976-EVIL (1988)

Het duurt even voordat je als kijke beloond wordt, want 976 Evil komt erg langzaam op gang. Maar heb je dat geduld, dan worden de ene na de andere one-liner op je afgevuurd en zie je enkele leuke moorden.

Stephen "Fright Night" Geoffreys is heerlijk over-the-top als Hoax, en dan te bedenken dat hij drie jaar later in een hele boel male-only XXX films ging spelen (van 1991 tot 2002).

976-Evil is ondanks dat het lang duurt voordat hij op gang komt zeker een leuke film!

3*

Blijft toch enigszins vreemd; dit soort lage scores. Heerlijk (debuut)filmpje van Englund die, zeker richting het einde, genoeg bagage bleek te hebben om zelf met wat originele dingen aan te komen zetten. Zeker die one-liners zijn geweldig, om nog maar te zwijgen over de special effects in en rondom het huis (einde).

Verder blijft er een typerend high school sfeertje aanhangen met de groep pestkoppen en de nerd die bovennatuurlijke krachten vergaard. Komt inderdaad wat traag op gang maar het geduld wordt absoluut beloond. Hoax is een opvallend tof personage en zowel zijn honger als die van de kijker worden gestild.

Terechte lage score.

Hoewel het plot redelijk standaard is met een High school nerd die wordt gepest en daarna met behulp van een bovennatuurlijke macht wraak neemt (Carrie alert!), is de uitwerking van de film vrij belabberd. Grootste probleem zijn de onnavolgbare sceneovergangen en slechte introducties van karakters. Tussendoor is het best sfeervol, met een typische '80 soundtrack, mooie belichting en ranzige decors. Acteerwerk kan net door de beugel, al is het vriendinnetje vreselijk. Maar de film wil mede door het rommelige karakter nooit pakkend worden, laat staan spannend.

Samenvattend kan Robert Englund's regiedebuut er redelijk mee door. Je ziet dat hij in de loop van zijn carrière wel wat zaken aangaande regisseren heeft opgepikt, maar dat het echte talent om een coherente film te maken ontbreekt. Gelukkig had de man genoeg zelfkennis om te weten waar zijn kwaliteiten liggen en is het bij twee films gebleven. 2,5*

Meningen verschillen, want ik kan het lage gemiddelde juist niet begrijpen. Ja, hij komt wat traag op gang, maar de film heeft genoeg te bieden voor de liefhebbers van cheesy jaren '80 flicks. Stephen Geoffreys vond ik irritant in Fright Night, maar in deze film weet hij meer te overtuigen. Hij speelt zijn rol lekker overdreven en hij past prima bij zijn gestoorde moeder (gespeeld door Sandy Dennis). Daarnaast zijn de effecten best goed en is het verhaal ondanks de stereotype personages nog redelijk origineel. Vooral voor een regiedebuut is dit zeker geen slechte film.

Het regiedebuut van acteur Robert Englund.

De film is redelijk onderhoudend, maar weet net geen voldoende te scoren. De spanning komt traag op gang, en weet pas richting het einde te boeien. Stephen Geoffreys vind ik vrij irritant, maar ik heb erger meegemaakt. J.J. Cohen moest ruim 13 kg. afvallen voor zijn rol als Marcus. Zijn dood werd overigens wegens het lage budget aangepast. In een eerdere versie van het script werd hij namelijk door Hoax van het dak gegooid. Hoewel de film omschreven wordt als een komische horrorfilm, is van de humor weinig te merken.

Redelijk onderhoudend, maar helaas net geen voldoende.

2,5 *

Tussen de Nightmare on Elm Street films door besloot Englund om eens in de regiestoel te kruipen. Waarschijnlijk had dit ook promotionele redenen, want een film die - in de tijd waarin de Nightmare on Elm Street reeks uitermate populair was - werd geregisseerd door Freddy Krueger himself was natuurlijk eenvoudig te verkopen. Je kunt zien dat Englund nu als regisseur probeert een soort Freddy te creëren, zeker tijdens de derde akte heeft Hoax vrij veel gemeen met de door Englund gespeelde boeman. Zijn loopje, het lachje, de one-liners met duistere stem en natuurlijk het verminkte gezicht, met effecten van Kevin Yagher (die ook de make-up van Freddy verzorgde in verscheidene Nightmare sequels).

Maar waar we Freddy in de eerste Nightmare al meteen aan het werk zien in de openingsscène, daar moet men bij 976-EVIL behoorlijk wat geduld hebben voor Hoax aan de slag gaat. We moeten het qua bovennatuurlijke horror vooral doen met wat scènes waarin willekeurige personages worden gestalkt door een telefoon die afgaat. Dit lijken scènes die later zijn opgenomen om de bodycount iets op te schroeven, want ze hebben verder niets met de plot te maken. Dat plot gaat over Hoax, zijn neef Spike en hun schmierende tante, gespeeld door Oscarwinnares Sandy Dennis. Dennis lijkt deze over de top rol als gelovige tante met plezier te spelen en houdt iedereen een beetje wakker. Van een heel ander kaliber is Patrick O'Bryan, die zijn rol als de coole Spike bijna slapend lijkt te spelen. Maar de meeste aandacht gaat naar Stephen Geoffreys, die we leren kennen als enorme nerd en zien transformeren in een monsterlijke psycho.

Dat proces is interessant en kent best wat geinige momenten. Gelukkig maar, want daar gaat veel tijd in zitten. Er zitten ook kleine subplotjes in over regende vissen en een journalist, die - compleet uit het niets - ineens aanpapt met de directrice van de school van Spike en Hoax. Het heeft allemaal nergens mee te maken, niet in de laatste plaats om dat andere hoofdpersonages verder nergens het scherm met deze directrice delen. Verder ontmoeten we nog wat standaard pestkoppen, die perfect slachtvee zijn voor Hoax, als hij - na lange tijd - eenmaal zijn wraak kan nemen in een oude bioscoop of op de toiletten van de school; beide overigens enorm aftandse plekken vol graffiti op de muren. Een set-designer heeft zich duidelijk uitgeleefd. Net als Yagher, die zich kon uitleven op de make-up van Hoax. Die is uitstekend, maar het is ook wel het enige wat we qua make-up effecten krijgen, de film is verder redelijk bloedloos en best tam. En dat verwacht je toch niet helemaal als meneer Freddy Krueger in de regiestoel zit.

3 sterren.

Waarschijnlijk had regisseur Robert Englund iets als Carrie (1976) voor ogen toen hij aan deze film begon. De film deed mij er absoluut aan denken. Verhaallijn en personages komen op frappante wijze overeen. Hoofdpersoon Hoax is maagd en een echte nerd. Een buitenbeentje. Hoax draagt degelijke kleding, waaronder een niet modieuze pullover (bestaan er modieuze trouwens?) en woont bij zijn extreem religieuze moeder. Hij wordt gepest op school en krijgt via de 976-evil helpdesk de beschikking over paranormale hulpmiddelen om macht te vergaren en wraak te nemen.

Het is bijna Carrie all over. Niet helemaal. De toon van deze film is minder serieus. De omgang met de kwade dreiging en met de verhaallijn is luchtiger. Ook is de structuur van het verhaal veel wiebeliger. Het plot is speelser en heeft minder richting door het ontstaan van vele subplotjes met steeds nieuwe personages. De meeste subplotjes zijn leuke ideetjes die in de film even opduiken en zonder evolutie weer verdwijnen. Met de personages gaat het ook zo. Personages die met veel aplomb in de film opduiken lossen vaak snel weer op. Personages die even komen kijken en onbelangrijk lijken, rijzen daarentegen uit het niets weer op en blijken dan een hele cruciale rol te spelen.

Die dingen maken de film weinig voorspelbaar en zorgen voor dynamiek, maar tegelijkertijd bezorgen ze de kijker ook een verward en rusteloos gevoel.

Ach, ik vond het leuke afleidingsmanoeuvres, maar met horror heeft het allemaal niet veel te maken. De hoofdlijn blijft door al dat gedraai en gekeer soms erg lang uit zicht. Die keert op zeker moment weer volwaardig terug als Hoax uitgerust met een demonisch uiterlijk een paar fijne bloedige kills pleegt en de hel losbarst. Met hele aardige sfx, geestige dialogen en een duister sfeertje. Horror dus. En leuk.

Best vermakelijk.

Ik ben geen groot Englund fan, maar wanneer zo'n horroricoon een film regisseert ben ik toch wel benieuwd. Ook al vind ik de 80s horror meestal niet zo heel boeiend en heb ik me hier en daar best aan wat knulligheid gestoord, toch viel deze film me uiteindelijk goed mee.

Het duurt een tijdje alvorens de film echt op gang komt, maar ik kon me tijdens de eerste helft best vermaken met de over the top personages. Extreem 80s, maar ook nog eens erg dik aangezet, waardoor het toch makkelijk wegkijkt. Het is die luchtigheid die Englund in z'n film legt die er voor zorgt dat het niet saai wordt.

Tweede deel is dan wat klassiekere 80s horror. De kills zijn best soft (vaak ook niet in beeld) en eng is het absoluut nergens, maar de kitschy effecten en wat leuke set pieces zorgen er wel voor dat ook dan de film blijft amuseren. Een geweldig horrorwerk vind ik het zeker niet, maar ik heb me er uiteindelijk wel best mee vermaakt.

2.5*

Het verhaal heeft een maffe insteek om via de telefoon bovennatuurlijke krachten te verkrijgen. Een jongen die voortdurend gepest wordt, gaat dit op een bepaald moment gebruiken. De kills stellen weinig voor, alleen de eerste kill is wel aardig met die spinnen. De personages stellen niks voor en het acteerwerk is ondermaats. Alleen Lezlie Deane weet nog wel iets van haar rol te brengen, maar helaas is zij, weliswaar verrassend, het eerste slachtoffer. 3/10