, gespeeld door Munro Chambers en Apple, gespeeld door Laurence Lebuoef. Vooral Laurence steelt de show als de ietwat geflipte robot Apple, die met haar tegelijkertijd gekke, vrolijke en lieve naïviteit zo'n beetje het hart van de film vormt.
Michael Ironside als badguy doet weliswaar geen moeite om überhaupt te acteren, maar dat past juist bij de onzinnigheid van de film.

Dus hou je van gek gedoe, goor (splatter)geweld en een flinke dosis vermakelijkheid in het algemeen, dan kun je je absoluut geen buil vallen aan Turbo Kid. De film heeft door zijn succes een cult-following gekregen en er is zelfs een complete wereld rondom Turbo Kid ontstaan. De merchandise die bijvoorbeeld verkrijgbaar is van Turbo Kid liegt er namelijk niet om: er zijn comics verkrijgbaar, action figures en op menig Comic-Con lopen fans in cosplay als Turbo Kid en/of Apple rond. Je zou onderhand kunnen zeggen dat het iconen an sich zijn geworden!
Er is zelfs een prequel gemaakt in de vorm van de videoclip van het nummer "No Tomorrow", wat de avonturen van Apple laat zien voordat ze Turbo Kid ontmoet.
Overigens is, naast dat nummer, de synthwave-soundtrack van Le Matos ook nog zeker een vermelding waard en past perfect in het foute retro-wereldje van Turbo Kid.

Concreet: Turbo Kid is een aanrader. Dit kijken met een flinke pot bier gezamenlijk met een aantal gelijkgestemde zielen levert gegarandeerd een zeer vermakelijk avondje op. Kijken dus!

De herziening doet het voorgaande cijfer geen schade aan, want het trio bestaande uit François Simard, Anouk Whissell en Yoann-Karl Whissell leveren leuk entertainment af met goed geplaatste splatterelementen. Op inhoudelijk vlak slaat het allemaal als een tang op een varken, maar een hoop vreemde figuren die bloederig uit elkaar gereten worden heeft zo zijn meerwaarde voor de liefhebbers. De chemie tussen Munro Chambers en Laurence Leboeuf is daarnaast simpelweg erg fijn, maar de schurkenrol van Michael Ironside gaat er echter wat over en de digitale effecten hadden beter achterwege gelaten kunnen worden. De makers hebben duidelijk nog wat lessen te leren op het vlak van camerawerk en montage, maar leveren niettemin goed vermaak af met leuke personages en genoeg tempo.