Pitch Perfect 2 (2015)

Pitch Perfect 2 bevat dezelfde ingrediënten als het eerste deel, maar legt extra nadruk op de irritante onderdelen van de film. Méér kinderachtige humor en méér screen-time voor de irritante personages die het bloed onder mijn nagels vandaan halen. De tenenkrommende Fat Amy krijgt een meer eigen verhaallijn, dat wazige Aziatische meisje komt meer in beeld en er wordt ook een nieuwe Bella geïntroduceerd die over de top rare dingen uitkraamt. Zelfs Beca wordt belachelijke grappen gevoerd met de Duitse dame van Das Sound Machine.

Als ik me in het eerste deel al zo irriteerde aan deze mensen en de slechte grappen, is maar de vraag waarom ik nog voor het tweede deel terugkeerde. Maar ik ben een sucker voor de a capella opvoeringen in Pitch Perfect en ik vind het heerlijk om de optredens te zien en te kijken welke nummers ze nu weer hebben gecoverd. Ook hier bij de laatste opvoering met Flashlight hebben de Barden Bella’s mijn hart weer gestolen. Het feel-good-gevoel nam het compleet van me over voor drie minuten tijdens dit optreden en dit zorgde er toch voor dat ik met een glimlach de bioscoopzaal uit liep. Pitch Perfect 2 heeft daarmee wel een half puntje extra gescoord, maar dit betekent niet dat de rest nog te redden viel.

*2

"What an inspiration to girls all over the country who are too ugly to be cheerleaders."

Het eerste deel vond ik niet zo bijzonder, maar uiteindelijk heb ik dit vervolg toch een kans gegeven in de hoop dat het beter zou zijn. Daarbij blijf ik een zwak houden voor Anna Kendrick.

'Pitch Perfect 2' is eigenlijk min of meer een herhalingsoefening; de Barden Bellas moeten wederom hun eigen geluid zien terug te vinden. Niets nieuws onder de zon dus. Wel wordt er iets meer de nadruk gelegd op Fat Amy, die gelukkig minder irritant overkomt. Alleen een beetje jammer dat de langdradig- en voorspelbaarheid al gauw om de hoek komt kijken.

De groep wordt ditmaal aangevuld door Hailee Steinfeld en Chrissie Fit. Waar Steinfeld nog iets leuks toevoegt, lijkt Fit er enkel te zijn voor misplaatste grappen over haar afkomst. Wat dat betreft is te merken dat de humor voornamelijk hit-and-miss is, ondanks een paar geslaagde one-liners en gestoorde situaties. Bovendien had ik graag meer gekheid van Hana Mae Lee's personage willen zien.

Qua muziek zit je als liefhebber zeker gebeiteld. Dit deel biedt namelijk meer covers van oude klassiekers tot aan de hits van nu. Het is een heerlijke trip om welbekende hits in een eigentijds jasje te horen. Tevens zijn de optredens groter van opzet, met een geweldige feel-good finale. Om vooral het - ongefilterde - commentaar van John en Gail niet te vergeten.

Al met al best een aardig vervolg, maar de personages en het verhaal hadden meer substantie mogen hebben. Desondanks is de film over het geheel gezien redelijk onderhoudend. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

Dikke 2,5 sterren.

Wil je meer, veel meer van hetzelfde? Ga dan naar Pitch Perfect 2. Zit je niet te wachten op overdreven platte, racistische en seksistische humor? Ga dan vooral niet naar Pitch Perfect 2. De over de top aanpak mag dan niet erg goed werken, er wordt wel een risico genomen dat zich zo nu en dan zeker uitbetaald. Een mislukking is dit nummer dus niet, maar een beetje out of tune mag het wel genoemd worden.

'Pitch Perfect 2' Recensie - Filmtakers

Pitch Perfect numero uno stond in mijn herinnering als een stompzinnige toestand die alle vormen van logica ontweek. Toendertijd wellicht niet helemaal correct gerelativeerd, maar dit vervolg bleek in ieder geval niet zo tenenkrommend en het was best leuk om de dames hun ding te zien doen, veelvuldig begeleid met muzieknummers die ze vaak zelf zingen. Over de gehele linie natuurlijk ontzettend voorspelbaar, maar dat beoordelingspunt schrap ik in dit geval van de lijst. Na een of andere grap werd ik zelfs een beetje melig en kon ik voortdurend wel lachen van deze -op het eerste gezicht- banale toestanden. De Duitse groep 'Das Sound Machine' kon ik ook wel waarderen (eens wat anders dan anders) en ik vond het wel fijn dat Rebel Wilson (ditmaal als Amy) niet alle aandacht naar zich toe trok.

Pitch Perfect 2. Voor mij een typische 'Take one for the girls' film waarbij ik mijn vriendinnen toch maar hun zin geef en meekijk. En dat terwijl me de koude rillingen al over mijn rug lopen als ik aan Fat Amy denk.

Helaas bleef het niet alleen bij koude rillingen; ik voelde het maagzuur al opborrelen tijdens Wrecking Ball en toen was de film nog niet eens 4 minuten bezig! Oh god, ik hoopte BIJNA dat acuut mijn vliezen zouden breken en ik vroegtijdig zou gaan bevallen. Wat een ellende.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben zelf een stevige meid en heb absoluut niks tegen zwaardere vrouwen.. MAAR FAT AMY. KOM OP. En nu ik toch bezig ben hè (Uh-oh, de Pregzilla in mij neemt de overhand), wat heeft dat Kendrick mens toch een VRESELIJK vervelend gezicht. Ze laat me denken aan Nina van GTST, het zouden zo zusjes kunnen zijn met hun arrogante, chagrijnige smoelwerk. Ook al lacht hun mond, de blik blijft hetzelfde als die van Grumpy Cat. Al mag ik waarschijnlijk niks zeggen want mijn gezichtsuitdrukking zal bijna 2 uur hetzelfde zijn geweest.

Enfin. Als ik even bij mezelf te rade ga moet ik me afvragen of ik nou echt zo vreselijk streng ben voor deze film, of dat het gewoon écht bagger is. Ik weet het niet, vertellen jullie het me maar. Om toch iets positiefs te noemen: Ik vind het een hele kunst om vervelende liedjes á la die Taylor Swift zooi nóg tenenkrommender te maken. Kudo's voor dat in ieder geval.

Vervelende personages die nog vervelendere liedjes zingen houden het niveau natuurlijk wel lekker laag, want een verhaal is er sowieso niet. De cliché's vliegen je om de oren en ze proberen zó hard om grappig te zijn dat ze daarmee de plank juist volledig misslaan en al snel op de zenuwen werken. Het lijkt typisch een geval van 'hopen dat deel 2 ook zoveel geld in het laadje zal brengen!' want zelfs de actrices lijken het met tegenzin te doen. Kan Rebel Wilson echt niets anders dan grappen maken over haar overgewicht en obese postuur, terwijl ze haar uiers aanraakt? Nee hè? Die romance met Bumper is ook om misselijk van te worden. Totaal chemieloos, jakkie.

Laat het hier bij jongens, deel 3 is écht, ECHT niet nodig. Geloof mij.

Deel 1 was voor mij verrassend vermakelijk, maar ik ging er al niet vanuit dat deel 2 op dat niveau zou zitten. Elizabeth Banks heeft dan ook niet echt kunnen overtuigen bij haar eerste film als regisseuse. Hij is over het algemeen wel vermakelijk, maar het is allemaal wel erg makkelijk. Amper een spanningsboog en de humor moet vooral komen van de commentatoren en Lilly (het Aziatische meisje). En Rebel Wilson ben ik nu wel echt spuugzat. Begint wat triest te worden, continue die 'zelfspot'. De muziek was wel prima en de kleine rol voor Reggie Watts maakt veel goed.

3*

Voorspelbaar vervolg. Toevoeging van die Steinfeld is de grootste domper, nogal ongemakkelijke tiener met 0 komedie in zich. Blijft verder weer íets teveel een Fat Amy show, waarbij ik moet toegeven dat ze hier nog net het voordeel van de twijfel krijgt. Al is de ''haha ik ben dik'' routine na twee keer niet meer te pruimen. Ook dit vervolg is een gare mix van typische chick flick elementen, voorspelbare competition-drama en random opmerkingen. Uitgekauwd van A tot Z (en opvallend matig geregisseerd door Banks; de shows, met name de laatste), maar uiteraard de moeite waard als deel 1 goed smaakte.

Vreselijke tegenvaller. In Amerika was dit deel succesvoller dan deel 1. Dus ik hoopte op nog meer mooie a capella liedjes en leuke grappen. Maar de liedjes waren afschuwelijk. En de humor was ver te zoeken. Jammer. Zo fris en nieuw was deel 1. Zo saai en slecht is deel 2.

Heb deze film half uitgekeken op algemeen aandringen van de andere familieleden maar wat een teleurstelling is dit zeg. Rebel Wilson moet zowat de meest degoutante actrice zijn uit de filmgeschiedenis en het verhaal is afschuwelijk. Nadat ik haar bezig zag, had ik al geen oog meer voor de acteerprestaties van de andere dames. Grappig vond ik het ook al niet. Al je zo een film bekeken of trachten te bekijken hebt dan besef je pas wat voor een klassefilm Grease was.

1,5 sterren. Om snel te vergeten en heb al helemaal geen zin om het eerste deel te bekijken

Een van de weinige keren dat ik een sequel beter vind dan het origineel. De a cappella covering van allerlei songs is zonder meer erg genietbaar. Om het nog leuker te maken heeft men de moeite genomen de talrijke muziekmomenten met zoiets als een verhaaltje aan elkaar te rijgen. Maar dat verhaaltje doet er verder niet toe, zij het dat de bruuskerende oneliners van John Michael Higgins best aankomen. Klein, maar verdienstelijk regiedebuut van Elizabeth Banks.

John: "This could be the most significant conflict between America and Germany in history!"

Gail: "...Crack a book, John"

Beter dan verwacht. De liedjes zijn nog steeds het sterkste deel van de film en het acteren is erg wisselend. De grappen (vooral van Rebel Wilson/Fat Amy) zijn niet allemaal geslaagd maar gelukkig hebben we John en Gail nog. Heerlijk commentaar. Anna Kendrick is een beetje vlak maar acteert wel goed en Hailee Steinfeld is een aardige aanvulling voor de Barden Bellas maar de humor van haar is wel erg fout en ongrappig. Gelukkig hebben we Das Sound Machine en actrice Birgitte Hjort Sorensen nog die beide voor een aantal muzikale en humoristische hoogtepunten zorgen. Het einde is erg feel good maar dat weet je van te voren. Je zit na de film toch met een glimlach op de bank en dat is een compliment waard. Dat komt ook door de extra scène met Adam DeVine. Briljant.

De eerste Pitch Perfect was, ondanks het enorm voor vrouwelijk bestemd tintje, een aangename muzikale film die het genre weer wat nieuw leven gaf na de eindeloze verzadigde step up films en na-apers. De film vond het nieuw water niet uit maar was wel amusement met een hart en enkele muzikale hoogtepunten.

De opvolger is met grote onderscheiding een succes te noemen. De film haalde in Amerika alleen al in het openingsweekend méér op dan zijn voorganger in de totale run. Elizabeth Banks, die voor het eerst écht de regiestoel op zich nam, mocht dus van een geslaagd (financieel) debuut spreken... Alleen de kwaliteit van de film zélf was niet zo geslaagd als zijn voorganger.

Dat de (muzikaal) talentvolle cast terugkwam was natuurlijk al een pluspunt. Alleen werden ze niet echt geholpen door het script. Waar de voorganger nog voor een relatief cliché maar solide uitgewerkt aan elkaar verweven verhaal zorgt maakt Pitch Perfect 2 de fout die vele komedies maken. De film onthoud wat werkte in deel 1 maar verbind het niet aan elkaar waardoor de film nu écht aanvoelt als een aaneenschakeling van de muzikale intermezzo's en de tussenstukken niet veel meer voorstellen. Daardoor verzadigen de muzikale stukken ook een beetje en zijn er minder hoogtepunten te bespeuren dan bij de voorganger. Nochtans had het uitgangspunt van de film wél potentieel. Het feit dat de meesten afstuderen en ze de 'Bella-groep' achter zich zullen moeten laten had véél beter en dieper uitgewerkt kunnen worden. Alleen word dit thema er te pas en onpas bijgehaald maar daardoor komt het nooit uit de verf. De film voelt gewoon in alles wat te geforceerd aan. Zo is de Battle in het midden wel zeer makkelijk uitgelegd en mist het de magie die de voorganger had bij het lege zwembad. Dat de komische nooit behouden is, wat Pitch Perfect gebruikt om zich wat af te scheiden van de menigte in het genre, is wel een pluspunt. Door voor de iets groffere en plattere humor te gaan neigt het soms wat naar een R-rated film (al is het dat zeker niet) en houd het wel fris en onderhoudend. De finale zelf, al mag ze wel zeer cliché zijn, zorgt dan wel voor het muzikale hoogtepunt met de beste mash up van allemaal.

Pitch Perfect 2 haalt het niveau van de voorganger te vaak niet. Door een los en geforceerd script en minder hoogtepunten in de muzikale stukken zorgen vooral de komische nooit, de nog steeds muzikaal talentvolle cast en uiteindelijk de finale toch voor een aardig vermakelijk filmpje waar weliswaar veel meer had uit kunnen gehaald worden

Zo heel, heel, heel af en toe gebeurt het dan dat een deel twee eigenlijk beter is dan het origineel. Vond ik tenminste, maar het ging mij dan ook niet om de romantiek uit deel 1 (te flauw) of om de muziek zelf (te zoet). Waarom dan wel - vooral eigenlijk om de wat absurde situaties, en de politiek incorrecte bespiegelingen van Fat Amy en de commentatoren. Nog steeds veel te braaf, maar er zit wel wat verbetering in, en de tijd tussen dat zij hun scenes hebben wordt net op het randje van goed genoeg ingevuld met zang en dans. Tenminste, zo werkt het voor mij.

Anna Kendrick steelt net als in het vorige deel wel de show, ondanks geduchte concurrentie van Steinfeld. Als de makers nou eens op het idee gekomen waren om ze een karakter mee te geven, was het misschien nog iets van een film geworden.

Dit tweede deel had (zoveel) beter kunnen zijn dan het eerste deel. Het verhaal vond ik in ieder geval beter, maar ik krijg vreselijke hoofdpijn van Das Sound Machine. Dit is overigens geen toeval, ook toen ik hem de eerste keer keek, kreeg ik hoofdpijn van ze. Vandaag het geluid dan ook maar steeds zachter gezet als ze in beeld waren.

Ik zie dat er ook mensen zijn die hen als een kracht van dit vervolg zien, maar ik vind hen echt een tegenvaller. Het is niet zo dat ze slecht presteren, ze doen wat ze moeten doen en voeren dat prima uit. Maar zodra ze beginnen met optreden, wat een gekrijs! Het is niet eens dat hun stem zo slecht is, het is duidelijk dat ze wel degelijk iets kunnen. Mijns inziens dan ook een fout van de productie geweest en niet van deze acteur en actrice.

De rest van de film vind ik prima, weinig op aan te merken. Ondanks het negatieve van Das Sound Machine, ging deze film voor mijn gevoel veel sneller dan de eerste. Wat dat betreft is het dan ook positief. De humor komt in dit deel wat beter over dan in het eerste, alleen Steinfeld wist haar humor totaal niet over te brengen. De stereotypes komen hier (helaas) wel wat meer naar voren, dit had van mij niet zo gehoeven. Dat vond ik in het eerste deel juist zo sterk. Waarom een of andere domme Mexicaan (?), dit was totaal onnodig en had ook geen toegevoegde waarde. Uiteindelijk scoort deze film dan ook een 0,5* lager dan het eerste deel: 3*. Ben benieuwd naar het derde deel, maar ben een beetje bang dat het concept daarmee volledig wordt uitgemolken.

Mwa.

Niet echt mijn reeks, maar dusdanig vlot gebracht deze Pitch Perfect films. Ik heb de "Cup Song" dingen altijd strontvervelend gevonden dus dat was ook niet echt top. Gelukkig kon ik Kendrick en de rest best wel pruimen in deze film.

Een film vol met flauwe humor en niet echt een film waar ik echt om kon lachen. Elizabeth Banks is ook een behoorlijk vervelende actrice. Voor de rest zijn de personages wel prima, Anna Kendrick past wel in haar personage. Liedjes zijn ook wel leuk.

Een film die nergens op uitblinkt, maar wel vrij vlot is. Om echt te kunnen lachen kan je misschien iets anders opzetten, want dit soort films spreken alleen maar een bepaald soort publiek aan, een publiek waar ik dus niet echt bij hoor.

Same same.

Banks was in deel 1 als mede-commentator naast Higgins vooral verantwoordelijk voor de incorrecte humor die wél natuurlijk aanvoelde, dus toen zij naast productie ook de regie voor dit deel twee voor haar rekening nam, hoopte ik op een perfectionering van het eerste deel. En hoewel het tempo wat gestroomlijnder is en de film niet onder stoelen of banken steekt, dat het op dezelfde punten mikt als zijn voorganger, het schiet nog altijd even vaak mis.

Dezelfde flirt met grofheid (die nooit doorzet), sterke verdeling onder de typetjes (de Mexicaanse vond ik wel een geinige toevoeging) en de romance (even knullig voort- als opgezet), die ondergaat een soort Sunset-Sunrise-ontwikkeling. De wedstrijden worden het mondiale podium opgetild, dus we hebben duidelijk dat gevoel van méér; de succes-rate van de grappen blijft hetzelfde. Af en toe een salvo, veel meh. Overall iets minder pit ook, lijkt het.

Das Sound Machine was wel een fijne tegenstander en de dynamiek met de Bella's werkt constant op de lachspieren. Ik ga deel 3 nog wel een keer kijken, maar de kans dat ze die crew met handsokken uit deel 1 nu wél meer ruimte geven is klein, vrees ik. Gemiste kans. 2,5*

In de lijn van de voorganger. Het halfslachtige Glee-gehalte is wat verdwenen en Hailee Steinfeld valt goed mee als nieuwkomer. De grappen blijven wel zweven tussen dumb & dumber, op het randje van zatte nonkel (flirtend met discriminerende opmerkingen) en af en toe een ietwat geslaagde zwartgallige uitspraak. Liefhebbers van het eerste deel zullen dit wel goed vinden, maar de film doet niet echt iets speciaal en is wat te dom en zoutloos om echt te schitteren.

Deze lag wel in het verlengde van de vorige film. Een tof filmpje die niet super verrassend was, maar toch leuk wegkeek. Cast deed het goed en de soundtrack was ook wel leuk. Het einde was wel nog verrassend en goed gedaan.

Pitch Perfect was echt geweldig dus ik kon niet wachten op Pitch Perfect 2. Uiteindelijk vind ik – in tegenstelling tot vele anderen – deel één leuker doordat er in Pitch Perfect 2 soms wat inkakmomentjes waren, maar ik heb wel enorm genoten van dit tweede deel. Vooral de liedjes van de Duitse concurrenten vond ik erg gaaf (en stiekem zelfs beter dan de Barden Bellas). Maar gezien het al best lang geleden is dat ik deel één heb gezien kan het ook best wezen dat ze redelijk op één lijn liggen en dat ik gewoon teveel verwachtte van deel twee.

Dit uitstekende vervolg op Pitch Perfect geeft meer ruimte aan de ondersteunende personages dan het origineel, verbreedt het repertoire en richt zich meer op saamhorigheid dan op individuele obstakels en het resultaat mag er zijn. Het optreden van de Bella’s voor president Obama in het Kennedy Center loopt uit op een fiasco waardoor de groep geschorst uitgesloten wordt van een wereldtournee. De schorsing is alleen terug te draaien als de Bellas wereldkampioen worden in Denemarken en dat lijkt een onmogelijke taak. De jury heeft iets tegen Amerikanen en de torenhoge favorieten zijn Das Sound Machine, het Duitse acapella-antwoord op Kraftwerk en de beoogde vervangers voor de Bellas. De meiden nemen draconische maatregelen om hun niveau op te krikken en vinden in Emily [Hailee Steinfeld], de dochter van een legendarische Bella [Katey Segal], een bron van inspiratie. Een hoger budget en dus meer spektakel, maar Banks verliest nooit uit het oog waar het werkelijk om gaat: de kracht van saamhorigheid. Banks en John Michael Higgins zijn opnieuw van de partij met als de hilarische televisiecommentatoren.