The Editor (2014)

JA! JA! Adam Brooks en Matthew Kennedy, twee van de mannen achter het briljante Father's Day (2011) (samen met Steven Kostanski van het über vette Manborg (2011) vormen zij http://www.astron-6.com/. Met o.a Paz de la Huerta (BAH) en Laurence R. Harvey (Human Centipede) hebben ze de cast op passende wijze aangevuld. Uiteraard vertolken ze zelf ook weer enkele cruciale rollen, op geheel eigen wijze.

Een 70's throwback in Italiaanse stijl. Een meesterlijke ode aan de échte meesters van het genre. Met name Argento komt naar voren (er is zelfs een gebouw die de naam D'Argento draagt; dat zijn pas details), maar met de explosiviteit van een Fulci. Knotsgekke mix van splatter en Giallo met een stijlvolle look (mooi belicht, geweldig production design!!) maar met de kapsones van een Troma creatie. Niet zo gek gezien hun 'verleden'. Waar het vooral imponeert is de unieke mix tussen al die elementen. Met name de soundtrack is ongekend sterk en een bindende factor. Op dat vlak scoort deze The Editor hoger dan vele soortgenoten (zijn er nogal wat, zeker de laatste jaren), die het óók al geweldig deden.

Herkenbaar meesterwerk voor de liefhebbers van Astron-6 werk, retro films, splatter gore, synthesizers, overdaad aan nudity, leren handschoenen en meer... zó veel meer. Waarschijnlijk mijn film van 't jaar.

"Father's Day" lijkt me nog wel zo'n toffe grindhouse throwback, maar ik heb nog niet de tijd gehad om deze te bekijken.
Deze throwback naar de Italiaanse gialli uit de jaren '70 beviel me wel. Het acteerwerk was nog best aardig voor een dergelijk project. Er zijn zelfs nog wat relatief bekende gezichten te zien, zoals Laurence R. Harvey (Human Centipede II & III) en cultacteur Udo Kier. De lippen van Paz de la Huerta lijken iedere keer wanneer ik haar in iets zie dikker te zijn geworden. In Boardwalk Empire was ze nog wel te doen (qua uiterlijk), maar in deze film, brr... Wat dat betreft geen slechte casting voor de uiteindelijke moordenaar, want haar aangezicht alleen al is pure horror.
Ik heb het idee dat bij de main theme die o.a. tijdens de dubbele kettingzaagmoord te horen is voornamelijk uit de koker van Claudio Simonetti is gekomen. De door synths aangedreven muziek doet namelijk denken aan zijn werk voor Italiaanse films uit de jaren '70 en '80.
Verder kon ik het hoge splattergehalte wel waarderen. Hier en daar ziet het er nog best aardig uit, maarhelaas ook een aantal scenes waarin het visueel wat minder goed uitpakt. De poging kon ik echter wel waarderen.
Een leuke throwback voor de liefhebbers van de old school (low budget) horrors.

Oké wel.

Was ook wel benieuwd! Leuke ode aan de Giallo-film, maar ook niet meer dan dat. Film oogt ook veel meer (late) eighties dan seventies, terwijl het hoogtijperk van dat genre toen allang voorbij was. Serieus minpunt.

Vertolking/persiflage van die hoofdagent/detective vond ik sterk, maar Father's Day (2011) was toch een stuk leuker en verrassender. 6/10*

Fantastische ode aan de giallo en Fulci in het bijzonder. Hoewel het op het eerste gezicht een lompe horrorkomedie lijkt, maken de verwijzingen dit toch een genuanceerder feestje voor de liefhebber van de Italiaanse horror scene. Heerlijk filmpje.

4

Nochtans lijkt het een ode aan de giallo van weleer met de fantastische openingsscène en de typische kenmerken zoals de muziek, , de gore, het naakt, de killer,... allemaal dingen die ik kan waarderen. En toch wist me deze film niet te overtuigen. Het verhaal kon mijn aandacht niet vasthouden. Ik miste toch de spanning en de humor ( is natuurlijk voor iedereen anders ) werkte bij mij alvast niet. Uiteindelijk speelt er ook geen verrassingselement in de film. Helaas een onvoldoende. 4/10

Tjonge wat een film, een ode aan de giallo. Waar alle aspecten aanwezig zijn: naakt, gruwelijke moorden en zelfs het occulte. Maar deze film is meer het is humoristisch en ook satirisch. En net als bij de meesters van weleer is de film een heerlijke whodunit. Waarbij ook de bodycount lekker hoog is. Sterren als Udo Kier (Suspiria) en Paz de la Huerta maken hun opwachting maar ook Laurence R. Harvey van Human Centipede 2 heeft een leuke cameo. En dan zijn er nog de vele verwijzingen naar de meesters zelf natuurlijk: De grootste eer valt te beurt aan Dario Argento. Een acteur uit zijn één van zijn beste films, de fijne soundtrack medegeschreven door Claudio Simonetti (van Dario`s favoriete band Goblin) en verder zie je zijn stijl en vele verwijzingen in de film. Maar ook Lucio Fulci (The Beyond) en Mario Bava (Blood And Black Lace) komen voorbij. En wat te denken van David Cronenberg’s Videodrome?

Geinige ode aan de giallo, al zie ik liever een echte. Alle kenmerken zijn aanwezig, maar het geheel wordt naarmate de film vordert een beetje een rommeltje.

De cast is markant met bekende koppen van Udo Kier en Laurence Harvey van The Human Centipede. Die worden vergezeld door een Ken-look-a-like, een fanatieke politieagent, een paar B-acteurs en natuurlijk een editor. Die editor, gespeeld door Brooks zelf, kon me weinig bekoren. Dat was in Father's Day eigenlijk ook al zo. Hij heeft toch een beetje de uitstraling van iemand die naast zijn filmwerk kinderen uit de les haalt om ze het schoolplein op te sturen voor strafcorvee. Het matige acteerwerk helpt daarbij niet. Wat wel helpt zijn de vele mooie vrouwen die voor veel onzinnig naakt zorgen.

Ook aan de soundtrack ligt het niet die je tientallen jaren terug brengt. Een paar leuke kills, toffe make-up, subtiele verwijzingen, interessante vondsten, er is niet heel veel mis, maar het weet niet te knallen. Na een uurtje vond ik het stiekem wel genoeg en uiteindelijk blijft er toch maar één gevoel hangen: druk en rommelig.

Astron-6.

De koningen van goedkope cinema. The Editor vormt een geslaagde en uiterst vermakelijke toevoeging aan het curriculum vitae van deze vijf heren, want het zesde lid is tenslotte de kijker zelf. Ik heb deze film een beetje uitgesteld uit vrees dat het me wat minder zou liggen, maar toch is niets minder waar.

Het voornaamste voordeel van de film is de overduidelijke liefde richting Giallo-films. Met allerlei verwijzingen en trucages wordt deze film helemaal in de lijnen van een Giallo ingevuld. Zelfs de contactlenzen en kleurenfilters zijn er naar, alleen voegt de groep er wel een grote dosis aan lompe humor aan toe, die wel wat uit de toon valt.

Deze grappen verschillen van ongemakkelijk naar behoorlijk vulgair, maar het mag duidelijk zijn dat de heren zich nergens voor schamen. De seksgrappen worden soms wat te veel gebruikt, maar verder blijft dit altijd een vlotte film met een grote stoot aan maffe rollen en praktische effecten. Het bloed mag spuiten en hoe, want deze film biedt van alles waaronder een aantal zeer lollige (bloederige) effectjes.

Verhaaltje is niet moeilijk te volgen en de grote dosis aan meligheid wekt de indruk dat het achter de schermen een behoorlijk leuke tijd was. Wat mij betreft mag de groep ook blij zijn met het resultaat, want ondanks dat het heel duidelijk Astron-6 blijft slagen ze er van harte in om een genre waar ik normaal gesproken niks mee heb op vermakelijke en aantrekkelijke manier te presenteren.

Soms iets te dwaas en gericht om de kijker niet op z'n gemak te stellen, maar verder vond ik dit ideaal vermaak voor een avondje horrorkomedie. Het biedt van alles wel wat eigenlijk. Genoeg gore en grapjes. Het enige waar ze niet mee bezig zijn geweest was de spanning, maar dat maakt niet uit, want dat paste sowieso niet echt in een film als The Editor. Leuk.

Moeilijk om heden ten dage nog een goeie recente giallo te ontwaren. De meeste zijn niet meer dan ongeïnspireerde kopieën van het echte werk uit de jaren 60 en 70. Films die strooien met glimmende messen, zwarte handschoenen en close-ups van wijd opengesperde ogen, maar die de echte sfeer van de giallo niet raken. The Editor is de uitzondering op de regel. Weliswaar ook al weer uit 2014, maar toch redelijk recent.

The Editor is een leuke hommage aan het subgenre en werd geregisseerd en mede geschreven door Adam Brooks en Matthew Kennedy. Het werd me trouwens niet duidelijk of de film een uitstekende parodie is of een serieuze en waardige afgevaardigde van het subgenre. Niet dat het veel uitmaakt, want The Editor is gewoon een prima giallo. Of je de film nu serieus ondergaat of niet. Het verhaal rondom editor Rey (gespeeld door regisseur Brooks) die met een aantal mysterieuze moorden wordt geconfronteerd, heeft niet veel om het lijf maar is gewoon leuk om te volgen. Het is daarom een beetje jammer dat Brooks en Kennedy tegen het einde enkele warrige ontwikkelingen laten plaatsvinden. Totaal niet nodig. Hou het simpel, dacht ik nog.

Optisch en esthetisch ziet de film er uit alsof het om een heus product uit de jaren 70 gaat. De echte sfeer van de giallo is aanwezig. De film is behoorlijk gedetailleerd wat dat betreft. Van de kapsels en kleding van de personages tot de handmade effecten. De personages zouden zomaar uit de jaren 70 weggelopen kunnen zijn. Tenslotte is daar nog de muziek die herinneringen uit oude giallo-tijden oproept en die de sfeer heerlijk onderstreept.

In de film zijn nog wat citaten verstopt die de liefhebber van het subgenre waarschijnlijk wel herkent. Ik herkende amper iets, maar ben geen doorgewinterde liefhebber. Ook de prominente kleine rol van Udo Kier (die een uncredited rolletje had in Suspiria (1977)) is een leuk element. Het zijn allemaal details die aangeven dat de makers echte liefhebbers van het subgenre zijn. Bovendien verhogen dergelijke elementen de amusementswaarde van de film. En die is ok.

"But where were you on the night of the murder if you know so much about it?"
"I was at home washing my hair and shaving my pussy."

Als er dan onder haar jurk wordt gekeken, wordt er gezegd:

"Your story checks out."

Op het eerste gezicht is "The Editor" een heel grappige parodie / hommage op Italiaanse giallo- en horrorfilms, over een verminkte film editor, te weten Rey Ciso (Adam Brooks) die ooit beschouwd werd als de beste vakman in zijn vak en die vroeger tijdens het editen van een film tijdens een vlaag van tijdelijke waanzin vier vingers van zijn rechterhand heeft afgesneden (en nu een vrij nutteloze houten hand heeft waarmee hij niet eens een lucifer voor zijn sigaretten kan aansteken) en die door inspecteur Peter Porfiry (Matthew Kennedy) ervan verdacht wordt de acteurs en actrices, te weten Claudio (Brett Donahue) en Veronica (Tristan Risk), van de film waaraan hij nu werkt te hebben vermoordt.

Zowel Adam Brooks en Matthew Kennedy zijn tevens de regisseurs van deze film, die zich afspeelt ergens in het Italië van de jaren zeventig. De film is zowel maf, overdreven, komisch als ook sexy en er valt aardig wat naaktheid in te zien en dat ook nog eens van zeer mooie vrouwen zoals Sheila Campbell (als actrice Margarit Porfiry die blind wordt na vinden van de eerste slachtoffers in de film en die tevens de vrouw is van inspecteur Peter Porfiry), Tristan Risk (als actrice Veronica), Samantha Hill (als stagiaire Bella die verliefd is op Rey Ciso), Jasmine Mae (als Jasmine Rain die de vriendin is van acteur Cal Konitz en die vroeger een relatie had met Peter Porfiry) en Jennifer Kowalchuk (als een danseres). De laatste zien we o.a. in een aerobic scène, in een douche scène (na een flinke aerobic training moet je natuurlijk ook douchen en zien we ook in scènes waar ze als beeldvulling fungeert, maar dan wel op een leuke wijze, namelijk naakt

Ook is het leuk dat Udo Kier (als een aparte dokter), helaas wel maar te zien in twee scènes, en Paz de la Huerta (een aparte maar zeker ook een mooie vrouw en ze is natuurlijk ook naakt te zien in deze film) erin meespelen en die spelen hun rollen altijd heerlijk overdreven en Paz de la Huerta speelt zelfs haar rol in de Horror / Thriller film "Nurse 3-D (2013)" dunnetjes over en ze wordt ook na circa 8 minuten op fraaie wijze geïntroduceerd terwijl ze haar benen aan het scheren is in de badkamer. Ze speelt overigens de onuitstaanbare vrouw van Rey Ciso, die niet aan haar trekken komt bij hem en die een mislukte filmcarrière heeft gehad en geen filmrollen meer krijgt. En verder heeft ook nog Laurence R. Harvey een rolletje als pastoor en hij is natuurlijk vooral bekend van zijn rol in de smerige Drama / Horror film "The Human Centipede II (2011)".

De film bevat buiten de jaren 70 sfeer een mysterieuze moordenaar met zwarte handschoenen die zeer vindingrijk is met het doden van slachtoffers (o.a. met een schaar en een kettingzaag), er zijn veel maffe scènes te zien, er zijn spinnen te zien, er wordt zwaar overdreven in geacteerd, er zijn brute moorden te zien, er valt bloed en gore (o.a. darmen die uit iemand zijn maag worden getrokken, veel afgehakte vingers en een gezicht wat van een vrouw wordt afgetrokken en daarna wordt teruggeduwd) te zien, er valt stilistische cinematografie te zien, er zijn veel opnames met kleurgebruik te zien (vooral veel rood), er is vreemde nasynchronisatie te horen, er valt typische giallo synthesizer muziek te horen en er valt veel onnodige naaktheid in te zien, wat ik natuurlijk niet erg vond. De eerste keer is dat al na circa vier minuten te zien als een vrouw naakt uit de douche komt.

Ook de humor in deze film is best geslaagd met o.a. de belachelijke manier waarop personages seks
hebben (o.a. met modder en een taart en ook kijkt op een gegeven moment een hond toe, die naderhand ook vingers als eten krijgt), de slachtoffers die eindeloos schreeuwen in het aangezicht van hun naderende dood, de ingetogen reacties op extreme omstandigheden en de vele leuke dialogen (vooral op conto van Matthew Kennedy en Paz de la Huerta). Zoals mijn opening en ook als actrice Margarit Porfiry op een gegeven moment blind is geworden en zich niet realiseert dat er in de filmstudio een borst uit haar jurk hangt en er dan gezegd wordt:

Peter: Cover those up.
Margarit: What?
Francesco (Director): He's right, Margarit. Your breasts are showing.

Met name acteur Cal Konitz (Conor Sweeney) en inspecteur Peter Porfiry (Matthew Kennedy) zijn een zeer komisch en overdreven personages en vooral de laatste. Hij heeft een hekel aan Rey Ciso en hij verdenkt hem ook meteen als dader. Ook het einde waarbij Paz de la Huerta ontmantelt wordt als dader en in brand wordt gestoken (door de houten hand van Rey Ciso) was leuk en ook het bizarre gedeelte erna m.b.t. inspecteur Peter Porfiry, waaruit blijkt dat hij iemand anders is en anderen ook en dat hij zich in een andere dimensie bevindt. Een filmcamera laat dat zien dat hij in de studio-montagemachine zit

Normaal gesproken beschrijf ik een film vrij uitvoerig, maar bij de "The Editor" is daar eigenlijk geen beginnen aan en je moet deze leuke en vermakelijke Horror / Komedie film eigenlijk ook gewoon zelf bekijken en ervaren. Mij is de film in ieder geval goed bevallen en dat van de eerste tot de laatste minuut. De "The Editor" gewoon een leuke hommage aan de filmklassiekers van Lucio Fulci, Dario Argento, Mario Bava, Sergio Martino en zelfs David Cronenberg (en dan doel ik op "Videodrome (1983)" m.b.t. een videorecorder en een videoband, welke ik in mei van dit jaar nog eens herzien heb) en Stanley Kubrick (en dan doel ik op "The Shining (1980)" m.b.t. de legendarische bijl en deur scène).

P.S. na het einde van de film en na de aftiteling volgt er nog een korte extra scène waarbij Rey Ciso en Bella elkaar kussen en er gezegd wordt "Honey, I'm in our home."