Phantasm IV: Oblivion (1998)

Mja. Kleine verbetering op het erg slechte Phantasm III maar alweer komt dit nergens in de buurt van het eerste deel. Deel twee was nog goed te doen, deel drie waardeloos dus en ook dit deel nergens een toevoeging. Wat een gedoe allemaal met die subplotjes en uitleggen en flashbacks. Phantasm was geniaal in het creeren van een geweldige sfeer en nergens een betekenis achter te zoeken. Gewoon een heerlijk mysterieus horrorfilmpje.

Die Michael Baldwin was perfect als jochie in Phantasm maar als volwassene nergens overtuigend.

Coscarelli heeft verschrikkelijk gefaald in zijn vervolgen en eigenlijk had ik dat nooit verwacht. Deel 1 was immers een film die bij mij een horrorklassieker genoemd mag worden.

2* hiervoor.

In het voorlopig laatste deel van de reeks is Coscarelli het spoor helaas compleet bijster. Blijkbaar had hij niet veel geld om de film te draaien die hij voor ogen had, maar ik vraag me af of het nodig was om ook op het scenario te besparen. Ik kon er in elk geval geen touw aan vastknopen.

Wat ik wel heb gezien: Michael die de hele tijd maar wat van de ene dimensie naar de andere hobbelt, gevolgd door zijn broer, al dan niet in de vorm van een bol (don't ask), en Reggie die zich mag bezighouden met het afschieten van Lurkers. Verder was er ook nog een vrouw met dodelijke bollen in haar borsten, en een aantal scènes opgenomen in Death Valley die net uit Star Wars leken te komen (inclusief de Tusken Raiders en Jawas). *Uche.*

Coscarelli probeert het handeltje nog wat te redden door slim wat verwijderde scènes uit de eerste Phantasm te herbruiken, maar dat maakt het plot er nu niet bepaald gestroomlijnder door. Enkel Angus Scrimm slaagt er nog in zich staande te houden, ook al lijkt ook hij allang niet meer te weten wat hij nu eigenlijk aan het doen is.

Teleurstellend. 2 sterren.

Het blijven warrige dingen, die Phantasm- films. Ook het vierde (en zoals het nu lijkt ook laatste) deel uit de reeks is een aaneenschakeling van verschillende dimensies, gedaanteverwisselingen en flashbacks. Coscarelli lijkt het hele wereldje uit te willen leggen aan het publiek, maar slaagt hier niet in.

Eerlijk is eerlijk; Oblivion is een flinke verbetering in vergelijking met Lord of the Dead, het derde deel. Waar dat deel de hoofdpersonages vooral liet varen en zich bezighield met irritante bijpersonages, daar gaat Oblivion terug naar de kern; de drie vrienden en de Tall Man. Van Jody en Mike valt echter weinig te zeggen, dus opnieuw zijn het Scrimm en Bannister die de show stelen. Ditmaal overigens samen met een gemuteerde politieagent en een vrouw met een bijzonder dodelijk bosje hout voor de deur. Het levert in ieder geval een paar erg vermakelijke scènes op.

Verder is Phantasm 4 gewoon middelmatig. Enerzijds bevat de film een paar bijzondere en sfeervolle plaatjes (die woestijn!), een prima soundtrack en weet zich perfect te onderscheiden tussen de "gemaskerde man met mes slacht geile tieners af" horrorreeksen. Desondanks valt Oblivion tegen door het wel erg warrige script en het feit dat het niet veel meer is dan een simpele herhaling van de vorige vervolgen. Het veelbesproken deel 5 zal er wel niet meer komen. Dus tja, dan is het wachten op de aankondiging van een onvermijdelijke remake.

2,5 sterren.

Deel vier pakt het qua verhaallijn anders aan en verweeft het verleden met het heden en zorgt wat dat betreft voor een andere soort feeling dan de andere twee vervolgen. Het desolate gevoel komt goed terug in de film en dat maakt de film ook makkelijk kijkbaar.

De nadruk op de horror is helaas wat verminderd en het wordt allemaal veel te uitleggerig, het mysterieuze van vooral het eerste deel is verdwenen en dat is toch ietwat jammer.

Echt slecht vind ik de film gelukkig niet en na vier Phantasm films kan ik ook zeggen dat ik het niet geweldig vond, maar nergens ook barslecht. Wat dat betreft heeft Coscarelli toch een redelijke filmreeks neergezet.

2,5*

Geen irritant jongetje meer, wel een serieuzere toon, wat dat betreft ligt het weer dichter bij het eerste deel. Toch zit er nu veel te veel uitleg in, die dan steeds weer nog meer vragen oproept. Verder zien we Scrimm ook te veel en lijkt Coscarelli het ook niet helemaal meer te weten hoe het verhaal nog verder uit te persen. Het uitgangspunt blijft leuk, evenals Bannister, en horrorsequels kunnen er nooit genoeg zijn, maar erg overtuigend is het al lang niet meer.

Het vierde deel maakt duidelijk dat de rek er echt volkomen uit was, waardoor regisseur Don Coscarelli er vooral een verwarrend en gehaast geheel van maakt. Het verleden en het heden worden op onhandige manier met elkaar verweven en de horror oogt een stuk kleinschaliger dan de voorgangers. Natuurlijk is dat gekomen door de vermindering van het budget, maar juist in zo'n geval moet je als regisseur creatief met je middelen omspringen. Dat mis ik in deze film, waar eigenlijk in geen enkel opzicht meer plezier vanaf straalt. De praktische effecten blijven leuk en de lompe ontploffingen tussendoor zorgen voor het nodige vermaak, maar de reeks wordt per deel steeds een stukje vermoeiender om gefocust doorheen te komen. Bonuspunten voor de verkenning van The Tall Man, die hier voor het eerst een beetje achtergrond meekrijgt.

Is dit echt de film die Coscarelli wilde maken, of was dit een verplicht nummertje omdat de studio dit wilde maken. Het voelt als het tweede in dit vierde deel over de begrafenis ondernemer en zijn vliegende ballen. De fun mist hier wat. Er wordt iets teveel terug gegrepen naar de vorige films door de flashbacks. Dat was moet geheel nodig. Opnieuw een zoektocht van Reggie, wat een meesterlijk personage blijft en perfect vertolkt door Bannister. Scrimm wordt hier echt wel oud. Hij probeert het echt. Maar de manier waarop de films hun verhaal lijn volgen door de gebeurtenissen direct aan elkaar de linken, komt in het ouder worden van de personages niet heel geloofwaardig meer over. ER blijven ook zeker nog leuke momenten over. Maar het is nu toch echt wel gedaan met de reeks. Er zit niet veel meer in om nog een interessante film te maken.