Ich Seh Ich Seh (2014)

Ik hoorde dat Seidl niet alleen producent is, maar een van de regisseurs is ook mevrouw Seidl. En dat is ook te zien in de stijl. Al is het niet zo tot in de perfectie doorgevoerd als Seidl in zijn laatste films. Het is iets losser allemaal. En die villa deed me ook wel wat denken aan de villa uit Borgman. Strak en kil.

De film begint heel aardig en het heeft een best lekker maf sfeertje. Het eerste uitgangspunt van de film (is de moeder wel de moeder na die cosmetische operatie?). Maar daarna beweegt de film zich al snel toe naar een nogal ontnuchterende clichè-plottwist. Bovendien heb ik dat ook nog eens letterlijk in een andere film gezien. En dat is erg jammer. Voor wie wil weten welke film de regisseurs het plottwistje hebben, stuur me een PM. Het hier als spoiler noemen is een andere film spoileren.

3.0*

De sterke punten van ‘Ich Seh, Ich Seh’ is dat het verhaal goed in elkaar zit en dat het gedrag van de jongens mooi de typische jongenslogica laat zien. De zwakke punten zijn dat de film wat traag is (je ongeduld naar een plotontwikkeling groeit tijdens de film) en nergens echt spannend of eng wordt, maar bovenal dat de plottwist is gejat van een hele beroemde andere film. Al met al toch een beter soort horror/thriller-film.

Heftige film. Net gezien op Bifff. Het tempo komt er niet echt in, en er blijven nog wat vragen over aan het eind. De sfeer is goed neergezet en het acteerwerk goed. Misschien nog een tweede keer kijken om alles rond te hebben. Zoals ik bij Shrew's nest al opmerkte; jammer van het retard publiek bij BIFFF.

Een film die het vooral van de sfeer moet hebben. De sfeer is dreigend, mysterieus en bevreemdend en wordt (mede door stemmige plaatjes van het huis en het landschap) overtuigend neergezet.

De verhaallijn is traag en weinig explosief. Geen horror van de gestampte pot. Geen grof geweld of liters bloed.

De spanning wordt meer gezocht in de psychologische wisselwerking tussen de personages en in de absurdistisch getinte gebeurtenissen. Beide zijn trouwens (naast de stemmige plaatjes) ook sterk sfeerbepalend.

Het acteerwerk is prima. Het sobere en kille spel van de hoofdrolspeelster past perfect binnen de sfeer van de film. Creepy.

Het verhaal wordt traag verteld. Voor de ontwikkeling en de afwikkeling wordt de tijd genomen. De traagheid veroorzaakt wat inzakmomenten.

Toch blijft de film net steeds boeiend en spannend genoeg om de vragen die het verhaal oproept aan het einde ontrafeld te willen zien worden.

Een redelijk goed drama/thriller met wat horror elementjes.

Sterk acteerwerk door de broertjes en moeder en er zit een goede sfeer in.

Hier en daar had het wat spannender gemogen maar dat mocht de pret niet drukken.

Leuke oosterijkse verrassing.

Wat een misleidende trailer. Vreselijk.

Dat ik op het verkeerde been werd gezet is niet erg. Ik verwachtte dat mama voor operaties aan 't gezicht naar een kliniek ging en er een totaal andere vrouw die haar leven overnam terug kwam OF dat het is wel dezelfde vrouw was maar bezeten ofzo. Ja, niet dus. In plaats daarvan werd er zo'n fake ass psychologische,mindfuck twist er aan geven. Of dat werd geprobeerd. Want dan zie je eindelijk na teveel lange, saaie minuten hoe de vork in de steel zit (en dan heb ik de film ook nog in twee pogingen gezien, helemaal vermoeiend dan): Een van de twee jongetjes leeft niet meer, is gestorven en leeft wel nog in de fantasie van zijn broertje.. En mama is gewoon mama maar heeft geaccepteerd dat haar ene zoontje dood is en dus de tafel niet meer voor hem gedekt. En mama wordt daarom dus door dat ene jongetje gemarteld.. Ja, juist ja.

Kon het niet helpen om met een 'wat een onzin' gevoel achter de blijven. Had een film a la 'Mama' verwacht maar kwam bedrogen uit. Al die verkondigingen dat het "de engste film ooit is", hou op met me hoor. Dan ben echt niks gewend.

Wat een teleurstelling.

Deze gestileerde psychologische horror is een film die haast kunstzinnig aanvoelt door de prachtig geschoten beelden. De film zet de ontdekking van de tweeling m.b.t. de moeder en de daarbij behorende angst goed uiteen en het verhaal kent qua opbouw met het tweede gedeelte een bijzonder macaber sfeertje. Het einde is wat voorspelbaar, want gedurende de film zijn er tal van aanwijzingen die hier aan vooraf gaan. Toch een knap debuut filmpje!

Matige film waarin een tweeling ervan overtuigd is dat de vrouw in huis hun moeder niet is. Nogal langdradig en eentonig, maar je blijft toch kijken om te zien hoe de vork in de steel zit. Ondanks dat het tijdens het tweede gedeelte behoorlijk sadistisch en een beetje bloederig wordt, is de film niet echt dreigend of spannend.

Even kijken...als vrouwelijke regisseurs de horror-film moeten redden, dan moeten twee vrouwelijke regisseurs wel helemaal de ultieme redding zijn!
In ieder geval goede kritieken voor beide dames en inderdaad een geslaagde poging, al hoop ik dat al die vrouwelijke regisseurs niet iedere keer hetzelfde thema gaan gebruiken.
De film speelt zich af in een behoorlijk gestileerde omgeving, een villa met grote wazige foto's aan de muren en de kamer van de jongens met insecten-behang. Eerste helft is spannend en mysterieus, al vraag ik me op een gegeven moment af hoe ze dat de volle speelduur willen gaan uitspelen. Dan volgt er een wending in de tweede helft waarin de bedoeling van de regisseurs pas echt duidelijk wordt.
Ik weet het niet helemaal zeker, maar dit zou zo maar de beste Oostenrijkse horrorfilm aller tijden kunnen zijn.

Stijlvol geschoten, opzettelijk kil en afstandelijk drama met thriller-elementen, over twee broers die beginnen te vermoeden dat de vrouw die na een cosmetische ingreep terugkeert uit het ziekenhuis niet hun moeder is. Het onbehaaglijke sfeertje is knap getroffen en de plot zit uiteindelijk best verrassend en spannend in elkaar. Doet wel wat denken aan het werk van regisseur (en landgenoot) Michael Haneke.

Redelijke arthouse aanvoelende thriller van Oostenrijkse bodem. Kan vergeleken worden met een omgekeerde "home invasion". De regie is verdeeld over twee personen maar zo voelt het niet aan. Jammer genoeg is de film wat aan de lange kant en wordt het saaier. De film vertelt bar weinig over het verhaal van de tweeling. De kijker moet het zo goed als helemaal zelf in gaan vullen. Dat kan fijn zijn, zeker voor het mysterieuze element, maar het is in zo'n grote mate gedaan in deze film dat het lijkt op luiheid van de regisseurs. Het is de regisseurs in ieder geval wel gelukt om een aantal spannende momenten te creëren.

Camerawerk is in ieder geval top. De shots zijn strak en mooi geschoten. De omgeving waar de film zich afspeelt is prachtig. De villa waar de tweeling met hun moeder woont geeft een kille indruk. Ik had gehoopt op een soort van Home Alone praktijken voor volwassenen, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Je wordt niet veel wijzer van deze film en door het weglaten van zo'n beetje alle informatie heb ik ook niet bepaald zin om de blanco pagina's in te vullen. Prima acteerwerk redt deze film van een lagere beoordeling.

3*

Endlich gesehen!

Poster hangt al een tijdje in mijn keuken (samen met de poster van Offline (2012). Die poster vond ik dus al bij voorbaat geslaagd. De film zelf mag er gelukkig ook wezen!

Minimalistisch. Onderhoudend plot, mysterieus sfeertje, mooi geschoten, prima acteurs (goed gekapt/geknipt ook ) Arthouse meets Horror. Dat zie ik graag! 7.5/10*

Oei, behoorlijke tegenvaller. Was al een tijdje benieuwd naar deze, en nu dat het door Oostenrijk voor de Oscars is ingestuurd helemaal. Maar de film is helaas flink tegengevallen, en daar zijn tal van redenen voor... zoals het strooien met hints, en dat is niet eens erg omdat de film een grotere fout begaat, de clue is namelijk irrelevant. Verder schijnt het verhaal afgekeken te zijn van The Other (1972), de effecten e.d. zijn slecht (de moeder die in haar lip een beetje wordt gesneden en meteen loopt het bloed uit alle hoeken van haar mond alle kanten op), de slechte cgi bij het afbranden van het huis, en boven alles brandt een heel ander huis af. Aan het begin is duidelijk te zien dat hun huis geen omheinde tuin heeft, en het huis dat afbrandt heeft dat wel, bovendien kloppen de ramen niet, en laten we het slome en doodsaaie middenstuk niet vergeten, waardoor doorspoelen geen overbodige luxe is. En dat is helemaal erg als je de vele hints oppakt en snel weet hoe de vork in de steel steekt. Aan het begin lijkt het nog wat, maar snel merk je dat het slome verloop nodig is om de band vol te schieten.

Met wat flink knippen is hier nog wel een aardige short uit te halen, maar dat is het dan wel wat mij betreft. Snap niet dat men hier Oscarmateriaal in ziet. 1 a 1,5*. De link met Haneke, dat op het internet wel vaker wordt gelegd met deze film, snap ik ook niet. Verder dan dat de regisseurs en Haneke allen Duits verstaan kom ik niet. Nu snap ik wel waarom de score op de statistiekpagina van deze film (na de hype?) zo hard naar beneden dondert.

De trailer is zoals Elineloves al zei erg misleidend, sommige scènes lijken alleen maar in de film te zitten (zoals o.a. de vrouw in het bos wiens hoofd opeens gaat "draaien") zodat ze in de trailer konden worden opgenomen. Niet best.

Gutenacht! Gutenacht!

Ok, weer zo'n film waarvan je zegt: waar moet ik hier beginnen?

Allereerst moet ik zeggen dat de tweeling Lukas en Elias (wat ook een daadwerkelijke tweeling is waarbij de kindacteurtjes dezelfde namen hebben) echt fenomenaal, en vooral ijzersterk spelen. Het is overduidelijk dat deze twee, uiteraard omdat het nog kinderen zijn, weinig inhoud hebben om situaties te verwoorden, maar alleen al hun gevoelens en uitdrukkingen overtuigen de kijker aanzienlijk en ze weten op deze manier ook de benauwende gevoelens over te brengen. Benauwende gevoelens... ik was me daar al op voorbereid, want diverse recenties en meningen (waarvan ik toch wel teleurgesteld ben dat die hier niet zo heel postitief zijn) hadden we al enigszins gewaarschuwd. En als je denkt dat de film op de manier afloopt zoals jij het denkt, dan zit je er goed naast. Ook al geven de regisseurs al enkele kleine verwijzingen door in de loop van het begin. Ze weten het op zo'n manier te doen dat het voor de kijker amper opvalt, omdat je al met je hoofd in het verhaal zit waarin de moeder centraal staat.

De gebroedertjes, die zich dag in dag uit zich uitstekend weten te vermaken door in en om het huis te spelen, in afwachting voor hun moeder, die na een plastische chirurgie weer terugkeert. Je zou je overigens haast afvragen hoe de twee kindertjes zich al die tijd gered hebben zonder enige oppas, ergens in een villa in de middle of nowhere van Oostenrijk. Maar zoals je al kan verwachtten is hun moeder, ijzersterk gespeeld door Susanna Wuest, wel op een griezelige manier veranderd. Niet alleen vanwege dat verband om haar gezicht waarbij ze net op een mummie lijkt, maar ook haar gedrag is wel een stuk afstandelijker, kil en gevoellozer dan de keer dat het gewoon nog een lieve symphatieke moeder was die nog erg zuinig op de broertjes was, maar nu ook een dierenbeul is geworden wanneer de gebroeders een kat mee naar huis nemen. Waar het in het begin nog twijvelen is tussen de broertjes word de film zelf ook steeds enger en griezeliger, want de broertjes zullen en moeten weten wat er met hun moeder is gebeurd en sterker nog, of die persoon in het verband ook echt wel hun moeder is. Hierin wil de film wel bijna om de zoveel tijd veranderen en zou je haast denken dat dit een tegenovergestelde versie is van Clint Eastwoods Changeling en met die gedachte zit je ook als kijker in je hoofd. De hele tijd die vraag, en zeker wanneer de jongentjes wel heel, heel ver gaan om achter de waarheid te komen, is dit nou hun moeder of niet? En zo ja, is hun moeder nog wel menselijk, naar aanleiding van de nachtmerries. Elke keer weer een nieuwe vraag. Maar het daadwerkelijke antwoord en twist daarentegen..... en wat het met je doet na een nachtje slapen.... en na al die subtiliteit gewoon ineens een ferme klap in je gezicht krijgen.... En ohja, vandaar dat Lukas werd afgezonderd, en vandaar die scene in het meertje waarbij Lukas niet meer naar boven kwam drijven.. Of is dat het nou ook weer niet?

Ich Sehe, Ich Sehe is gewoon ziek, doodziek. En ik kan het maar blijven zeggen; onderhuidse horrorfilms winnen het vaak wel van wat voor horrorfilms dan ook en deze bevestigt het. Het eerste gedeelte weet, zoals ik hierboven al heb gezegd, doodeng te zijn, en de regisseurs weten de typische Oostenrijke manier van filmen dat we van Haneke en Seidl gewend zijn, hier nog eens keurig over te doen. Die stilte, die dreigende sfeer, de natuurplaatjes van het Oostenrijkse landschap, en de roezige ambient-soundtracks als er onheil gebeurd, dit klopt gewoon helemaal.

Een van de betere horrorfilms in jaren!

4,5*

Ondanks (achteraf) behoorlijk duidelijke hints was me niet duidelijk wat het einde ging brengen. Verder vond ik de film niet geweldig. Gewoonweg niet spannend genoeg en soms zelfs slaapverwekkend. Het einde vond ik op zich wel tof, maar was weinig relevant aan het verhaal.

“Sie ist so anders …”

Buiten Tirolerfilms met een originele titel zoals “Auf die alm mit drei lustige blonde mädels” en Schwarzenegger, heeft Oostenrijk blijkbaar toch nog meer in zijn mars. Getuige deze psychologische horror film. Qua originaliteit is het niet denderend. Laten we zeggen dat ik er niet door omver geblazen werd. Niet zoals die eerste keer dat ik het geluid hoorde dat door een alpenhoorn werd geproduceerd. De vormgeving is zo strak en sober als het interieur van het huis waar Lukas (Lukas Schwarz) en Elias (Elias Schwarz) in wonen. Een tweeling die, zoals meestal bij tweelingen het geval is, griezelig veel op elkaar lijken. Je kan ze eerder een Siamese tweeling noemen want de ene kan schijnbaar niet zonder de andere.

Het moment dat hun moeder (Susanne Wuest) terug thuis arriveert, na een verblijf in het ziekenhuis voor een heelkundige ingreep, is de houding van de tweeling tegenover haar helemaal niet zoals je zou verwachten. Een argwanende,afstandelijke houding. Je zou het zelfs vijandig kunnen noemen. De twee beweren dan ook na een tijd dat ze niet hun echte moeder is en telkens vuren ze dezelfde vraag op haar af : “Waar is mamma ?”. Maar er zijn meerdere aanwijzingen dat er iets niet klopt in deze Oostenrijkse familie. De strikte regels die de moeder oplegt. De twee knullen die zonder ouderlijk toezicht de omgeving verkennen (naderhand kom je te weten dat ze oorspronkelijk in Wenen woonden) en maïsvelden, donkere holen en een grot vol menselijke beenderen verkennen. Hun introvert gedrag en de weigering om met zijn moeder te spreken bij één van hen. Het verzamelen van enge, vieze reuze kakkerlakken in een terrarium. Het stockeren van een enorme hoeveelheid diepvriespizza’s. En Lukas en Elias hebben nog meer van die sinistere trekjes naarmate de film vordert.

Ik hou wel van kunstzinnige horrors die meestal trachten het traditionele pad van dit genre te mijden. Het visuele aspect is zeker geslaagd, maar de verhaallijn is al meermaals gebruikt. Uiteindelijk zijn er maar twee enge momenten in deze film. Ten eerste het begin van de film waarbij we een soort Von Trapp familie een Oostenrijks wiegeliedje horen zingen. De schrik sloeg me om het hart en eventjes dacht ik dat ik per ongeluk “The sound of music” had opgestart. En ten tweede het surrealistisch fragment met de moeder die poedelnaakt door het bos wandelt en dan een obscuur, demonisch moment meemaakt.

Dat laatste fragment zorgde ervoor dat ik nog meer ervan overtuigd was, dat dit de kern van het verhaal was. Ik zat er echter volledig langs toen de ontknoping kwam. Ook al lees ik overal dat er reeds vroeg in de film aanwijzingen waren die aangeven waarover het gaat, had ik deze blijkbaar toch niet opgemerkt en was het voor mij een verrassende wending. Daarna werden enkele zaken duidelijker. Sommige zaken blijven echter vaag en worden verder niet toegelicht. Je kan er alleen maar over speculeren. Wat is de moeder eigenlijk werkelijk overkomen ? Was het een revalidatie of een schoonheidsoperatie ? En was dit de aanleiding voor de scheiding ? Natuurlijk kan je na de grote onthulling wel vermoeden wat er zich heeft afgespeeld.

Over het algemeen waren de vertolkingen geloofwaardig en bij momenten uitstekend. De tweeling was verontrustend gestoord. De moeder was overtuigend hulpeloos. Buiten de scène met de mensen van het Rode Kruis (vreselijk slecht geacteerd en tekstueel erbarmelijk geregisseerd) was het acteergedeelte uitzonderlijk goed. Mijn grootste punt van kritiek is dat de trailer de verwachtingen doet stijgen terwijl die niet worden ingelost. Een typisch voorbeeld van overhypen.

Wat resteert is een degelijke psychologische thriller met een lichte toets van een paranormale gebeurtenis waarbij ook nog een gedeelte torture porn wordt bovengehaald (niet bepaald mijn favoriete genre) vol kinderlijk sadisme (voor het eerst zie ik het gebruik van secondenlijm waarbij de gevolgen naderhand schromelijk en ongeloofwaardig overdreven worden). Familieterreur dat zenuwtergend langzaam angstaanjagende proporties aanneemt. Ik zie in deze film de bevestiging van mijn stelregel : laat trailers links liggen en vertrouw de inhoud hiervan nooit !

3*

Ich Seh, Ich Seh

Deze Oostenrijkse Drama / Horror film is mij erg goed bevallen en heb me echt vermaakt met de film. Ich Seh, Ich Seh is niet echt een doorsnee horror film en met zijn mysterieuze setting toch heel erg vermakelijk, je moet goed nadenken op sommige punten maar toch op het eind zal het duidelijk moeten worden, dat was bij mij tenminste wel. Het is een film waar de puzzel stukjes dus eerst bij elkaar gezocht moeten worden maar uiteindelijk wel op de goede plek vallen door zichzelf, het is dus niet zo dat de film stukjes mist waardoor het eigenlijk een film is die niet te ontrafelen was, zo moeilijk was deze Oostenrijkse film dan ook weer niet. De soms wat vage scenes in Ich Seh, Ich Seh kunnen wel spectaculair zijn maar echt nieuw dat zijn ze niet.

Zoals ik in de recensie hier boven mij ook al zag is Oostenrijk tegenwoordig erg goed bezig, al met een erg bekende acteur laat het land, althans de acteurs / actrices hier ook weer zien dat het niet een land is wat zich inhoud. Het acteerwerk kan soms wat beter, van de broer misschien evenmin hun moeder. Toch laten Susanne Wuest, Lukas Schwarz en Elias Schwarz wel wat vallen in de film waardoor je niet verveeld raakt, het is dan toch echt ook niet slecht.

Zoals al wat vaker vermeld heeft het verhaal een wat puzzelend verhaal in zich, ik vind dit uiteraard helemaal niet erg want dan ben je ook daadwerkelijk met de film bezig, het is tenminste anders dan roekeloos om je heen schieten of hard weg te rennen van een horde zombies. Nee, Ich Seh, Ich Seh doet je wel even denken waardoor je geconcentreerd blijft met de film, leuk! Het concept was prima, niet slecht, niet super goed. Het is een duister concept wat we vaker zin in films, en het was toch niet zo dat het iets gloednieuws was. Met de toch wat harde scenes brengt de film af en toe weer pit in zich waardoor het kijken alsmaar leuker kan worden, was in dit geval niet altijd zo. De scenes zijn soms erg hard, hoe hun moeder word vast gebonden aan het bed en haar mond gewoon dicht gelijmd word. Erg duister maar goed en daarom heeft Ich Seh, Ich Seh mij een leuk film middag bezorgd, zeker een aanrader!

3.5*

Goede film, maar ...

de regisseurs nemen veel te veel hooi op hun vork. Een eenvoudigere film was ongetwijfeld een betere film geweest. Enerzijds willen Fiala en Franz niet teveel direct uitleggen, maar ze willen wel wat duidelijk maken. Subtiel zit hen niet in de vingers en dus weet je eigenlijk na een minuut of tien de basistwist al. Heeft er misschien ook mee te maken dat het een letterlijke kopie is van geen al te kleine Zuid-Koreaanse film, maar de hints zijn gewoon té duidelijk, van in het begin al.

Het ligt er zo dik op dat ik me afvroeg of ook dat misschien opgezet spel was, maar net op dat moment gaan Fiala en Franz via een ander weggetje verwarring proberen zaaien. De moeder gaat zich ook érg vreemd gedragen - de foto met haar tweeling wordt ook nooit degelijk uitgelegd - en ook het standpunt van het broertje (met z'n dode broertje) begint plots logisch te klinken. Een hele hoop poespas die uiteindelijk nergens voor nodig is.

Want deze film gaat geen zieltjes winnen met z'n geweldige plot, daarvoor is het véél te gekunsteld. Qua sfeer zit het echter wel goed. Lekker kil geschoten, best freaky en ongemakkelijk en hoewel de horror nooit écht over het randje gaat is het grimmer genoeg om z'n effect niet te missen. Acteerwerk is ook naar behoren en dus had er een veel betere film ingezeten.

Vraag me nog steeds af wat de regisseurs nu eigenlijk voor ogen hadden, punt is dat het er niet bepaald vlot uitkomt. Jammer, want onder al het gekontwriemel zit een erg kil en grimmig horrortje. 't Is dat ik sfeer veel hoger aanschrijf dan plot, anders was m'n cijfer véél lager geweest.

3.5*

Had zomaar een érg goede film kunnen zijn, maar op sommige vlakken laat het nét wat teveel afweten. Qua sfeer zit het wel snor; de klinische, soms beklemmende registratie en de omineuze soundtrack helpen hier aan mee. Vooral in de eerste helft primeren deze elementen. Gaaf ook die nachtmerriescene in dat bos.

Zoals verwacht weet de film het mysterieuze airtje niet de ganse speelduur aan te houden en wordt er op ten duur uitgepakt met flauwe, voorspelbare plottwists. De sfeer blijft nog enigszins intact, maar zonder de flauwe pogingen tot plot had dit een veel betere film kunnen zijn. Toch een kleine 3*.

Deze ook eens bekeken en was toch wel aangenaam verrast. 'k vond het een mysterieuze film en zat wel geboeid te kijken hoe het verhaal ging evolueren. 'k was wel verrast door het einde en zag het toch niet direct aankomen.

De cast deed het ook prima en verder zag de film er prima uit.

'k wist niet wat te verwachten, maar vond het een prima film.

iets saaier dan verwacht, maar wel satisfying einde. Althans dat dacht ik, maar bij het nalezen waren bepaalde dingen mij niet opgevallen, waardoor de film eigenlijk een aparte twist krijgt. Misschien nog eens zien in de toekomst...

Onderhond heeft het hieronder al goed verwoord. Een Oostenrijkse horrorfilm die stilistisch erg aantrekkelijk is en een aantal vreemde/onderhuidse scènes met de nodige dosis (suggestieve) horror bevat. Langgerekte shots, ijzingwekkende stiltes, ongebruikelijke camerastandpunten en een geïsoleerde setting geven deze prent een geheel eigen smoelwerk. Maar de plot wordt nogal onhandig afgewikkeld. De makers hadden duidelijk een idee voor ogen, maar de wendingen om tot de ontknoping te komen, missen nu en dan daadkracht. Het lijkt alsof men soms teveel wil uitleggen en dan weer te weinig, waardoor de balans tussen het getoonde en het gezegde niet altijd "klopt". Toch hangt er van begin tot eind een onheilspellend waas over deze film en dat maakt dat je nagenoeg de ganse tijd op het puntje van je stoel blijft zitten. Bizar en verontrustend zijn termen die spontaan in mij opkomen, maar evengoed ontbeert het soms aan subtiliteit. Kortom, een aparte film die zeer sterke sequenties kent, maar op cruciale momenten, met name tijdens de ontknoping, net dat tikkeltje overtuiging mist.

De fantasie van een kind wordt over het algemeen als onschuldig, lieflijk en speels uitgebeeld. Maar in ‘Goodnight Mommy’ (‘Ich seh, ich seh’) niet, hier leidt de fantasie uit het kinderbrein tot een gruwelijke wanorde. We zien de jonge tweeling Elias en Lukas. Ze wonen in een afgelegen huis, omringd door akkers en bos. Hun moeder komt terug van een bezoek aan de plastisch chirurg. Haar hoofd is ingezwachteld, de gordijnen van de designvilla moeten dicht en ze eist volledige stilte. En dus vraagt de tweeling zich bezorgd af: is dit onze moeder wel? En zo begint voor de kijker het op het eerste oog onschuldig spelletje, Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, wat echter al snel eindigt in een bloederig drama. De special effects zijn minimaal, maar erg realistisch. En ook de schitterende omgeving en het stijlvolle landhuis dragen nog meer bij aan de bijzonder grimmige sfeer die er komt te hangen. En ondanks het lage tempo van de film blijf de spanning wel constant gehandhaafd. Helaas doet de conventionele ontknoping, waarin de verwarring van moeder en zoons wordt verklaard, een beetje afbreuk aan de film. Echter is de opbouw naar dat wat dubieuze finale zo angstaanjagend en meedogenloos, dat het nog maar weinig kan verpesten. En die kwetsbare doch gevaarlijke tweeling zijn piekfijn gecast.

Mama is boos!

Is ze echt niet meer dezelfde persoon naar haar operatie, of is er toch iets anders aan de hand? Om hier achter te komen moet de kijker zich door een tergend traag verhaal heen worstelen die ook nog eens pakweg een half uur te lang duurt. Het verhaal heeft namelijk niet voldoende om het lijf om er meer dan anderhalf uur mee te vullen.

Wat volgt zijn ellenlange veel te trage shots en een grote hoeveelheid momenten waarop er eigenlijk veel te weinig gebeurd. Het geheel is vakkundig gefilmd en met veel oog voor detail geschoten maar er lijkt niet bepaald veel moeite te zijn gedaan om het publiek echt mee te voeren in dit verhaal.

Toen de conclusie zich aandiende was ik wel verbaasd en het mag dan ook gezegd worden dat de makers deze aardig hadden weten te verbloemen. Dit terwijl de hints tegelijkertijd toch wel duidelijk aanwezig waren. Of dit aan mij lag en vanwege het feit dat ik deze redelijk vermoeid op een laptopscherm in het vliegtuig zat te kijken? Wie zal het zeggen..als een film pakkend genoeg is hoef ik er in ieder geval nooit te veel moeite voor te doen om mijn aandacht erbij te houden en dat moest ik bij deze titel toch wel voortdurend.

Mama mag van mij best boos zijn, ik was na het zien van deze film voornamelijk slaperig.

2,0*

Sinds The Shining krijg ik toch altijd wel de kriebels van tweelingen.

Compleet blind de film ingaan is het beste want pas op het einde kreeg ik pas door dat ik dit verhaal wel kende van een andere film met dezelfde opzet.

Deze variant was echter wel wat traag maar bleef wel verontrustend. Het zag er stijlvol uit mede door de nachtmerrie scènes en het mooie huis en interieur.

Brutale collectanten trouwens in Oostenrijk!

Moeilijk te beoordelen film. Ik had het gevoel dat hier meer uit te halen was. Het deed me soms qua sfeer denken aan Kynodontas (Dogtooth). Beetje lugubere bizarre film. Deze 'Ich Seh Ich Seh' doet het niet slecht, maar je zag deels het plot wel snel aankomen. Een goed idee, maar waarmee de makers niet echt wisten waar ze naar toe wilden. Genoeg intrigerend om te blijven kijken, maar hier had ik meer van verwacht.

Misschien had ik mijn aandacht er niet goed bij, de film is ook behoorlijk traag, maar ik heb die plottwist dus pas pas heel laat doorgehad. Mooi gefilmd wel en aardig geacteerd maar niet geweldig.

Geen vrolijk filmpje maar dat zijn de meeste films uit Oostenrijk niet valt me op. Ulrich Seidle, Michael Haneke om maar eens een paar namen te noemen laten niet bepaald de vrolijke kant van het leven zien. Integendeel zelfs. Bij Ich seh Ich Seh moest ik nogal eens denken aan die andere depri horror film Hagazussa (2017) die zich ook in de Oostenrijkse alpen afspeelde hoewel in een heel andere tijd. Die film was overigens nog een stuk zwaarmoediger.
Maar terug te komen op Ich Sehe... Aanvankelijk ontging mij de de twist vrij in het begin. De eerste 10 minuten nogmaals bekeken en toen werd de hele story mij volkomen duidelijk. De rest hoefde ik dus niet meer te herzien. Nog iets over het acteerwerk; Dat was verder prima hoewel die twee EHBO 'rs beter weggelaten hadden kunnen worden. Voegden weinig toe.
Eindconclusie: een best wel redelijke film dit Ich Seh hoewel ik het allemaal wel ver gezocht vond. Maar ja, het is film. Dus...

3,0*

Tweelingbroers Lukas en Elias [Lukas en Elias Schwartz] krijgen steeds meer het gevoel dat de vrouw [Susanne Wuest] die net is teruggekeerd uit het ziekenhuis na een ingrijpende operatie aan hoofd en gezicht hun moeder is. Zelfs wanneer 'moeder' haar verband af kan nemen zijn ze niet overtuigd en de broer vragen zich hardop hun moeder is. En in hun ogen is er maar één iemand die antwoord kan geven op die vraag. Aanvankelijke intrigerende psychologische thriller komt erg traag op gang en lijdt onder het kleurloze spel van de gebroeders Schwartz. Bovendien bevat het een twist die de schrijvers waarschijnlijk heel intelligent vonden. Verrassend is het zeker, maar wie denkt dat het intelligent is om de kijker glashard voor te liegen heeft nog veel te leren.

Goed.

Ich Seh Ich Seh of ook wel bij z'n Engelse titel Goodnight Mommy was een film die al lang op mijn kijklijst stond en ik pas recentelijk kon zien. De regisseurs deden wel wat verwachtingen oproepen, zeker na het zien van The Lodge die ik werkelijk prachtig vond. The Lodge vond ik echter wat meer sfeer hebben, maar deze film mag er ook zeker zijn.

Houdt er op voorhand rekening mee dat dit zo'n film is die even de tijd nodig heeft om op te bouwen. Langzaam maar zeker maken we kennis met de twee jongens en diens moeder. Een echte introductie krijgen we niet, vooral een schets van hoe hun leven eruitziet en hoe het langzaam uit de hand loopt. Er worden genoeg hintjes weggegeven, maar voor mij waren ze goed verstopt.

Het acteerwerk is om te beginnen sterk, vooral Wuest maakt indruk als alleenstaande moeder. Sterke, ongemakkelijke rol. Ook de jongetjes doen het opvallend goed. Verder is de film geregeld ongemakkelijk, maar echt spannend of intens vond ik het niet. Grimmig is het zeker, maar het wilde maar weinig indruk maken helaas. Wel jammer, want deze film had een stuk spannender kunnen zijn.

Tussendoor zitten er een aantal aardige visuele stukjes tussen, best degelijk geschoten alhoewel wat kaal op cinematografisch gebied. Ik mis een klein beetje kleur tussendoor. Dat neemt niet weg dat de film altijd boeiend blijft dankzij een aardig staaltje camerawerk en timing. Slecht is deze film absoluut niet, het had wat mij betreft alleen iets spannender en kleurrijker gemogen. Ik verkies dan ook The Lodge.

De twist zag ik verder niet aankomen en het duo rekt de film niet onnodig lang uit. Een speelduur van boven de 2 uur had de film ook niet moeten hebben, de speelduur die het nu kent is goed genoeg. Tussendoor kennen we een aantal eigenaardige situaties, maar deze kunnen nauwelijks afleiden van een resultaat die meer dan behoorlijk is hier en daar. Een ruime voldoende voor deze aparte thrillerfilm.

Ongemakkelijke film over een tweeling die denkt dat de vrouw die na een operatie thuiskomt niet hun werkelijke moeder is. De sfeer die een onbehaaglijk gevoel uitstraalt is sterk en ook de prima acteerprestaties dragen bij tot een stevige thriller.

Dat na een tiental minuten een belangrijk item van de film al te grabbel wordt gegooid, kan misschien jammer zijn, maar er zijn nog wel enkele clues die erop wijzen dat er maar één jongetje meer is. Ik dacht dat er éénmaal in de film sprake was van een ongeval. Het zou kunnen verklaren waarom de moeder werd geopereerd.

Desalniettemin blijft de film spannend. Vooral naar het einde toe wordt het zelfs wrang wanneer de moeder werd vastgebonden en gemarteld. De absolute slotscène zou erop kunnen wijzen dat iedereen overleden is en dat ze nu herenigd zijn.

Erg naargeestige horror die wel even in je hoofd blijft spoken.

Een film die zich afspeelt op 1 locatie kan ik altijd erg waarderen en deze valt daar ook onder.

Erg intense en ongemakkelijke ervaring, zeker richting het laatste halfuur.

Sterk camerawerk, minimalistisch, maar erg goed gedaan. De sfeer is erg naargeestig en laat je niet los.

Het acteerwerk is erg goed, vooral van de tweeling.

De opbouw is wel erg traag en dat kan voor sommige wel minpunt zijn. Voor mij daarintegen pastte het perfect en kan ik deze stijl wel waarderen.

Prima ongemakkelijke en intrigerende film.

3.5*