The Gorgon (1964)

Prachtige film wederom van de Hammer Studio. Wederom schitteren Peter Cushing en Christoffer Lee in de hoofdrollen en ook de rest van de cast is geweldig op dreef. De sfeer is mede door de heerlijke soundtrack weer erg goed en ook visueel vond ik de film een genot om naar te kijken.

Zeer de moeite waard om zo laat voor op te blijven. De make-up effecten zijn vanzelfsprekend niet eng meer en zelfs behoorlijk slecht, maar de sfeer en het acteerwerk zijn er niet minder om. Die oude Hammer films hebben dan wel bijna altijd dezelfde cast en zelfde sets, op de een of andere manier blijven ze altijd intrigeren door die heerlijk akelige soundtracks, dramatische aflopen en heerlijk acteerwerk van Cushing en Lee.

The Gorgon heeft een vrij bizar script (al is de plotomschrijving hierboven wel bedroevend slechter dan het verhaal daadwerkelijk is), maar blijft in al zijn vaagheid intrigeren gedurende de gehele film. Mooie kastelen, muziek en heerlijk Brits acteerwerk met een ontknoping die lang niet zo eng is als hij ooit was, maken het alles bij elkaar een lekker korte 83 minuten van zeer genietbare kitsch.

"It isn't a pretty sight. Never ceases to amaze me why the most noble word of God, the human brain, is the most revolting to the human eye."

In Valdorf word iedere tweede vollemaansnacht een versteend lichaam gevonden. Volgens de legende zou er een Gorgon wonen in het nabij gelegen Kasteel Borski. De dorpsbewoners ontkennen dit echter en zo staat de broer van het laatste slachtoffer voor een gesloten deur. Samen met Professor Meister gaat hij echter toch op onderzoek uit.

Christopher Lee maakt eigenlijk pas tegen het einde een intrede in de film. Zijn acteerwerk is uitstekend maar de rol is gewoon niet zo memorabel (iets wat hij zelf overigens ook vond). Peter Cushing doet het ook weer zeker niet slecht, maar is bijzonder onsympathiek als de dwarsliggende dokter. Verder waren Barbara Shelley, Michael Goodliffe en Richard Pasco prima in hun rol.

De film heeft een lekker sfeertje en een heerlijke setting. Toch was het beter geweest als er meer aandacht aan het mysterie en aan het kasteel was besteed als aan het gekibbel van de dorpsbewoners en de plaatselijke arm der wet.

Het leek al zo apart, een mix van Griekse Mythologie met Oost-Europese folklore, er had zeker wat ingezeten. Maar het is duidelijk dat de filmmakers een grote fout hebben begaan. De 3 Gorgons uit de Griekse Mythologie heten namelijk Medusa, Stheno en Euryale. Megaera is een Furie (of Erinyen), een wraakgodin, meestal afgebeeld met vleugels. Dat is natuurlijk gewoon dom, want als ze nou Stheno hadden gebruikt was er niets aan de hand.

Destijds waren de cast en crew erg ontevreden over het uiterlijk van de Gorgon. Om budgettaire redenen hebben ze er niet veel aandacht aan kunnen besteden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het op zich mee vind vallen, misschien als ze Ray Harryhausen hadden ingehuurd... Tijdens de opnames zou Prudence Hyman (de Gorgon) bijna onthoofd zijn geweest. Toen Lee met het zwaard uithaalde vergat ze te duiken en moest de assistent director haar wegduwen.

De film ie in ieder geval prima opgenomen en er zitten een paar prachtige scenes in het nachtelijke bos en maté-paintings van het kasteel in. Het plot is verder niet zo bijzonder en er zitten een aantal onlogisch, onwaarschijnlijkheden in... Verder zeker het kijken waard.

Deze Hammer Film combineert het goede regiewerk van Terence Fisher met het super-acteerwerk van Christopher Lee en Peter Cushing. Een dubbele traktatie dacht ik zo! Zeker als ook de voor Hammer zo bekende sfeer aanwezig is. De setting is zoals vanouds ergens in Duitsland/Oostenrijk van de negentiende eeuw. En het enige nieuwe komt van de “Gorgon.” Waarschijnlijk op zoek naar nieuwe creaturen hebben ze hun inspiratie proberen te halen uit de Griekse Mythologie en vonden die in een soort van moderne Medusa. Een van de weinige foutjes is de hier al eerder aangehaalde fout van de naam Megara. Of dit nu komt omdat ze personages door elkaar hebben gehaald of dat ze het bewust gedaan hebben zullen we helaas nooit weten. Afgezien van de wat neppe “Gorgon” is deze film een prachtige en entertainde Hammer film geworden die best in het rijtje van klassiekers kan worden geplaatst.

Peter Cushing als de bad guy en Christopher Lee als de good guy, meestal is het andersom. Aardige Hammer horror rond de Medusa-legende. Begint heel lekker, op een gegeven krijg je wel door hoe het zit en eigenlijk gaat het dan nog net iets te lang door. Wel weer fijne finale in het kasteel.

Redelijke film over een stadje waarin een aantal mensen in steen veranderen als ze een monster aanschouwen. Een vrij simpel verhaaltje en hoewel er niet al te veel gebeurd, kijkt deze film gemakkelijk weg. De hele gotische setting zorgt voor een sfeervol geheel. Ook duurt de film zeker niet te lang.

Het kleine dorpje Vandorf wordt geteisterd wordt door raadselachtige sterfgevallen waarbij de slachtoffers versteend zijn. Dokter Namaroff, de plaatselijke arts, en de politie proberen de zaak te verbergen. Professor Jules Heitz ontdekt dat een Gorgoon, een mythisch wezen met slangenhaar, voor de moorden verantwoordelijk is. Eén blik in haar ogen is voor iedere sterveling fataal. Paul Heitz arriveert om zijn vaders dood te onderzoeken en raakt verstrikt in de gevaarlijke jacht op de Gorgoon. Hij wordt ook verliefd op de mooie maar mysterieuze Carla, de assistente van Dr. Namaroff. Wanneer hij vaststelt dat hij door een aantal mensen in zijn onderzoek wordt tegengewerkt roept hij hulp in van zijn mentor professor Meister.

"The Gorgon" biedt een klassieke mix van horror en mysterie, waarbij de sfeer en setting effectief bijdragen aan de angstsfeer. Deze Hammer film leunt zwaar op gotische elementen, met sfeervolle decors en een dreigende muzikale score. De prestaties van Peter Cushing en Christopher Lee zijn zoals steeds van de bovenste plank en voegen veel gewicht toe aan het verhaal. Hoewel de speciale effecten ietwat gedateerd zijn, blijft de film een charmante romantische griezelprent uit de jaren zestig. “The Gorgon” behoudt zijn kracht door de sterke karakterdynamiek en de tragische ondertoon. Voor mij was het in elk geval heerlijk griezelen.