By the Sea (2015)

De onvermijdelijke vraag kwam tijdens de film al bij me op - hoeveel hiervan is precies autobiografisch?

Tijd genoeg voor dat soort overpeinzingen, overigens, dit is geen film waar je nou echt met al je zintuigen bijgesleept wordt. Visueel zit het allemaal wel prima in elkaar overigens, de locatie is prachtig en de enige klacht die ik kan bedenken is dan dat Melanie Laurent wat weinig te bewonderen is, t'is toch wel een erg knappe meid. De cast is ongeveer even perfect als de beelden - met de opvallende uitzondering van Pitt en Jolie dan, die ik maar bar weinig indruk vind maken met dit langdurige verhaal over de ledigheid van het bestaan. Wat overtild van Jolie, lijkt me, want heel fraai komt het er niet uit. Maar, de locatie blijft perfect.

“If you really love someone, you want more for them than you want for yourself. Do you understand?”

Oef, dit was niet al te best. Het idee van Angelina Jolie om een film te maken over een echtpaar die een liefdeloos en lusteloos huwelijk hebben en door naar een ander koppel te kijken weer wat vuur en passie in hun leven en huwelijk krijgen, is op zich aardig maar de uitvoering laat veel te wensen over. Het gaat allemaal zo tergend langzaam en de dialogen, het script en de acteerprestaties kunnen dat bij lange na niet compenseren.

Het spieken door een gat in de wand naar een ander stel wordt zo halfslachtig en vluchtig in beeld gebracht dat het voor de kijker een raadsel blijft waarom uitgerekend dit stel het vuur weer aanwakkert bij Roland en Vanessa. Laat het allemaal (de intieme momenten, de ruzies) expliciet zien en maak er zo een soort van erotische thriller/drama van of en laat het helemaal weg en maak je punt door middel van knetterende dialogen. Het andere stel is ook niet bijster interessant en Mélanie Laurent heeft jammer genoeg een te kleine rol. Een klein lichtpuntje vond ik nog het acteren van Brad Pitt die erg goed een worstelende schrijver neerzet die geen inspiratie meer heeft voor een volgend boek. Wat Angelina Jolie met haar uiterlijk (vooral het haar) heeft gedaan in deze film weet ik niet maar het ziet er niet uit. By The Sea is een saaie bedoening en een frustrerende, ellenlange zit.

Net als er ooit Madonna's Swept Away negatief werd beoordeeld, waar ik intens van genoot is ook deze film weer zoiets. Ik geniet gewoon van de mooie beelden, de rustige dialogen en het hele sfeertje. Misschien niet een ijzersterke film. Maar heeft mij toch weten te boeien.

Saai relatiedrama dat ook nog eens verschrikkelijk lang duurt. Wel met mooie shots.

De plot is eigenlijk niet eens zo onaardig. De film gaat over een koppel dat niet meer gelukkig is, maar wel wanhopig op zoek. De schrijvende man heeft een writers block en is aan de drank. De vrouw is depressief en lusteloos. Er ligt overduidelijk een trauma aan het gedrag ten grondslag.

Die gegevens zijn veelbelovend. Genoeg input voor een psychologisch drama waarin wanhopig geworsteld, beschuldigd en heftig geanalyseerd wordt. Beloftevol vuurwerk.

De film blijft echter hangen in lusteloosheid. Er gebeurt eigenlijk niet veel. Het verhaal wordt maar niet boeiend. Het verhaal komt gewoon niet tot leven. En ja, dan bloedt de film al snel dood.

De personages van Pitt en Jolie zijn hol en evolueren niet. Ze zijn even lusteloos en banaal als de non-gebeurtenissen in de film.

De andere belangrijke rollen zijn weggelegd voor het gelukkige en pasgetrouwde stel in de belendende hotelkamer. Deze personages bivakkeren blijvend in oppervlakkige zorgeloosheid en maken karaktertechnisch eveneens geen indruk.

De mediterraanse kust is prachtig. De bijrol van Arestrup als kroegbaas is prima. Het overige acteerwerk is niet indrukwekkend. Te weinig diepte. Te weinig uitstraling.

Dooie boel.

Zwaar onzinnige film die op de een of andere manier toch gruwelijk weet te boeien. Het is vooral de sfeer, de beelden en acteerwerk wat de film sterk maakt. Het verhaal is zo vaag als het maar zijn kan, maar de dialogen zeer overtuigend. De twee hadden er blijkbaar veel zin in.

Tergend saai.

Vrij lange zit voor hetgeen het te bieden heeft. De leegte van een bestaan, in welke vorm dan ook, vind ik nog wel best leuk om te zien, maar niet zoals hier gebracht. Hier wil het toch ietsje meer zijn, maar ik vind het saai.

Brad Pitt en Angelina Jolie lijken ook maar wat te doen. Pitt vind ik sinds hij met Jolie begon aan te pappen steeds beter acteren, des te cynischer het is dat dit toch weer een stuk minder is.

Audiovisueel best aardig wel, al is de locatie daar ook niet vreemd aan. Het voyeurisme past ook in dit soort broeierige omgevingen.

2

Brad Pitt en Angelina Jolie in één film, dat moet vuurwerk geven. Jammer genoeg niet. Het verhaal komt nooit echt van de grond en kabbelt een beetje verder zonder echt helemaal te boeien. Er gebeurt ook niet zo veel in en dit dan nog in een film die meer dan 2 uren duurde

De film zag er wel goed uit en de aankleding was mooi, maar dit kan de film toch niet redden.

Idee van het verhaal is goed, uitwerking minder. Beetje saai. Wel prachtige beelden.

Het was laat in de avond toen ik middenin By The Sea viel. Eerder op de dag had ik helaas de beoordeling van deze film gezien en gedacht "oh, die kan ik wel overslaan." Hoe dom kon ik wezen, want ik wist toch dat die beoordelingen op MM voor mij alles behalve richtinggevend zijn...

Afijn, ik druk de opname-knop in en daarna de groene om "vanaf begin te bekijken."

Gefascineerd en gebiologeerd dompelde ik me onder in het niets dat Jolie op schrift en doek magistraal tot uiting bracht. Een uitgeblust echtpaar, hij schrijver en zij oud-danseres, strijkt neer in een Zuid-Franse kustplaats. Dat ze een getraumatiseerd verleden delen behoeft geen uitleg. Het gat in hun leven krijgt een extra dimensie door een inkijk bij de buren.

Wat was het mooi geweest (mijn smaak, cq voorkeur) om helemaal niets van hun trauma te weten te komen, om het over te laten aan de fantasie van de kijker, maar helaas verpest de bushalte-scene 't laatste restje mysterie. Zo jammer.

Toch zet ik deze By The Sea zeker niet op de plank mislukkingen. Nee, verre van, Jolie en Pitt hebben de schilderijen van Edward Hopper fantastisch leven in geblazen. Een prestatie van wereldformaat.

Matige mix van Who's Afraid of Virginia Woolf? met een vleugje Psycho is prachtig in beeld gebracht en bevat prima werk van Pitt als de mislukte schrijver die zich met zijn frigide echtgenote [Jolie] terugtrekt in een pittoresk hotelletje aan zee in de hoop daar eindelijk inspiratie te vinden voor zijn nieuwe boek. Jolie laat vlijmscherpe woordenwisselingen echter achterwege en haar scenario kabbelt veel te rustig voort tot er een voyeuristisch element om de hoek komt kijken. Dan pas komen er wat interessante momenten, maar Jolie wist blijkbaar niet of ze een romantisch relatiedrama of een gematigde ero-thriller wilde maken. Het resultaat meandert dan ook ongemakkelijk tussen beide genres en maakt de verwachtingen nimmer waar.

29ste film van de Angelina Jolie marathon!

Pff, wat was dit een vreselijk saaie film. Er zat helemaal niets in wat interessant was. Geen verrassing, geen duidelijke richting, ontknoping, een twist, iets bijzonders. Helemaal niets. Alleen heel veel nietszeggende saaie scenes van hun tijd in de badplaats. Jolie vond ik er ook maar vrij matig in. Een heel zielig stemmetje zet ze op en grote ogen, maar verder zit er niks in. Pitt heeft ook niet veel te doen, maar doet het dan nog net wat beter. Ik snap echt niet waarom je zo'n soort film zou willen maken.

Uiteindelijk blijkt dat ze niet zwanger kan worden en miskramen heeft gehad. Voorspelbaar, maar ook niet iets waar je iets mee kan of wat de film een andere lading geeft of dat je er anders tegenaan kijkt. Het zijn vooral veel saaie dialogen die nergens interessant worden en nergens heen gaan. Het boeide mij niets.

Wel leuk om Melanie Laurent te herkennen (die ik alleen maar gezien heb in Inglourious Basterds). Ze had hier ook weinig om handen helaas.

Je zou bijna denken dat dit een soort inkijkje is in hun eigen leven toentertijd. Ik denk dat het toen al niet zo lekker ging.

Geen aanrader. Alleen als je snel wil in slaap wil komen.