Belye Nochi Pochtalona Alekseya Tryapitsyna (2014)

Uit het Russische leven gegrepen. En dan heb ik het over Russen in een dorp waar de moderne tijd nog geen ingang heeft gevonden. Vervallen huisjes, kerken, scholen maar oh zo mooi. De beelden van de natuur zijn van grootse schoonheid*. De rollen worden op een enkele uitzondering na gespeeld door de bewoners zelf. Dit maakt de film ook zo'n beetje een documentaire. Mooiste scènes zijn die van de postbode en het jongetje, de postbode en de grijze kat en vooral de surrealistisch aandoende scène aan het einde, die een schitterend contrast liet zijn tussen het Rusland van de ongerepte natuur met zijn pittoreske dorpjes zoals het vroeger overal geweest schijnt te zijn en het moderne Rusland weergegeven door de raket die de lucht ingeschoten werd. Je zag hem vanuit de bossen opstijgen.
Van deze regisseur zou ik ook Sibiriada (1979) wel eens willen zijn. Voor het werk uit zijn Amerikaanse periode heb ik absoluut geen interesse m.u.v. Runaway Train (1985) misschien.

4,0*

* Kenozero National Park

De film is qua scenes en beelden best interessant en aangenaam om naar te kijken, maar ik heb echt geen idee waar het verhaal heen ging en wat de regisseur met de film wil zeggen. Qua thema lijkt de film erg veel op het door mij zeer geprezen Simindis Kundzuli (http://www.moviemeter.nl/film/100843/info/0#4411407), namelijk de registratie van (zelfs letterlijk) een eiland dat nog niet door de moderniteit is veroverd, maar de stijl – we filmen gewoon zonder een verhaal te bedenken – lijkt op die van Mike Leigh (http://www.moviemeter.nl/film/99628/info/30#4261569) en verpest het voor mij.

Ondanks de mooie natuurbeelden, de duidelijke contrasten van het Rusland dat is blijven stilstaan en dat van technologische vooruitgang, enkele (te weinig) mooie scènes waaronder deze met het jongetje zeker mogen geciteerd en ondanks de bijzondere, noem het kleurrijk, figuur van onze postman, toch te weinig beleving aan deze film.

Het shitleven in een geïsoleerd dorpje aan een meer gezien door de ogen van de lokale postbode, Lyokha Trapitsyn. Ook ver van stad kan er sprake zijn van een saai en routineus bestaan. De postbode is het enige menselijke contact voor sommige inwoners, die hun dagelijks doelloos bestaan vullen met zuipen, vissen en rondlummelen. Hij bekommert zich daarna ook om een (gescheiden?) jeugdvriendin en haar zoontje Timur. Een docu-styled kijk op het dorpsleven met real-life personages, soms triestig om zien, dan weer met humor doorspekt. Dat is het Rusland van vandaag... voor sommigen toch. Zeker niet slecht in dit genre van naturalistische cinema, maar er gebeurt toch te weinig om echt te gaan boeien...