Phantasm: Ravager (2016)

Gisteren bekeken en wat mij betreft een erg teleurstellende afsluiter van de Phantasm reeks.
Coscarelli deed deze keer niet zelf de regie, maar bleef nog wel betrokken als schrijver en producer.
Als kijker volgen we voornamelijk Reggie die (wederom) op zoek is naar Mike en deze dan ook in verschillende settings (demensies) tegenkomt.
De verschijning van Angus Scrimm als 'The Tall Man' is helaas wel erg naar de achtergrond weggetrokken. Natuurlijk zal de leeftijd/gezondheid van de aan het begin van dit jaar overleden acteur hier ook wel wat mee te maken hebben gehad. Het zorgt er echter ook voor dat de dreiging die in eerdere delen van het personage uit ging deze keer weinig naar voren komt.
Daarnaast lukt het ook niet om de gevaarlijkheid van de Spheres naar boven te laten komen. Hierbij worden de bollen niet geholpen door de slechte CGI en ondanks dat ze menig slachtoffer maken, is de impact veel minder groot dan in de eerdere delen.
Verder gaan Reggie en Mike en nog een aantal van hun kompanen in de tweede helft van de film wel erg vaak van dimensie wisselen, waardoor het een beetje warrig word. Mensen die in de ene dimensie sterven komen in een andere dimensie weer tot leven, enz.
Aan de ene kant is het wel leuk dat ze zo veel mogelijk van de originele karakters weer terug wilden laten komen, maar de met botox volgespoten Kathy Lester hadden ze wat mij betreft wel mogen overslaan. Door haar uiterlijk is haar verschijning eerder lachwekkend en een beetje triest te noemen, i.p.v. angstaanjagend.
De financiële problemen hebben de film duidelijk niet geholpen. De sets zijn dan ook nog zeer wisselvallig, want een aantal sets komen wel erg plastisch en nep over, daar waar andere sets er wel weer degelijk uit zien.
Persoonlijk kan ik niet zoveel met deze (waarschijnlijk) laatste film uit de Phantasm franchise en kan ik dan ook bijna niet anders dan deze lage beoordeling geven.

Fans wachten al 18 jaar op een waardig slot van hun geliefde franchise. Nu is er Phantasm: Ravager, het vijfde deel in de serie. En fans wachten nog steeds op een waardig slot van hun geliefde franchise.

Of Ravager de laatste film in de franchise is, weten we natuurlijk nooit zeker. Maar het is sowieso de laatste film met de originele, iconische Tall Man - gezien Angus Scrimm begin dit jaar overleed. Het is fijn om de sympathieke acteur in zijn onsympathieke rol terug te zien, ook al is het kort. Maar zijn duistere toespraken en opgetrokken wenkbrauw zijn zonder meer het hoogtepunt van Phantasm: Ravager. Andere positieve elementen zijn de terugkeer van Reggie en nog een reeks andere personages en bijbehorende acteurs uit de vorige films. Sommige waren zelfs een verrassing. Maar niet alleen personages keren terug, ook elementen als het voortdurend hoppen van en naar verschillende realiteiten, dimensies en droomsequenties. Een rechtlijnige vertelling hoef je bij Phantasm in ieder geval niet te verwachten. En natuurlijk zijn die kleine Jawas, de vliegende zilveren bollen en de onmiskenbare theme.

Toch stelt deze reünie teleur. Toffe ideeën waren er wel voor een vijfde film (Bruce Campbell zou ooit meedoen), maar er was simpelweg geen geld voor een mooie, epische afsluiter. Ravager werd gemaakt met een enorm klein budget en is puur voor de fans. Was men maar wat kleingeld gaan vragen bij J.J. Abrams, een groot fan van het origineel. Want duidelijk willen Hartman en Coscarelli hier heel veel, maar ze hebben simpelweg de middelen niet om iets op grote schaal neer te zetten. Met als gevolg dat de film enorm goedkoop aanvoelt, zelden overtuigd qua special effects en vooral soms barlelijke en enorm knullige CGI laat zien. Elk spatje bloed lijkt van het internet geplukt. Coscarelli zette zelf in 1979 met minimale middelen nog betere effecten neer. Je vraagt je sterk af waar die creativiteit is gebleven.

Maar het is vooral jammer dat de film niet de afsluiter is die de franchise was gegund. Geheel in stijl van Phantasm worden er meer vragen gesteld dan antwoorden gegeven, maar een beetje uitleg of nieuwe informatie was wel prettig geweest. Ravager eindigt net als alle andere delen met een cliffhanger en opening voor een nieuw deel en dat laat je als kijker toch met een ontevreden gevoel achter. We zochten een stijlvolle climax tussen Reggie en The Tall Man, maar we kregen een uiterst irritante dwerg, die hem laat ontploffen met handgranaten. Over teleurstelling gesproken.

Al met al is Phantasm: Ravager dus niet de afsluiter waar we 18 jaar op hebben gewacht. Een belabberde film is het ook weer niet, daarvoor zit er genoeg vermaak en aardige vondsten in. En laten we eerlijk zijn, zo hoogstaand was de rest van de franchise ook niet. We kregen ditmaal in ieder geval geen Home Alone- taferelen, zoals in Phantasm III. Phantasm: Ravager is pure fan service, elke mainstream filmganger die nog nooit van Phantasm heeft gehoord, gaat dit hoogstwaarschijnlijk niet waarderen. En die hard fans van de Phantasm franchise zullen er ook niet verliefd op worden. Wat dat betreft is Phantasm: Ravager vooral een middel voor Don Coscarelli om verlost te zijn van al die fans die hem al jaren aan de kop zeuren over een nieuwe Phantasm. Die fans kunnen zich nu weer gaan richten op Bubba Nosferatu.

2,5 sterren.

Het ontgaat me hoe de makers (waaronder Don Coscarelli zelf) bij een film als deze zijn uitgekomen, want Ravager is niet veel anders dan een amateuristische bende. Regisseur David Hartman schraapt de bekende garde nog een laatste keer bij elkaar voor een film die waarschijnlijk als een soort finale moest dienen, maar laat zichzelf veel te veel gaan met ondermaatse computereffecten. Pluspunten zijn dat het acteerwerk er een beetje vooruit op is gegaan, Angus Scrimm een degelijke rol kent, enkele actiescenes een opvallend grote schaal kennen en dat er op z'n minst geprobeerd wordt een unieke richting in te slaan. Het probleem is alleen dat de ideeën nooit samenkomen tot een coherent geheel en een vermoeiend weerzien vormen. Wellicht dat verdovende middelen een onderdeel zijn geweest van het schrijfproces, want het gebeuren wekt een nogal aparte en dromerige indruk.

Helaas weinig screentime voor Scrimm. Te oud en ziek. Dat nekt de film dan wel een klein beetje. Niets te wijten aan Scrimm natuurlijk. Coscarelli dit keer niet in de regie stoel. Al weet ik ook niet zeker of hij er nog iets van kon maken. Het was duidelijk op na het vorige deel. Reggie moet wederom weer op zoek naar zijn vrienden en een manier vinden om de Tall Man en zijn plan te stoppen. Wederom weer een herhaling. Zo jammer. Phantasm was juist een reeks die zich onderscheidde van het gros van de horror films met een heel ander verhaal, bad-guy en wereld. En dan na 18 jaar met zo'n film komen. Zeker zijn er nog wel momenten die de film niet helemaal ten gronde richten. Maar die momenten zijn schaars. Bannister is gewoon gemaakt voor deze rol. Hij doet het nog steeds geweldig. Ook al is hij ook een dagje ouder hier. Leuke verrassingen ook nog. Al voegden ze niet heel veel aan het verhaal toe. De Phantasm reeks krijgt met Ravager geen waardig slot. Laten we hopen dat het bij deze vijf delen blijft.