Ventoux (2015)

De film heeft een jonge - en oude cast. Eerstgenoemde doen het erg leuk, zetten een leuke sfeer neer van de 80 er jaren, innemend, vol vakantieplezier, nostalgisch, mooie muziek en dan natuurlijk Abbey.

De tweede groep, de oudjes zijn een heel stuk minder, ze konden me niet bekoren , was ook weinig aan, ook niet toen de vrouw in beeld kwam. Alleen Wilfried de Jong was de moeite waard, hij speelde zichzelf, wat ook wel weer beetje gek was.

Maar dan het zogenaamde geheim of iets dergelijks, pffff wat een idioot item, het slaat nergens op.

Dus al met al net voldoende 3 sterren.

Oef.

Een al twijfelachtig verhaal - op zich in eerste aanzet best een goed gegeven, maar de draai die er aan gegeven wordt, meh - verzin iets beters. Maar dan de verfilming nog. Irritant al dat de soundtrack als een soort samenvatting van de jaren-80 moet opgaan - en dan nog eens met lelijk verknipte versies van de liedjes. Ik zit toch g**&d in een film, niet in een de-beste-van-de-jaren-80 disco - bedenk iets beters, alstublieft. En dan de lelijke green-screen beelden op de Ventoux nog. Ok, dat wordt later wel iets beter, maar toch - zoiets mag toch niet in een 'echte' film zitten.

Goed - alle punten qua soundtrack, production values, cinematografie en verhaal zijn dus al gemist. Beetje zoeken wat dan daarna nog overblijft. Ik had nog wat hoop dat Maruschka Detmers nog iets brengen kon, maar ook die blijkt ijdel. Dan doet de rest van de cast het niet slecht - in ieder geval wel iets boven verwachting. Maar die was dan ook echt niet hoog.

Het prulletje van Wagendorp zie ik nog altijd als het slechtste Nederlandstalige boek aller tijden maar de film is gelukkig iets beter te behapsnappen. Een aantal zéér slechte passages (de langskomende dochter en de hemeltergende finale) zijn geschrapt en er zat naar mijn gevoel iets meer humor in. Verder speelt De Jong verrassend goed en maakt Rob Harmeling zowaar een helden-cameo. Het verhaal blijft flauw en duf, het personage Peter het meest ongeloofwaardige ooit geschreven en visueel was het maar zo zo, maar ik heb me minder geërgerd dan ik vooraf dacht.

Erg suffe film. Ik viel na 10 min in zzzlaap. Kan ook aan het bier hebben gelegen. De buiten opnames waren wel mooi. Maar voor de rest een flut film. De humor is echt VER te zoeken.

Het gegeven van een vriendengroep met een gemeenschappellijk verleden, die in de huidige tijd nog eens op herhaling gaat, is leuk. Helemaal als het verleden een intrigerende rouwsluier herbergt die nog immer over de groep hangt.

Een vermenging van heden en verleden met relativerende, enigszins diepgravende en verwerkende lagen ligt dan verheugend voor de hand. Beloftevolle confrontaties en openbaringen. Humoristisch en tragisch. Leuk, leuk! Met dat gekleurde beeld voor ogen ging ik de film in.....en kwam er bedrogen uit.

Het acteerwerk is ok. Het verhaal an sich is eigenlijk niet eens heel vervelend, maar is wel erg gemakkelijk, luchthartig en losjes gecomponeerd.

Geen prettige, verheffende of intelligente dialogen. Geen hoogstaande afwikkeling van het plot. Het bleef allemaal erg vlak en niet emotioneel.

Toch wel wat teleurstellend.

Matige film over een aantal jeugdvrienden die elkaar na 30 jaar weer zien en opnieuw de mont ventoux beklimmen. Niet alle personages zijn even goed uitgewerkt en het verder wat oppervlakkige verhaal kabbelt rustig door. Toch kijkt het redelijk makkelijk weg vanwege de flashbacks, de zomerse setting en de fijne soundtrack. Net geen 3.0 sterren.

Het plot belooft een goede film, maar dat viel mij heel erg tegen. De jonge case is in orde (Lakemeijer is ijzersterk, zoals wel vaker). De film kijkt makkelijk weg, mede dankzij de flashbacks en het feit dat er weinig gebeurt. De flashbacks zijn wel heel erg duidelijk gemarkeerd: Rubiks kubus, een grote ghettoblaster met cassettebandjes: hoe duidelijk kan het zijn? Overigens is de jaren 80-setting goed doorgevoerd in kleding (zwemslip!) en fietsen.
Verhaal wordt echter nergens spannend en het script heeft toch echt wel grote gaten: hoe weet Laura na 30 jaar het emailadres van iemand met wie ze nooit contact had? De obsessie voor driehoeksverhoudingen komt 1 keer voor in de film: aan het einde. Zijn de mannen na 30 jaar inderdaad weer in één keer vertrouwelijk met elkaar? En zo zijn er nog een paar dingen. de grootste verrassing in het plot voor mij was het feit dat de zoon van Peter niet mee ging de berg op. Ik had verwacht dezelfde foto terug te zien. Jammer, maar voor mij slechts 2 sterren.

Dit leek me best wel een aardige film: aardig verhaal, mooie beelden en realistisch om als Nederlanders te produceren (niet te groots). Het verhaal start aardig. Echter worden er er ontzettend veel lijntjes uitgegooid waar steeds maar niets mee gedaan wordt. Ik mis dan ook echt een doel achter deze film. Helaas, hier had echt veel meer mee gedaan kunnen worden.

En dat was Ventoux op tv. Ben hem zelf twee jaar geleden opgefietst, lees Wagendorps columns graag (heb het boek evenwel niet gelezen) en dan kom ik met mooie landschappen en nostalgische muziek net aan een 3. De door Redlop genoemde en al enkele malen aangehaalde 'plot' helpt niet mee. De verzuchtingen van de Belg (David?) waren wel een pluspunt.

Een beetje tegenvallende 'komedie' over een stel jeugdvrienden die jaren later nogmaals de Ventoux willen beklimmen.

Zeer serieus en een haast zakelijk verhaal. Mede hierdoor komt de humor niet goed over. Wel kent men een sterke soundtrack en zien de omgeving shots er mooi uit. Over het algemeen een beetje te suf voor een voldoende.

Best oké voor een enigszins voorspelbare formulefilm. Het is in grote lijnen dezelfde soort fietsfilm als 'Zadelpijn' (2007) van Nicole van Kilsdonk, maar deze boekverfilming weet beduidend beter maat te houden tussen luchtigheid en zwaar drama. De link tussen het heden en het verleden voelt wat geforceerd en er is in de slotakte een absurde wending nodig om de twee uiteindelijk bij elkaar te krijgen. Toch geeft de laatste onthulling een aanzet voor een zinderende fietstocht aan het einde, waarbij de oudere mannen - sadder and wiser - de berg op trappen om hun gemeenschappelijke trauma een plaats te kunnen geven. Dat geeft mooie beelden: simpel maar doeltreffend.

Het meest stoorde ik me eraan nog dat die Zutphenaar met een vloeiende Vlaamse tongval sprak. Wat de reden ook is (sponsoring vanuit Vlaanderen?), zoiets vond ik onvergeeflijk.

Bonne, verder ook een misbaksel deze film. Wagendorp had al geen sterke plot, maar wist wel iets herkenbaars neer te pennen over vriendschap en fietsen, iets dat voor mij mooi was als lezer. Een heel groot deel daarvan wordt in deze film terzijde geschoven en blijven plot en de verplichte ruzies zonder echte context over. Het wordt zo een saaie, matige en soms strontvervelende film waar de acteurs ook maar wat verloren bijlopen. De plaatjes in Frankrijk zijn wel aardig nog en het is geinig de Posbank te zien, maar dat is het dan ook. 1,0*.

Van de indertijd vrij snel na verschijnen gelezen roman van Bert Wagendorp herinner ik me alleen nog dat ik hem maar zo-zo vond, dus ik ging deze film redelijk blanco in, en merkte tot mijn tevredenheid dat ik eigenlijk steeds meer de film werd ingetrokken. Dat had minder te maken met de niet erg revolutionaire thematiek (een geheim uit het verleden, vrienden van vroeger ontmoeten elkaar weer in het heden) dan met de uitstekende vertolkingen van zowel de jonge als de volwassen acteurs. Ik ben geneigd daarbij Kasper van Kooten als eerste te noemen, maar dat is wellicht alleen omdat hij voor mij de voornaamste "ingang" was, en eigenlijk waren de drie andere volwassenen even sterk. Vooral door hen werd ik tot en met de laatste seconde meegesleept.
        Gedeeltelijk al tijdens het kijken en gedeeltelijk ook achteraf ontstond er bij mij echter toch wat wrevel omtrent een aantal niet naar tevredenheid afgehandelde plotpunten. Redlop was hier op 17-5-2015 de eerste (maar zeker niet de laatste) die zich stoorde aan het feit dat het grote geheim bestond uit niet meer dan het gegeven dat Peter een driehoeksverhouding met Laura en Bart wilde ensceneren, maar wat ik zelf nog ergerniswekkender vond was hoe snel die onthulling wordt uitgelegd èn geaccepteerd èn terzijde geschoven. Daarnaast wil het er bij mij niet in dat Bart en Joost, na hun nachtelijke aanvaring over Barts vroegere avontuur met Laura, de volgende dag zonder dat er iets uitgepraat is weer gewoon doen alsof er niets gebeurd is, en vind ik het evenmin erg waarschijnlijk dat Joost aan André's mantra "Fuck you all!" zo één-twee-drie voldoende kracht en weerbaarheid ontleent om de beschuldiging van fraude even van zich af te zetten en de titelberg op te fietsen – allemaal oplossingen die plottechnisch nogal kunstmatig overkomen, alsof Van Kilsdonk en Wagendorp wel intrigerende verhaallijnen hadden verzonnen maar ze die niet op bevredigende wijze binnen de geplande speelduur konden afronden.
        Enfin, het deed allemaal niet veel af aan het plezier dat ik dankzij de leuke personages en zoals gezegd de uitstekende vertolkingen (en toch ook wel dankzij mijn eigen herinneringen aan mijn beklimming van de Ventoux, láng geleden) in deze film had. Het boek ligt klaar om herlezen te worden; mevrouw Thornhill is mij daar in voorgegaan en weet te melden dat het nogal verschilt van de film, dus ik ben benieuwd.

Het boek heb ik niet gelezen. De film vind ik niet geweldig, maar ook niet slecht. Het verhaal boeide mij wel en het keek makkelijk weg. Ik heb mij niet gestoord aan de Vlaamse acteur, maar snap dat het voor anderen wel een struikelblok kan zijn. Daarnaast vind ik ‘m niet oppervlakkig en kreeg ik een fijn vakantiegevoel van hun verblijf in Frankrijk. Prima om eens gezien te hebben, maar niet veel meer dan dat. Een 6. 3*

Veel gedoe en veel gekakel. Om niks. Gaat helemaal nergens over.

Dertig jaar nadat vijf vrienden een poging deden om Mont Ventoux te beklimmen, besluiten Bart [Kasper van Kooten], André [Wilfred de Jong], Joost [Leopold Witte] en David [Wim Opbrouck] terug te keren met de as van Peter opnieuw de legendarische berg op te fietsen. Tijdens de voorbereidingen komt voorspelbaar oud zeer (waaronder jaloezie over de destijds 17-jarige Laura [Abbey Hoes]) naar boven met even voorspelbare gevolgen. Een aantrekkelijke cast is opgezadeld met een afgezaagd scenario, maar er is een aardige soundtrack en er zijn mooie plaatjes van Mont Ventoux en omstreken.

De mythische Mont Ventoux en drama zijn sinds de tragische dood van Tommy Simpson in 1967 onlosmakelijk met elkaar verbonden. De inmiddels haast legendarische berg vormt in deze film het decor voor een groep kameraden, die dertig jaar na een traumatische gebeurtenis alsnog op zoek gaan naar antwoorden. Afgezien van de fraaie opnamen van de berg, wist de film mij amper te bekoren.

Boek niet gelezen, en film met moeite uitgezeten, want de film schiet volledig uit de bocht door geen mensen op te voeren, maar dimensieloze karikaturen. De dialogen weerspiegelen geen schim van de werkelijkheid en ontstijgen het niveau van toneelstukjes op de basisschool nauwelijks. Van een nog lager gehalte zijn de wieler-scènes, waarin de acteurs in lycra zijn gehesen en pedalen mogen/moeten rondduwen; terwijl nota bene Wilfried de Jong met regelmaat een rondje Rottemeren fietsend afwerkt. De geur van zweet en de pijn van afzien komen nergens tot leven. Heel veel blijft hangen tussen mislukte humor en persistente onkunde.

Het verhaal begint veelbelovend maar bereikt nergens een climax, zelfs niet op de top van de mythische berg.

Deze was op tv en eens meegepikt. Hij deed me niet direct een belletje rinkelen, maar het was een prima drama.

Het verhaal was oké en verveelde ook niet. De cast was ook goed op dreef en ook nog de vermelding van de soundtrack die ook wel de moeite was.

De moeite om gezien te hebben.