House of 1000 Corpses (2003)

Verhoging naar 5,0* en een verdiende plek in mijn top 10. Dit is absoluut Zombie's meesterwerk.

Alles in deze film is gewoon spot on. De briljante cast met een geniale Sid Haig en verdere ijzersterke rollen van Karen Black, Dennis Fimple, Bill Moseley en Irwin Keyes. Wat dacht je van de setdressing, de uitstekende soundtrack, de doorgedraaide humor en Zombie's macabere creaties. Net wanneer je denkt dé freak van het jaar te hebben gezien, komt er alweer een andere kanshebber te voorschijn. Geweldig ook hoe Zombie er in slaagt tussen al die waanzin door een scene erin te plakken die qua uitvoering veel rustiger is, maar toch inslaat als een bom (de scene waar de politiemannen geëxecuteerd worden). Het laatste gedeelte in de mijn vind ik iets minder, maar zelfs dat komt qua niveau gemakkelijk boven 95% van de andere horrorfilms.

Een ondergewaardeerd meesterwerk van Zombie. Een film waarvan duidelijk is waar de inspiratie vandaan wordt gehaald, maar die toch een keiharde eigen smoel heeft.

Jordandejong heeft hier eigenlijk alles neergezet, wat ikzelf had willen typen, hier sluit ik mij dan ook bij aan.

Wil er wel nog aan toevoegen dat ik deze film altijd samen kijk met het vervolg (the devil's rejects), alsof het 1 lange film is. Dit maakt de ervaring helemaal leuk. Vind zelf dan wel de tweede helft beter, wat dan ook de enige reden is dat deze 4,5 krijgt.

De debuutfilm van Rob Zombie. En wat een film is dat! Het verhaal verschilt eigenlijk niet veel van andere horrorfilms. Stel vrienden zijn op reis en komen in de problemen. Maar de uitvoering wel! Het is net een prettige maar geschifte rit in de achtbaan. De ene freak is nog gekker dan de andere en familie Firefly spant natuurlijk de kroon. Dit alles wordt afgewisseld met nieuwsflitsen fragmenten of andere beelden. De gehele film is een ode aan de jaren 60 en 70 horrorfilms.

Kon hier niets mee.

Zombie is dan ook niet helemaal mijn regisseur. Tot nu toe alleen deze en 31 van hem gezien, en 31 vond ik ook niet goed. Volgens mij is de regisseur ook een heavy metal zanger, en dat straalt hij ook overduidelijk uit in deze film.

Laten we goed beginnen, hij kijkt wel goed weg. Otis en Captain Spaulding spelen goed, en Spaulding was ook een genot om naar te kijken. Iemand die duidelijk plezier in zijn rol heeft, en de acteur is er ook geknipt voor. Het decor zag er niet uit maar duidelijk is er veel aandacht aan besteed.

Sheri Moon is super irritant, werd dat domme lachje van haar na 45 minuten helemaal zat. Ook de rest valt tegen, ziek ja, maar goed nee. Er is veel geweld, maar geen effectief geweld. Sfeertje voelde ik ook niet. Moet vast van een andere planeet komen, want ik zie een heleboel goede recensies. Nou ja.

“Goddamn, motherfucker got blood all over my best clown suit.”

Eindelijk na al die Jaren deze debuutfilm van ‘Rob Zombie’ gezien, toch wel één van mijn (dan wel niet de) favoriet in de horrorwereld (als regisseur en film). Deze film heeft mij al zolang achtervolgt, dat was eigenlijk al in de beginjaren van mijn reis op ‘MovieMeter’ waar deze film getipt werd door een oude bekende ‘Halve Tamme’. Nooit heb ik echt omgekeken naar deze prent, wat toch achteraf zonde was. En ik heb genoten, toch wel als horrofan maar ook een kleine fanboy van ‘Zombie’, zie ik toch wel dat dit hem op zijn best is. De puurheid van de film, het sfeertje, de aankleding, alles past perfect.

De film oogt echt als een jongensdroom van ‘Zombie’, die er duidelijk echt zijn werkje van gemaakt heeft. De film kent eigenlijk een standaard verhaallijn, een typische slasherfilm zoals we hem kennen en volgt netjes het boekje daarin. Toch is ‘Zombie’ wel wat harder in zijn films, het blijft in ieder geval heel interessant om te volgen. Een film van een horrorfanaat met een oog op heerlijke horrorbeelden met een effectief komische tint eraan, het past gewoon erg lekker. Toch weet de film echter niet altijd het gene eruit te halen wat hij had kunnen doen, of het budget is te laag of ‘Zombie’ was nog wat huiverig om het toch net iets goorder te maken, wat in sommige scenes wel had kunnen helpen voor nog meer vermaak. Hij houdt zich in mijn ogen nog wat in.

Toch, het blijft voelen als een leuke hobby film die uitgewerkt mocht worden voor het grotere doek. Daarbij hoort een bijpassende cast, met niet altijd even goed overkomende acteurs. Toch voor mij degene die eruit sprong en een memorabele rol speelde is ‘Sid Haig’, een gezicht die in de ‘Zombie’ films terugkwam en hoorde te komen, een acteur die er was ingegroeid bij de fans. Helaas, is deze overleden in 2019 maar, hij laat een paar leuke horrorfilms achter waar hij leuk in acteerde, zo ook in deze film. Ook een terugkerend persoon (in de toekomst dan) is het vrouwtje van ‘Rob Zombie’ genaamd (en hoe kan het ook anders) ‘Sheri Moon Zombie’. Ook hier speelt ze weer een leuke rol en er wordt goed gebruik gemaakt van haar opvallende punten, zoals we dat vaker zien in de films van hen met haar in een bepaalde rol. Voor de rest vond ik de cast leuk, alleen geen uitspringende personen.

Zoals ik al vaker zeg, ‘Zombie’ gaat hier lekker los in zijn wereld vol ideeën. Hij mag daarbij ook zelf zijn muziek inzetten, tevens is de beste man zanger van beroep. Eerst van de heavy metal groep ‘White Zombie’ die het heerlijke nummer ‘Thunder Kiss '39’ op de wereld brachten, tevens ook wel hun populairste nummer destijds (ze zijn in 1998 gestopt). En daarna is hij uiteraard als solo artiest door gegaan, met nummers zoals ‘Dragula’ is het een bekende artiest in de zogeheten ‘Industriële metal’ scene, en een ware horroricoon, ook in zijn videoclips. Je moet fan zijn van de muziek uiteraard, maar het luisteren zeker waard. Waar ‘White Zombie’ wel rustiger is vergelijken zijn solo werk.

Als je een beetje bekend bent met ‘Zombie’ weet je dat veel over en in deze film wegkomt van ideeën die uit zijn muziek wereld stammen, en dus kan je veel linken aan elkaar (neem bijvoorbeeld het nummer ‘House Of 1000 Corpses’ wat ook de titel is geworden uiteraard).

Heb ik genoten? Echt wel! Heb ik spijt dat ik deze niet eerder heb gezien? Ja! ‘House Of 1000 Cropses’ is zowaar een ‘meesterwerk’ te noemen, van een fan en icoon in de horrorwereld. Een slasherfilm die voor zijn tijd echt weer even vers was. Een film die met ‘Sig Haig’ als ‘Captain Spaulding’ weer een leuke horror icoon op wereld heeft gebracht. En, in mijn ogen toch één van de beste ‘Zombie’ films, waar de passie nog echt van afspatte.

4.5*

Zo'n slasher is altijd wel eens fijn om naar te kijken, maar dat wil nog niet zeggen dat ik het hoogstaand vind. Het tempo ligt hoog en de montage is eveneens katalyserend. Vond de montage niet altijd even goed passend tussen de scènes door en dat kleurgebruik maakte het wat chaotisch.

Best sfeervolle setting in zijn geheel, niet alleen het huis, maar ook het winkeltje, de personages en de lugubere omgeving en kelder. En die Captain Spaulding is een blijvertje, cynisch en meedogenloos dat hij is. In schril contrast staan de slachtoffers waarmee ik weinig affiniteit had, die ene agent uitgezonderd.

Ik zag de DVD, maar vond de beeldkwaliteit ook niet te bijzonder. Verder bewandelt deze slasher de typische geijkte paden met onlogische beslissingen en voorspelbaarheden. Leuk om eens gezien te hebben, maar ook niet meer dan dat.

Woensdag gameavond even on hold en aan de slag met het nodige griezelwerk, en zodoende introduceerde ik Rob Zombie aan een kameraad met zijn regie debuut House of 1000 Corpses en daarmee een herkijk voor mij van een film die me een aantal jaren terug toch wel wat tegen viel. Toch wilde ik dit rariteitenkabinet wel weer eens opnieuw proberen, dus lichten uit, pompoen bij de voordeur aan, popcorn op tafel, whiskey in de hand en voeten omhoog.

En verrek, dit beviel toch een stuk beter, de exploitatie en low budget, ondanks de 7 miljoen dollar, straalt er vanaf rond de vier naïve studenten die bij de familie Firefly aan tafel belanden. En waar ik de eerste kijkbeurt het geheel met de rare karakters en low budget look nogal bevreemdend vond, vooral met de mislukte overval van Captain Spaulding waar het de vraag is of het humor is of gewoon grotesk moet zijn, slaat het geheel nu beter aan. De stijl, het tempo, de neerwaartse spiraal van gekte en bizarre verschijningen en karakters slaat nu een stuk beter aan en bevalt een stuk beter temidden van de chaotische montage, zwart wit beelden en pompende muziek van Rob Zombie zelf. Het doet de voyeur en ramptoerist in de gemiddelde kijker ontwaken in de wens naar meer en de vraag wat Zombie nog meer bedacht heeft. Het hinderlijke gegichel van de ass-crack Queen zelve, in de vorm van Rob Zombie's vrouw Sheri Moon, is na tien minuten al behoorlijk hinderlijk en waarschijnlijk de grootste irritatie, maar duidelijk is dat Zombie vooral oog heeft voor haar achterwerk wat een behoorlijke pleister op de wonde is. Dus vooruit...

Afijn, duidelijk beviel dit een stuk beter en krijgen ze een plekje in mijn bescheiden horror collectie en krijgt deel 1 toch zowaar een hele ster erbij.

Over de top horror met een goede setting, sfeer en amusante personages. De Rare edits met filters hadden wel weggelaten mogen worden. Ik snap dat dat is gedaan om het nog absurter te maken maar het werkte verwarrend en paste niet helemaal in het geheel. Je merkt dat Rob Zombie het eea heeft overgenomen van de originele Texas Chainsaw Massacre.