The Sea of Trees (2015)

Het zijn schrijver Sparling en regisseur Van Sant die de film de nek omdraaien. Sparling door een bak aan goedkope symboliek over de kijker heen te storten; vreemde referenties naar het sprookje Hans & Grietje en een bloeiende bloem als kitscherige metafoor voor hervonden levenszin. Van Sant staat het allemaal toe en is zijn contemplatieve stem kwijt door zoveel onnodige dialoog. Hij laat de film veel te lang duren en legt het niet al te lastig te volgen plot tot in de details uit.

Ondanks het feit dat McConaughey een prima acteur is, voelt de existentiële crisis die Arthur doormaakt gewoon totaal niet echt. Het is misschien wel het belangrijkste punt van kritiek op deze film. Niets voelt echt. The Sea of Trees werd vorig jaar in Cannes getrakteerd op boegeroep. Dat duidt meestal op een op zijn minst interessante film, die vanwege controverse of ontoegankelijkheid niet in de smaak valt bij het verwende publiek. Nu is er echter van polarisatie geen sprake; The Sea of Trees werkt voor geen meter. En Gus Van Sant mag zich dat aanrekenen.

Lees verder: Cinema Interruptus

Weer een film over het zelfmoordbos.

Deze variant kon me echter niet bekoren. Trage opbouw, oninteressante onsympathieke personages, te lang gedraal in dat bos en tenenkrommende symboliek.

Van McConaughey had ik meer verwacht en Watts kan ik eigenlijk nooit goed verdragen in een film, maar dat terzijde.

Deze draak van een film zou ik lekker overslaan.

Beetje frustrerende film dit. Hier had een klein meesterwerkje ingezeten, maar dit is helaas geen kunst geworden maar pure kitsch. Van Sant is een regisseur die geen pikant onderwerp schuwt, iemand die risico durft te nemen, en daarom mijn sympathie heeft. Maar mede door de hoge inzet mislukken zijn films soms behoorlijk, zo ook nu.
The sea of trees laat vooral een zee van ruimte onbenut om ons een pakkend verhaal te tonen.
Slechtst een scène van een minuut of tien kon men mij meeslepen en enigszins ontroeren, namelijk als de zieke Watts beter word verklaard, en vervolgens het leven laat bij een ongeval. De rest van de film bekijk je onbewogen en werd hierboven al treffend weergegeven met de term onecht. Aan de acteurs heeft het niet gelegen. Maar dit is dan ook geen acteursfilm geloof ik, maar een auteursfilm, en dus kunnen de we schuld van dit falen zonder gewetensbezwaren geven aan onze Gus.
Wat mij betreft: dikdoenerij die nergens de roos treft.

Helemaal zo slecht nog niet. Het verhaal vond ik best aardig, helaas is het tempo soms wat aan de trage kant en zitten er wat dode momenten in maar het einde is wel mooi. Er wordt in ieder geval goed gespeeld het ziet er ook nog prima uit. Geen topper maar zeker wel een voldoende waard.

Laat ik allereerst schrijven dat ik graag naar de films van Gus van Sant kijk. Een hoop van zijn films behoren tot mijn favorieten. Zonder voorkennis ben ik hier aan begonnen en werd geraakt door de melancholische sfeer in combinatie met het thema rouwverwerking.

Nadeel van deze film vond ik dat Gus van Sant hier lang niet zo subtiel is als je van de beste man mag verwachten. Alles wordt letterlijk uitgelegd en hoofdrolspeler Matthew McConaughey blinkt toch vooral uit in het grote gebaar. McConaughey is een begenadigd acteur maar hier bleef ik toch de hele film het gevoel houden dat ik naar hem zat te kijken en niet naar een personage. Verder was Watts weer heel verdienstelijk en vond ik de opbouw van het scenario heel aardig.

Het blijft echter een probleem dat van Sant hier voortdurend op de rand van de kitsch balanceert en er helaas ook af en toe overheen gaat. Maar al met al kan ik het de man vergeven en moet ik toch bekennen dat ik geboeid naar deze film heb zitten kijken.

Boven gemiddeld maar niet het beste werk van Gus van Sant.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen voor het bos verdwalen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Matthew McConaughey speelt goed...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

De setting is hetgeen wat mij vooral trekt aan deze film. Na het zien van 'the Forest' met o.a. Nathalie Dormer heb ik besloten om eens wat research te doen over Aokigahara a.k.a. the 'suicide forest'.

Aldoende heb ik deze film gevonden. In deze film volgen we Arthur. Arthur is een Amerikaanse man die zichtbaar struggled in het leven. Hij besluit om de reis naar Japan te maken met als doel het beëindigen van zijn leven. Eenmaal aangekomen in het bos treft hij een Japanse man en samen trekken ze rond door het bos.

Meer moet je eigenlijk niet willen weten, dat doet echt afbreuk aan de film. Laat je verrassen door de plottwist op het einde.

Nick

Mooie dramafilm die soms wat traag verloopt. Goed te verteren.

Ach Van Sant.

Aokigahara is ondertussen een bekende stek geworden. De laatste jaren zijn er best wat films verschenen waarin het bos een belangrijke rol speelde, binnen verscheidene genres trouwens. Het is een aparte locatie, met Gerry in het achterhoofd ontkom je dan niet aan enige verwachtingen. Maar die worden absoluut niet ingelost.

The Sea of Trees is namelijk een oversentimenteel drama geworden. Eentje waar het acteerwerk erg zwaarwichtig is, het plotje omvervalt van het drama (met de feitelijke dood van Watts als hoogtepunt - geen idee wat het trouwens is met dat soort scenes maar op de één of andere manier worden ze steeds zo gefilmd dat de verrassing er vanaf het begin al af is) en enkele onthullingen op het einde echt te cheesy voor woorden zijn.

Maar eigenlijk laat deze film zich vooral typeren door 1 bepaalde keuze: Ken Watanabe als dé Japanner. Het is wat jammer voor die man, hij is ook niet de slechtste acteur (al is hij vaak wel erg mat), maar ik zou hem als regisseur echt nooit meer nemen in zo'n rol. Het getuigt van een ongelooflijke luiheid.

Het geraamte van een interessante film is op zich wel aanwezig, er zijn ook wel enkele momenten waar het door lijkt te breken, maar nooit erg lang en goedkoop effectbejag loert steeds om de hoek om enige opgebouwde sfeer meteen weer af te breken.

2.0*

Klef.

Niet geheel onaardig drama, maar wel te sentimenteel al mag dat met Gus Van Sant aan het roer amper verbazen. Matthew McConaughey doet het verder niet geheel onaardig, Ken Watanebe en Naomi Watts hebben wat te kleine rolletjes om echt indruk te maken.

Van naam is het zelfmoordbos mij wel bekend, visueel had ik wel wat mooiere shots verwacht gezien de natuurlijke pracht en praal. Net als de wat cliché soundtrack kan men daar niet voldoende uit halen.

2,5

Arthur Brennan [Matthew McConaughey] is een wetenschapper en auteur die naar Aokigahara, omschreven als ‘The Perfect Place to Die’, afreist om een eind te maken aan zijn leven. Maar zijn plan wordt verstoord door de verwarde Takumi [Ken Watanabe] die de weg is kwijtgeraakt. De poging van Arthur en Takumi om een weg te vinden uit deze ‘Sea of Trees’ worden afgewisseld door flashbacks waarin we ontdekken waarom Arthur een einde aan zijn leven wil maken. McConaughey overtuigt in een complexe, dramatische rol en krijgt prima ondersteuning van Watanabe en Naomi Watts (als Arthurs echtgenote), maar in het laatste half uur is er een aantal verrassend bedoelde wendingen dat helaas eerder op de lachspieren werkt dan op de traanklieren.

Wat een tranendal, vooral omdat de zogenaamde gelaagdheid er zo dik bovenop uitgesmeerd wordt en vervolgens ook nog eens via gekunstelde dialogen uitgelegd wordt. Van Sant vliegt hier helemaal uit de bocht.