American Sniper (2014)

Het was een soort van retorische vraag.

Dat dacht ik al. Maar ik vind dat fragment gewoon erg leuk. so... I'll take any excuse

American Sniper vond ik tegenvallen. Zijn kracht – een realistische, in hoge mate apolitieke weergave van hoe het was in Irak en om weer terug te zijn in de VS – is tevens zijn zwakte: het voegt niets toe aan een biografie. De film is onderhoudend maar het verhaal is te zwak om indruk te maken: even leek het erop dat de film ging focussen op een door de oorlog ontwikkelde PTSS – waarmee de film een soort Brødre/Brothers leek te worden – maar die PTSS was weer snel verdwenen om plaats te maken voor een ander tragisch einde dat echter niets aan het ontwikkelde verhaal toevoegt (of het moet zijn om het contrast te versterken van Chris’ heldendom in de oorlog en zijn ‘nobody’ zijn als burger). Eastwood grossiert wel een beetje in het maken van wat realistisch-cynische films – zijn films hebben niet vaak een happy end, laten vaak zien dat het leven een strijd is die je waarschijnlijk evengoed verliest met daarbij een ontmythologisering van de held – en deze past daar beslist in, maar deze is geen favoriet van me, waarschijnlijk ook omdat ik sowieso niet snel onder de indruk raak van oorlogsfilms of biografieën…

American Sniper

American Sniper is mij ontzettend meegevallen. Na heel wat negatieve berichten en reviews gelezen te hebben, ging ik mezelf afvragen of deze film wel de moeite waard was om in de bioscoop te zien. Ik vond het vreemd dat men louter teleurgesteld of negatief over deze film waren. Bradley Cooper als hoofdrolspeler, Clint Eastwood als regisseur, het verhaal van een Amerikaanse soldaat die volgens velen een nationale held is in Amerika. Interessant toch? Op het moment dat ik deze film wilde bekijken, stond de metascore op IMDB op een score van 72 v/d 100, met een 7.4 rating. Dus ik ging naar de bioscoop.

Het verhaal van Chris Kyle (gespeeld door Bradley Cooper) is zéér bekend. Er kan eigenlijk geen sprake zijn van spoilers vanwege het feit dat Kyle's dood de hele natie shockeerde in 2013 en dit nieuws uitgebreid op televisie verspreid werd. Voor de zekerheid toch gedaan om eventuele opmerkingen weg te houden. De man had maar liefst 160 kills op zijn CV staan en werd hierdoor als een held geportretteerd in Amerika. Dat Eastwood koos om Kyle te tonen als een man met een missie eveneens als een familieman die worstelt met zijn beroepservaringen, is goed gekozen. De film vond ik niet compleet overkomen als een biografie maar meer als een speelfilm. Mocht de film als een biografie film voortgaan dan had ik graag willen zien dat de regisseur meer tijd nam om Kyle's ervaringen als gewone burger te tonen. Daarbij zijn de acteerprestaties uitstekend in de film, Cooper komt goed over als Navy SEAL en Miller speelt een goede rol als Kyle's vrouw. Het camerawerk in deze film is daarbij ook uitstekend uitgevoerd en weet de spannende gedeeltes in de film goed over te brengen.

Er zijn wel kleine punten van kritiek met betrekking tot het uitvoeren van het verhaal. Er ontbreekt een groot stuk in de film doelend op Kyle's pensioen. Ik was nieuwsgierig hoe Eastwood dit aan zou pakken om de film met een passend slot te sluiten. Hierin kwam Eastwood tekort en ronde de film af met wat feiten en nieuwsbeelden over de dood van Chris Kyle. Tevens zijn de vluchtige scenes van burger Kyle naar Navy SEAL Kyle af en toe abrupt waardoor het leven van de burger Kyle minder interessant overkomt. Tevens miste ik een verdere karakterontwikkeling van Kyle's broer, want Kyle's broer werd in het begin van de film als een belangrijk persoon weergegeven en verder in de film kwam hij maar een enkele keer terug.

Dit zijn slecht kleine punten in de film die mij opvielen maar voor de rest is het een prima oorlogsfilm gebaseerd op het verhaal van Chris Kyle.

Heb ik zin in oorlog?

Het gaat er niet om of ik na het kijken zin aan een oorlog heb. Het gaat er om welk beeld ik van in het bijzonder deze oorlog heb. De film zal niet de oorlog zelf willen promoten. Lijkt me ook vrij onmogelijk, maar de film wil de manier waarop wij naar deze oorlog kijken beinvloeden.

De film is amusant en kijkt makkelijk weg, maar als karakterstudie blijft het wel heel oppervlakkig. Wat dat betreft heeft American Sniper de diepgang van een bierviltje. Daarnaast ligt de waarheid heel wat genuanceerder dan het kritiekloze heldeneposje dat Eastwood hier afdraait. Die propagandistische laatste 10 minuten hadden dan ook niet gehoeven.

Voor het vermaak was de film okay, maar ik had toch liever een film gezien die niet alleen de mooie kanten van Kyle liet zien.

hou normaal niet van die oorlogsfilms in irak en syrie enzo maar deze vond ik echt geweldig! films als green zone en the hurt locker vond ik op bepaald momenten soms echt saai, in tegenstelling tot american sniper. deze film kon me van begin tot einde boeien. wat ik ook ongelooflijk goed vond waren de special effects en vooral de prestatie van bradley cooper. wat een prachtige manier hoe hij het personage chris kyle bracht! een dikke 4 voor mij

Een van de vele Amerikaanse oorlogsfilms. De film heeft op mij geen enkele indruk kunnen maken, wat niet perse aan de acteerprestaties lag van Cooper (e.a.). Wellicht dat de stelregel '13 in een dozijn' hier geldt..

Desalniettemin geen slechte film en is wel 132 minuten vol te houden.

Ik vind het een erg goede film met een goed verhaal. prachtig maar verdrietig einde.

Mister "funny face" Bradley Cooper is er in zijn eentje in geslaagd om dit waargebeurde verhaal tot een indrukwekkende gedramatiseerde verfilming te brengen...

Kortgezegd...

Ontbreekt het vervolg nu, of zet jij steevast achter álles drie puntjes?

Helemaal mee eens met Jelleistop, dus scheelt weer tikwerk.

Klein verschil ik plak er een nog een halve ster bij.

Tegenvaller,

Na alle positieve reacties zelf ook maar een poging gewaagt, en kan mijzelf dus niet helemaal vinden met de mening van de meeste anderen.

De actie scènes vond ik prachtig in beeld gebracht maar daar blijft het dan ook bij.

Ik stoorde mij erg aan het zoetsappige verhaal met het thuisfront, en kon ook niet de bijdrage van zijn broertje begrijpen (behalve dat hij wordt gebruikt om Chris zijn beschermingsgevoel op te wekken). Het eerste half uur van ''karakterbinding'' werkte voor mij dus ook averechts.

Maar mijn grootste ergernis lag in de montage, het ene moment worden de Seals nog van alle kanten beschoten en een shot later zit hij in de garage met zijn zoontje. En dit gebeurde op vele momenten in de film. Hierdoor kreeg ik het idee dat Chris op een soort ''manhunt'' was op een of andere Syrische super-sniper met af en toe een vakantie van een paar maanden om vervolgens weer het zelfde te gaan doen.

Spijtig, want deze film had veel meer potentie in zich.

Ik kan me vinden in het bovenstaande bericht, en vond dat de film inderdaad een stuk meer potentie had kunnen hebben als de nadruk op andere aspecten van het verhaal had gelegen. Nu voert een soort van clichematige supersniper vs supersniper narratief de boventoon, wat we zo ongeveer in elke film over snipers al eens gezien hebben als hoofdverhaal. Wellicht sluit dit aan bij 'het waargebeurde verhaal' (heb geen idee)- maar je brengt dit verhaal in een fictie context wanneer je er een hollywood film van maakt, dus iets meer creativiteit in het script was wel wenselijk geweest.

Daarentegen vond ik de harde cuts naar het thuisfront juist het enige wat erg treffend was bij deze film, welke net als de telefoongesprekken naar het thuisfront de psychologische vermenging van de oorlog en het thuisfront mooi onderstrepen. Wat mij betreft had daar veel meer nadruk op mogen liggen.

Uiteindelijk niet enorm slecht, maar omdat er in dit beladen verhaal een veel betere film had kunnen zitten voelt het eindresultaat voor mij alsnog erg zwak. Beter had Oliver Stone dit project aangepakt..

Helaas is American Sniper voor mij een simplistische (en op bepaalde fronten zelfs tamelijk verachtelijke) prutfilm gebleken. Het spreekwoordelijke teiltje is tijdens de afgelopen 2 uur behoorlijk benut. Eastwoods film is behalve simplistisch ook propagandistisch, niet eens zozeer door duidelijk pro-oorlog te zijn (dat valt te bediscussiëren) maar wel door de mythevorming die hij toepast. Een complex en grootschalig conflict wordt hier grotendeels van zijn context ontdaan en bezien vanuit een persoon: Chris Kyle.

Of het nu de in de praktijk weinig zeggende analogie over wolven, schapen en herdershonden is, of eenzijdige portrettering van de Irakezen in de film, Eastwood laat alle kansen op ook maar een minimum aan nuance en context aan zich voorbij gaan door bijna stupide stereotyperingen en zwart-wit verhoudingen te schetsen. Bij een conflict als dit waarbij zoveel mensenlevens verloren zijn gegaan en de publieke kennis/beeldvorming hierover nog behoorlijk gemankeerd is, zou men iets meer evenwichtigheid mogen verwachten. De vraag of Chris Kyle een held was of niet, wordt daardoor voor mij volledig naar de achtergrond gedwongen (al schijnen er naar ik lees ook leugens/behoorlijke onjuistheden in het boek te staan). Kun je dit los zien van het conflict? Ben je een held door je wapenbroeders te beschermen door verzetsstrijders te doden, terwijl je een ander land binnenvalt onder gefabriceerde redenen? Is het o.k. om hier een film van als deze van te maken, of legitimeert dat een en ander juist?

Hetzelfde hevig suikerige, mijns inziens misplaatste gevoel van vanderlandsliefde dat Kyle hier uit, dringt zich door Eastwoods hele film op. Kyle mag het niet corny hebben gevonden, ik word er persoonlijk zowat onwel van, helemaal wanneer mensen het gebruiken om niet langer met een analytische blik naar iets te kijken, maar om zingeving te vinden in een illusie. Ik had gehoopt dat American Sniper niet de America-is-the-greatest-country-in-the-world film zou worden waar ik voor vreesde, maar dat voorgevoel blijkt helaas gegrond.

Technisch zit de film prima in elkaar, en er wordt ook best wat aandacht aan PTSD besteed. Het mag echter voor mij niet baten. Cooper speelt prima, maar ik was niet echt onder de indruk. Ik vond het geluid overigens wel erg goed, en tot mijn verrassing blijkt sound editing ook American Snipers enige verzilverde Oscar te zijn. De nominatie voor beste film echter, is iets waar ik totaal niet bij kan. Zorgwekkend is een groot woord, maar ik vind het wel typisch.

Zelfs wanneer we de rechtmatigheid van de oorlog en de heldenvraag buiten beschouwing laten, druipt de War on Terror ideologie ervan af. Ik proef het nog. En het is geen lekkere smaak.

2*

Toch wel een tegenvallertje deze American Sniper....ik snap de nominatie voor een oscar niet echt moet ik zeggen.
Het drama is te slap en de actie is te saai....of misschien is het zo als het is en zijn ze erg dicht bij de waarheid gebleven...zonder poespas dus.

Cooper speelt zijn rol gewoon goed en zet echt een ander typetje neer(kyle) daarvoor een diepe buiging .
Maar verder is het een beetje een film die in mijn boekje als"gewoontjes"voor komt en zal ik hem ook niet nog een keer kijken.

De kills en vooral het bloed vond ik ook te nep overkomen CGI?

Verder dan 2,5 ster kom ik niet

Ik vond hem ongelooflijk fijn wegkijken, Bradley Cooper natuurlijk fenomenaal, zoals die altijd is

Mij lijkt Irak toch juist de setting om wat extra actie ergens in te gooien. En tattoobob heeft gelijk als het gaat om de slapheid van de actie, die scènes zijn gewoon niet heel opwindend. Bovendien heeft Hollywood nu niet de naam om waargebeurde verhalen zo getrouw mogelijk weer te geven. Juist in biopics mag je best wat dramatiseren en daardoor onder andere de actie wat intensiveren.

Gave recensie John Milton

Thanks!

Wordt misschien nog een uitgbreider artikeltje als de dvd gereleased wordt, maar daar moet ik dan net zin en tijd voor hebben.

Mooi gefilmd op locatie in Marokko! De actie is goed in beeld gebracht, en met regelmaat zit er ook spanning in het verhaal. Of de film de werkelijkheid goed weerspiegeld vind ik persoonlijk minder boeiend, het blijft tenslotte een film... Anders zou ik wel een documentaire gaan kijken! De echte oorlog in Irak zal zeker anders zijn verlopen dan de film doet vermoeden, en ook de echte Chris kyle heeft toch echt minder gewetensbezwaren gehad bij het sniperen van zijn "slacht-offers" dan je met deze film zou denken. Amerika is the best country in the world, of niet? Ook niet echt boeiend, de meeste films komen ook uit Amerika, en kan je denk ik ook niet veel anders verwachten dan dit. Vaderlandsliefde leeft daar toch meer dan hier in NL. Terugkomend op de film, zijn de acteerprestaties van Bradly Cooper beter dan ik had verwacht. Hij heeft een groot charisma, en dat is misschien een klein minpuntje voor deze rol. Het had allemaal net wat grimmiger gemogen. Wel jammer van het einde, dat daar niet precies in beeld wordt gebracht hoe hij aan zijn einde is gekomen, en dat je dat in een lap tekst moet lezen. De begrafenis is nogal overdone (onnodig in de film), en wat mij betreft is zoveel eer niet echt wat bij iemand past die 160 mensen heeft gedood (wat de reden daarvan ook mag zijn) Maar toch, 130 minuten prima vermaakt!

Heel begrijpelijk dat 'American Sniper' voor veel mensen niet te gluren was. Moeilijk om deze prent los te zien van de politiek. Wat dat betreft hebben we gezellig met z'n allen naar één grote leugen zitten kijken.

Ook bij mij speelt dat mee, naast het patriottische ontiegelijk pro-Amerikaanse verhaal(tje), waar een erg groot probleem in de wereld wordt verbrijzeld en regisseur Clint Eastwood de kijker wil laten geloven dat het allemaal op deze manier gegaan is, ten faveure van sniper Chris Kyle. Wat een held. Of toch niet.

Het fijne weet ik er ook niet van. Er valt natuurlijk veel te lezen over de man, het zal wel. Dat de film soms wel erg over de schreef gaat (Kyle die steeds met z'n vrouw zit te bellen in oorlogsgebied) komt er ook nog bij. Verder is het einde een redelijk slappe keuze mijns inziens. Laat die moord ook gewoon zien, met dat kind in het begin had je ook geen moeite. Beetje jammer. Toch heeft 'American Sniper' ook pluspunten.

Gelukkig maar. Want het ziet er prachtig uit. Mooi geschoten, goede actie, prima rol van Cooper - Eastwood doet dit op z'n oude dag nog prima allemaal. Knap. Ik heb me buiten alle commotie om, prima vermaakt.

Ik geef niet snel een 0,5 maar om voor deze propaganda prijzen uit te reiken gaat me toch wel erg ver. Niet alleen politiek zeer krom maar heb ook geen moment het gevoel gehad dat ik in de film zat, zelfs niet met het kind en het explosief op straat.
Daarnaast barste het ook van de cliche-matige scenes en quotes waar je gewoon kromme tenen van krijgt zo cheesy dat ze zijn. Nu lijkt dit alsof ik een Expendables of Rambo fan ben, nee alles behalve, maar deze film is echt een flop (vooral vanwege de sensatie in de media).
Deze 0,5 is dus ook uit protest

Tijdens het kijken van deze film vroeg ik me steeds af of American Sniper nu meer een oorlogsfilm is of toch meer een anti-oorlogsfilm. Persoonlijk kon ik er nauwelijks elementen in terugvinden die duiden op een antioorlog-houding. Het sterkste fragment uit deze film vond ik het moment dat de hoofdpersoon met zijn zoontje ging jagen exact zoals hij zelf met zijn vader ging jagen vroeger. Hierdoor leek alles zich in een cyclus te voltrekken, waardoor misschien het zinloze van de hele oorlog duidelijk naar voren kwam. Helaas was dit voor mij het enige lichtpuntje in de hele film. De film begint heel sterk maar ook wel erg voorspelbaar. Een voorbeeld is het moment dat 9/11 live op tv komt. De reactie van de vrouw is heel voorspelbaar en lijkt daardoor ook weer heel onrealistisch. Toch bleef de film me boeien, voornamelijk door het snelle tempo dat er in het begin in zat. In het midden van de film werd het tempo steeds trager en werd alles ook steeds voorspelbaarder, waardoor ik de neiging kreeg om iets nuttigers te gaan doen. Toch bleef iets in mij nog hopen op een morele lading en een andere wending maar helaas bleef ik tot het einde teleurgesteld. Een genade 3,0.

Als iemand mij nu een budget zou geven om een film te maken dan weet ik in ieder geval zeker dat ik het niet zal laten gaan over de war on terror in islamitische landen. Immers, zoals prominente voorgangers (The Hurt Locker, Zero Dark Thirty en nu American Sniper) over het onderwerp al aantoonden, je zult het nooit goed doen. Dit komt omdat films over deze kwestie bij voorbaat verdacht zijn en omdat iedereen er een sterke mening over heeft en alles nog niet bekoeld is. Iedere poging zal te patriottistisch of niet patriottistisch genoeg genoemd worden. Ze zullen allemaal gezien worden als zwart-witte, discriminerende pamfletten of heldhaftige portretten. Zowel bij links als rechts is er geen acceptatie van enig grijsgebied, heb ik gemerkt.

Eerlijk gezegd heb ik het schrijven van deze recensie steeds maar uitgesteld, omdat ik niet wist hoe ik het aan moest pakken. Allereerst spelen hierbij de afgelopen maanden een rol. Het succes in Amerika van American Sniper, het kritische ontvangst en de rol ervan in de Oscarperiode vond ik na een tijdje extreem vermoeiend worden. Iedereen had een mening over American Sniper, maar weinig gingen echt op de film in. Een hoop beschuldigingen over en weer van beiden kanten over van alles en nog wat. Het klonk erdoor eigenlijk als een stomvervelende film voor me, al kwam dat vooral door de toon van de discussies.

Gevolg was dat ik al voor ik naar American Sniper ging kijken het gevoel had dat ik er vanuit een vooraf vaststaande visie naar moest kijken. Het moest óf een ontroerend portret zijn van een echte Amerikaanse held die vocht voor onze vrijheid of een walgelijk stukje racistische, Amerikaanse propaganda. Hier is mijn antwoord: ik zag beiden er in, en ook beiden niet. Bij mijn toelichting hiervan laat ik mijn eigen politieke meningen even buiten beschouwing. De meeste recensies hier of elders, voor of tegen American Sniper, bevatten meer propaganda voor iedere mening dan Eastwood ooit potentieel in zijn werk had kunnen stoppen.

Over Eastwood gesproken, zijn oeuvre als geheel in beschouwing genomen is American Sniper geen vreemde film. Het is typisch Eastwood. Al zijn hele leven verteld hij verhalen over professionelen in mannelijke beroepen die emotioneel net zo zwaar zijn als fysiek. Veel van zijn protagonisten werken dan ook in levensbedreigende situaties, van agenten, cowboys tot inderdaad soldaten. De waardering voor het werk op zichzelf verschilt per film, maar je merkt altijd dat Eastwood respect heeft voor mannen die tot het uiterste gaan in hun werk; die durven bepaalde zware uitdagingen aan te gaan.

Vanuit dat oogpunt is het geen wonder dat Eastwood een film wilde maken over Chris Kyle, nu al de meest legendarische (evenals meest dodelijke) sniper uit de Amerikaanse geschiedenis. Hij is een typische Eastwood-protagonist. Wat minder typisch Eastwood is, is het acteerwerk van Bradley Cooper. Net als Eastwood zelf portretteert Cooper zijn hoofdrol met een bepaalde terughoudendheid, een zekere kalmte, maar in tegenstelling tot Eastwood is dit niet slechts een stoere, superieure houding, maar een manier om met emoties om te gaan. Cooper speelt iemand die duidelijk kalmte uitstraalt om niet de scheuren in zijn karakter te tonen. Het is een subtiele, genuanceerde en zeer menselijke performance. Ongeacht de verdere kwaliteiten van American Sniper, Coopers prestatie is moeilijk te negeren en zijn Oscarnominatie is met gemak de meest verdiende van de film.

Sinds de jaren ’90, sinds Unforgiven om precies te zijn, is het gebruik van geweld in Eastwoodfilms wat minder enthousiast geworden. In feite is Unforgiven een anti-geweldsfilm, in tegenstelling tot veel van zijn voorgaande werk, waarin Eastwood meer enthousiasme toonde voor personages die naar wapens of vuisten grepen voor oplossingen. Eastwood is vervolgens trouw gebleven aan de boodschap van Unforgiven, het meest opzichtig in Gran Torino.

Hoe valt American Sniper in dit plaatje? Ik denk dat hier Eastwood geconfronteerd wordt met een botsing tussen twee van de belangrijkste speerpunten van zijn werk: zijn respect voor professionals en zijn afkeer voor geweld. Dat is lastig tot een coherent geheel te maken als je hoofdfiguur een man is die bekend staat om het aantal dode die hij maakte, zelfs al deed hij dit voor werk in opdracht van de overheid. Toch zou het me niets verbazen dat het deze twee elementen waren die Eastwood hier aantrekken. Als American Sniper echter één probleem heeft is het denk ik dat Eastwood niet in staat is geweest om echt een duidelijke visie te vinden voor de tegenstrijdigheid van zijn twee speerpunten. Het is moeilijk om iets te maken dat bewondering heeft voor Kyle’s toewijding voor zijn werk en zijn collega’s, evenals voor zijn professionaliteit, terwijl je tegelijkertijd het werk op zichzelf (het doden van mensen) probeert te veroordelen of in ieder geval van heldhaftige kracht probeert te ontdoen.

Ik vond dat de film dan ook nogal wisselde in toon. Ik zag er zowel de anti- als de pro-oorlogsfilm in. Echt politiek laat Eastwood het geheel niet worden. Het is meer zo dat deze Navy Seals daar waren (en dat waren ze ook) om dat te doen (en dat deden ze ook) en Eastwood behandelt niet al te diep waarom ze daar zijn en of dat terecht is. De terroristen zijn verschrikkelijk natuurlijk, maar tegelijkertijd wordt benadrukt dat de Seals op een plaats zijn waar ze niet echt horen te zijn. Beiden punten krijgen weinig nadrukt.

Niettemin zijn er duidelijk heldhaftige scènes, zoals Kyle die van bijna een onmogelijke afstand een andere sniper omlegt, evenals een heldhaftige, maar mislukte poging om een vader en diens kinderen te redden. Deze laatste scène voelde het meest grotesk en Hollywoodiaans aan en maakt het meest van de terroristen duidelijke schurken. Ook krijgt de vriendschap tussen de soldaten veel nadruk tijdens dit soort momenten en tijdens hun nasleep. Dat die hechte banden ontstaan lijkt me logisch, maar er heerst ontegenzeggelijk een gevoel van “ons stoere clubje tegen de vreselijke vijand”. Of dat in een militaire situatie onvermijdelijk is laat ik even in het midden

De scène die me het meest tegen het hoofd stootte was eigenlijk het slot. Dat we hem nog even uitgebreid als perfecte vader zien, met warme belichting en al, is een sentimentele truc uit de oude doos en het is daar dat de film definitief partij kiest voor de Grote Held der Amerikanen. De staatsbegrafenis in de credits versterken dit. Vergelijk dit echter met de scène waarin Kyle door een veteraan bedankt wordt in een openbare plaats. Dit zou een even overdreven scène kunnen zijn, maar het is één van de meest oncomfortabele momenten. Kyle’s legende is hier groter geworden dan hij zelf vindt dan verdient en wat een eervol moment moest worden benadrukt alleen de treurnis die Kyle voelt door zijn daden. Dit is niet iemand die trots is op zijn vele doden.

Er moet bij gezegd worden dat Chris Kyle volgens alle bronnen niet bepaald bescheiden was en zelfs niet alleen in zijn eigen legende geloofde, maar die ook probeerde te versterken. Dit is echter niet de richting in deze film koos, wat misschien enigszins betreurenswaardig is.

Er is meer. De eerste personen die Kyle omlegt zijn een vrouw en kind en de emotionele tol die dit eist op de soldaat is voelbaar. Snel daarop volgt het meest opmerkelijke en krachtigste stuk wat mij betreft: een montage waarin Kyle enkele slachtoffers maakt. Dit wordt op een bijzondere manier gebracht, namelijk bijna bewegingsloos (vallende lichamen uitgezonderd), muziekloos en boven al emotieloos. De ritmische montage daar werk afstompend. Het is een extreem zakelijke weergave van een stel moorden en Cooper speelt het zo dat je ziet dat Kyle emotioneel vlakker wordt met ieder schot. Het is een krachtige manier om te tonen wat een slecht psychologisch effect zo’n werk heeft om iemand. De rest van de film blijft Eastwood consistent aandacht houden voor de mentale staat van zijn hoofdfiguur die alles behalve optimaal is. Eastwood zelf noemde American Sniper een anti-oorlogsfilm en ik vermoed dat hij niet doelde op de politiek achter de oorlog, maar op de persoonlijke gevolgen van deze conflicten op soldaten.

American Sniper is uiterst professioneel gemaakt. Scherp gemonteerd, ijzersterk geluid, zeer precies gefilmd en ook goed geacteerd (al hebben Bradley Cooper en Sienna Miller als enige echt beduidende rollen). De laatste jaren, sinds Gran Torino eigenlijk, had ik de indruk dat Eastwood zijn interesse wat had verloren in regisseren en dat hij maar gewoon wat voortploeterde, wat aan de films af te zien was. Met American Sniper lijkt hij eindelijk weer interesse te stoppen in een project en het levert een boeiende film af. Echter, het is ook gewoon een incoherente film. Ik denk dat het mogelijk is om dit te maken met tegelijkertijd afkeer en bewondering voor Chris Kyle, maar niet op deze manier, waarbij het de ene scène lof en de volgende afschuw is, zonder overlap. Soms vond ik de film aangrijpend, soms stompzinnig, maar meestal gewoon nog een oorlogsfilm over de war on terror. Een fan ben ik niet, al vind ik het geheel minder eenduidig dan de meeste geluiden doen geloven. Het gebrek aan duiding is alleen geen kracht, zoals bij veel films, maar een zwakte.
3*

Zeer goede film welke zowel de beweegredenen laat zien van militairen, als de pijn die men soms achterlaat thuis. Erg knap verfilmd. Het is niet de actiefilm zoals bijvoorbeeld love survivor (welke een hogere waarde heeft gekregen dan deze film).

Desondanks denk ik juist doordat deze film zo redelijk dicht op de realiteit is gelaten een dikke 4 sterren verdient.

Een goede acteur die Bradley Cooper ,maar het is geen film die je voor een tweede keer hoeft tezien

Wel knap verfilmd