X+Y (2014)

Ja yesplease jij bent gewoon wat aardiger dan ik.

Dat is wel de aardigste reactie die ik ooit op MM gezien heb. Dat betekent dus dat jij echt aardiger bent.

Prachtige film over een autistische jongen die door Asa Butterfield met verve word vertolkt.

Heb er heel erg van genoten en is voor mij een hele dikke aanrader.

klopt het dat deze film op 20/10/2015 uitgebracht word op DVD-Blu-Ray?

Fijne film met een fascinerend onderwerp. Er zijn denk ik veel misverstanden en vooroordelen over autisme en deze film lijkt de grootste valkuilen wel te ontwijken. Net als in Rain Man is weliswaar ook in X+Y het hoofdpersonage Nathan een wiskundig genie, maar wordt zijn intellect niet overdreven. De film richt zich bovendien vooral op zijn persoonlijke (emotionele) ontwikkeling.

Een sterk pluspunt vond ik Martin, gespeeld door Rafe Spall. Hij heeft een sympathiek voorkomen, en zijn nuchtere maar toegankelijke personage gaf de film een goeie boost. Sally Hawkins idem dito, hoewel zij soms iets teveel het tegenovergestelde was van haar personage in Happy-Go-Lucky; ze keek constant alsof ze op instorten stond.
Asa Butterfield deed het ook goed; de autistische trekjes waren geloofwaardig en subtiel naar mijn idee.

Hoewel de film vooral focust op Nathan en zijn ontwikkeling, lijkt de film soms iets teveel subplots te willen vertellen; o.a. de gebeurtenissen met zijn teamgenoten (de pesterijen van Isaac naar Luke en diens Monty Python-imitatie en snij-scene) werden wel kort aangestipt maar niet uitgewerkt, waardoor de relevantie mij ontging.

Onbedoeld grappig vond ik de High Expectations Asian Dad (oom, in dit geval). Dat ie later in de film ook nog op de 'I am disappoint'-toer ging maakte het voor mij compleet.

Zit qua cijfer tussen de 3,5* en 4*, maar ik rond naar boven af.

My father died.

I'm sorry, Nathan.

It's not your fault.

I mean, I feel sad for you.

X+Y is een fascinerende film over hoe een zwaar autistische jongen het leven ervaart en hoe zijn omgeving de omgang met hem dagdagelijks moet ondergaan. Een gevoelige film waarbij ze alle valkuilen hebben vermeden zodanig dat het geen schouwspel van allemaal excentrieke trekjes zou worden. Het eindresultaat is een subtiel en tactvol zicht op het gecompliceerde leven dat Nathan leidt. Een complex bestaan waarbij lichamelijk contact, affectie en de meest logische dingen onlogisch zijn voor zo iemand.

Dagdagelijkse handelingen resulteren in schier onmogelijke opdrachten dankzij een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Zo is het eten van noedels alleen mogelijk indien het aantal steeds een priemgetal is. Het feit dat Nathan daarlangs ook nog eens op wiskundegebied een intellectueel persoontje is, zorgt ervoor dat hij nog meer als een buitenbeentje wordt aanzien. Totdat hij geselecteerd wordt voor het Engelse team dat meedingt in een wiskundige olympiade en hij op trainingskamp gaat in Taipei. Voor het eerst is hij niet de enige outsider en is hij verwondert dat hij voor eens niet de vreemd, rare kwibus blijkt te zijn (“I'm usually the weird one.”)

Ik hoor de sceptische kritieken al waarbij er geopperd wordt dat dit gewoon een zoveelste “Rain Man” voorstelt, maar dan zonder steracteurs Cruise en Hoffman. Het gaat inderdaad ook over een autistisch iemand die bepaalde exceptionele karaktereigenschappen bezit. Maar toch is de strekking van de film iets anders en ligt de nadruk op het trauma dat Nathan in het verleden heeft opgelopen tijdens een verkeersongeval met zijn vader en het openbloeien van deze gesloten persoonlijkheid.

Wat me vooral boeide in deze film was de bonte mengeling van personages. Stuk voor stuk zijn het pareltjes van acteerprestaties. Vooreerst Asa “The boy in the striped pyama” Butterfield die op een toch wel bewonderenswaardige manier het moeilijke karakter van Nathan vertolkt. Een briljante geest zonder gevoelens en wiens egoïsme echt irriteert. Nathan’s moeder wordt gespeeld door Sally Hawkins. Een rol die minder in de spotlights staat maar desalniettemin niet zo vanzelfsprekend was. Rafe Spall is de aan MS lijdende briljante wiskundeleraar Martin. Ook iemand die ooit deel uitmaakte van een wiskundeteam, maar nu niet meer is dan een suïcidale sarcast die het beste van zijn leven wil maken. Maar vooral de groep jongeren was een aandoenlijke bende met uiteenlopende karakters waarbij vooral Jake Davies als de immer betweterige Luke schittert. Het is een ingewikkeld, intelligent ventje die telkens ingewikkelde theorieën afratelt, maar uiteindelijk dit als dekmantel gebruikt om zijn eenzaam,verdrietig leven te beschermen.

Het verhaal is uitermate geschikt om er een melodramatische geheel van te maken. Maar ondanks dat het neigt te verzanden in een tranendal en de verplichte waarden van doorzettingsvermogen en triomf aanwezig zijn, wordt alles op een integere en tactvolle manier verwerkt, zodanig dat het niet al te melig wordt. De meest indrukwekkende fragmenten handelden over onbeantwoorde affectie, teruggevonden affectie en de prille ontluikende affectie bij iemand die ongevoelig hiervoor is. Het geheel draait rond steun, begrip en relaties. Misschien waren de mathematische vraagstukken te moeilijk voor mij, maar de emotionele raadsels waren overduidelijk. “X+Y” is voor mij met hoge onderscheiding geslaagd.

4*

Goeie recensie, ikkegoemikke!

Bedankt Ook plezant om eens te horen !

Helemaal van mezelf dank je schnoetsz!

Door de recensie van gauke ook maar gekeken maar het deed me minder dan hij aangaf.

Vond hem net boven het niveau van een tv film uitstijgen en dat zegt volgens mij voldoende.

Het liep allemaal een beetje traag, maar zat op emotioneel wel goed in elkaar, raakte me soms.

Asa Butterfield speelde een goede rol omdat ik namelijk persoonlijk te maken heb gehad met iemand die autistisch is.

Prachtige film over een jongen met autisme die meedoet aan een wiskunde-wedstrijd. Een redelijk meeslepend verhaal dat de clichés goed weet te vermijden en toch weet te ontroeren (zeker het einde). Een aangenaam, rustig tempo dat onderstreept wordt door de fijne soundtrack. Twee mooie rollen van Sally Hawkins en de jonge Asa Butterfield.

Aparte film. Je denkt dat Nathan de beste van de klas gaat worden. Maar dat pakt heel anders uit. Film in een keer weg gekeken ondanks dat de film wat traag was. Dat is juist weer het mooie van deze film. 3 sterren

Erg boeiende film, zeker mede dankzij een heel sterk laatste uur, over het leven van de autistische Nathan die uit weet te blinken in wiskunde, maar niet in de sociale omgang met mensen. Waar je een tijdje denkt dat het misschien over zijn kampioenschap gaat, daar neemt de film gelukkig een draai zodat de focus volledig op zijn persoonlijke verander proces komt te liggen. Thema's als rouwverwerking en liefde komen voorbij en weten ondanks dat het een wat clichématig plot is te overtuigen. Dit komt absoluut ook door het sterke acteerwerk van de hele cast, Nathan voorop. Het voelt (opr)echt aan en je gaat absoluut meeleven met alles. Dat Nathan uiteindelijk de zaal verlaat waar hij zijn examen maakt en kiest voor het uiten van zijn emoties over het meisje en tegen zijn moeder zag je aankomen, maar maakt het niet minder sympathiek. Misschien dat de tikje wat te aanwezig is met de flashbacks over het dodelijke ongeluk, maar het geeft de film wel een achtergrond mee waardoor de latere acties goed te begrijpen vallen.

Sterke film. Ook met een prettige soundtrack.

4*

Mooie film, niet super maar zeker het kijken waard.

Goed geacteerd. Sterke soundtrack.

Ik wil allereerst graag verwijzen naar het eerdere commentaar van ikkegoemikke (26 september 2015), die de film op treffende wijze beschrijft.
Ik vond het een interessante film met een erg mooi einde, waarin de emoties eindelijk los komen. Die staan in schril contrast met de afstandelijke relatie, die de autistische jongen in kwestie tot dan heeft met zijn moeder en zijn omgeving. Dat waren best pijnlijke scènes. De tweede verhaallijn over de relatie van de zieke wiskundeleraar met de moeder vond ik niet zo sterk, maar dat subplotje doet er eigenlijk niet zoveel toe.
Een prima film met een goed verhaal en opvallende vertolkingen van Asa Butterfield en Sally Hawkins. Knap werk ook van documentairemaker Morgan Matthews bij zijn speelfilmdebuut.

Eigenlijk een behoorlijk braaf en voorspelbaar uitgewerkte film die ook weinig subtiel is, maar de toon is nog wel oprecht en de film is nooit saai en gewoon moeilijk te weerstaan. Met groot dank aan de leuke cast. Butterfield is innemend, Hawkins weer echt steengoed en gigantisch sympathiek. Waar de rol van Spall de film alleen nog maar meer voorspelbaar dreigt te maken valt dat uiteindelijk wel mee. Al komt dat ook een beetje zijn verhaallijn ietwat onuitgewerkt voelt. De film heeft wel duidelijk wat problemen met meerdere onnodige bijrollen en vertakkingen in het verhaal. Al loopt de boel er niet echt minder om. Maar ik had graag wat meer moeder en zoon gezien en een wat meer geleidelijke karakterontwikkeling.

Desondanks zijn meerdere scènes toch nog echt ontroerend, mede door de prachtig meeslepende muziek, die door heel de film zo effectief en mooi (maar wederom weinig subtiel misschien) opduikt. Verder ook wel naar behoren gedaan hoe het altijd in de film duidelijk is wat de personages voelen en denken, voor welke uitdagingen Nathan zich gesteld voelt. Het is misschien geen echte kennismaking met het personage maar wel een makkelijk mee te sympathiseren inkijkje in de belevingswereld van iemand met autisme. Die Zhang Mei is trouwens wel super schattig zeg. Ja, het zijn echt vooral de acteurs die de film maken. 3.5*.

X + Y

Interessante film over een autistische jongen die een aardige wiskunde knobbel blijkt te hebben. De film gaat meer over een persoon die na een traumatische gebeurtenis leeft in een zelfgecreëerde isolement maar door een leraar, zijn moeder, een meisje en zijn liefde voor wiskunde steeds meer uit zijn cocon komt.

De film geeft een mooi en integer beeld over een jongen met autisme en hoe zijn omgeving daar mee omgaat. Vooral de band met zijn leraar is interessant en ook de opbloeiende gevoelens voor een chinees meisje is leuk gedaan. Butterfield speelt Nathan ontzettend knap en ook de andere acteurs weten van wanten. De vele flashbacks met zijn vader hadden van mij niet gehoeven en in de laatste scene is er wel een hele snelle karakterontwikkeling die geforceerd aanvoelt. Maar dit soort films liggen mij meestal wel en X + Y is geen uitzondering.

Gewoon een prima film. Zonder alle Hollywood kitch. Slechts een paar keer worden er een paar autistische trekjes toegedicht aan deze prima acterende hoofdrolspeler. Voor de rest wordt er gekeken hoe zo'n jongen zich door z'n adolescentie heen vecht.

Een film om door een ringetje te halen.

Misschien wel van het ene cliche in het andere, maar dan wel weer zo brilliant gebracht dat dat allemaal prima verteerbaar blijft. Want, zoals al eerder opgemerkt, het is weer eens een uitermate knuffelbare autist die zijn bijzondere gave mag tentoonspreiden. En met wat extra geknuffel blijkt hij natuurlijk ook nog eens vrij makkelijk over zijn gekkigheden heen te kunnen stappen. Niet heel erg overeenkomstig met hoe dat in de meeste gevallen in het echt loopt, dacht ik zo.

Maar ik ben wel echt overtuigd van de acteurs. Marsan, Spall en Hawkins tegenover Butterfield en Jo Yang. Mooi werk.

Let op: autisme is geen persoonlijkheidsstoornis, maar een erfelijke, neurologische aandoening. Een groot verschil! Een persoonlijkheidsstoornis kun je gedurende je leven ontwikkelen door een of meerdere traumatische gebeurtenissen. Met autisme word je geboren.

Die dwangmatige handelingen die jij toeschrijft aan een persoonlijkheidsstoornis zijn voor een autist geroutineerde rituelen waarmee een structuur gecreëerd wordt die voor overzicht zorgt. Deze zijn voor elke autist anders.

Tja zo blijkt dan weer dat een mens geen expert kan zijn op meerdere vlakken Als ik het goed voor heb zou de zin juister zijn als volgt : "Dagdagelijkse handelingen resulteren in schier onmogelijke opdrachten dankzij een dwangneurose". Soit, ik vond het een ontroerende, schone film sowieso

Bijna, maar ik waardeer je poging ?

De dagelijkse, geroutineerde handelingen zijn echter geen dwangneurose - dat zou weer onder OCD vallen. Bij een dwangneurose heb je geen keuze en ben je het slachtoffer van je obsessieve gedrag. Verder is het bij een dwangneurose vaak zo dat handelingen verricht moeten worden uit angst dat er anders iets misgaat.

Een autist daartegen heeft structuur en overzicht nodig. Daarvoor wordt bewust gekozen. Hoe efficiënter, overzichtelijker en geroutineerder dingen zijn, des te meer rust. Doordat bij autisme niets gefilterd wordt en alle prikkels tegelijk binnenkomen - zonder onderscheid tussen hoofd- en bijzaken - is die structuur als tegenhanger van alle drukte heel prettig en van cruciaal belang.

Overigens vond ik het ook een mooie film, op het onrealistische einde na. In het echt gaat het niet zo patsboem makkelijk.

Precies dat is wat ik ook nodig heb Harley Quinn

Ik, als ervaringsdeskundige, ook.

Ja.

Charmant filmpje over, jawel, autisme en wiskunde, maar ook over emoties en wederzijdse genegenheid.

Een zinvol verhaal dat goed wordt uiteengezet en dat de aandacht trekt op de problematiek van het autistisch hoofdpersonage bij elke vorm van communicatie met zijn omgeving.

Vond Asa Butterfield sterk acteren, maar ook de andere jongeren in de film, die toch geen zo maar oppervlakkige rol hadden, brengen het er best van af.

Ook Rafe Spall is goed terwijl er van Sally Hawkins een beetje minder overtuiging uitgaat dan kon verwacht worden. Wat verwonderlijk dat ze nu het peil niet haalt van Eddie Marsan (haar medespeler in de onvergetelijke rijlesscènes uit "Happy go Lucky").

Goede film.

Mooie film. Films omtrent buitenbeentjes trekken mij en autisme vind ik een interessant onderwerp. Ik leer er graag over. Vroeger dachten mensen dat ik wellicht autistisch was vanwege nogal afwijkend gedrag, maar ik was gewoon heel verlegen en sociaal onhandig (nooit overgegaan). Met wiskunde heb ik niets. Daar ben ik helemaal niet goed in, maar dat is gelukkig niet nodig om deze film te kunnen bekijken. Ik vind het acteerwerk uitstekend. Heel sterk en echt. De film kijkt erg prettig weg, het beeld ziet er goed uit en het verhaal blijft boeien, wat mij betreft. De muziek vind ik mooi en passend. Gebeurtenissen als het overlijden van Nathans vader zijn heftig en triest, maar ik vind het sentiment niet overdreven. Als ik het in vier woorden moet omschrijven, kies ik fijn, lieflijk, kwetsbaar en gevoelig. 4,5*!