House of 1000 Corpses (2003)

Na The Devil's Rejects beviel ook deze film wel.

Rob Zombie heeft duidelijk vooruitgang geboekt, maar al wat leuk wat aan The Devil's Rejects kon je hier ook al terugvinden. Kleurrijke personages, plastische humor en visueel even ruig als de content.

Mij bevalt de montage en het camerawerk wel. Niet gelikt, maar wel erg dynamisch en apart. Met dat switchen naar negatief enzo heb ik dan ook helemaal geen probleem. Muzikaal was het allemaal niet zo best, maar de sterkte zit vooral in de leuke personages. Vooral opvallend vind ik bijvoorbeeld de stemmen van Otis en die clown. Zijn best aangename vertel/luister stemmen, en net dat contrast met hun personages werkt wel. Verder een circus van obscene scenes en figuren, vaak erg grappig en weinig subtiel.

Weinig andere films waar ik dit mee kan vergelijken (en nee, ik heb The Chainsaw Massacre nog niet gezien, maar ervaring leert mij dat ook dat uiteindelijk maar een slecht vergelijk zal blijken). Vond The Devil's Rejects net dat ietsje beter, maar ook deze film krijgt 3.5*. Zombie mag er nog maken.

Niet geheel geslaagd, maar leuk was het wel.

Ja, eng wil deze film niet echt worden. Daarom snap ik wel dat sommige misschien ligt teleurgesteld zijn. Maar toch weet Zombie er een best leuk zooitje van te maken. Leuke personages, die Clown is echt super. Verder ook een paar lekker gestoorde mensen in die familie, altijd leuk zo een gestoorde opa. Zombie weet dus wel wat leuk is. Maar het mag allemaal nog wel een tandje goorder en harder. Aardig begin dus, maar Zombie ging al beter met Devil’s Rejects en kan denk ik nog wel beter. Halloween staat op het menu zag ik, las dat het geen letterlijke remake zou worden, dus kan nog best wel eens wat worden. Ik ben persoonlijk ook niet zo een fan van de “oude” horror. Argento, Craven en andere, zijn allemaal leuk en aardig. Maar nu kan het allemaal zoveel mooier, en hoeven we niet meer te kijken naar ketchup bloed en lam uitziende head-shots.

3.5* voor deze.

Iemand nog tips voor hedendaagse Horror die gezien moet worden?

Vond het wel gaan, maar de manier van filmen vond ik irritant.

Sommige personages kon ik niet uitstaan en het acteren was soms ook twijfelachtig!

Maar met de ziekheid zit het wel goed, vandaar 2*

Valt me toch wat tegen. Met zo'n titel en regisseur had ik een goordere en ziekere film verwacht. Zombie kan eigenlijk ook helemaal niet regisseren. Vooral dat gedoe met kleuren en negatief gaat op een gegeven moment nogal vervelen.

De personages zijn dan gelukkig wel weer leuk. Vooral Otis is grappig, een nogal a typische psycho. Jammer dat er verder niets met Dr. Satan gedaan wordt.

3*

Enige tijd geleden vond ik dit een van de slechtste horrorfilms die ik ooit had gezien, maar na een herziening moet ik die mening bijschroeven. Heb dit keer minder m'n aandacht gevestigd op het horroraspect en meer de film op me laten afkomen zoals hij is: gestoord, maar tegelijk grappig op een morbide manier. Eveneens is me opgevallen dat de soundtrack behoorlijk sterk is, hoewel hij sporadisch "slecht" (of laten we zeggen: onconventioneel) getimed is. Aan de visuele kunstjes heb ik me dit keer minder geërgerd, maar de brakke belichting was met momenten wel storend. Aangezien ik me dit niet kan herinneren van bij de eerste kijkbeurt, vermoed ik dat het wel eens met mijn dvd-versie te maken kan hebben. Verder mist House of 1000 Corpses de nodige spanning, maar met een handvol schrikmomenten, zieke karakters en een origineel scenario weet deze film toch de volledige speeltijd te boeien.

Wat een herziening al niet kan doen...

Inspiratie zat in deze slaapverwekkende ode aan de socio-maatschappelijke horror. Rob Zombie heeft duidelijk nog heel wat werk voor de boeg.

'House of 1000 Corpses' is één grote hysterische bedoening zonder enige filmtechnische en muzikale samenhang. De roots van de regisseur als muzikant laten zich duidelijk blijken, al lijkt zich dat vooral te uiten in een te willekeurig en weinig originele collage. Vervormde camerastandpunten, consant-zoom, kleurenwissels en nog meer onlogisch vernuft.

Ik zie hier simpelweg het nut niet van in en twijfel dan ook of 'The Devil Rejects' daar enige verandering in kan brengen.

Een meer volwassen Zombie kan wonderen doen, al zal hij dan uitermate sterk uit de hoek moeten komen.

Voor deze alvast 0.5*

Been there, done that. Bij vlagen is deze geflipte onzin wel aardig maar ik heb het allemaal wel vaker en ook beter gezien. Op zich waren die vele verwijzingen wel leuk, maar het geheel was ontzettend onsamenhangen. Jammer...

2*

Een unholy mess met vervelende MTV-montage en een gebrek aan humor na het aardige eerste half uur. Ik vond het al bij al maar niks...

1*.

Tegenwoordig lees je op sommige DVD-hoesjes als subtitel bij deze: The Devils Rejects Part One, ipv bij The Devil's Rejects: House Of 1000 Corpses Part Two. Dit zegt een hoop, want het vervolg is idd stukken beter. Toch is deze bijzondere horror goed..

Wel een leuke film. Soort van parodie inderdaad op TCM, maar toch ook weer niet. Leuke personages in een behoorlijk geestige film. Aantal aardige horrorscènes, leuke visuele trucjes en op een paar momenten echt goed. Toch is het overall net niet gedurfd genoeg. Had nog geestiger kunnen zijn en had nog zieker mogen zijn. Wel leuk, ben wel benieuwd naar Devil's Rejects. 3,5 sterren.

Wat een vreselijk gedrocht. Waarschijnlijk één van de slechtste films die ik ooit heb gezien. De personages zijn irritant, grappig wordt het nooit en eng wordt het nooit. Eén goedkoop, lelijk geheel die ik hopelijk snel zal vergeten. Meer woorden wil ik aan deze troep even niet kwijt.

0,5*

Mooi filmpje - bol van de clichés maar toch ook weer uniek. De montage met de 16mm beelden tussendoor spreekt me erg aan en draagt bij aan de creepy sfeer. Het deed me een beetje denken aan 'From dusk till dawn' - in het begin enigzins realistisch en dan volledig over de top. . Qua maffe dialogen zit het ook goed. Een van de mooiste momenten vind ik de vader die onder het kazige 'I remember you' onder schot gehouden wordt terwijl de camera om hem heen circelt - net als je dan denkt dat het schot niet meer komt - BOEM! . Eens in de zoveel tijd kijk ik 'm weer is - blijft leuk. Die Sheri Moon is ook prettig om naar te kijken..

Deze film reken ik zo ongeveer tot 1 van de slechtste films die ik ooit heb gezien....

Ik heb al geen hoge pet op van Rob Zombie nadat hij mijn gewaardeerde Halloween reeks zo prachtig heeft verkracht met de remake maar zijn The Devil's Rejects beviel me weer wel. House of a 1000 Corpses is weer een vreselijk wangedrocht.

Kom op zeg....dat iemand zoiets durft af te leveren. Flinterdun plotje dat ook hartstikke irritant nog was door de zeer irritante manier van filmen en door het storende geluid en de muziek. Het was niet spannend, het was niet eng, het was niet grappig, het was niet amusant, het was gewoon 1 grote drol.

Zodra een scene even interessant leek te worden werd dat dus weer vakkundig de nek omgedraaid door het camerawerk of door zeer ongepaste muziek waardoor ik me meteen weer stoorde.

Het werkt niet mee voor een film als ik elke 10 minuten keek of de film al voorbij was.

0,5* en laten we hopen dat Rob Zombie snel uit filmland zal verdwijnen.

Freakshow!
Dit is hoe ik Zombie graag zie i.p.v. z'n vingers branden aan Halloween. Verknipte figuren, snel gemonteerd, wisselende typen beelden, fantastische soundtrack en weirdness alom. Captain Spaulding steelt de show met z'n kop en aanstekelijke lach, en de bilnaad van Sheri Moon Zombie mag er ook wezen. (Gelukkig vaker te zien in The Devil's Rejects.) Cult van de toekomst.. als het dat al niet is.

Er zijn lekker ranzige horrorfiguren zoals Dr. Satan en meer subtiele dingen zoals het overdreven lange 15 seconden wachten wanneer Otis het pistool op die agent gericht houdt
Is de komische basis voor het fantastische, meer serieuze en stijlvolle The Devil's Rejects, waarin de karakters realistischer en evengoed maf zijn.

Ohja, het briefje met 'Get grampa'.

Twee woorden: geflipte montage. En de montage is niet het enige onderdeel aan deze film waar het woord 'geflipt' op van toepassing is. Hoewel dat een achtbaanrit oplevert die zich het best laat omschrijven als een kruising tussen The Texas Chainsaw Massacre en Natural Born Killers, kleeft er ook een erg groot nadeel aan: de film is vermoeiend om naar te kijken. Ondanks de korte duur van de film ga je je na een uurtje toch wel afvragen of het al bijna is afgelopen, want het voelt alsof je al twee uur naar het scherm zit te kijken. Afzetten is echter niet noodzakelijkerwijs het devies, want er zitten tegen het einde nog altijd enkele hele leuke (en: geflipte!) scènes in, die vaak totaal onlogisch zijn, maar wel tof. Een vreemde film is het in ieder geval, maar in zekere zin ook wel weer fascinerend. En de rol van Sig Haig is wel een memorabele. Alleen dat einde had niet van mij gehoeven.

3,0*

Waar ik vrijwel meteen na het zien van The Devil's Rejects verkocht was, diens voorganger had iets meer tijd nodig om te groeien. Rob Zombie toont in zijn regiedebuut House of 1000 Corpses zijn voorliefde voor het horrorgenre, de film zit vol verwijzingen. Maar ook qua sfeer slaat Zombie de spijker geregeld flink op zijn roestige kop. Op bijzondere wijze combineert de debuterende filmmaker The Texas Chainsaw Massacre en de Rocky Horror Picture Show en maakt er een absurde kermis van. Hard en grof, geestig, indrukwekkend en vooral erg sfeervol.

Niet alleen dankzij de vele visuele trucjes en oude filmbeelden die zo nu en dan door de film heen worden gemonteerd en een lekker chaotisch geheel creëren, maar ook de karakters werken goed mee. Sid Haig is geweldig als Captain Spaulding en zorgt voor een geweldige openingsscène. Verder laat Bill Moseley zien meer te kunnen dan idiote hyperactieve personages als Chop Top uit Texas Chainsaw 2 te spelen in de rol van de agressieve Otis. Maar ondanks de sterke punten van House of 1000 Corpses laat Rob Zombie een nog veel sterkere sequel zien met The Devil's Rejects. Het origineel mag desondanks niet vergeten worden.

Ruime 3,5 sterren.

Een grote freakshow!

Vervolg al lang geleden gezien, dus deze moest ook maar eens aan de beurt komen. Beviel me jammer genoeg minder goed dan z'n opvolger.

Veel visueel ge-experimenteer door even kort wisselen naar negatief of andere kwaliteit. Meestal staan dit soort stuntjes me erg aan, deze keer niet. Ook bijv. een moment als waar die politie-mannen neergeschoten worden met dat vrolijke muziekje eronder voelt nogal misplaatst. Het visuele en de muziek draagt dan wel wat bij aan de freaky sfeer, meestal erg fijn, weet er nu alleen net niet echt helemaal in mee te gaan.

Wat het dan toch naar een voldoende trekt zijn de characters. Stuk voor stuk vreemde, goed vertolkte characters. Sheri Moon Zombie torent er voor mij bovenuit met dat gestoorde lachje, al wordt er tegen het einde steeds meer uit de kast gehaald.

3*

Heerlijke film met een ultiem Halloween sfeertje er in. Hoewel ik betwijfel of de aparte montage en effecten een diepre betekenis hebben, maar gewoon interessant-doenerij is van Rob Zombie. Personages worden geleend van verschillende andere genre films, maar de sfeer weet een perfecte kijkervaring te geven tijdens de nachtelijke Halloween filmavond.

En dan te bedenken dat ik dit eerst niks vond. Intussen al vele malen herzien en het blijft een bizar werkje met een erg luguber sfeertje. House of 1000 Corpses heeft een aantal erg sterke punten zoals de visuele stijl, indrukwekkende personages en brute, mensonterende martelpartijen.

Het verhaal is niet zo boeiend, maar wel op een interessante manier tot leven gebracht. Zo heeft Zombie er een handje van om filters te gebruiken. Sommige niet zo geslaagd, andere weer wel. De scenes van de seriemoordenaars lijken op archiefbeelden, iets wat zeer veel bijdraagt aan de bizarre sfeer. Terwijl sommige torture scenes op zo'n manier in beeld zijn gebracht dat het lijkt alsof je een snuff movie aan het bekijken bent. Verder wordt er veelvuldig geëxperimenteerd met camerawerk en geluid. Chaotisch, maar het weet een verstikkend gevoel te creëren van een situatie waarin je duidelijk niet terecht wilt komen.

In feite gaat het om het zoveelste groepje jongeren die strandt bij een afgelegen huis. Het is echter de overtuiging van de psychopaten die de film boeiend maken. Op het eerste gezicht lijken het aardige mensen maar de extreme gastvrijheid verraadt al dat het geen vriendelijke lui zijn. Pijnlijke conversaties volgen en de spanning stijgt. Een paar personages hebben zin onsterfelijk gemaakt bij mij. Zo is Captain Spaulding absoluut goed gespeeld door Sid Haig. Heerlijk hoe hij vriendelijk en tegelijkertijd angstaanjagend is. Otis Driftwood is net zo briljant als überpsycho. Zijn uiterlijk met zijn spierwitte lange haar en zijn bloeddorstige karakter maken van hem een ontzettende freak. Sheri Moon speelt natuurlijk een botergeile slet die maar wat graag met haar lekkere lichaam voor de camera loopt. Jammer dat ze zo'n ontzettend irritante lach heeft en haar overacting soms wat pijn doet. Rest van de cast ook meer dan goed, al vullen deze een kleiner deel van de film.

Het debuut van Rob Zombie heeft ook een aantal heerlijk harde scenes. Het bloed vloeit rijkelijk en de slachtoffers worden behandeld als verzamelobjecten. Op het einde schakelt de film nog een tandje bij en doet het soms zelfs een beetje aan een Clive Barker denken. Kijk alleen al naar de creaturen Dr. Satan en Earl. Toffe soundtrack ook. Dit alles laat zien hoe een nachtmerrie in filmvorm is.

Goddamn, motherfucker got blood all over my best clown suit

Zaterdagavond is meestal filmavond bij een kameraad en wat kun je het beste zien als je met een groep mensen bent? Juist, een horror film. Mijn broer is enorme fan van het tweeluik van Rob Zombie waarvan House of 1000 Corpses de eerste is en hij had dan beide films ook meegenomen. Aan het 2e deel zijn we niet meer geraakt maar de avond begon met de herziening van deze film en ik moet zeggen, het is er op vooruit gegaan.

Want ik had House of 1000 Corpses al wel eens gezien maar dat was lang geleden en toen kon ik het horror genre eigenlijk niet zo hard waarderen. Ondertussen is dat veranderd en blijkt dat Rob Zombie wel een degelijke film kan afleveren. Ik vond de Halloween remakes eigenlijk al vrij goed maar deze film is toch net iets beter. Op zich is er niet zo bijster veel verschil met enig ander film in dit genre. Een paar vrienden komen terecht bij een gestoorde familie en worden afgeslacht. Dat hebben we echt al wel eerder gezien maar het wordt allemaal lekker gestoord uitgewerkt waardoor House of 1000 Corpses zich kan meten met de klassiekers. Voornamelijk doordat de personages zo heerlijk zijn uitgewerkt. Types zoals Captain Spaulding (pluspunten trouwens voor de talloze Marx Brothers verwijzingen!) worden heerlijk geportretteerd en ook visueel ziet dit er eigenlijk allemaal goed uit. Er wordt een lugubere sfeer gecreëerd door gebruik te maken van allerlei filters. Sowieso valt of staat dit soort films voornamelijk met de hoeveelheid gestoordheid die er aanwezig is. Zombie onderscheidt hier zich niet in het bijzonder van andere regisseurs maar het sickness gehalte zit voor mij in ieder geval hoog genoeg en in combinatie met de personages en de visuele stijl wordt het verwachte effect wel bereikt.

Veel daarvan is natuurlijk te wijten aan de cast die geweldig speelt. Sid Haig ken ik voornamelijk uit The Big Bird Cage maar is hier echt wel 10x beter in. De twee personages zijn sowieso al niet te vergelijken maar toch krijg ik de indruk dat Haig hier beter tot zijn recht komt. Die heerlijk gestoorde kop, de rotte tanden, ... Heerlijke acteur. Wel vreemd om Karen Black hierin te zien verschijnen. Ik moest even nadenken vanwaar ik haar nu weer ken maar toen schoot het me ineens binnen dat ze de hoofdrol speelt in Hitchcocks laatste film, Family Plot. Daarin vond ik ze nu niet al te geweldig en ook hier is ze maar zozo. Geen slechte actrice hoor maar dan vind ik haar vervangster in The Devil's Rejects beter. Geweldig natuurlijk om Sheri Moon weer te zien verschijnen. Nu heb ik 4 films van Zombie gezien en in elke film doet ze erin mee maar eerlijk gezegd, het kan me niets schelen doordat het zo'n heerlijk wijf is. Een tikkeltje trashy maar toch iets onweerstaanbaar en hierin zo gestoord als een achterdeur. Geweldige actrice is dat. Vreemd dat ze voor de rest alleen nog maar in één andere film en in CSI: Miami heeft gespeeld. Bill Moseley is trouwens ook wel de moeite als hilbilly Otis, wel vreemd dat hij er zo verschillend uitziet in deze en Devil's Rejects. Tjah, wat een baard allemaal niet kan doen.

Zombie zijn regiedebuut en hij levert meteen een goede film af. Het plot verloopt lekker maar het zijn vooral de vertolkingen en de visuele stijl die dit wat naar een hoger niveau brengt. In mijn herinnering is het vervolg beter dus ik ben benieuwd hoe dat gaat uitdraaien. House of 1000 Corpses is in ieder geval een uitstekende film.

4*

Ik had eerst Devil's Reject gezien (ergens begin 2007) wat me toen wel beviel. Een film in de stijl van Wrong Turn en Texas Chain Saw Massacre maar toch een eigen karakter. De voorganger van die film had ik nog niet gezien: House of 1000 corpses. Tijd dus om die boven te halen en zoals het cliché wil is het origineel (zo goed als) altijd beter dan de sequel. Rob Zombie heeft een eigen stijl van regisseren en het is hier al gezegd, hij steekt z'n achtergrond als muzikant niet weg. Het vergelijk met een Texas Chainsaw Massacre kan je wel plaatsen, maar dit heeft een groter MTV-gehalte meegekregen. De film krijgt een shot suiker in gespoten en geeft het geflpte van de familie perfect meer. De film gaat nu eenmaal over een geschifte bende, en dat wordt mooi weergegeven. Enkele prachtige scènes die de film in het genre wat liften, maar ik moet ook toegeven dat de film zweeft tussen kunst en kitch. Het is er wat over, maar in dit geval hou ik er wel van. Een aanrader voor de liefhebbers!

Mijn eerste kennismaking met Rob Zombie.... Rob Zombie, de naam zegt het al. Wat een heerlijke over de toppe foute parodie-horror was dit zeg. Met een dikke knipoog naar de jaren 70 en gewoon weer heel veel bloed, psychopaten, dooien en heel veel vunzige humor.

De opening doet je gelijk al een grijns op je gezicht toveren met die overval in die benzinestation en die Clown. God wat heb ik gelachten zeg! Gelijk word je al overspoeld met gestoorde humor en dialogen en het is gewoon erg erg fout. Vervolgens maken we kennis met een groepje jongeren (natuurlijk weer reizende jongeren) die op horror-toer gaan en ja (zoals altijd) heeft de auto naderhand panne. Ze worden ontvangen door een maf persoon en ze mogen verblijven in het huis van hem. En ja der is natuurlijk weer iets raars aan de hand daaro.

Tuurlijk zou dit weer enorm afgezaagt zijn maar juist nu word er een parodie op de hele Autopech-schuilen in een oud huis-Nachtmerrie gebeuren gemaakt. En het gaat er weer hevig aan toe. Vooral die ene dochter van dat hele gezin was me wel de gestoordste. Je zou haast zeggen das een lekker wijf, maar dat denk je al snel niet meer. (mede ook door de zwartwit-foto's met een blik van der leven tussendoor) Afin, de martelingen zijn weer lekker bruut, er word een hoop in geschreeuwt en het bloed loopt weer gorchelend door de goten + nog lekkere botte humor en maffe psychopaten. Wat wil een over de toppe horrorliefhebber nog meer.

4,0*

goede horror is bij momenten ver te zoeken, maar toch springt deze film er op de een of andere manier uit; hetzij door de manier van filmen, hetzij door het warrig samenhangende verhaal, hetzij door de niet bijster goede acteurs. 3*

Na gisteren het ijzersterke "The Devil's Rejects" te hebben gezien heb ik vandaag deze nog eens herzien. Alhoewel dit in feite het eerste deel is vond ik hem minder dan het tweede deel. Het begin van de film is gewoon goed en Sid Haig steelt de show als Captain Spaulding. Man wat speelt die man zijn rol goed. Na goede begin is het begin gedeelte in het huis nog wel aardig en ook creepy maar na een poosje wordt het allemaal minder en ook wat flauw. Zeker het cliché einde vond ik zeer flauw. Wat wel geniaal in het huis was toen de politie iets ontdekte in een schuur. De angst en de paniek waren zeer goed zichtbaar (gelaatsuitdrukking) en ook zeer voelbaar. Deze film is min of meer een soort van Texas Chainsaw film.

De cast deed het met Sheri Moon Zombie (wat een creepy vrouw en tegelijk ook enorm sexy vrouw is het toch) en vooral natuurlijk Sid Haig (hij had er van mij meer in mogen voorkomen) prima. Maar Bill Moseley als Otis vond ik in dit deel tegenvallen terwijl ik hem in het tweede deel juist ijzersterk vond.

Al met al is dit toch wel een aardige Horrorfilm maar het tweede deel "The Devil's Rejects" is gewoon stukken beter en ook veel harder.

Wat was dit een slechte film!

Alles was gewoon slecht: een zwak verhaal, irritante camerabeelden, zwakke vertolkingen en enorm irritante personages. Veel meer woorden ga (en wil) ik er niet aan vuilmaken.

Een film om snel te vergeten!

een gekke film, een krankzinnige verfilmde nachtmerrie vol waanzinnige personage's

op een gegeven moment klonk zelfs Slim Whitman heel hard, hoe bizar

een onuitputtelijke bron trouwens de hillbillys van de Verenigde Staten

daar kan je leuk films over maken, zoals deze

4 hillibillys

Armoedig gedoe met veel te neppe toestanden en een gebrek aan zowel spanning als humor. Het leek soms wel een toneelstuk. Daarbij kwamen er talloze vunzige beelden van matige beeldkwaliteit tussendoor die werkelijk alleen maar op mijn zenuwen werkten en geen enkele vorm van akeligheid toevoegde. Dan nog twee onuitstaanbare giechelende blondines die overal vrolijk tussendoor huppelen. De gelaatsexpressies van de slachtoffers wanneer ze in het nauw waren gedreven lieten ook te wensen over. Knap trouwens dat ze met een stok zomaar een stalen ketting kunnen openbreken en het klopte niet eens. Voor wie deze dvd of pindakaas tot zijn beschikking heeft: je moet die scène eens terugzoeken; eerst hebben ze een houten stok vast en in het volgende shot een soort pook voor de open haard. Dat is gewoon slecht. In de slotfase met de laatste overlevende werd het wat beter maar het is dan weer idioot dat ze werkelijk iedere skelet aan de zijkant aan gaat staren. Kom op, loop door mens. Op zich wel leuk dat ze na dit te hebben overwonnen nog in een onveilige woning beland, maar als er dan drie van die malloten bij de televisie zitten wordt meteen weer de sfeer verbroken. Ondermaats, meer kan ik er niet van maken. Walter Goggins als politieagent was nog het beste.

Prachtig uitgewerkte film met mooie tussen stukken tussen door en op het eind een leuk kat en muis spel vormt. Maar ondanks dat de film alles had wat ik verwacht had, wist de film op één of andere manier mij niet te boeien. Toch vond ik het wel weer heel erg leuk om te zien hoe de film is uitgewerkt. Het heeft alles wat je kan verwachten van een creepy horror film.

De casting en het acteer werk is trouwens ook niet slecht, zeker niet slecht van Sid Haig.

Hopelijk dat ik bij de tweede kijkbeurt misschien wat boeiender ben en het overkomt zoals het is.

De vier sterren zijn het in ieder geval zeker waard, al zeg ik het zelf!

4,0*

Heerlijk gestoorde en chaotische film. Wat een absurde rit blijkt deze film te zijn, maar wel een zeer vermakelijke rit. Duidelijk een van de betere werken van regisseur Rob Zombie. House of 1000 Corpses is vrij lastig om te typeren omdat het uniek is in de uitvoering. De film is prettig geschift en dat is goed te zien aan de hand van een aantal grafische scènes. Een paar snufjes komedie door de horror zorgt ervoor dat het geheel wat luchtiger wordt. Wees gerust: smerigheid en ranzigheid wordt hier niet minder door.

Regisseur Zombie zorgt ervoor dat het heel moeilijk is om sympathie te krijgen met de stelletjes die meer willen weten over de legende van Dr. Satan. Ze zijn namelijk stereotiep, dom en compleet vervangbaar. Sid Haig is de ster van deze film, dat mag wel duidelijk zijn. Het grappige is dat hij eigenlijk maar weinig in beeld komt vergeleken met sequel The Devil's Rejects. Dit maakt niet uit want Haig bewijst dat hij een gestoord personage kan spelen. Verder leuke en geschifte rollen van de familie Firefly.

House of 1000 Corpses zal een film zijn die je niet heel snel zal vergeten, ongeacht wat je er van vindt. De film is goed gemonteerd en dat zorgt voor interessante beelden. Het is een zeer leuke afwisseling voor de horror fan die even wat anders wilt in het genre. Ondanks dat het soms een beetje goedkoop oogt, weet House of 1000 Corpses zeer zeker te vermaken. Interessant weetje: er wordt niet zozeer geslacht in de film, maar eerder gefileerd.

3,5*

Na 12 jaar werd het voor mij weer eens tijd voor een herziening....dat was ook wel nodig want voor mij was de film weer alsof ik hem voor het eerst zag.

Na al die jaren staat deze film nog steeds als een huis.....HEERLIJK!!!

Vooral de sfeer in deze film is geweldig...de film begint verder rustig maar slaat het laatste half uur om in totale chaos .

Voor sommige mensen misschien iets te"hak op de tak"maar ik hou er van.

Spaulding vind ik nog steeds een baas en ook de andere typetjes zijn lekker koekoek.

Ja deze film staat nog als een huis.......halfje erbij