Fear City (1984)

Niet onaardig, maar overall niet helemaal bevredigend. Net wat te mager verhaaltje; zelfs Ferrera kan dat niet verhelpen...

2,5*

Tuurlijk is dit allemaal magertjes maar wat geniet ik toch weer van dat heerlijke jaren 80 sfeertje met bijpassende jazz soundtrack en campy 80's muziek. Hoe slecht zo'n film ook is, heb hier altijd een zwak voor. Verder is dit niet eens zo belabberd als hierboven door enkelen gementioneerd. Gewoon een erg aardig tussendoortje met herkenbare Ferrara elementen en mijn 1,50 meer dan waard. Zeker niet Ferrara's beste maar toch 3,5*

Ook weer een leuk filmpje van Ferarra dat ook soms een beetje doet denken aan de New Yorkse Jack the Ripper. Als maakte de moordenaar de vrouwen niet dood maar verwonde hij ze ernstig. Voor de rest was het gure sfeertje ook toepasselijk maar vond ik die ellenlange stripshows in het begin vaak irritant. Maargoed de film word al beter. Met weer die typische flashbacks erbij. Voor 1 euro zeker geen miskoop.

3,5*

Vooral eens met bovenstaande reactie. Deze film is vrij makkelijk te kraken en misschien wat moeilijker om te waarderen, maar Ferrara is echt wel een bovengemiddelde filmer. Hij heeft films gemaakt die over het algemeen wel gezien worden als goed (Bad Lieutenant en King of New York) en ook films die regelrecht gekraakt worden (o.a. Fear City, Driller Killer). Maar ook die laatste films die hebben echt wel iets speciaals.

Fear City houdt het midden van een giallo van bijvoorbeeld Argento en een sociaal geengangeerd misdaaddrama als taxi driver, maar is wel (een aardig stuk) minder goed. Het nachtleven in een naamloze vieze stad met uitsluitend dubieuze figuren, pooiers, strippers, maffia, een losgeslagen moordenaar en ander gespuis wordt op een vieze over the top manier in beeld gebracht. Maar ik werd wel gepakt en er in gezogen.

Er is heus wel wat aan te merken op de film, maar ook deze Ferrara heeft echt wel wat. Acteerprestaties zijn best goed, cinematografisch interessant en de film heeft ontegenzeggelijk een dubbele bodem.

Ik vind deze film niet bepaald opzienbarend, ik heb er zelfs spijt van dat ik deze film heb gekocht.

Curieuze killer.

Sfeervol misdaadfilmpje waarbij de good guys nu eens niet van de politie, maar boeven zijn. De pooierachtige Scalia en Berenger worden in ieder geval sympathiek neergezet. Het verhaaltje is nogal onevenwichtig en kent een wat vreemd verloop, maar vermakelijk is het wel. Inclusief een bijzonder curieuze killer en de destijds beeldschone Griffith.

Redelijk.

Ferrara houdt duidlijk van Hitchcock en DePalma maar is daarnaast ook stevig beïnvloed door een hele sloot Italiaanse genrefilmers. Qua ranzig New York Sfeertje van voordat het een getto voor rijkelui werd zit het wel goed. Neonverlichting, sexclubs en straatjes die betere tijden hebben gekend. Het is alleen jammer dat het verhaaltje bijlange na niet zo boeit als de setting en Ferrara dat niet overboord durfde te zetten. Het plotje had ook nog best en tikkie ranziger gekund. Maar de film verdient op basis van de sfeer een dikke voldoende.

Een hybride waarin vanalles in de mix lijkt gegooid dat in de jaren voordien enig succes heeft gekend. Wat mij betreft, herken ik elementen van de Taxi Driver gespletenheid, gezellige misdaadfilms waar al eens een pasta pomodoro op tafel komt, Bruce Lee gekte, Raging Bull, exploitation, Hitchcock … en dat alles overgoten met een noir sausje.

Voor dat laatste geldt dan het gebruik van licht en schaduw in bepaalde scenes: de vertrouwde schaduwpatronen van lamellen, de scene met het pulserende licht in de motelkamer, Tom Berenger in low key belichting wanneer het af en toe uitkomt. Tom Berenger heeft als hoofdpersonage een echt noir profiel. Hij zoekt naar een balans in zichzelf en natuurlijk wordt hij achtervolgd door trauma’s uit het verleden.
De rol van de politie is dan weer een lachtertje. Billy Dee Williams heeft veel noten op zijn zang maar kan geen rol van betekenis spelen, komt overal te laat. Een belangrijk element in dit verhaal waarin Tom Berenger er uiteindelijk quasi alleen voorstaat, enkel aangestuurd door een godfather.
De meisjes van vertier, met Melanie Griffith op kop, worden veelvuldig topless in beeld gebracht. De camera neemt telkens z’n tijd hiervoor. Het begint al met de opening van de film waarin Melanie Griffith de draad lijkt op te nemen waar Rita Hayworth net stopte in de noir klassieker Gilda (ze trekt net als Rita eerst nog een lange handschoen uit om dan vervolgens toch volledig te strippen). Overigens zit er ook ergens een soort halfnaakte choreografie van de killer in de film. Dader en prooien: 2 polen op hetzelfde continuüm.

Door de nadruk op actie en gewelddadige spanning, en de schijnbare noodzaak om vrouwenlichamen telkens optimaal in beeld te brengen, rest er evenwel niet veel tijd voor uitdieping van de karakters. De film moet het vooral hebben van het visuele - wat op zich geen slecht punt is voor een film. Eén van de grote blikvangers is dan toch ook de groezelige maar in schreeuwerig neon gedompelde onderkant van New York begin jaren ‘80 als decor en symbool van het onontwarbare kluwen dat het leven is .

De red light district wordt opgeschrikt door een serial killer die bovendien ook bedreven is in martial arts. Vreemde film, doet naar stijl toe wat aan een Italiaanse giallo denken maar dan met een Amerikaans B-film sausje. Behoorlijk sleazy film vond ik, die al van de eerste minuten inzoomt op de mooie kont van een strippende Melanie Griffith (kwijl), en verder meer dan genoeg bloot en bloed kent. Het klinkt allemaal indrukwekkender dan het eigenlijk is, want de baddie is kleurloos en het politiewerk is niks uitzonderlijks. De sfeer is sterker dan het plot, maar toch is deze film geen straf om uit te kijken.

Gezien op bluray van 101BlackLabel, tevens staat hier de uncut 97min versie op. Het zijn vooral scenes die langer doorlopen, waar ik alleen de langere nunchucks demonstratie boeiend vond.

Film speelt zich af in Ferrara's kenmerkende nachtmerrieachtige visie op New York City en duikt in de louche onderbuik van de stad in de jaren 80. Gefilmd op locatie in de louche kroegjes en lugubere steegjes van Times Square, vertelt deze neo-noir erotische thriller het verhaal van een sadistische moordenaar, bedreven in martial arts, die het heeft voorzien op strippers. Met in de hoofdrol Tom Berenger (Platoon), een nachtclubpromotor die connecties heeft met de Italiaanse maffia. Tevens een getraumatiseerd ex bokser die jaren terug zijn tegenstander in een coma sloeg en welke later overleed. Hij gaat persoonlijk op zoek naar de moordenaar. Ondertussen krijgt hij de gedreven politiechef Billy Dee Williams aka Lando, die het onderzoek leidt, op zijn dak omdat hij vermoedt dat Berenger meer informatie heeft over de zaak.

Verhaal wordt wat rommelig verteld en de karakters willen ook niet altijd boeien. Wel heerst er een fijne sfeer in het nachtleven van New York met zijn clubs, bars en felle neonborden. Een aantal prachtige shots, wat al begint vanuit de helikopter in het openingsshot, maar ook vanuit de auto van het nachtleven. Genoeg naakt te bewonderen met o.a natuurlijk de toen aantrekkelijke Melanie Griffith. De killer werd gespeeld door John Foster met een karate achtergrond. Verder zien we Michael Gazzo (Godfather part 2) als één van de club eigenaren.