X+Y (2014)

Jeetje, wat een uitermate boeiende film en dito hoofdrol van Asa Butterfield als licht autistische jongen die al jong de wereld helemaal op z'n kop krijgt als hij naast zijn vader zittend aan de dood ontsnapt bij een auto-ongeluk terwijl pa zijn laatste adem uitblaast! Moet nog even bijkomen en dan zal ik hier nog wat toevoegen.

Een tearjerker-coming of age waaraan de nodige humor ontbreekt. Opnieuw een film over een briljante autist (waar zijn de films over de irritante autisten?) die een heel aardige beurt maakt op de Wiskunde Olympiade én daar voor het eerst een leuk meisje ontmoet. Je zou zeggen: mooi!, fijn!, maar de film maakt er met drakerige tingeltangelmuziek en de verplichte flashbackscènes een onverdeeld drama van - allemaal omdat Ethan als jong kind ooit zijn vader verloor. Tuurlijk, heel erg maar de derde keer in flashback niet meer.

Of dat nog niet genoeg was, zwalkt het scenario nog lukraak naar een aantal ándere drama's, zoals zijn docent Murphey die MS heeft, de moeder die constant wanhoopt en reddert en een andere automutilerende autist op wiskundekamp die ineens belangrijk wordt en *poef* weer uit het verhaal springt. Het erge is, geen van de acteurs doet iets verkeerd, die worden allemaal hartstikke charmant gevangengehouden in het plot. Dat is pas een drama waar ze eens een film van zouden moeten maken.

nee, ik kon er echt niets mee. normaliter ben ik wel te porren voor dit genre, maar dit was gewoon niet mijn ding. Autisme vond ik ook zeker niet goed gespeeld. Irriteerde me bijna zelfs. ik heb meer op mijn telefoon zitten spelen dan dat de film me kon boeien. 2.5 *

Knap gestructureerde film waarover een verstikkende sluier ligt. Alles keurig binnen de lijntjes. Geen stap te veel naar links of naar rechts. Strak script. Strakke regie. Goh, bijna autistisch.

De eliminatie van overbodigheid werkt trouwens behoorlijk benauwend. Zal ook wel opzet zijn. Bedoeld als de verbeelding van het harteloze effect van autistisch gedrag op de zorgzame omgeving. De gespiegelde kant van autisme zogezegd.

Knap gedaan, hoor, maar door deze strak opgelegde beperking komen zaken als emotionele spanning, vervoering, levendigheid en vooral humor en relativering niet erg aan de orde.

Ik stond erbij en ik keek ernaar, maar ik voelde eigenlijk niet zo veel. Ja, hoe ironisch.

De film neemt zichzelf nogal serieus. Dat had best wat minder gemogen. Leraar Spall gooide er af en toe nog wat humor in. Beetje relativering. Altijd prettig. In deze film gebeurde dat echt te weinig.

Het acteerwerk van de jonge Butterfield is prima. Levensecht. Een zeer overtuigende rol.

Het slot van de film is zwak. Daar ontstaat plotseling een verandering, die naar mijn smaak te abrupt breekt met de status ervoor. Ongepast melodrama. Het einde is niet bepaald de kers op de taart, maar eerder een ordinaire hap eruit. Jammer.

X+Y is niet alleen een film over autisme. De onderwerpen rouw, vriendschap en liefde spelen ook een grote rol. Dat is ook het goede van deze film, het legt niet de nadruk op het autisme zelf, maar wat het autisme betekent voor de communicatie naar de buitenwereld toe.

Een film die duidelijk met veel plezier is gemaakt. Het verhaal is niet al te bijzonder, maar er zitten toch wel wat verrassende wendingen in de film. De film komt echter soms wat te gelikt over, maar uiteindelijk zijn daar de puike acteerprestaties van bijna de gehele cast die allemaal mooie rollen neerzetten.

Gelukkig had de wiskunde in deze film slechts een supporting role en lag de nadruk op autisme en wat het doet met de persoon die het betreft maar ook de omgeving.
Prima geacteerd door The Boy in the striped Pyjamas. Dat er ineens een doorbraak komt op het eind in de relatie moeder en zoon vond ik jammergenoeg wat te geforceerd.

Door de vermelding op de hoofdpagina en de redelijk positieve reacties ben ik deze film ook maar eens gaan kijken. Ik vind het vooral een film van de grote missers. Vooral de neiging om het verhaal volledig te verpesten aan de hand van plottwists die absoluut niet nodig zijn. Op zich heeft de film een vrij aardige, beschouwende vibe om zich heen wat lekker is om te volgen. De muziek is dan al ietsje minder, net iets te overdreven aanwezig, maar nog steeds niet erg slecht. Maar dan is er de keuze gemaakt om er wat spannende geromatiseerde elementen in te gooien. Bijvoorbeeld het, zeer vaak gebruikte Auto-ongeluk. Of de relatie tussen moeder en sympathieke docent. De prille liefde tussen de twee jeugdigen kan ik nog wel door de vingers zien. Mijn vraag is wel waarom er gekozen is voor verliefdheid en niet gewoon voor het feit dat ze hele goede maatjes zijn. Het gedeelte in Taiwan is namelijk best leuk om te volgen, waarbij de kandidaten worden klaargestoomd. Leuke sfeer, niet te meeslepend, gewoon luchtig. Alleen met dit gedeelte kom je niet ver als je in totaal bijna 2 uur moet vullen. Daarvoor is het verhaaltechnisch allemaal veels te geforceerd en hapklaar gemaakt. Ook volgen er weer veels te veel standaarden over iemand met autisme en willen ze autisme te graag uitleggen door middel van stereotype tikjes die ze hebben. Denk maar aan het sorteren op je bord, het geen hand kunnen geven, etc. Het mag best wat ongrijpbaarder zijn, zoals autisme ook vaak is.

Nog een positief puntje uit deze film is de acteur die de leraar speelde. Zijn rol in het verhaal was niet best, maar ik merkte dat hij er het beste uit heeft gehaald.

1,5*

A Beautiful Mind junior. Hoewel ik zelf totaal niks met wiskunde heb, zijn het wel de films die goed bij me vallen.

Eigenlijk valt alles direct heel goed op zijn plek. De toon, de acteerprestaties, de personages, tot het muzikale uitstapje naar Bach aan toe.

Asa Butterfield geeft prima gestalte aan een toch wel lastig personage, Sally Hawkins is een van de besten out there als het om naturel acteren gaat, en als het gaat om een zekere mate van tragiek uit te stralen, juist door haar quirky voorkomen. Rafe Spall speelt een fijne rol en Luke, 'Sheldon' (kon het niet helpen om hem telkens met hem te vergelijken) is ook nog eens een fijne bonus.

Uiteindelijk is het geen film over een jongen die een wiskundewedstrijd wint (wat ik eigenlijk veel te lang dacht, dom genoeg), maar over een jongen die voor het eerst iets irrationeels leert te begrijpen.

Geef gewoon 4,5*, vrijwel niets op aan te merken.

Mooie film, met overtuiging gespeeld door eigenlijk alle karakters. Rafe Spall brengt humor in dit serieuze thema. Prima afwisseling tussen heden en verleden. Mooi was de ontwikkeling in het EQ van Nathan, uitstekend vertolkt door de jonge Asa Butterfield.

Fijne film met een fascinerend onderwerp. Er zijn denk ik veel misverstanden en vooroordelen over autisme en deze film lijkt de grootste valkuilen wel te ontwijken. Net als in Rain Man is weliswaar ook in X+Y het hoofdpersonage Nathan een wiskundig genie, maar wordt zijn intellect niet overdreven. De film richt zich bovendien vooral op zijn persoonlijke (emotionele) ontwikkeling.

Een sterk pluspunt vond ik Martin, gespeeld door Rafe Spall. Hij heeft een sympathiek voorkomen, en zijn nuchtere maar toegankelijke personage gaf de film een goeie boost. Sally Hawkins idem dito, hoewel zij soms iets teveel het tegenovergestelde was van haar personage in Happy-Go-Lucky; ze keek constant alsof ze op instorten stond.
Asa Butterfield deed het ook goed; de autistische trekjes waren geloofwaardig en subtiel naar mijn idee.

Hoewel de film vooral focust op Nathan en zijn ontwikkeling, lijkt de film soms iets teveel subplots te willen vertellen; o.a. de gebeurtenissen met zijn teamgenoten (de pesterijen van Isaac naar Luke en diens Monty Python-imitatie en snij-scene) werden wel kort aangestipt maar niet uitgewerkt, waardoor de relevantie mij ontging.

Onbedoeld grappig vond ik de High Expectations Asian Dad (oom, in dit geval). Dat ie later in de film ook nog op de 'I am disappoint'-toer ging maakte het voor mij compleet.

Zit qua cijfer tussen de 3,5* en 4*, maar ik rond naar boven af.

My father died.

I'm sorry, Nathan.

It's not your fault.

I mean, I feel sad for you.

X+Y is een fascinerende film over hoe een zwaar autistische jongen het leven ervaart en hoe zijn omgeving de omgang met hem dagdagelijks moet ondergaan. Een gevoelige film waarbij ze alle valkuilen hebben vermeden zodanig dat het geen schouwspel van allemaal excentrieke trekjes zou worden. Het eindresultaat is een subtiel en tactvol zicht op het gecompliceerde leven dat Nathan leidt. Een complex bestaan waarbij lichamelijk contact, affectie en de meest logische dingen onlogisch zijn voor zo iemand.

Dagdagelijkse handelingen resulteren in schier onmogelijke opdrachten dankzij een dwangmatige persoonlijkheidsstoornis. Zo is het eten van noedels alleen mogelijk indien het aantal steeds een priemgetal is. Het feit dat Nathan daarlangs ook nog eens op wiskundegebied een intellectueel persoontje is, zorgt ervoor dat hij nog meer als een buitenbeentje wordt aanzien. Totdat hij geselecteerd wordt voor het Engelse team dat meedingt in een wiskundige olympiade en hij op trainingskamp gaat in Taipei. Voor het eerst is hij niet de enige outsider en is hij verwondert dat hij voor eens niet de vreemd, rare kwibus blijkt te zijn (“I'm usually the weird one.”)

Ik hoor de sceptische kritieken al waarbij er geopperd wordt dat dit gewoon een zoveelste “Rain Man” voorstelt, maar dan zonder steracteurs Cruise en Hoffman. Het gaat inderdaad ook over een autistisch iemand die bepaalde exceptionele karaktereigenschappen bezit. Maar toch is de strekking van de film iets anders en ligt de nadruk op het trauma dat Nathan in het verleden heeft opgelopen tijdens een verkeersongeval met zijn vader en het openbloeien van deze gesloten persoonlijkheid.

Wat me vooral boeide in deze film was de bonte mengeling van personages. Stuk voor stuk zijn het pareltjes van acteerprestaties. Vooreerst Asa “The boy in the striped pyama” Butterfield die op een toch wel bewonderenswaardige manier het moeilijke karakter van Nathan vertolkt. Een briljante geest zonder gevoelens en wiens egoïsme echt irriteert. Nathan’s moeder wordt gespeeld door Sally Hawkins. Een rol die minder in de spotlights staat maar desalniettemin niet zo vanzelfsprekend was. Rafe Spall is de aan MS lijdende briljante wiskundeleraar Martin. Ook iemand die ooit deel uitmaakte van een wiskundeteam, maar nu niet meer is dan een suïcidale sarcast die het beste van zijn leven wil maken. Maar vooral de groep jongeren was een aandoenlijke bende met uiteenlopende karakters waarbij vooral Jake Davies als de immer betweterige Luke schittert. Het is een ingewikkeld, intelligent ventje die telkens ingewikkelde theorieën afratelt, maar uiteindelijk dit als dekmantel gebruikt om zijn eenzaam,verdrietig leven te beschermen.

Het verhaal is uitermate geschikt om er een melodramatische geheel van te maken. Maar ondanks dat het neigt te verzanden in een tranendal en de verplichte waarden van doorzettingsvermogen en triomf aanwezig zijn, wordt alles op een integere en tactvolle manier verwerkt, zodanig dat het niet al te melig wordt. De meest indrukwekkende fragmenten handelden over onbeantwoorde affectie, teruggevonden affectie en de prille ontluikende affectie bij iemand die ongevoelig hiervoor is. Het geheel draait rond steun, begrip en relaties. Misschien waren de mathematische vraagstukken te moeilijk voor mij, maar de emotionele raadsels waren overduidelijk. “X+Y” is voor mij met hoge onderscheiding geslaagd.

4*

Prachtige film over een jongen met autisme die meedoet aan een wiskunde-wedstrijd. Een redelijk meeslepend verhaal dat de clichés goed weet te vermijden en toch weet te ontroeren (zeker het einde). Een aangenaam, rustig tempo dat onderstreept wordt door de fijne soundtrack. Twee mooie rollen van Sally Hawkins en de jonge Asa Butterfield.

Aparte film. Je denkt dat Nathan de beste van de klas gaat worden. Maar dat pakt heel anders uit. Film in een keer weg gekeken ondanks dat de film wat traag was. Dat is juist weer het mooie van deze film. 3 sterren

Erg boeiende film, zeker mede dankzij een heel sterk laatste uur, over het leven van de autistische Nathan die uit weet te blinken in wiskunde, maar niet in de sociale omgang met mensen. Waar je een tijdje denkt dat het misschien over zijn kampioenschap gaat, daar neemt de film gelukkig een draai zodat de focus volledig op zijn persoonlijke verander proces komt te liggen. Thema's als rouwverwerking en liefde komen voorbij en weten ondanks dat het een wat clichématig plot is te overtuigen. Dit komt absoluut ook door het sterke acteerwerk van de hele cast, Nathan voorop. Het voelt (opr)echt aan en je gaat absoluut meeleven met alles. Dat Nathan uiteindelijk de zaal verlaat waar hij zijn examen maakt en kiest voor het uiten van zijn emoties over het meisje en tegen zijn moeder zag je aankomen, maar maakt het niet minder sympathiek. Misschien dat de tikje wat te aanwezig is met de flashbacks over het dodelijke ongeluk, maar het geeft de film wel een achtergrond mee waardoor de latere acties goed te begrijpen vallen.

Sterke film. Ook met een prettige soundtrack.

4*

Ik wil allereerst graag verwijzen naar het eerdere commentaar van ikkegoemikke (26 september 2015), die de film op treffende wijze beschrijft.
Ik vond het een interessante film met een erg mooi einde, waarin de emoties eindelijk los komen. Die staan in schril contrast met de afstandelijke relatie, die de autistische jongen in kwestie tot dan heeft met zijn moeder en zijn omgeving. Dat waren best pijnlijke scènes. De tweede verhaallijn over de relatie van de zieke wiskundeleraar met de moeder vond ik niet zo sterk, maar dat subplotje doet er eigenlijk niet zoveel toe.
Een prima film met een goed verhaal en opvallende vertolkingen van Asa Butterfield en Sally Hawkins. Knap werk ook van documentairemaker Morgan Matthews bij zijn speelfilmdebuut.

X + Y

Interessante film over een autistische jongen die een aardige wiskunde knobbel blijkt te hebben. De film gaat meer over een persoon die na een traumatische gebeurtenis leeft in een zelfgecreëerde isolement maar door een leraar, zijn moeder, een meisje en zijn liefde voor wiskunde steeds meer uit zijn cocon komt.

De film geeft een mooi en integer beeld over een jongen met autisme en hoe zijn omgeving daar mee omgaat. Vooral de band met zijn leraar is interessant en ook de opbloeiende gevoelens voor een chinees meisje is leuk gedaan. Butterfield speelt Nathan ontzettend knap en ook de andere acteurs weten van wanten. De vele flashbacks met zijn vader hadden van mij niet gehoeven en in de laatste scene is er wel een hele snelle karakterontwikkeling die geforceerd aanvoelt. Maar dit soort films liggen mij meestal wel en X + Y is geen uitzondering.

Misschien wel van het ene cliche in het andere, maar dan wel weer zo brilliant gebracht dat dat allemaal prima verteerbaar blijft. Want, zoals al eerder opgemerkt, het is weer eens een uitermate knuffelbare autist die zijn bijzondere gave mag tentoonspreiden. En met wat extra geknuffel blijkt hij natuurlijk ook nog eens vrij makkelijk over zijn gekkigheden heen te kunnen stappen. Niet heel erg overeenkomstig met hoe dat in de meeste gevallen in het echt loopt, dacht ik zo.

Maar ik ben wel echt overtuigd van de acteurs. Marsan, Spall en Hawkins tegenover Butterfield en Jo Yang. Mooi werk.

Charmant filmpje over, jawel, autisme en wiskunde, maar ook over emoties en wederzijdse genegenheid.

Een zinvol verhaal dat goed wordt uiteengezet en dat de aandacht trekt op de problematiek van het autistisch hoofdpersonage bij elke vorm van communicatie met zijn omgeving.

Vond Asa Butterfield sterk acteren, maar ook de andere jongeren in de film, die toch geen zo maar oppervlakkige rol hadden, brengen het er best van af.

Ook Rafe Spall is goed terwijl er van Sally Hawkins een beetje minder overtuiging uitgaat dan kon verwacht worden. Wat verwonderlijk dat ze nu het peil niet haalt van Eddie Marsan (haar medespeler in de onvergetelijke rijlesscènes uit "Happy go Lucky").

Goede film.

Mooie film. Films omtrent buitenbeentjes trekken mij en autisme vind ik een interessant onderwerp. Ik leer er graag over. Vroeger dachten mensen dat ik wellicht autistisch was vanwege nogal afwijkend gedrag, maar ik was gewoon heel verlegen en sociaal onhandig (nooit overgegaan). Met wiskunde heb ik niets. Daar ben ik helemaal niet goed in, maar dat is gelukkig niet nodig om deze film te kunnen bekijken. Ik vind het acteerwerk uitstekend. Heel sterk en echt. De film kijkt erg prettig weg, het beeld ziet er goed uit en het verhaal blijft boeien, wat mij betreft. De muziek vind ik mooi en passend. Gebeurtenissen als het overlijden van Nathans vader zijn heftig en triest, maar ik vind het sentiment niet overdreven. Als ik het in vier woorden moet omschrijven, kies ik fijn, lieflijk, kwetsbaar en gevoelig. 4,5*!

Zo'n hekel aan mensen die een serieus gesprek proberen te voeren in de auto. Dan ben je een gevaar voor jezelf en anderen. Heb dat nooit begrepen en zal dat ook nooit begrijpen. En het zal je verbazen hoe vaak dat in real life gebeurt...

Anyway, een prachtige film met een mooi onderwerp en prima geacteerd. Heb er niks op aan te merken verder. Een aanrader.

Ik vind het altijd zo jammer als een film met zo'n intrigerend concept met zo'n resultaat als X+Y aankomt. Zo'n concept als deze (autisme) vind ik altijd interessant. Zeker omdat je er zoveel mee kan en zoveel andere onderwerpen en problemen mee kan belichten. X+Y verwaarloost dit.

En dat verbaast me. De film heeft namelijk geen slechte middelen om mee te werken. Om te beginnen bij Butterfield. Hij kan dit soort types toch wel goed spelen. Deze rol lijkt wel voor hem uitgeschreven te zijn. Butterfield kan er dan ook goed mee overweg, en dat is ook wel nodig.

Bij de rol van Spall gaat het al mis. Spall doet het goed, maar zijn rol is in de eerste scenes al volstrekt ongeloofwaardig. De wat huilerige rol van Hawkins doet me ook weinig. Desondanks vind ik de band die ze met Butterfield op probeert te bouwen wel interessant hier en daar, maar wat afgeraffeld.

De film kent een lekker tempo en subtiele omgeving. De film lijkt zich niet in irritante humor te verliezen en kent een gezonde en frisse speelduur. De drama raakt niet, maar Matthews zorgt ervoor dat het niet al te veel ingewreven wordt waardoor het in ieder geval niet irritant weet te worden.

Wat ik echter zo jammer aan de film vind, is dat het zoveel interessante kansen laat liggen. Want met al het moois wat je met het concept autisme kan doen kiest de film voor de meest simpele vorm van romantiek en liefde. Ik zou het bijna walgelijk willen noemen. Natuurlijk is de love-interest ook iemand vanuit een andere cultuur. Ugh.

Zeer slecht uitgewerkte romantiek overigens. Zo standaard en simpel als het maar kan. Kon de film ook direct niet meer serieus nemen. Andere zijplotjes zijn ook niet al te bijzonder. De enige bijzaak die ik wel verdienstelijk uitgewerkt vond was die rond Davies (Luke). Mede omdat die afloop nog open blijft.

Dat de romantiek zo prominent en standaard erin wordt gemengd was nog te vergeven omdat de film wel lekker doorloopt. Het is echter de slotfase die de doorslag gaf aan een ondermaats cijfer. Ik zei het eigenlijk nog zo tegen mezelf. Als Butterfield uit die zaal loopt haal ik 0,5* van het cijfer af.

Ik had graag meer uitdieping willen zien van hoe de maatschappij neerkijkt op autistische jeugd. Dat is toch vele malen interessanter dan liefde in dit geval? Zelden zo teleurgesteld geweest van filmkeuzes. Dat neemt niet weg dat de film erg amusant is en goed acteerwerk kent. Standaard en voorspelbaar tot op het bot, maar omdat het nog wel vermakelijk en vlot was is er een deel van vergeven.

Een film over autisme spreekt me om persoonlijke redenen sowieso sterk aan. Het autisme van Nathan beïnvloedt zijn hele zijn en zijn hele leven. Hij legt moeilijk contact met de buitenwereld en wanneer zijn enige soul mate, zijn vader, tragisch om het leven komt, sluit hij zich nog meer af van iedereen.

Tot grote wanhoop van zijn zorgzame en liefdevolle moeder die al jaren fragiel door het leven gaat. Prima rol en uitstekende casting van Sally Hawkins. Nathan heeft nooit dezelfde band met haar kunnen opbouwen als met zijn vader. Soms zeer harde treurige scènes van een schijnbaar egoïstische en irritante zoon mochten we niet beter weten.

Alles draait om priemgetallen en bij uitbreiding wiskunde. De wiskundeleraar biedt een extra mooie luchtige component aan de film. Grappig bij momenten zoals de eerste liefdesscène, de zelfhulpgroep of het bezoek bij de dokter dat lekker sarcastisch was.

X&Y is een teder warm drama die verder gaat dan het autisme. Uiteraard is veel vaak het gevolg van het autisme, maar er is ook aandacht voor trauma, vriendschappen en relaties. Iets wat je bij Rain man toch minder ziet. Mooi einde ook, helemaal niet cliché happy ending. Knap!

Enerzijds heel prettig en warm, maar aan de andere kant iets te oppervlakkig en bijna banaal. Tevens lijdt de film aan een gebrekkige focus. Daarom wordt het ook niet echt een heel soepel geheel. De leuke cast had toch iets beters verdiend.