Mulholland Dr. (2001)

Het is dan ook zo geconstrueerd dat er zoveel "mogelijkheden" zijn. Lynch vindt het dan niet zo belangrijk dat je zijn waarheid vindt, maar je eigen waarheid zoekt. Want je kan hierop echt enorm veel theorieën loslaten.

Dus veel plezier, je hebt Lynch ontdekt. Dat worden heel veel herzieningen . Ik heb 'm redelijk wat gezien en hang heel sterk naar de theorie van Diane's misbruik, daar ben ik zeer sterk van overtuigt. Mag ook wel na 'm 30+ keer gezien te hebben .

30+ is wel sick (heb CO iets van 15x gezien ,vond ik al veel ), maar om deze film te beoordelen heb je naar mijn mening wel meerdere kijkbeurten nodig, daarom laat ik mijn waardeoordeel ook nog maar achterwege.

Moet zeggen dat ik, ondanks dat ik er over het algemeen geen touw aan kon vastknopen wat Lynch nu wil vertellen, de hele film wel geintrigeerd heb gekeken (en zelfs 1 scene uberkomisch vond ,die moord die op zelfmoord moest lijken).

Nu hoorde ik van een vriendin die Lynch-fan is dat deze film nog de meest toegangelijke is...

Wel één van zijn meest toegankelijke mindfucks (voor mij is de volgorde van toegankelijkheid/complexiteit: Blue Velvet, Mulholland Dr., Lost Highway, Inland Empire). Het enige waar je vanuit moet gaan is dat er een deel van de flm een "droom" is en het andere deel de "realiteit" en daar vanuit gaan puzzelen.

Met dat puzzelen zit het wel goed denk ik, of verkeerd het is maar hoe je het ziet . De gedachten over de film schoten me vandaag namelijk te pas en te onpas binnen. Als een film je onbewust zo bezig houdt is ie in mijn beleving al minimaal een *4 waard dus bij deze. Daar kan in de toekomst nog wel wat wijziging in komen . Het plan is om m binnenkort weer te herzien zonder nog alle theorieen te lezen, misschien dat ik voor mezelf nog onbevooroordeeld een beetje beter beeld van het verhaal kan schetsen. Daarna kan ik me er nog genoeg over inlezen

Te complex om op basis van 1x bekijken een oordeel te kunnen vellen. Na wat zoekwerk, kan me ik me heel goed vinden in deze uitleg (spoiler-alert): Mulholland Drive Explanation: Part 1 • Will The Blogger - willtheblogger.com

Zou ik toch een oordeel moeten vellen dan is het voor nu een 3,75.

Dit is er net als lost highway nog zo eentje.

Wat moet je hiermee?

Ik kan er in ieder geval totaal niets mee.

Blue velvet vind ik nog wel een aardige film.

Deze en lost highway gaan mij te ver in op de hersenspinsels en de fantasie van een acteur hoe hij het zelf ziet en leuk vind om uit te brengen, ik weet dat het niet commercieel is, maar vind er ook geen bal aan. Het lijken wel dromen van David Lynch die aan de drugs zou zitten, maar leuk om compleet te bekijken nou nee.

Heb beide films ook verkocht, want hoef ze nooit weer te zien, heb ze beiden 2 keer in zijn geheel gezien en dat vind ik mooi zat.

Moet zeggen dat ik enorm houd van films met een vreemd einde en rare plot wendingen, of wanneer verschillende verhaal lijnen doorelkaar lopen zoals b.v L.A Confidential, Usual Suspects, Memento, Pulp Fiction, of China Town, en evt nog Saw deel 1. Maar dit soort films is moeilijk doenerij om het moeilijk doen. Sommigen zien het als kunst, maar ik zie het compleet als overbodig, vooral omdat het nergens over gaat uiteindelijk.

Het gaat inderdaad niet om het verhaal, en waarom zou het ook? Als je iedere film kijkt voor het verhaal en de hoop dat het "leuk is om naar te kijken" dan mis je een hoop...

Dan vind je Inland Empire vast wel leuk.

Een film hoeft niet perse leuk te zijn, maar kan ook ontroeren, of b.v boosmaken bij een goed drama b.v.

Een film kan ook ontgoochelen omdat hij zwaar tegenvalt bij mijn verwachtingen, en dat is bij deze zeker zo.

Deze film heeft denk ik vooral te maken met abstracte kunst en daar heb ik verder ook niets mee.

Als er geen verhaallijn in een film zit en niet duidelijk word waar het over gaat, dan is in mijn ogen de film een mislukking.

Blue velvet zit nog wel enigszins een verhaallijn in en die vind ik ook veel beter om te volgen dan deze of lost highway.

[quote]sabsabsab schreef:

Dan vind je Inland Empire vast wel leuk.

Is inland empire wel met een verhaallijn te volgen dan, ik bedoel rare plotwendingen mag, zolang er maar een rode draad door de film loopt waar je wat houvast aan hebt.

Was cynisch bedoeld, zicht. Inland Empire is een mindfuck in het kwadraat.

Ikzelf hou van mysterieuze films, maar ik moet, desnoods na wat speurwerk op het internet, een verhaal herkennen. Met Inland Empire is dit (volgens mij) niet het geval.

Bij Mulholland Drive eindigde een eerste kijkbeurt bij mij ook met "Wat is dit nu ?". Maar na wat opzoekwerk kwam ik al een heel stuk verder (beginnend met het inzicht dat het eerste deel van de film allemaal wensdroom van Diane is, en het tweede deel realiteit. Eenmaal je zover bent, kan je verder uitpluizen waar verder nog flashbacks en hallucinaties/waanvoorstellingen toegevoegd werden.) Echt, een boeiende zoektocht, maar het vraagt een beetje energie. Maar ik verzeker je : deze film heeft een zeer duidelijke verhaallijn, en bijna ieder shot valt te verklaren.

Ik ben ook geen grote fan meer van Lynch. Zijn films zijn niet genoeg 'visueel' voor me. Ook deze Mulholland Drive niet. De nadruk ligt vaak op de karakters (veel close-ups) en de vertelstructuur. Ik mis wel zijn aanwezigheid in Hollywood.

Ik ga echt niet overbodig veel speurwerk verrichten om achter een eventuele verhaallijn te komen. Ik heb op mijn werk denkwerk genoeg en gewoon geen tijd om dit soort films uit te gaan zitten pluizen.

Films als se7en, memento, Usual suspects en China Town vind ik geweldig om te kijken en dat vind ik schitterende films met verrassende ontknopingen, maar dit gaat me gewoon te ver.

Een film in mijn vrije tijd kijken is voor mij juist ontspanning, en geen pure studie om een vermeende verhaallijn te ontcijferen.

Deze is voor mij persoonlijk over de top, daarom heb ik hem net als lost highway de dvd er maar

van verkocht.

Blue velvet zie ik meer voor mij persoonlijk als zijn meesterwerk.

Zoals ik al zei, waarom zou je zoeken naar een verhaallijn? Lynch biedt je hier een surrealistische droomwereld aan waar het gewoon genieten is van de sfeer.

Het pakt je, of het pakt je niet. Toen ik deze voor het eerst keek, vond ik hem ook goed, maar niet super, misschien kwam dat ook omdat ik moe was, toen ik deze voor de 2e keer keek ''en natuurlijk met groot scherm en beter geluid' vond ik deze film heel mooi, het verhaal lijn zelf is inderdaad moeilijk te volgen, maar dat is ook het mooie, de oneindige gedachten die je over deze film krijgt, heerlijk!

Prachtig mysterie, die in mijn interpretatie vooral gaat over onvervulde verlangens / dromen.

Waarschijnlijk één van de meest sfeervolle films die ik ooit heb gezien. Elke camerabeweging, elk geluid en elk decor draagt bij aan een geweldig mysterieus sfeertje. Een klein aantal scenes en personages kan ik persoonlijk moeilijk plaatsen, maar heb ook niet de behoefte om alles te willen verklaren. Andere kijkers, die deze behoefte wel hebben, komen waarschijnlijk gretig aan hun trekken. Zelfs als je het verhaal totaal niet volgt, blijft er een prachtige cinematische ervaring over. Hierdoor spreekt de film een breed publiek aan en dat is precies wat deze film naar mijn mening zo sterk maakt!

The movie to end all movies!

Ik ben een liefhebber van vooral oudere films (jaren 20-70). Dat ik deze als mijn favoriet beschouw, zegt veel over mijn bewondering ervoor. Ik ben geen David Lynch fanaat die alles van hem geweldig vind. Een film als Lost Highway is niet aan mij besteed. Ook Inland Empire is mij een raadsel, hoewel ik die nog vaker moet zien, want hij intrigeert me wel degelijk. Films als Blue Velvet en Wild at Heart vind weer kleine meesterwerkjes. De eerste keer dat ik MD zag, was mij erg veel onduidelijk en het frustreerde mij ook. Mij was wel duidelijk dat het eerste gedeelte in het hoofd van Diane afspeelt en het tweede deel realiteit is. Dat dacht ik toen. Het was echter een film die mij heel lang bijbleef. Dus moest ik hem een 2e keer zien, een 3e en dit weekend ben ik aan de ca 20e kijkbeurt toe.

Ik heb op internet gezocht naar info en me wellicht maandenlang gemengd in online discussies over deze film. Er zijn meerdere verhelderende sites en idd meerdere plausibele theorieën. Ik had een kritiek van deze film van 120 pagina's welke mij een wereld van info verschafte en interessante benaderingen suggereerde. Ik weet niet of ik deze kritiek nog ergens heb of dat 'ie nog online is (is van 2004 geloof ik). Als iemand hierin geinteresseerd is, wil ik daar wel naar op zoek gaan.

Sommige mensen vinden de films helemaal niets aan of zeggen dat er geen logica in zit. Het is zeker niet voor ieders smaak en dat is prima. Echter, om te zeggen dat Lynch zich hier verliest in
pretentieuze arty pulp is niet correct. Als je de film niets vindt is prima en geef dan aan wat jou stoort. Feit is namelijk dat op het bassale niveau er een duidelijk, zelfs een lineair narratief in zit. Deze film bevat echter meerdere niveau's, die alle bijdragen aan de bijzondere ervaring ervan. Dit is FILM, een idee vertaalt zoals alleen film dit kan. Zuiver cinematisch.

Veel mensen zijn ervan overtuigd, dat het eerste deel een droom is en het tweede deel realiteit. Natuurlijk zijn er meerdere interpretaties en meerdere benaderingen. Je kunt a.d.v. details in scenes of aanwijzingen van Lynch toch enigszins een duidelijk, coherent geheel ontdekken. Het eerste shot duid erop dat Betty / Diane zich op bed gaat liggen, hevig ademend. Je kunt hieruit concluderen dat wat volgt een droom is. Ik denk echter, dat hetgeen volgt geen droom, maar enkel de gedachtegang van Diane is. Een droom is heel incoherent en oncontroleerbaar, terwijl wat wij zien precies de wereld is, zoals Diane zich die wenst. Deze wereld wordt langzaam maar zeker verstoort door ongewenste elementen, die voortkomen uit haar onderbewustzijn. Dit verklaart ook de rol van de sleutel en de box. Deze staat voor het ontsluiten van het onderbewustzijn en het tweede deel is een verbeelding hiervan. Dit is geen realiteit, maar een representatie van het onderbewustzijn van Diane. Het is haar subjectieve realiteit.

Ik kan begrijpen dat sommigen het eerste deel als een droom zien en dat kan best. Ik beschouw het als het rooskleurige bewustzijn van Diane, dat beetje bij beetje tijdens haar depressie wordt gepenetreerd door haar onderbewustzijn. Het lijkt mij dat het als een droom te perfect en gecontroleerd is. Een probleem is natuurlijk: hoe verklaar je dat in de droom (of het bewustzijn) van Diane haar dode lichaam is te zien, precies zoals het in het echt gebeurd? Is dit een profetische blik in de toekomst? Waar haalt Diane dat beeld vandaan?

Zo zie je maar...vragen, vragen, vragen...

Ik denk niet dat je het eerste deel anders moet zien dan een droom.
Voor mij is het duidelijk.
Het begint als de camera inzoomt op het dekbed waaronder een vrouw ligt te huilen.
Na 20 minuten zegt ze zelfs "and now i am in this dreamplace"
En de droom eindigd na club silenzio als de cowboy in haar slaapkamer zegt "It's time to wake up pretty girl."

Ik denk dat je best gelijk kunt hebben, jawaka.

Er zijn idd sterke aanwijzingen, dat het een droom is. Ik ben geneigd te geloven, dat Diane deze droom meerdere keren heeft gehad, gezien het geconstrueerde patroon ervan. Bovendien past het binnen een depressie om in een onontkomelijke lus te zitten.

Je hebt gelijk dat de cowboy (welke naar mijn mening "realiteit" symboliseert) Diane opwekt. Toch blijf ik zitten met het feit, dat Diane zichzelf in haar droom dood ziet liggen in precies dezelfde houding als dat ze later in realiteit zou liggen. Heb jij hier een verklaring voor?

Anders plaats je even spoilertags of ga verder in het spoilertopic. Er zijn geen aanwijzingen dat dat een droom is, dat is gewoon zo klaar als een klontje. Niet echt discussieerbaar lijkt me

Een film van Lynch waarbij alles zo klaar als een klontje is en weinig discussieerbaar? Wat lees ik nou

Troll. De scheiding tussen droom en realiteit wel. Dat is nou het fundement van zijn mindfuck cinema.

Naomi, ik heb spoilertags geplaatst. Ik denk echter dat je gelijk hebt dat een uitgebreide discussie over de inhoud van de film beter verplaatst kan worden naar de spoilertopic. Ik heb gecheckt en heb een thread van Mulholland Drive hier gevonden, maar dit gaat enkel over de DVD- en Bluray uitgaven ervan en niet de inhoud. Zal ik dan een nieuwe thread m.b.t. de inhoud plaatsen of verder gaan met de al bestaande thread? Wat denk jij?

Om toch even te reageren op jouw commentaar, plaats ik hier nog even een complete spoilertag.

surrealisme?

Re: Naomi Watts

Ik heb net de thread die jij had gelinkt gecheckt en doorgenomen. Idd erg interessant. Ik ben onder de indruk van jouw interpretatie en invalshoeken. Komen grotendeels overeen met die van mij, maar bevatten ook enkele dingen, waar ik zelf niet aan gedacht had. Het is beter dat ik daar verder ga met fiedelefotsen over de film. Wellicht heb jij ook (wederom) interesse te discussieren hierover?

Ik heb ook een zeer uitgebreide en analytische kritiek van deze film als een word-document. De beste uiteenzetting die ik ooit van deze film ben tegengekomen (114 pagina's!). Hoe plaats ik dit document op dit forum?

Dat is het mooie aan de film, er zijn zoveel invalshoeken, zoveel visual cues te ontdekken in de film dat je zoveel kanten uit kan en waar visies bijna nooit identiek zullen zijn. Uiteraard, zal ik ook deelnemen.

Wat betreft document hosting kan ik je niet echt helpen, nooit in die situatie gestaan. Al lijkt het me interessant eens door te nemen.

Ik ben op zoek na een film als Mulholland Drive, die zowel vreemd, angstig als emotioneel en mooi is, maar pfoeh wat een zoek tocht, kent iemand misschien nog een film als deze?

Denk dat je dan ook prima uit de voeten kan met het overige repertoire van Lynch en regisseurs als Christoffer Boe en Gaspar Noé.

Een angstige film? Ik denk niet dat zoiets bestaat.